คำคมจีน

โชคลำภไม่มซี ำ้ สอง

แต่เครำะหก์ รรมนั้น
ไมม่ ำครั้งเดยี ว

ทุกส่งิ
ยอมรับวำ่ ผิดคำเดยี ว

ย่อมขจัดภยั
ได้มำกมำยในชีวติ

คนตำย
ส่งกลิ่นเหมน็ เพยี งหน่ึงลี้

คนเป็ น
ส่งกลิน่ เหมน็ นับพนั ลี้

ยำมจน
แม้อยู่ทช่ี ุมชนก็ไม่มีใครรู้จกั
ยำมม่ังมี

แม้อยปู่ ่ ำลึก
ก็มีคนอ้ำงว่ำเป็ นญำตกิ ัน

จติ ใจของสุภำพำชน
เทย่ี งตรงและให้อภยั

จติ ใจของคนถ่อย
เหน็ แก่ตวั และตระหน่ี

ครำขนึ้ เวที

คุมทหำรนับพนั
ม้ำศึกนับหมื่น

ครั้นลงเวที
ไมม่ ที จ่ี ะซุกหวั นอน

มขี ้ำวจงแจกผู้หวิ โหย
มเี ร่อื งจงคุยกับคนรู้ใจ

ทองคำพันตำลึง ไม่ถอื ว่ำแพง
กำรทไ่ี ดร้ ับโอวำทสักประโยค
มคี ุณคำ่ ยง่ิ กวำ่ พนั ตำลึงทอง

กินอมิ่ พอควร
นอนหลับตอ้ งเตม็ ที่

ทำงำนทล่ี ะก้ำว

สุดแตฟ่ ้ำดนิ กำหนดแก่เฒำ่

ตรำบใดทมี่ ลี มหำยใจ

ยังมีประโยชนม์ ำก

ตรำบใดทสี่ ิน้ ลมหำยใจ
ทกุ ส่ิงกจ็ บสนิ้

ร่ำรวยสูงศักดแิ์ ล้ว
ไม่ยอมใจกว้ำง โอบอ้อมอำรี

ตอ้ งพบกบั อุปัทอันตรำย
คนฉลำดมคี วำมรู้แล้ว
ใจคอไม่หนักแน่น
ยดึ ม่ันควำมชอบธรรม

ต้องอำยุสัน้

อดทนได้จงอดทน

อดใจได้พงึ อดใจ

ไม่อดทน อดใจ
เร่ืองเล็ก

จกั กลำยเป็ นเร่ืองใหญ่

คนอม่ิ ทอ้ ง

ไม่รู้ควำมทุกขข์ องคนหวิ
คนขม่ี ้ำ

ไม่รู้สภำพของคนเดนิ เทำ้

ใช้คันฉ่องเป็ นกระจกเงำ
สำมำรถส่องใหเ้ หน็ เครอื่ งอำภรณ์

ถอื เหตุกำรณโ์ บรำณเป็ นครู

สำมำรถรู้ควำมรุ่งโรจน์
และควำมเสื่อมถอย
นำเรอื่ งคนอ่ืนเป็ นอุทำหรณ์
สำมำรถรู้ถงึ ผลดผี ลเสีย

สิบปี ปลูกตน้ ไม้
ร้อยปี เสรมิ สร้ำงคุณภำพคน

คนไม่มเี หตุผล

พดู จำย่อมขวำงหู
ววั ไมม่ แี รง
รอยไถกค็ ดเคีย้ ว

ใหโ้ อวำทตน
มคี ่ำยงิ่ กว่ำเพชรมณี

ใช้วำจำจวบจว้ ง
ร้ำยยง่ิ กวำ่ หอกดำบ

ถอยหลังสักกำ้ ว
ทะเลนั้นดูกว้ำงใหญ่

ทอ้ งฟ้ำกส็ ดใส

อดกลัน้ ช่ัวขณะหนึ่ง
จกั สุขสันตด์ ุจเทวดำ

สุภำษิตจนี

เมื่อตนร่ำรวยสูงศักดิ์
ตอ้ งไม่หยง่ิ ยะโส
หำกผู้อนื่ ร่ำรวยสูงศักดิ์

ก็อยำ่ ได้อจิ ฉำ
หำกเรำยำกจนต่ำตอ้ ย

ไม่ขอยอมท้อแทเ้ ดด็ ขำด
คนอน่ื ยำกจนต่ำตอ้ ย

ก็จะไม่ขม่ เหงรังแกเขำ

โอสถขม
เป็ นประโยชนแ์ ก่คนไข้
คำเตอื นทขี่ ัดหู
เป็ นประโยชนแ์ ก่ควำมประพฤติ

คนเทยี่ งตรง

แม้ไม่ต้องส่ังกป็ ฏิบตั ติ ำม
คนคด
แม้มีคำส่ังกไ็ ม่เชอ่ื ฟัง

คนทำงำนใหญ่
ย่อมไมถ่ อื สำคำบน่
ตำหนิ เลก็ ๆ น้อย ๆ

รำกฐำนของประเทศ
คอื ครอบครัว

รำกฐำนของครอบครัว
คอื ตัวบุคคล

ขณะรับรำชกำร

ตอ้ งคดิ ถงึ ยำมถกู ปลด
ขณะมีชวี ติ อยู่

ควรคดิ ถงึ ยำมตำย
พงึ ต้องทำควำมดบี ำงสงิ่ ไวบ้ ำ้ ง

กำรใชค้ นตอ้ งชนะใจเขำ
จงึ ใชแ้ รงงำนเขำได้

ชำตจิ ะรุ่งโรจนห์ รือสนิ้ ชำติ

รำษฎรทุกคน

ยอ่ มมหี น้ำทร่ี ับผิดชอบ

เวลำทค่ี ุณมคี วำมสุข
คุณต้องคดิ วำ่ ควำมสุขนั้น

มิไดอ้ ยู่นิรันดร
เวลำทค่ี ุณมีควำมทุกข์

คุณต้องคดิ วำ่
ควำมทุกขน์ ั้นกม็ ไิ ดอ้ ยู่นิรันดร

ดวงอำทติ ยข์ นึ้

ทำงทะเลดำ้ นตะวนั ออก

ตกทำงภเู ขำด้ำนตะวันตก
กลัดกลุ้มใจกผ็ ่ำนวันไป1วัน
รื่นเริงมคี วำมสุขก็ผ่ำนวนั ไป1วัน

พบปัญหำ
อย่ำไดเ้ อำแตค่ ดิ อยใู่ นมุมอบั ทต่ี บี ตนั
กำยปลอดโปร่ง ใจกเ็ บกิ บำน

เตอื นตนช่วั ครำวใชว้ ำจำ

ก่อคุณประโยชนน์ ำนหนักหนำ

ด้วยหนังสือ

คนคนหน่ึง

หำกรู้จกั ใชเ้ งนิ และรู้จกั เกบ็ เงนิ
เขำจะเป็ นคนทมี่ ีควำมสุขทส่ี ุด

เพรำะวำ่
เขำสำมำรถพบควำมสุขไดส้ องทำง

ปฏิทนิ รำยวนั ฉีกวนั ละใบ
เพอ่ื เตอื นตนว่ำ

วันคนื ไดล้ ่วงผ่ำนไป
อกี วนั หน่ึงแล้ว

คนทขี่ จ่ี ักรยำนไปส่งนมทุกๆวนั
ร่ำงกำยแขง็ แรงกวำ่ คนดมื่ นม

เจยี ดเวลำ
เพอ่ื พกั จำกงำนไม่ได้

ไม่ช้ำก็เร็ว
จะเจยี ดเวลำเพอื่ ป่ วยไข้

ทำหน่ึงครั้งแปลกแปร่ง

ทำอกี ครั้งกค็ ุ้นเคย

ควำมเชอ่ื ม่ัน
กเ็ หมือนเมลด็ พนั ธุ์
ถ้ำไม่ปลูกลงดนิ
มันยอ่ มออกผลไม่ได้

ผิดพลำดกับเกษตรกร

เสียเวลำ 1 ฤดกู ำล
ผิดพลำดกับเดก็ ๆ
เสียเวลำ 1 ช่วั คน

ผ่ำนพ้นอุปสรรคน้อยเกินไป
ดังนั้น
จงึ มักมองเร่ืองจุกจกิ เล็กๆน้อย
กลำยเป็ นเร่ืองร้ำยแรง

หนักหนำสำหัส

ขงจ๊อื

กฎข้อแรกของกำรเป็ นคนดี

กค็ อื จงปฏบิ ตั กิ บั ผู้อ่นื
เหมอื นทที่ ำ่ นต้องกำรใหผ้ ู้อ่นื

ปฏบิ ตั กิ ับทำ่ น
จงอย่ำปฏบิ ตั กิ ับผู้อื่น
อย่ำงทท่ี ำ่ นไม่ตอ้ งกำรใหผ้ ู้อ่ืน

ปฏบิ ตั กิ ับทำ่ น

เดนิ ไปกับอกี 2 คน
ยอ่ มมคี รูของเรำอย่ดู ้วย

เลือกข้อดขี องเขำ

แล้วเอำอย่ำงทำตำม
ส่วนขอ้ บกพร่องของเขำ
ใชเ้ ป็ นขอ้ คดิ ปรับปรุงตวั เรำ

ควำมยุ่งยำกทเ่ี กิดขนึ้ ในสงั คม

ก็เพรำะทุกคน
ไม่ทำหน้ำทใี่ ห้สมบรู ณ์
ส่วนใหญ่เป็ นสักแต่ในนำม

และบำ้ งกช็ อบก้ำวก่ำย
หน้ำทก่ี ำรงำนของผู้อน่ื

อย่ำเสียใจว่ำ ไม่มตี ำแหน่งหน้ำท่ี
ควรกงั วลว่ำ เรำไม่มีควำมรู้
และคุณธรรมสมกบั ตำแหน่ง
อยำ่ เสยี ใจว่ำไม่มีใครรู้จกั เรำ
ควรพจิ ำรณำว่ำ
เรำมีคุณค่ำอะไรน่ำใหค้ นอืน่ รู้จกั บ้ำง

ไม้ผุ

ใช้แกะสลักทำอะไรไม่ได้
กำแพงทกี่ ่อดว้ ยดนิ โสโครก
จะฉำบแต่งอยำ่ งไรกไ็ ม่ดขี นึ้

กนิ ข้ำวหยำบกระดำ้ ง
ดม่ื นำ้ เปล่ำ

ประสำนมือหนุนตำ่ งหมอน

กม็ คี วำมสุขแล้ว
ควำมม่ังค่ังทไ่ี ดม้ ำโดยผิดศีลธรรม
เรำเหน็ เหมือนเมฆทล่ี อยละล่อง

ทำงำนอยำ่ รีบร้อน เพอ่ื ใหง้ ำนเสร็จ
อย่ำเหน็ แก่ประโยชนส์ ่วนน้อย
ทำงำนรีบๆ พอใหเ้ สรจ็
จะไม่บรรลุเป้ำหมำยของงำน
เหน็ แกป่ ระโยชนเ์ ลก็ น้อย
จะทำกำรใหญ่ไม่สำเร็จ

คนเรำไม่ว่ำจะทำงำนอะไร
หำกไม่รู้จักวำงแผนล่วงหน้ำ
ย่อมตอ้ งแกป้ ัญหำเฉพำะหน้ำอย่เู สมอ

มนุษยม์ ีธรรมชำตดิ ัง้ เดมิ

คล้ำยคลึงกัน
แต่เพรำะส่ิงแวดล้อม

และกำรศกึ ษำอบรมตำ่ งกนั

จงึ ทำใหแ้ ต่ละคน
แตกต่ำงกนั มำกขึน้ ทกุ ที

นักศึกษำสมัยก่อน
ศกึ ษำเพอ่ื ให้ตนเอง

มีควำมสำเร็จในกำรศึกษำ

นักศึกษำในปัจจุบัน
ศึกษำเพอ่ื ใหค้ นอนื่ รู้วำ่

ตนมกี ำรศกึ ษำ