หลวิชัยคาวี

วรรณกรรมเรอ่ื ง

หลวิชัยคาวี

ก

กติ ตกิ รรมประกาศ

รายงานการศึกษาการเขยี นความเรยี งขั้นสงู น้ีสำเร็จลลุ ว่ งได้ด้วยความกรณุ าช่วยเหลือ
แนะนำ ใหค้ ำปรกึ ษา ตรวจสอบแก้ไขขอ้ บกพร่องต่าง ๆ ด้วยความเอาใจใส่อยา่ งดีย่ิงจาก คณุ ครูร
รกฤต เพชรเกลย้ี ง ผเู้ ขยี นกราบขอบพระคุณเปน็ อยา่ งสงู

คุณคา่ ทัง้ หลายที่ได้รับจากรายงานการศึกษาความเรียงขั้นสงู ฉบับน้ี ผูเ้ ขยี นขอมอบเป็น
กตญั ญูกตเวทแี ดบ่ ดิ ามารดา และบูรพาจารย์ที่เคยอบรมสง่ สอน รวมท้งั ผมู้ พี ระคุณทุกท่าน

นางสาวพชิ ญา ไชยดิษฐ์

ข

คำนำ

รายงานเล่มนจ้ี ดั ทำขน้ึ เพ่ือเป็นส่วนหน่ึงของวิชา วรรณกรรมสำหรับนาฎยศิลป์ศึกษา ช้ันปี
ที่ 3 เพื่อใหไ้ ด้ศึกษาหาความรู้ในเรือ่ ง หลวชิ ยั คาวี และได้ศึกษาอยา่ งเข้าใจเพ่ือเปน็ ประโยชน์กับการ
เรยี น

ผูจ้ ัดทำหวังว่า รายงานเลม่ นจ้ี ะเป็นประโยชนก์ บั ผู้อา่ น หรอื นักเรยี น นักศกึ ษา ทกี่ ำลงั หา
ขอ้ มูลเรื่องน้ีอยู่ หากมีขอ้ แนะนำหรอื ข้อผิดพลาดประการใด ผจู้ ัดทำขอน้อมรับไว้และขออภยั มา ณ
ท่นี ้ดี ว้ ย

นางสาวพชิ ญา ไชยดิษฐ์

สารบัญ หนา้

เร่อื ง ก
ข
กิตตกิ รรมประกาศ 1
คำนำ 2
ประวัติความเป็นมาของวรรณคดี 6
พระราชประวตั ิพระบาทสมเด็จพระพุทธเลศิ หล้านภาลยั 14
เล่าเร่ืองย่อเรื่องหลวชิ ยั คาวี 21
บทประพนั ธ์ตอนท่ี 1 ทา้ วสันนุราชหานางผมหอม 25
บทประพันธ์ตอนท่ี 2 ทา้ วสันนุราชชุบตวั 31
บทประพนั ธ์ตอนที่ 3 นางคันธมาลขี ึ้นเฝา้ 33
บทประพันธ์ตอนท่ี 4 พระคาวรี บกบั ไวยทัต 34
ตัวละครเรื่องหลวชิ ยั คาวี 35
เอกสารอ้างองิ
ประวัตินักศึกษา

1

ประวัตคิ วามเปน็ มาของวรรณคดี
เรอ่ื งหลวิชัยคาวี

เรื่องหลวิชัยคาวี เป็นนิทานพื้นบ้านโบราณ มีต้นเรื่องปัญญาชาดกที่เชื่อว่า ภิกษุเชียงใหม่
รวบรวมและเรียงบเรียงขึ้นหลักฐานเก่าแก่ของนิทานพื้นบ้านเรื่องนี้ยังปรากฎในรูปของวรรณคดีคำ
ฉันท์ เรื่องเสือโคฉันท์ ซึ่งสันนิษฐานกันว่ารจนาขึ้นในสมัยอยุธยาตอนต้น การที่คณะกรรมการ
ศึกษาธิการ จัดพิมพ์พระราชนิพนธบ์ ทละครนอกเรื่องคาวี เท่ากับเป็นการสืบทอดมรดกทางวรรณคดี
ของไทย และเพ่ือการศึกษา ตีความหมายให้สอดคล้องกับยุคสมัย วิถีชีวิต และค่านิยมของสังคมไทย
ซ่ึงกำลงั อยใู่ นระยะเปลีย่ นแปลงอย่างรวดเรว็

คุณธรรมอันสูงสุดในเรื่อง หลวิชัยคาวี คือ ความเป็นกัลยานิมิตและสัจวาจา ทั้งเรื่องต้นแต่
ตอนต้นเรื่องจวบจนถึงตอนปลายเรื่อง เค้าโครงเรื่อง ลักษณะตัวละคร และเป็นความคิดเห็นสำคัย
หรือแก่นเรื่องที่ร้อยสอดเรื่องราวทั้งหทด ล้วนสะท้อนให้เห็นเห็นว่าความรักความเมตตาและความ
ซื่อตรงต่อกันระหว่างมิตร แม้จะมีความแตกต่างกันอย่างยิ่ง หรือมีผลประโยชน์ขัดแย้งกัน เช่น กรณี
ลูกโคกับลูกเสือก้สามารถทำให้เกิดความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งยาวนาน และต่างฝ่ายต่างให้ความช่วยเหลือ
ซึง่ กันละกัน

บทละครนอกเรื่องคาวีสมัยอยุธยานี้เป็นต้นเค้าของบทละครนอกเรื่องคาวี พระราชนิพนธ์
ของพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ซง่ึ ทรงเลือกเฉพาะตอนที่เห็นว่าเหมาะแกการเล่นละคร
มามาปรับปรุง แก้ไขสำนวนกลอนให้ไพเราะขึ้น เรื่องคาวีที่เป็นบทพระราชนิพนธ์เริ่มเร่ืองตั้งแต่ท้าว
สนั นรุ าชได้ผอบใสผ่ มหอมมาจนถึงคาวฆี ่าไวยทัต

2

พระราชประวัติ
พระบาทสมเดจ็ พระพทุ ธเลิศหล้านภาลยั

2.1 พระบาทสมเดจ็ พระพุทธเลิศหลา้ นภาลัย
(ทมี่ า : https://sites.google.com/site/pluemroy32)

พระบาทสมเด็จพระบรมราชพงษเชษฐมเหศวรสุนทร พระพุทธเลิศหล้านภาลัย (24
กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2310-21 กรกฎาคม พ.ศ. 2367 ครองราชย์ 7 กนั ยายนพ.ศ. 2352 - 21 กรกฎาคม
พ.ศ. 2367) พระมหากษัตริย์ไทยพระองค์ที่ 2 ในราชวงศ์จักรี มีพระนามเดิมว่า ฉิม (สมเด็จพระเจ้า
ลูกยาเธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงอิศรสุนทร) พระราชสมภพเมื่อ วันพุธ ขึ้น 7 ค่ำ เดือน 4 ปีกุน เวลาเช้า 5
ยาม ซึ่งตรงกับวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2310 เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 4 พระบาทสมเด็จพระ
พทุ ธยอดฟา้ จฬุ าโลกมหาราช เสวยราชสมบตั ิ เมื่อปมี ะเสง็ ปีพ.ศ. 2352 - 2367 ขณะมีพระชนมายุได้
42 พรรษา

เม่ือถงึ วนั ท่ี 7 กนั ยายน พ.ศ. 2352 พระบาทสมเดจ็ พระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชเสด็จ
สวรรคตด้วยพระโรคชรา ขณะมีพระชนมายุได้ 73 พรรษา นับเวลาในการเสด็จครองราชย์ได้นานถงึ
27 ปี สมเด็จพระเจ้าลกู ยาเธอ เจา้ ฟ้ากรมหลวงอิศรสนุ ทร กรมพระราชวังบวรสถานมงคล จึงได้เสด็จ
ขึ้นทรงราชยส์ บื พระราชสนั ตตวิ งศ์เป็นพระมหากษัตรยิ อ์ งค์ที่ 2 แห่งราชวงศ์จกั รี

การพระราชพธิ บี รมราชาภิเษกในรัชกาลท่ี 2 ได้ย้ายมาทำพธิ ีท่หี มู่พระท่ีน่งั จักรพรรดิพิมาน
เนื่องจากพระที่นั่งดุสิตมหาปราสาทซึ่งสร้างขึ้นแทนพระที่นั่งอมรินทราภิเษกมหาปราสาทอันเป็น
สถานที่ทำพิธ ีปร าบด าภ ิเ ษ กข อ งพ ระ บา ทสม เด็ จ พร ะ พุ ทธ ย อด ฟ้ าจุ ฬาโ ล กน ั้น ใช ้เป ็นส ถ า น ที่

3

ประดิษฐานพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจฬุ าโลกอยู่ ในรัชกาลต่อ ๆ มาจึงใช้หมู่พระ
ที่นั่งจักรพรรดิพิมานเป็นสถานที่จัดการพระราชพิธีบรมราชาภิเษกและใช้พระที่นั่งดุสิตมหาปราสาท
เป็นสถานที่ตั้งพระบรมศพ หลังจากเสร็จพระราชพิธีบรมราชาภิเษก พระองค์จึงเสด็จเลียบพระนคร
โดยกระบวนพยุหยาตราตามโบราณราชประเพณี

พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยทรงพระปรีชาสามารถในศิลปกรรมด้านต่างๆ
หลายสาขา ดังจะขอยกตัวอย่างต่อไปน้ี

ด้านกวีนิพนธ์
ในรชั สมัยของพระบาทสมเดจ็ พระพทุ ธเลิศหล้านภาลยั ได้รบั การยกย่องว่า เป็นยคุ ทองของ

วรรณคดสี มยั หน่ึงเลยทเี ดยี ว ด้านกาพยก์ ลอนเจรญิ สูงสุด จนมคี ำกล่าวว่า "ในรัชกาลท่ี 2 นัน้ ใครเป็น
กวีก็เป็นคนโปรด" กวีที่มีชือ่ เสียงนอกจากพระองค์เองแล้ว ยังมีกรมหมื่นเจษฎาบดินทร์ (รัชกาลที่ 3)
สมเดจ็ กรมพระปรมานุชิตชโิ นรส สนุ ทรภู่ พระยาตรงั และนายนรนิ ทรธเิ บศร์ (อนิ ) เปน็ ต้น พระองค์มี
พระราชนิพนธ์ที่เป็นบทกลอนมากมาย ทรงเป็นยอดกวีด้านการแต่งบทละครทั้งละครในและละคร
นอก มีหลายเรื่องที่มีอยู่เดิมและทรงนำมาแต่งใหม่เพื่อให้ใช้ในการแสดงได้ เช่น รามเกียรติ์ อุณรุท
และอเิ หนา โดยเรือ่ งอเิ หนานี้ เรอ่ื งเดมิ มีความยาวมาก ไดท้ รงพระราชนิพนธ์ใหม่ตัง้ แต่ต้นจนจบ เป็น
เรื่องยาวที่สุดของพระองค์ วรรณคดีสโมสรในรัชกาลที่ 6 ได้ยกย่องให้เป็นยอดบทละครรำที่แต่งดี
ยอดเยี่ยมทั้งเนื้อความ ทำนองกลอนและกระบวนการเล่นทั้งร้องและรำ นอกจากนี้ยังมีละครนอก
อื่นๆ เช่น ไกรทอง สังข์ทอง ไชยเชษฐ์ หลวิชัยคาวี มณีพิชัย สังข์ศิลป์ชัย ได้ทรงเลือกเอาของเก่ามา
ทรงพระราชนิพนธ์ขึ้นใหม่บางตอน และยังทรงพระราชนิพนธ์บทพากย์โขนอีกหลายชุด เช่น ชุดนาง
ลอย ชดุ นาคบาศ และชุดพรหมาสตร์ ซึ่งล้วนมีความไพเราะซาบซงึ้ เปน็ อมตะใช้แสดงมาจนทุกวันน้ี
ด้านปฏิมากรรม /ประตมิ ากรรม
นอกจากจะทรงส่งเสริมงานชา่ งด้านหล่อพระพุทธรูปแลว้ พระบาทสมเด็จพระพุทธเลศิ หล้านภาลัยยัง
ไดท้ รงพระราชอตุ สาหะปน้ั หุ่นพระพักตร์ของพระพุทธธรรมมิศรราชโลกธาตดุ ลิ ก พระประธานในพระ
อุโบสถวัดอรุณราชวราราม อันเป็นพระพุทธรูปที่สำคัญยิ่งองค์หนึ่งไทยด้วยพระองค์เอง ซึ่งลักษณะ
และทรวดทรงของพระพุทธรูปองค์นี้เป็นแบบอย่างทีป่ ระดิษฐ์คิดค้นขึ้นใหม่ในรัชกาลที่ 2 นี้เอง ส่วน
ด้านการช่างฝีมอื และการแกะสลักลวดลายในรัชกาลของพระองค์ได้มีความเจรญิ ก้าวหนา้ ไปอย่างมาก
และพระองค์เองก็ทรงเป็นช่างทั้งการปั้นและการแกะสลักที่เชี่ยวชาญยิ่งพระองค์หนึ่งอย่างยากที่จะ
หาผู้ใดทัดเทียมได้ นอกจากฝีพระหัตถ์ในการปน้ั พระพักตร์พระพุทธธรรมิศรราชโลกธาตดุ ิลกแล้ว ยัง
ทรงแกะสลักบานประตูพระวิหารพระศรีศากยมุนี วัดสุทัศนเทพวราราม คู่หน้าด้วยพระองค์เอง
ร่วมกับกรมหมื่นจิตรภักดี และทรงแกะหน้าหุ่นหน้าพระใหญ่และพระน้อยที่ทำจากไม้รักคู่หนึ่งที่
เรยี กวา่ พระยารกั ใหญ่ และพระยารกั น้อยไว้ดว้ ย

4

ดา้ นดนตรี
กล่าวได้ว่า พระบาทสมเดจ็ พระพทุ ธเลิศหล้านภาลัยมีพระปรีชาสามารถในดา้ นน้ีไม่น้อยไป

กว่าด้านละครและฟ้อนรำ เครื่องดนตรีที่ทรงถนัดและโปรดปรานคือ ซอสามสาย ซึ่งซอคู่พระหัตถ์ท่ี
สำคัญได้พระราชทานนามวา่ "ซอสายฟ้าฟาด" และเพลงพระราชนพิ นธ์ที่มีชือ่ เสียงเป็นทีร่ ูจ้ กั กันดคี อื
"เพลงบุหลันลอยเลื่อน" หรือ "บุหลัน (เลื่อน) ลอยฟ้า" แต่ต่อมามักจะเรียกว่า "เพลงทรงพระสุบิน"
เพราะเพลงมนี ้มี กี ำเนิดมาจากพระสุบิน (ฝนั ) ของพระองค์เอง โดยเล่ากนั วา่ คนื หนึ่งหลังจากไดท้ รงซอ
สามสายจนดึก ก็เสด็จเข้าที่บรรทมแล้วทรงพระสุบินว่า ได้เสด็จไปยังดินแดนที่สวยงามดุจสวรรค์ ณ
ที่นัน่ มพี ระจนั ทร์อันกระจ่างได้ลอยมาใกล้พระองค์ พร้อมกับมีเสยี งทิพยดนตรีอันไพเราะยิ่ง ประทับ
แน่นในพระราชหฤทัย ครั้นทรงตื่นบรรทมก็ยังทรงจดจำเพลงนั้นได้ จึงได้เรียกพนักงานดนตรีมาต่อ
เพลงนั้นไว้ และทรงอนุญาตใหน้ ำออกเผยแพร่ได้ เพลงนี้จึงเป็นทีแ่ พร่หลายและรู้จักกนั กว้างขวางมา
จนทุกวนั น้ี
เสด็จสวรรคต

พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยทรงพระประชวรด้วยโรคพิษไข้ ทรงไม่รู้สึก
พระองค์เป็นเวลา 8 วัน พระอาการประชวรก็ได้ทรุดลงตามลำดับ และเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 21
กรกฎาคม พ.ศ. 2367 สริ ิรวมพระชนมพรรษาได้ 57 พรรษา และครองราชย์สมบัตไิ ด้ 15 ปี
พระราชนพิ นธ์ในรชั กาลที่ ๒

พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยมีลักษณะคำประพันธ์ทั้งที่เป็น
กลอนบทละคร กาพย์ และกลอนสภุ าพ โดยสามารถแยกตามประเภทของคำประพันธ์ได้ดงั น้ี
คำประพนั ธ์ท่เี ปน็ กลอนบทละคร มดี งั นีค้ ือ

1. บทละครเรื่องอเิ หนา
2. บทละครเรอื่ งรามเกยี รต์ิ ทรงพระราชนิพนธ์ตอนหนุมานถวายแหวนถึงตอนทศกัณฐ์ล้ม และ

ตอนบุตรลบ
3. บทละครนอกเรือ่ งไกรทอง ต้ังแต่ไกรทองอยู่ในถำ้ ชาละวันจนกลบั ตามนางวิมาลาลไปในถ้ำ
4. บทละครนอกเรอื่ งคาวี ตง้ั แต่ทา้ วสันนรุ าชได้ผอบผมถงึ คาวฆี า่ ไวยทตั
5. บทละครนอกเรื่องไชยเชษฐ์ ตั้งแต่ไชยเชษฐ์กลบั มาจากไปตามช้านถึงพระไชยเชษฐก์ ับนางสุ

วิญชาคืนดกี นั
6. บทละครนอกเรื่องมณีพิชัย ตั้งแต่งูขบนางจันทรถึงพระมณีพิชัยออกไปอยู่กับพราหมณ์ ท่ี

ศาลาในป่า
7. บทละครนอกเรื่องสังข์ทอง ตั้งแต่กำเนิดพระสังข์ถึงท้าวยศวิมลกับพระสังข์กลับจาเมือง

สามนต์
8. บทละครนอกเรือ่ งสงั ขศ์ ิลป์ชยั ต้ังแตพ่ ระสังข์ศลิ ปช์ ัยตกเหวถึงท้าวเสนากุฎเขา้ เมอื ง

5

9. ส่วนบทละครเรื่องอุณรุทนั้น พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยทรงนำมาดัดแปลง
แกไ้ ขเพือ่ หดั หนุ่ ละครเลก็

คำประพันธ์ที่เป็นกาพย์ มีดงั น้ีคือ
1. บทพากยร์ ามเกียรต์ิ ทรงพระราชนิพนธ์ 5ตอน คือ นางลอย นาคบาศ พรหมาสตร์ เอราวัณ
และบทพากย์เบด็ เตล็ดชมรถและมา้
2. รามเกยี รต์ิตอนพระพิราพ
3. กาพยเ์ หเ่ รอื

คำประพันธ์ที่เป็นกลอนสุภาพ คือ เสภาเรื่องขุนช้างขุนแผน พระองค์ทรงพระราชนิพนธ์ ๔ ตอน
ไดแ้ ก่

1. ตอนท่ี 4 พลายแก้วเป็นชู้กบั นางพิม
2. ตอนที่ 13 นางวนั ทองหึงนางลาวทอง
3. ตอนท่ี 17 ขนุ แผนข้ึนเรือนขนุ ชา้ งได้นางแก้วกริ ยิ า
4. ตอนที่ 18 ขุนแผนพานางวนั ทองหนี

6

เล่าเรอ่ื งยอ่
เรือ่ งหลวชิ ัยคาวี

กาลครัง้ หน่ึงนานมาแลว้ มเี มือง “รมยนคร” ซ่ึง “ท้าวมัทราช”กับ “พระนางแกว้ เกสร”เป็น
ผู้ปกครอง มีธิดาแสนสวยองค์หนึ่งชื่อ “เจ้าหญิงจันทวรา” ซึ่งบ้านเมืองสงบสุขและเจริญรุ่งเรืองเปน็
อย่างมาก แต่อยู่ดีๆก็เกิดวิปริต ฟ้าฝนไม่ตก พลอยศักดิ์สิทธิ์ประจำเมืองเปล่งแสง โหรได้ทำนายว่า
เป็นเพราะมีผู้มีอวิชากำลังฝึกอวิชามนต์ดำ ท้าวมัทราชจึงให้คนไปสืบความพบว่า ในเมืองนี้มีแม่เฒ่า
ชื่อ “แม่เฒ่าธิดาจนั ทร์” อาศัยอยู่ในกระท่อมกับ “เวตาล”ลูกสมุน กำลังมีการทดลองมนต์ดำที่จะทำ
ใหม้ ีอำนาจควบคุมมนษุ ย์โลกได้ ขณะท่ีกำลงั จะทำสำเร็จนน้ั แมเ่ ฒา่ กบั เวตาลกถ็ กู จับได้ทา้ วมทั ราชสั่ง
ให้ประหารแม่เฒ่าและเวตาลในทันทีเพราะเป็นกระทำการชั่วช้าและทำให้บ้านเมืองเดือดร้อนวุ่นวาย
มาก แต่แม่เฒ่าได้ใช้มนต์วิเศษหนีไปได้ โหรบอกว่าถ้าแม่เฒ่าฝึกอาคมจนแก่กล้า ก็จะมีอำนาจ
ครอบงำมนุษย์ สัตว์ และอสูรกายทั้งหลายให้อยู่ในอำนาจได้ ท้าวมัทราชให้โหรดูว่าจะมีใครที่จะ
สามารถมาช่วยบา้ นเมืองไว้ได้บ้างใหม โหรบอกว่ามเี พียง “เสือ” และ “โค” ที่เป็นพนี่ อ้ งกันเท่าน้ันจึง
จะสามารถช่วยบ้านเมืองได้ในป่าแห่งหนึ่ง ขณะสัตว์ป่าอาศัยอยู่อย่างสงบสุขก็พลันแตกตื่นเมื่อมีเสือ
เข้ามาในเขตของพวกตน สัตว์ทุกตัวพากันหลบหนีเข้าที่ซ่อน ลูกเสือกับลูกวัวเดินเข้ามามีเจ้าจ๋อ
ตามหลงั “เจ้าเขย้ี วขาว” ลกู เสือวัยเด็กกบั “เจา้ ลาย” ลกู วัววัยเด็กเชน่ กันเดินเขา้ มาพร้อมดว้ ย “เจ้า
จ๋อ” ซ่ึงเปน็ ลงิ ไดต้ ิดตามมาดว้ ยกัน โดยเจา้ จ๋อบอกให้พวกสัตว์ไมต่ ้องกลวั เพราะว่าเจา้ เขยี้ วขาวไม่ทำ
อะไร พวกสัตว์จึงยอมออกมาจากที่ซ่อน ระหว่างที่เจ้าเขี้ยวขาวและเจ้าลายนอนหลับ สัตว์ป่าต่างพา
กันงงที่ลูกเสือไม่ทำร้ายลูกวัว เจ้าจ๋อเลยเล่าให้สัตว์ต่าง ๆ ฟังว่า เจ้าจ๋อเล่าว่าเจ้าเขี้ยวขาวเป็นลูกเสอื
ตัวสุดท้อง วันหนึ่งแม่เสือไล่กวางมาทางเจ้าเขี้ยวขาว แต่เจ้าเขี้ยวขาวกลับปล่อยไป ไม่กล้าทำร้า ย
กวาง พวกพ่ี ๆ พากันหัวเราะเยาะ และ “สมงิ ขาว”พญาเสือแอบดูเจ้าเขี้ยวขาวอยหู่ ่าง ๆ แม่เสือบอก
ว่าวิถีของเสือต้องล่าสัตว์ ไม่งั้นจะอดตาย และเป็นการผิดกฎของเสือ จะต้องถูกสมิงขาวเจ้าฝูงเสือ
ลงโทษเจ้าเขี้ยวขาวทนฟังเสียงเยาะเย้ยของพวกพี่ ๆ ไม่ได้ จึงแอบไปฝึกล่าสัตว์ตามลำพัง ในป่า
ลูกเสือได้พบกับ เจ้าจ๋อลิงเจ้าเล่ห์ เจ้าจ๋อเห็นท่าทางเจ้าเข้ียวขาวกไ็ ม่รู้สึกกลวั แถมยังแกล้งหลอกล่อ
จนลูกเสือจนหัวปั่นเจ้าเขี้ยวขาวหมดแรงนั่งพักเห็นลูกวัวที่มากินน้ำ มันจึงคิดจับกิน แต่ลูกวัวเห็นเงา
สะท้อนในน้ำจึงก้มหลบทำให้ลูกเสือตกลงในน้ำ กระแสน้ำเชี่ยวกรากพัดลูกเสือลอยออกไป ลูกเสือ
พยายามตะเกียกตะกายจะขึ้นฝั่ง จนลูกวัวสงสารจึงวิ่งชนต้นไม้ริมน้ำล้มลงไปขวางน้ำช่วยลูกเสือ
ข้ึนมาไดล้ ูกเสอื ไม่กล้ากลับถ้ำเพราะอายพี่ ๆ พยายามรวบรวมเร่ียวแรงออกหากินตามลำพงั จนไปพบ
ลูกวัวกำลังดูดนมแม่อย่างสบายก็น้ำลายไหลด้วยความหิว ลูกวัวไปขอให้แม่วัวแบ่งนมให้ลูกเสือกิน
บ้าง แม่วัวบอกว่าเสอื กับวัวเป็นศัตรูกันตามธรรมชาติ ไม่ควรยุ่งเกี่ยวกัน แต่เมื่อทนคำอ้อนวอนของลู
วัวให้ลูกเสือกินนมด้วยไม่ไหว จึงยอมให้ลูกเสือกินนมด้วยกัน ลูกเสือกับลูกวัวเลยกลายเป็นเพื่อนกัน

7

ตั้งแต่บัดนั้นมาลกู เสือกับลูกวัวออกไปเล่นด้วยกัน เจ้าจ๋อเห็นลูกเสือใจดเี ลยมาเลน่ ด้วย ลูกเสือกับลูก
วัวเล่นเสร็จก็กลับมาด้วยกัน พบว่าแม่โคถูกฆ่าตายเสียแล้วด้วยฝีมือของสมิงขาวเจ้าฝูงของเสือ และ
สมิงขาวจะจัดการลูกวัวอีก แต่เจ้าจ๋อใช้ความกล้าหาญเล่นงานสมิงขาว และเจ้าเขี้ยวขาวรีบพาลูกววั
หนีโดยเจา้ จ๋อตดิ ร่างแหมากบั เขาดว้ ย พวกสตั ว์พากนั หัวเราะไม่เชื่อเรื่องท่เี จ้าจ๋อเลา่ ให้ฟัง ทนั ใดน้ันก็
มกี ลิน่ สาบเสือลอยมา สมิงขาวตามเจ้าเขีย้ วขาวมาถึงทปี่ ่าแหง่ นี้ พวกสตั วท์ ี่อยบู่ รเิ วณน้นั ต่างก็แตกตื่น
รีบหนีเอาชีวิตรอด สมิงขาวบุกเข้ามาจะทำร้าย แต่เจ้าเขี้ยวขาวพยายามต่อสู้แต่ก็สู้ไม่ไหวเพราะยัง
เด็กอยู่ขณะที่เจ้าเขี้ยวขาวกำลังเพลี่ยงพล้ำอยู่นั้น ได้มี "ฤาษี"ผ่านมาเห็นเข้าพอดีเลยช่วยลูกเสือและ
ลูกวัวไว้ได้ ส่วนสมิงขาวได้หนีไป ฤาษีเห็นเสือกับวัวอยู่ด้วยกันก็รู้สึกประหลาดใจจึงนั่งทางในตรวจดู
จนทราบเรื่องว่าเป็นวิญญาณของเทพลงมาเกิด ฤาษีจึงได้ชุบทั้งสองให้เป็นมนุษย์ และตั้งชื่อให้กับ
ลูกเสือว่า "หลวชิ ยั " ส่วนลกู วัวช่ือว่า "คาวี" ฤาษีบอกหลวชิ ัยลูกเสอื วา่ พอโตขึ้นจะมีสญั ชาตญิ าณในการ
ฆ่า ดงั นัน้ หลวิชัยตอ้ งระงบั อารมณ์โกรธแบบเสือไว้ ไมใ่ ห้ทำร้ายผอู้ อ่ นแอกวา่ ไม่งั้นจะกลายเป็นเสืออีก
ครั้ง ส่วนคาวีนั้นต้องมีความกล้าหาญ กล้าต่อสู้ เพื่อความอยู่รอด ฤาษีได้เสกพระขรรค์ศักดิ์สิทธิ์ไวใ้ ห้
ทั้งสองไว้ป้องกันตัว และได้สอนวิชาและความรู้ต่างๆของชาวมนุษย์ให้รับทราบและนำไปปฏิบัติให้
ด้วยก่อนที่จะออกเดินทางไปเผชิญโลกภายนอกต่อไป แล้วทั้งสองก็ได้ร่ำลาพระอาจารย์และออก
เดนิ ทาง โดยมสี ายตาของเจ้าสมิงขาวท่ีตดิ ตามอยู่อย่างไม่คลาดสายตาทุกระยะ กลา่ วฝ่ายแม่เฒ่าธิดา
จนั ทน์ฝึกอาคมใกล้สำเร็จแลว้ แมเ่ ฒา่ ต้องการได้พลอยประจำเมืองเพื่อช่วยเพ่มิ พลัง แม่เฒ่าใช้มนต์ท่ี
มีอยู่ควบคุมนกยักษ์เอาไว้ใหเ้ ป็นพวก ซึ่งเมืองรมยนครนั้น บ้านเมืองกำลังสงบสขุ จู่ๆก็ได้มีฝูงนกยักษ์
บินเหนือเมืองสรา้ งความแตกตนื่ ไปทวั่ แมเ่ ฒา่ ธดิ าจันทน์คิดแก้แคน้ ทา้ วมัทราชและต้องการยึดพลอย
ศักดิ์สิทธิ์ประจำเมืองจึงขี่นกบุกเมืองรมยนคร แม่เฒ่าธิดาจันทน์และเวตาล นำฝูงนกยักษ์บุกเมือง
รมยนคร ท้าวมัทราช มเหสี และเจ้าหญิงจันทวรารีบหาที่ซ่อน ซึ่งอำมาตย์แนะว่าให้นำไปซ่อนใน
กลอง แม่เฒ่าจะนึกไมถ่ ึงโดยใหม้ หาดเล็กและสนมปลอมตัวเป็นกษตั ริยห์ นีออกนอกเมืองเพื่อล่อพวก
นกยักษ์ให้ติดตามไป แม่เฒ่าหลงกลขี่นกไล่ตามตัวปลอม พอรู้ว่าถูกหลอกรีบบินกลับวัง ท้าวมัทราช
ให้เจ้าหญิงจันทวราซ่อนในกลอง และได้มอบสร้อยที่มีพลอยศักดิ์สิทธิ์ประจำเมืองไว้ให้เจ้าหญิงดูแล
รักษาไว้ นกยักษ์จึงบินกลับมา ท้าวมัทราชและมเหสีซ่อนตัวไม่ทันถูกนกยักษ์จับไปคาวีสะดุ้งตื่น
กลางดึกขณะรอนแรมในป่า คาวฝี นั เหน็ หญิงสาวคนหน่งึ ได้รับความเดอื ดรอ้ น หลวชิ ัยนอนต่อไมส่ นใจ
แต่คาวีนอนไม่หลับนึกถึงความฝนั นั้นท้าวมัทราชและพระนางแก้วเกสรถูกแม่เฒ่าธิดาจันทน์จับไปขัง
บังคับให้บอกที่ซ่อนพลอยศักดิ์สิทธิ์ ท้าวมัทราชไม่ยอมบอก เพราะรู้ว่ามนต์แม่เฒ่ายังไม่แก่กล้า คง
บังคับได้แต่อมนุษย์เท่านั้น แม่เฒ่าขู่ว่าจะทำให้พวกมนุษย์อดตาย แม่เฒ่าจึงใช้มนต์บังคับยักษ์ให้ไป
ยึดแหล่งน้ำพวกมนุษย์ไว้ทั้งหมด มีเมืองๆหนึ่งชื่อ “มคธ” ชาวบ้านจะไปตักน้ำแต่ถกู ยักษ์จับกินหมด
จนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้แม่นำ้ บ้านเมืองแห้งแล้งอดอยากไปทั่ว มหาดเล็กไปรายงานเจา้ เมอื งว่าแมน่ ้ำ
สายหลักของเมืองถูกยักษ์ยึดไปแล้ว เจ้าเมืองไม่รู้จะทำยังไง “เจ้าหญิงสุดาจันทร์”ทรงเป็นห่วง

8

ประชาชน พอเจ้าเมืองเผลอพระธิดาจึงแอบปลอมตัวขี่ม้าออกมาหวังจัดการพวกยักษ์ด้วยตัวเองหล
วิชัย คาวี และเจ้าจ๋อ เดินทางไปถึงแคว้นมคธ สังเกตว่าชาวเมืองอดอยากขาดน้ำ สอบถามจึงรู้ว่า มี
ยักษ์มายึดแหล่งน้ำ แต่แล้วเจ้าหญิงสุดาจันทร์ในชุดชาวบ้านก็มาอาสาจะไปตักน้ำให้เจ้าหญิงสุดา
จันทร์ออกไปตักน้ำให้ชาวบ้าน หลวิชัยจึงขอติดตามไปด้วยเพื่อช่วยเหลือ โดยให้คาวี อยู่ช่วยดูแล
ชาวบา้ น เพราะคาวีไม่เกง่ เรื่องต่อสู้ ทบี่ อ่ นำ้ เงยี บสงบไรว้ ่แี ววยกั ษ์ หลวชิ ยั สบประมาทวา่ สดุ าจันทร์คง
อยากตายจงึ มาที่นี่ ทัง้ สองช่วยกันตักนำ้ โดยไม่ปรากฏวา่ มียักษ์แตอ่ ย่างใด ทันใดน้ันยกั ษ์โผลม่ าจาก
น้ำเจ้าหญิงพยายามสู้กับยักษ์ แต่สู้ไม่ได้ หลวิชัยเข้าไปชว่ ยเจ้าหญิง แต่ทำพระขรรค์หลุดมือ หลวิชัย
จึงรีบพาเจ้าหญิงไปซ่อนในป่าใกล้ ๆ คาวีเห็นว่าหลวิชัยหายไปนานก็ออกไปตามหาที่บ่อน้ำ คาวีร้อง
ตะโกนเรียกหาหลวิชัยและเจ้าหญิง พวกยักษ์เลยหันมาจัดการกับคาวีแทนหลวิชัยไม่รู้ว่ายักษ์ไปหา
คาวี จึงพาเจ้าหญิงหนีกลับไปหมู่บ้าน คาวีไม่กล้าสู้ยนื ตัวสั่น ยักษ์จึงจับตัวคาวีไว้ คาวีร้องเรียกใหห้ ล
วิชัยมาช่วย หลวิชัยรีบพาเจ้าหญงิ กลับไปที่หมู่บ้าน แล้วถามหาคาวี ชาวบ้านบอกว่าคาวีออกไปที่บอ่
น้ำ คาวถี ูกยกั ษ์จับได้ นึกถึงคำพูดฤาษที ี่ใหใ้ ช้ความกลา้ หาญ คาวีหยิบพระขรรคอ์ อกมาสูก้ บั ยักษ์ ยักษ์
หลายตัวโผล่ออกมาจากน้ำเตรียมทำร้ายคาวีคาวีทำร้ายยักษ์ตัวแรกบาดเจ็บ ขณะที่จะใช้พระขรรค์
แทงหวั ใจยักษ์ตวั นน้ั คาวพี บวา่ ยักษ์ท่ีเหลือก็กลัวคาวีเหมือนกนั พวกยักษพ์ ากันร้องขอชีวิต คาวีบอก
ว่าต้องยกแหล่งน้ำคืนให้ชาวบ้าน พวกยักษ์บอกว่าจำต้องทำตามคำสั่งแม่เฒ่าธิดาจันทน์ คาวีจึงบอก
ให้พวกยักษ์รีบหนีไปหลวิชัยออกตามหาคาวี พบคาวีอยู่ที่สระน้ำ หลวิชัยถามถึงยักษ์ แต่คาวีบอกว่า
ไม่เหน็ ยักษท์ ไี่ หน สงสัยหนไี ปแล้ว คาวยี น่ื พระขรรค์คืนให้หลวชิ ัย หลวิชยั สงั เกตวุ ่ามีรอยเลือดติดอยู่ท่ี
พระขรรค์ ชาวเมืองแคว้นมคธทั้งหลายเมื่อทราบข่าวว่ายักษ์หนีไปแล้วก็พากันมาตักน้ำใช้อย่างสุข
สบาย ไมต่ ้องกลัวว่ายกั ษจ์ ะมาจบั กินอีก ทกุ คนพากันขอบใจคาวแี ละหลวชิ ยั มาก ส่วนในวังข่าวการไล่
ยักษ์ที่มาคอยฆ่าชาวเมืองมาถึงเจ้าแคว้นมคธ พระองค์จึงรับสั่งให้เรียกหลวิชัยและคาวีเข้าเฝ้าเพื่อ
สอบถามเรื่องราวว่าใครเป็นผู้สังหารยักษ์ได้ทั้งสองเข้ามาในวัง เจ้าแคว้นมคธต้อนรับเป็นอย่างดี
พร้อมทั้งถามว่าใครเป็นผู้ไล่ยักษ์ไป หลวิชัยทูลว่าคาวี เจ้าแคว้นมคธจึงได้ประกาศพระราชทาง
พระธดิ าใหเ้ ป็นรางวัล พรอ้ มท้งั เชญิ พระธิดาออกมา หลวิชยั ตกใจมากทรี่ ูว้ ่าพระธิดาคือ “สุดาจันทร์”
หญิงสาวที่ตนไปช่วยสู้กับยักษ์นั่นเองเจ้าแคว้นมคธประกาศงานพิธีอภิเษกสมรสระหว่างคาวีกับ
พระธิดาขึ้น ท่ามกลางความดีใจของทุกคนยกเว้นหลวิชัยที่รู้ว่าตนกำลังจะสูญเสียพระธิดาให้กับ
น้องชายไปคนื น้ัน คาวฝี ันเห็นเจ้าหญงิ จันทวราอีก คาวีตื่นขน้ึ มาคดิ วา่ ต้องเปน็ ลางบอกเหตุ คาวีนึกถึง
ทพี่ วกยักษพ์ ูดถึงแม่เฒา่ อยู่ หลวิชัยแอบมาพบพระธิดาและอวยพรขอใหโ้ ชคดใี นชีวิตแต่งงาน หลวิชัย
เตรียมเดินทางออกจากแคว้นมคธหลังจากการแตง่ งานของน้องชาย พระธิดารู้สึกเศร้าโศกเสียใจมาก
ที่จะต้องจากหลวิชัยไป คาวีเข้ามาพบโดยบังเอิญและได้รู้ถึงความรักที่ทั้งสองมีให้แก่กันและกันเจ้า
แคว้นมคธรู้สึกยินดีมากที่คาวจี ะแต่งงานกับพระธดิ า คาวีตดั สนิ ใจทลู ขอให้พระราชายกพระธิดาให้หล
วิชัยแทน เพื่อเห็นแก่ตนและความรักของพระธิดากับหลวิชัยหลวิชัยกำลังเตรียมเก็บของ ก่อนที่จาก

9

ไปคาวไี ด้เข้ามาห้าม คาวีบอกว่าคนทจ่ี ะไปเป็นคาวีมากกวา่ เพราะเจ้าแคว้นมคธยกพระธิดาให้หลวิชัย
แทนแลว้ หลวชิ ยั ซาบซึ้งในนำ้ ใจของน้องชายมากพิธีอภิเษกสมรสจัดขึ้นอย่างย่ิงใหญ่ ท่ามกลางความ
ยนิ ดขี องชาวเมือง เจา้ แคว้นมคธเสนอตำแหน่งเสนาบดีให้กบั คาวี แตค่ าวีไม่ต้องการ คาวีบอกว่าพวก
ยักษ์ที่ตนไล่ไปบอกว่าถูกแม่มดใช้มนต์บังคับให้มาก่อกวนพวกมนุษย์ คาวีจะออกตามหาแม่ มด
ดังกล่าวแม่เฒ่ารู้ว่าพลอยอยู่ที่พระธิดาจันทวรา จึงสั่งให้เวตาลตามหาพระธิดาจันทวราให้ได้โดยเร็ว
เวตาลจึงขี่นกออกตามหาทั่วเมืองคาวีเตรียมออกเดินทางไปตามหาแม่มดโดยไม่สนใจคำร้องขอให้อยู่
ต่อของหลวิชัย เมื่อรู้ว่าตนไม่สามารถทัดทานน้องชายได้ และรู้สึกเป็นห่วงคาวี หลวิชัยจึงได้ทำพิธี
เสี่ยงทายดอกบัวไว้ว่า หากคาวีสุขสบายดอกบัวที่ตนเก็บไว้ก็จะสดชื่นตลอดไป แต่ถ้าคาวีได้รับทุกข์
ร้อน ดอกบัวเสี่ยงสัตย์อธิษฐานจงเหี่ยวเฉา แล้วคาวีก็ออกเดินทางไป แม่เฒ่าจับมหาดเล็กคนหนึ่งมา
ได้ และบังคับให้บอกที่ซ่อนเพื่อแลกกับชีวิต มหาดเล็กยอมบอกว่าพระธิดาซ่อนอยู่ในกลอง แม่เฒ่า
ธิดาจันทร์รีบให้เวตาลขี่นกอินทรียย์ ักษ์ออกไปตามหาทันทีคาวีออกเดินทางไปถึงเมืองร้างที่ไม่มีผู้คน
อาศัยอยู่ คาวสี งั เกตว่าบ้านเรอื นปราสาทราชวังอยู่ในสภาพดีกร็ ู้สึกแปลกใจ คาวเี ดนิ สำรวจเมอื งจนไป
พบกลองใบใหญ่ คาวีลองตีกลองดูพบว่ากลองไม่ดังคงมีอะไรซุกซ่อนอยภู่ ายในจึงใช้พระขรรค์กรีดดูก็
พบสาวงามซอ่ นอยภู่ ายในนางคอื เจา้ หญิงจนั ทรวรา เปน็ พระธดิ าของทา้ วมทั ราชกับพระนางแก้วเกษร
ผู้ปกครองรมยนครแห่งนี้นั่นเองขณะที่คาวีได้พบพระธิดาได้มีนกยักษ์บินผ่านมา เจ้าหญิงรีบพาคาวี
หลบไปอย่ใู นเมือง นกอินทรยี ์บินวนเวยี นเพ่ือตามจับคนท่รี อดชวี ิตกิน เมอื่ ไมเ่ ห็นใครมันจึงบินกลับไป
คาวสี อบถามเรอ่ื งราวท่ีเกิดขน้ึ เจา้ หญิงจนั ทรวราเลา่ ให้ฟงั ว่าแตเ่ ดมิ นครนี้เจริญรุ่งเรือง เปน็ อย่างมาก
อยู่มาวนั หนึง่ ท้าวมัทราชพระบิดาได้สง่ั ประหารแม่เฒา่ ในเมืองท่ีกำลังฝกึ อวิชชา แต่แม่เฒ่าธดิ าจันทน์
กลับหนีไปได้ และใช้เวทย์มนต์บังคับพวกสัตว์ให้มาเป็นพวก และได้ให้นกยักษ์เข้ามาทำร้ายคนใน
เมืองและจับท้าวมัทราชและมเหสีไป เวตาลขี่นกมาตามหาเจ้าหญิง ก็พบว่าเจ้าหญิงจันทวราหายไป
จากกลองแล้ว มเี พยี งผ้าแพรตกอยู่ เวตาลเกบ็ มาดว้ ยเวตาลเอาผ้าแพรมาใหแ้ ม่เฒ่า แมเ่ ฒา่ ธดิ าจันทน์
ส่งั ใหเ้ วตาลออกตามหาพระธดิ าที่คาดว่าจะหลบอยู่ในเมือง คาวีสญั ญากบั เจ้าหญงิ วา่ จะหาทางจัดการ
กับเจ้านกอินทรีย์ยักษใ์ ห้ได้ พร้อมทั้งวางแผนเรียกมันกลับมาคาวีวางแผนจัดการเจา้ นกยกั ษ์ดว้ ยการ
ก่อไฟเพื่อเรียกมัน เวตาลที่ขี่นกอินทรีย์อยู่เม่ือเห็นควันไฟก็รู้ว่ามีคนเหลืออยู่จงึ บินมาหา รีบเรียกแม่
เฒ่าธดิ าจันทนม์ าคาวหี ลอกล่อให้มนั บินเข้ามาในตึกร้างแล้วจัดการใชพ้ ระขรรคแ์ ทงเวตาลจนบาดเจ็บ
สร้างความหวาดกลัวให้กับแมเ่ ฒ่าธดิ าจนั ทน์ ที่มองเห็นเหตกุ ารณ์ทางแก้ววิเศษคาวบี อกพวกนกยักษ์
ว่าไม่ต้องกลัวแม่เฒ่าธิดาจันทน์เพราะมนต์วิเศษจากพระขรรค์ศักดิ์สิทธิ์ช่วยล้างอำนาจมนต์แม่เฒ่า
เวตาลซมซานกลับกระท่อม โดยมีสมิงขาวที่แอบดูเหตุการณ์อยู่ติดตามไปด้วยที่เมืองรมยนคร เจ้า
หญิงและคาวีจึงได้รู้ว่ามีชาวเมืองที่รอดตายแอบซ่อนอยู่ ทุกคนต่างแสดง ความยินดีที่คาวีไล่พวกนก
ยักษ์ไปได้ เมอื งท่ีเคยทรดุ โทรมได้รับการบูรณะขึน้ มาอีกคร้ัง โดยมเี จ้าเมอื งคนใหม่คอื คาวี คาวีสัญญา
ว่าจะตามหาทา้ วมัทราชและพระมเหสีให้เจอ เพราะตนจะสู่ขออภิเษกกับเจ้าหญงิ จันทวราเวตาลกลับ

10

กระท่อม แมเ่ ฒ่าคดิ วา่ คงสฤู้ ทธ์ิพระขรรค์ศักดิ์สิทธ์ิของคาวีไม่ได้ ทนั ใดน้นั สมงิ ขาวซึ่งติดตามเวตาลมา
ก็เข้ามาหาแม่เฒ่าธิดาจันทน์หลวิชัยซึ่งครองเมืองมคธแต่ก็ยังฝันร้ายอยู่ หลวิชัยฝันถึงสมิงขาวที่
ตามมาอาฆาตแค้น และสญั ชาติญานเสอื ทีอ่ ยใู่ นตัวทำให้ต้องฆ่า และจะตอ้ งกลับกลายเปน็ เสอื ดังเดมิ
เจ้าหญิงสุดาจันทน์เข้ามาบอกว่ามีปราชญ์จากต่างนคร จะมาเป็นครูสอนวิชากษัตริย์ให้กับหลวิชัย
(โดยกอ่ นหน้าน้นั สมิงขาวได้ไปหาแมเ่ ฒ่า และเลา่ เรื่องของคาวีกบั หลวชิ ยั ท่ีเคยเปน็ ววั กับเสือ สมิงขาว
บอกว่าทั้งสองได้พระขรรค์ศักดิ์สิทธิ์จากฤาษี แม่เฒ่าจะสู้กับคาวีได้ ต้องใช้พระขรรค์ศักดิ์สิทธิ์ และ
สมิงขาวอาสาจะไปฆ่าคาวีและเอาพระขรรค์มาให้ โดยแลกกับการที่แม่เฒ่าจะต้องเสกตนให้เป็น
นักปราชญ์ก่อน) และก็ได้มีปราชญ์จากต่างนครเดินทางมาท่ีมคธนคร สมิงขาวในร่างคนก็จัดการฆ่า
ปราชญ์คนนั้นทิ้ง แล้วปลอมเป็นปราชญ์คนนั้นแทนแล้วเดินทางเข้าวังสมิงขาวปลอมเป็นปราชญ์เข้า
ไปสอนในวังเกี่ยวกับวิชากษัตริย์ให้กับหลวิชัย และได้เผชิญหน้าหลวิชัย โดยหลวิชัยไม่รู้ว่าปราชญ์ที่
เห็นคือสมิงขาวนั่นเอง ฝ่ายคาวีพยายามสืบหาที่อยู่แม่เฒ่าธิดาจันทน์ เพื่อช่วยเหลือท้าวมัทราชกับ
มเหสี โดยได้การช่วยเหลอื จากนกยักษ์ คาวีติดตามรอยเลอื ดของเวตาลไปจนเจอกระท่อม แต่แม่เฒา่
เห็นภาพในแก้ววิเศษเสียก่อนจึงรีบหนีไปคาวีเข้าไปในกระท่อมแต่แม่เฒ่าหายไปแล้ว พร้อมทั้งพา
ท้าวมัทราชและมเหสีไปด้วย คาวีพบร่องรอยว่าท้าวมัทราชและมเหสียงั มีชีวิตอยู่ เจ้าหญิงจันทวราดี
ใจท่รี วู้ ่าเสดจ็ พ่อเสด็จแม่ยงั มีชวี ิตอยู่ คาวรี บั ปากว่าจะรบี ไปตามหาให้เจอแมเ่ ฒ่ากับเวตาลหนีไปจนถึง
เมือง “พัทธพิสัย” และนำท้าวมัทราชและมเหสีไปขังไว้ในถ้ำ แม่เฒ่าคิดได้ว่าถึงมนต์ของตนจะ
ควบคมุ มนษุ ย์ไมไ่ ด้ แตส่ ามารถใช้ความล่มุ หลงของมนุษย์เปน็ เครอ่ื งมือได้ แม่เฒ่าจดั การนำผา้ แพรเจ้า
หญิงจันทวรามาลงอาคมแมเ่ ฒ่าจัดการเอาผ้าแพรใส่ผอบลอยน้ำ ผอบนั้นได้ลอยเข้าไปในวงั แล้วนาง
สนมเก็บได้นำไปให้ “ท้าวยศภูมิ” กษัตริย์เฒ่าผู้ครองเมือง ท้าวยศภูมิเมื่อเปิดผอบออกพบผ้า แพรก็
เกิดความหลงรักในตัวเจ้าของทันที พระองค์ถึงกับเพ้อคร่ำครวญจนไม่เป็นอันกินอันนอน จึงรับสั่งว่า
ใครนำตัวนางมาไดจ้ ะแบง่ นครให้ครองแม่เฒา่ ธดิ าจันทน์ถือโอกาสเข้ามาอาสาตามตัวมาให้ โดยขอชุด
เครือ่ งทรงไปใส่ และขอทหารติดตามเพ่ือลวงเจา้ หญิงจันทวรามาให้แม่เฒ่ามาขอพบเจ้าหญิงจันทวรา
โดยที่เจ้าหญิงจันทวราไม่รู้ว่าแม่เฒ่าเป็นคนเดียวกับคนที่ไปเรียกนกอินทรีย์มาทำลายบ้านเมืองของ
ตน นอกจากนนั้ แม่เฒา่ ยงั แสร้งทำเป็นว่าเป็นข้าคนสนิทของท้าวมัทราช และได้พาท้าวมัทราชไปซ่อน
ไวอ้ ีกเมือง เจ้าหญิงกห็ ลงเชอื่ จงึ รีบจะตามแม่เฒา่ ไปยังเมอื งท่ีท้าวมัทราชหลบซอ่ นอยู่
แม่เฒ่าดีใจที่เจ้าหญิงติดกับดักโดยง่าย ขณะที่กำลังจะพาไปหาท้าวยศภูมิ คาวีเห็นเข้าก็รีบเข้ามาชู
พระขรรค์ขวางหน้าไว้ เจ้าหญิงบอกว่าแม่เฒ่าจะพาไปพบพระบิดาที่ยังไม่ตาย คาวีจึงขอติดตามไป
ดว้ ยปราชญส์ มิงขาวหรอื สมิงขาวในรา่ งคนหาทางแยง่ ชงิ พระขรรค์ดว้ ยการสอนวิชาตอ่ สใู้ ห้หลวชิ ัย หล
วิชัยหลงเชื่อ ปราชญ์สมิงขาวใหห้ ลวิชัยลองใช้พระขรรค์เพื่อลองฝีมือ หลวิชัยเผลอทำพระขรรค์หลน่
ขณะที่ปราชญ์จะหยิบเจ้าจ๋อรีบไปแย่งมาให้ เจ้าจ๋อสงสัยในตัวปราชญ์ หลวิชัยว่าเจ้าจ๋อคิดไปเอง
ปราชญ์หาทางแย่งชิงพระขรรค์อีก คาวีและเจ้าหญิงเดินทางไปตามแม่เฒ่าธิดาจันทน์ที่ปลอมตัวมา

11

แม่เฒ่าหาทางกำจัดคาวี ระหว่างเดินทางแม่เฒ่าออกอุบายถามเจ้าหญิงว่าเหตุใดคาวีจึงนำพระขรรค์
ติดตัวไว้ตลอดเวลาเจ้าหญิงจันทวรารู้สึกสงสัยจงึ ได้ถามคาวี คาวีบอกว่าฤาษีได้ถอดหวั ใจตนไว้ในพระ
ขรรค์วิเศษนี้ หากผู้ใดเอาไปเผาก็จะต้องถึงแก่ความตายกลางดึกคืนนั้น ปราชญ์สมิงขาวคิดเข้าไป
ขโมยพระขรรค์จากหลวชิ ัย ปราชญ์แอบหยิบพระขรรค์ไปได้ ในคืนเดียวกัน ยายเฒ่ารู้ความลับเข้าจงึ
ได้แอบขโมยพระขรรคจ์ ากคาวีไป คาวีตืน่ ขึ้นมาพบวา่ พระขรรค์หายไป คาวีรวู้ า่ เสียทีแมเ่ ฒ่าแลว้ จึงรีบ
ไปตามเอาพระขรรค์คืนมาสมิงขาวจะเอาพระขรรค์ไปให้แม่เฒ่า หลวิชัยดักรออยู่แล้ว หลวิชัยสงสัย
ปราชญ์จึงได้ทำพระขรรค์ปลอมหลอกไว้ สมิงขาวจึงได้เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงออกมาว่าคือสมิงข าว
น่ันเองหลวิชยั ไดต้ ่อสู้กบั สมงิ ขาว ขณะท่คี าวีออกตามหายายเฒ่าจนพบ ยายเฒา่ ถือพระขรรค์ไว้เหนือ
กองไฟพร้อมทั้งเล่าความจริงทั้งหมดว่าตนคือใครหลวิชัยเสียทีจะถูกสมิงขาวแทงแต่เจ้าจ๋อช่วยไว้ได้
ด้วยความโกรธแค้นหลวิชัยซึ่งมีสัญชาติญาณเสืออยู่ในตัวจะเข้าไปฆ่าปราชญ์สมิงขาว สมิงขาวท้าให้
ฆ่าเพราะว่าหลวิชัยจะได้กลับกลายเป็นเสือ หลวิชัยระงับอารมณ์ไว้ได้ปล่อยให้สมิงขาวหนีไปคาวีจะ
เขา้ ไปจดั การแม่เฒ่า แต่แม่เฒา่ ร้ทู นั พร้อมทัง้ ท้ิงพระขรรค์ลงกองไฟ จนคาวถี งึ แก่ความตายพระขรรค์
ของหลวิชัยเปล่งแสงออกมา เหมือนเกิดเรื่องร้ายกับคาวี แม่เฒ่ารีบจับตัวเจ้าหญิงจันทรวราไปถวาย
ท้าวยศภมู ิ หลวิชัยได้ไปเห็นดอกบัวท่เี คยเส่ียงทายเอาไวเ้ กิดเหี่ยวเฉาอย่างไมท่ ราบสาเหตุ หลวชิ ยั รู้ว่า
คาวีกำลังมีภัยจึงได้ออกจากวังเพื่อไปติดตามหาน้องชายสมิงขาวซมซานกลับมาหาแม่เฒ่า แม่เฒ่า
บอกว่าไม่ต้องการพระขรรค์แล้วพร้อมท้ังได้ฆ่าสมิงขาวตาย แม่เฒ่าจับเจ้าหญิงจันทวราไปให้ท้าวยศ
ภูมิ และได้ขโมยพลอยศักดิ์สิทธิ์จากเจ้าหญงิ ไปด้วย ท้าวยศภูมิดีใจที่จะได้อภิเษกกับเจ้าหญิง แต่เมื่อ
เข้าใกล้เจ้าหญิง พระองค์กับรู้สึกร้อนวูบวาบเหมือนมีไฟมาเผาร่างกาย ท้าวยศภูมิถามแม่เฒ่าว่าเหตุ
ใดจึงเป็นเช่นน้ัน แม่เฒ่าตอบว่าคงเปน็ เพราะเจา้ หญิงมีบุญญาธิการมากทำให้ชายแก่อย่างท้าวยศภูมิ
ไม่สามารถเข้าใกล้ได้ ตอ้ งทำพิธชี บุ ตัวใหม่ให้กลายเปน็ ชายหนุ่มแทนเจ้าหญิงจันทวราใช้อุบายบอกว่า
ถ้าท้าวยศภูมินำสร้อยที่มีพลอยศักดิ์สิทธิ์จากแม่เฒ่าคืนมาจะยอมรักท้าวยศภูมิ แม่เฒ่าทวงรางวัลที่
บอกว่าจะแบ่งนครให้ แต่ด้วยความเจ้าเล่หข์ องท้าวยศภูมิอ้างว่า แม่เฒ่ายังทำงานไม่สำเร็จเพราะตน
ยังไม่ได้เจ้าหญิงมาครอง ตนจะให้รางวัลกับคนที่ทำให้เจ้าหญิงมารักเท่านั้น ท้าวยศภูมิจึงจัดการ
ประหารแม่เฒ่า และแย่งสร้อยคืนมา แต่แม่เฒ่าใช้เวทย์มนต์หนีไปได้พร้อมกับความแค้น เจ้าหญิง
ยอมแต่งงานกับท้าวยศภูมิตามสัญญา แต่ท้าวยศภูมิยังไม่สามารถเข้าใกล้เจ้าหญิงได้ ท้าวยศภูมิให้
มหาดเล็กไปติดประกาศว่าใครที่ทำให้ตนกลายเป็นหนุ่มได้อีกจะได้รางวัลหลวิชัยเดินทางตามหาคาวี
ระหว่างทางได้พบพระขรรค์วิเศษของคาวีอยู่ในกองเถ้าถ่านก็นึกสังหรณ์ใจ หลวิชัยรีบหยิบพระขรรค์
ของคาวีมา แล้วหลวิชัยรีบนำพระขรรค์ไปหาฤาษี เมื่อฤาษีนั่งทางในเห็นเรื่องราวทั้งหมดจึงทำพิธีชุบ
พระขรรค์ขึ้นมาใหม่ คาวีกลับมามีชีวิตอีกครั้ง ฤาษีให้ทั้งสองช่วยกันออกติดตามหาแม่เฒ่าและเจ้า
หญิงกลับคืนมาก่อนท่ีแมเ่ ฒ่าจะใช้พลอยศักดิ์สทิ ธ์ิเสริมเวทย์มนต์จนมีอำนาจครองเมืองมนุษย์ทีเ่ มือง
พทั ธพิสยั ซ่งึ ท้าวยศภมู ิประกาศให้รางวลั แก่คนทสี่ ามารถชบุ พระองค์จากคนชราให้กลายเป็นชายหนุ่ม

12

ได้ โดยจะแบง่ เมอื งครึ่งหน่ึงให้ครอบครอง ข่าวการประกาศใหร้ างวัลของทา้ วยศภูมิกระจายไปท่ัว หล
วิชัยและคาวี เดินทางมาถึงเมืองพัทธพิสัยและได้ทราบข่าวก็รู้ว่าท้าวยศภูมิคงไม่สามารถเข้าใกล้เจ้า
หญิงได้ทั้งสองจึงนึกแผนการจัดการกับท้าวยศภูมิ ซึ่งมีผู้หวังรางวัลพากันมาทำพิธีชุบตัวท้าวยศภูมิ
แต่ไม่ได้ผล ท้าวยศภูมิสั่งให้มหาดเล็กนำไปประหารทิ้งทั้งหมดไม่ว่าจะทำได้หรือไม่ พระองค์ไ ม่
ตอ้ งการแบง่ เมืองใหใ้ ครครอง จนกระทั่งหลวชิ ัยและคาวีเขา้ มา โดยทง้ั สองได้ปลอมเป็นฤาษีและอาสา
จะชุบตัวให้ท้าวยศภูมิท้าวยศภูมิให้หลวิชัยและคาวีพักอยู่ในวังเพื่อเตรียมพิธีที่จะมีในวันรุ่งขึ้น คาวี
ลอบไปหาเจา้ หญงิ ซึ่งเจ้าหญงิ ดใี จมากท่รี วู้ ่าคาวียังไม่ตาย คาวบี อกว่าจะหาทางช่วยเจ้าหญิงใหไ้ ด้ ทา้ ว
ยศภูมเิ หน็ ฤาษีหลวิชัยและฤาษีคาวีกด็ ใี จเพราะคิดว่าท้ังสองต้องช่วยชุบตัวได้แน่นอน พระองค์รับสั่งให้
มหาดเล็กฆ่าฤาษีทั้งสองทันที่ที่ชุบตัวเสร็จ พร้อมทั้งเตรียมจัดพิธีอภิเษก สมรสระหว่างพระองค์และ
เจ้าหญิง เจา้ หญงิ แอบได้ยินเข้ารู้สึกตกใจมากเจ้าหญิงพยายามเตือนคาวี แต่ถกู มหาดเล็กกดี กนั ไว้ พิธี
ชุบตัวของท้าวยศภูมกิ ำลังจะเริม่ ตน้ ข้ึนแล้วหลวิชัยและคาวไี ด้จัดเตรยี มพิธชี ุบตัวโดยสั่งใหค้ นขุดหลมุ
แล้วก่อกองไฟ พร้อมกับให้กั้นม่าน๗ ชั้น ประชาชนทั่วทั้งเมืองต่างพากันมาดูพิธีชุบตัวของพระองค์
หลวิชัยให้ท้าวยศภูมิ สวมชุดพิเศษสำหรับชบุ ตัวโดยเฉพาะ หลวิชัยบอกว่าระหว่างทำพิธถี ้ามเี สียงดัง
เกิดขึ้นขอให้ทุกคนไม่ต้องสนใจท้าวยศภูมิเข้าไปในม่านทั้ง ๗ ชั้น เมื่อเข้าไปพระองค์ได้พบกับคาวีซึ่ง
รออยู่แล้ว ระหว่างที่เจ้าหญิงรอและเอาใจช่วยคาวีอยู่นั้น แม่เฒ่าอาศัยจังหวะที่ทุกคนกำลังสนใจพิธี
เข้ามาแย่งชงิ สรอ้ ยจากเจ้าหญงิ ไปคาวีบอกวา่ ตนมาทวงเจา้ หญิงคืน ท้าวยศภมู ิพยายามตะโกนเรยี กให้
คนมาช่วย แต่ไม่มีใครสนใจ ท้าวยศภูมิจึงเข้าไปทำร้ายคาวี คาวีหลบทันและหลอกล่อท้าวยศภูมิจน
ตกลงไปในกองไฟถึงแก่ความตาย หลวิชัยบอกว่าพิธีชุบตัวเสร็จสิ้นแล้ว ท้าวยศภูมิกลับเป็นหนุ่มอีก
ครั้ง คาวีเดินออกมาจากโรงพิธี ประชาชนต่างก็คิดว่าคาวีคือท้าวยศภูมิที่กลับเป็นหนุ่ม ต่างก็แสดง
ความยินดกี ันถ้วนหน้า เจา้ หญิงจันทวราวดบี อกว่าแม่เฒา่ เอาสร้อยไปแลว้ แมเ่ ฒา่ ใชเ้ วทย์มนต์เรียกนก
ยักษ์ และพวกยักษ์สัตว์ป่าทุกชนิดมาบุกเมืองพัทธพิสัย ท้องฟ้าปั่นป่วน ประชาชนแตกตื่นกันไปท่ัว
พวกยักษ์ล้อมเมืองไว้หมด บนฟ้ามีฝูงนกยักษ์บินว่อน ฝูงสัตว์ป่าบุกเข้ามาในเมือง แม่เฒ่าบอกว่า
อำนาจพระขรรค์ศักดิ์สิทธส์ิ ู้ไมไ่ ด้แน่ คาวีกบั หลวชิ ยั สองคนผนึกแรงสู้อำนาจแม่เฒ่า และเจ้าหญิงสุดา
จันทน์ได้เข้าเมืองมาร่วมดูการต่อสู้ครั้งนี้ด้วยคาวีเพลี่ยงพล้ำถูกมนต์สะกดจนหมดสติ หลวิชัยได้ทีจะ
ฆ่าแม่เฒ่า แม่เฒ่าหัวเราะว่าหลวิชัยฆ่าใครไม่ได้ เพราะจะทำให้มนต์ฤาษีเสื่อมกลับกลายเป็นเสืออีก
ครั้ง หลวิชัยไม่อยากให้มเหสีเห็นตนกลายเป็นเสืออีก ฝูงสัตว์ป่าเตรียมเข้ามาขย้ำทั้งสองด้วยอำนาจ
มนต์ของแม่เฒ่าแม่เฒา่ ได้ทีจะจดั การหลวิชัย แต่แลว้ จูๆ่ กลับมี “แม่เสอื ”ตัวหนึ่งกระโดดเข้ามาขย้ำแม่
เฒ่าธิดาจันทร์ ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน แม่เฒ่าถูกเสือขย้ำตายอย่างสยดสยอง หลวิชัยจำ
ไดว้ ่าเป็นแมเ่ สอื ของตนเอง แม่เสือดใี จทไ่ี ดเ้ ห็นหลวิชัยอกี และภมู ใิ จท่เี ห็นลกู มีความกลา้ หาญ แล้วแม่
เสือก็เดินจากกลับเข้าป่าไป พวกนกยักษ์และพวกยักษ์ต่างเกรงกลัวในหลวิชัยและคาวี จึงพากัน
กลับไปอยู่ในถิ่นของตนตามเดมิ อย่างสงบสุขส่วนคาวแี ละเจา้ หญิงจนั ทราก็ได้อภิเษกสมรสกนั และอยู่

13

ครองเมืองพทั ธพิสยั อยา่ งมคี วามสขุ ฝ่ายหลวิชัยและเจ้าหญงิ สุดาจนั ทร์ก็กลบั ไปครองเมอื งมคธอย่างมี
ความสขุ และท้าวมัทราชกบั พระมเหสีแก้วเกสรก็ปกครองเมอื งรมยนครอย่างมีความสขุ สืบไปเช่นกัน

ตวั อยา่ งบทประพนั ธ์
สนี ้ำเงนิ หมายถงึ บทประพันธท์ ี่มีความโศกเศร้า
สีส้ม หมายถึงบทประพันธท์ มี่ คี วามโกรธ
สีเหลือง หมายถงึ บทประพนั ธ์ทม่ี ีความสุข
สแี ดง หมายถึงบทประพนั ธ์ท่ีมีความรัก
สีเขียว หมายถงึ บทประพนั ธท์ ี่กลา่ ว ชมโฉม

14

บทประพันธ์
ตอนที่ 1 ท้าวสนั นรุ าชหานางผมหอม

โอ้วา่ นวลนอ้ งเจ้าของผม ถา้ ได้ชมจะถนอมเปนจอมขวญั
เกษาหอมฟุ้งดังปรุงจนั ทน์ จะทรงโฉมโนมพรรณฉันใด
ทรวดทรงสงู ตำ่ ดำขาว ชัณษาแกส่ าวสกั คราวไหน
แมน้ ร้วู า่ อยู่บุรใี ด พี่จะไปติดตามเจา้ ทรามชม
ถึงจะเปนกะไรก็ไมว่ า่ แต่ให้ไดเ้ หน็ หนา้ เจ้าของผม
คิดละห้อยละเหี่ยเสยี อารมณ์ ร้องไห้ร้องห่มไม่

เมอ่ื นัน้ ทา้ วสนั นุราชเคลิม้ องค์หลงใหล
เห็นเมยี มาเซา้ ซี้พิรี้พิไร ขัดใจเกร้ยี วกราดตวาดอึง
ดดู ูท๋ ำราวกบั สาวแส้ ไมเ่ จยี มตัวว่าแก่สักนดิ หนงึ่
แกล้งมานงั่ เฝา้ พเนา้ พนงึ จะคอยหึงษ์หวงข้าฤาวา่ ไร
ฉวยพระขรรค์งันงกกะปลกกะเปล้ีย พิโรธโกรธเมียดงั เพลงิ ไหม้
สดดุ โดนสาวสรรค์กำนลั ใน แล่นไล่ลุกล้มไม่สมประดี

เมื่อนน้ั ท้าวสันนุราชสำรวลร่า
ช่นื ชมสมถวิลจนิ ดา ดังไดเ้ ห็นหน้านางนงเยาว์
จึงตรสั วา่ ถา้ สมคเนนึก อึกกะทึกใจหายแลว้ ยายเถ้า
ม่ังมีดีกวา่ คา้ ตะเภา ทุกข์ร้อนอะไรเล่ากับเงนิ ทอง
ยายจะเอาอะไรไปบา้ ง ทา่ ทางกนั ดารบ้านชอ่ ง
เร่งรีบคลาไคลดังใจปอง ให้ไดน้ างในกลองกลับมา

เม่อื นนั้ ทา้ วสันนุราชเปนใหญ่
ได้ฟังจึงสั่งเสนาใน จงจดั เรือเอกไชยฉับพลัน
เกณฑย์ กสำรบั ใหญ่ใสใ่ ห้เต็ม เลือกล้วนแต่เลม่ คอนขยัน
เรอื นำเรือตามจงครามครัน ให้ทนั แต่ในเวลาน้ี

15

บัดนั้น ยายเถา้ ทำเปนเกษมศรี
จึงว่าแมค่ ณุ บุญส้ินที ได้สามีเรืองอิทธฤิ ทธา
งามทัง้ รูปโฉมโนมพรรณ นา่ ชมสมกันนกั หนา
สมคิดของยายที่หมายมา จะอยู่กบั กลั ยาเปนข้าไท
แลว้ ทำทว่ งทกี ะปรีก่ ะเปร่า ตักน้ำตำเข้าเอาใจใส่
ครน้ั สองเจ้าเข้าทบี่ รรธรมใน ยายไปปฏิบตั ิพัดวี

เมอ่ื นนั้ จันทส์ ดุ ายม้ิ ย่องสนองไข
ทีนน้ี ้องเหน็ รักประจักษ์ใจ ภวู ไนยโปรดปรานปรานี
คุณของทรงฤทธด์ิ ังบิตุเรศ เหมือนฉัตรแกว้ กน้ั เกษเกษี
จะขอเปนเกือกทองรองธลุ ี ไปกว่าชวี ีจะวายปราณ
ทั้งสองสนทิ พิสมยั ถอ้ ยทีมีใจเกษมสานต์
คลงึ เคลา้ เยา้ ยวนชวนช่ืนบาน เยาวมาลย์ไม่มรี าคีเคือง
ครน้ั เวลาตวนั บ่ายชายแสง นางออกมาจัดแจงแต่งเครื่อง
ใสส่ พุ รรณภาชน์ทองรองเรือง แลเห็นยายชายชำเลืองเข้ามา
ยมิ้ พลางทางวา่ อย่าทุกข์เลย ยายเอ๋ยผวั รักขา้ หนักหนา
เล่าความตามคำภศั ดา แล้วกำชับกำชาสารพนั

เม่ือน้ัน พระคาวีร้อนรนไม่ทนได้
เจยี นจกั พนิ าศขาดใจ แลไปดูยายกห็ ายตวั
เรียกเมยี ว่าชว่ ยพ่ีด้วยเจา้ ครั้งน้อี เี ถา้ มันฆ่าผัว
เรยี กพลางองค์สน่ั อยรู่ ันรัว คอ่ ยทรงตัวข้ึนจากคงคาไลย
จะยนื ยัง้ ต้ังกายก็ไมต่ รง นางโฉมยงเข้าประคองแลว้ รอ้ งไห้
ลม้ ลงกลางหาดจะขาดใจ ภวู ไนยรำ่ ส่ังบังอร

โอว้ ่าโฉมยงนงลักษณ์ มเิ สยี ทที รี่ กั สายสมร
ครง้ั นี้ชวี ิตรจะม้วยมรณ์ เพราะเจ้าวอนไต่ถามความลับ
พ่กี ็บอกออกให้ด้วยใจซื่อ ควรฤายอ้ นยอกกลอกกลบั
มไิ ด้ฟงั คำท่ีกำชบั ไปบอกกับยายเถ้าเจา้ มารยา
มันคิดร้ายหมายล้างชวี ติ รพี่ ทนี สี้ ดุ สิน้ วาศนา
เวราเราแล้วนะแก้วตา จะขอลาโฉมฉายวายปราณ

16

พระสุดส้นิ กำลังไมส่ ัง่ ได้ ด้วยดวงจิตรพศิ ม์ไฟเผาผลาญ
เอนอิงพิงองค์นงคราญ ภบู าลซอนซบสลบไป

โอ้วา่ พระองค์ทรงเดช เกิดเหตทุ ง้ั นเ้ี พราะเมียขวัญ
เชื่ออเี ถ้าแพศยาอาธรรม์ จนมนั ลอบทำให้จำตาย
คร้งั นี้มิชว่ั กเ็ หมือนชัว่ คดิ แค้นใจตวั ไม่รู้หาย
อดสูอยู่ไยใหไ้ ดอ้ าย จะสู้ตายตามองค์พระทรงธรรม์
วา่ พลางทางกราบกับตนี ผัว ทอดตัวโศกาเพียงอาสัญ
สองกรข้อนทรวงรุมรนั ทรงกรรแสงซบสลบไป

เม่ือน้นั โฉมจันท์สดุ ามารศรี
ครน้ั ฟื้นคืนไดส้ มประดี คว้าหาสามไี ม่พบพาน
ผันแปรแลเหลอื บมาเหน็ ยาย โฉมฉายชหี้ น้าแล้ววา่ ขาน
ทดุ อีเถ้าทรชนคนพาล อัปรีสกี ระบานเปนพ้นไป
ลอบฆา่ สามีแลว้ มหิ นำ มงึ จะซ้ำพากูไปข้างไหน
ช่วั ช้าสารพัดน่าขดั ใจ จะตบให้ย่อยยับลงกบั มอื

เมือ่ น้ัน จันทส์ ดุ าดาลเดอื ดไมเ่ หือดหาย
โกรธาด่าทอมากมาย อย่าพักพูดอบุ ายใหต้ ายใจ
ผวั กวู อดวายจะตายด้วย ทจี่ ะให้เอออวยอย่าสงไสย
วา่ พลางทางทรงโศกาไลย ครวญครำ่ ร่ำไรไปมา

โอ้พระทลู กระหม่อมของเมียเอย๋ พระคุณเคยปกเกล้าเกษา
อยู่เย็นเปนศุขทกุ เวลา วนั นม้ี าจากองค์พระทรงฤทธ์ิ
เพราะเมยี ชัว่ ช้าพาซอื่ เชอ่ื ถืออีเถ้าทจุ ริต
บอกความลบั มนั ไมท่ ันคดิ จนพระสิน้ ชีวิตรวายวาง
พอ่ เจ้าประคุณของน้องเอ๋ย กรรมสง่ิ ไรเลยได้เคยสรา้ ง
จงึ มีอีเถ้ามาตามล้าง เริศร้างภัศดามาแต่ตวั
น่าสงสารปานนผี้ ัวแก้ว จะตรำแดดอยูแ่ ล้วพระทลู หัว
ยง่ิ คิดขุ่นข้องหมองมัว ทอดตัวเกลือกกลิง้ นง่ิ ไป

17

พระพินิจพิศโฉมจันทส์ ุดา นางในใต้ฟา้ ไมม่ สี อง
ผวิ เนือ้ เรื่อเหลอื งเรืองรอง ภักตร์ผอ่ งเพียงดวงจนั ทรา
อรชรออ้ นแอ้นเอวองค์ เนตรขนงนา่ รักนักหนา
ตลึงแลดูนางไม่วางตา พระราชาแย้มยิม้ กระหยม่ิ ใจ

สาวเอยสาวสวรรค์ น้อยฤานั่นนา่ ชมนางผมหอม
งามส้ินทกุ สง่ิ พริง้ พรอ้ ม ดูละม่อมหมดอยา่ งเหมอื นนางฟ้า
นก่ี ศุ ลหนหลงั เราทงั้ สอง เคยเปนคู่ครองเสนหา
เกบ็ ดอกไมไ้ หว้พระดว้ ยกนั มา วาศนาทำไว้จงึ ไดน้ อ้ ง
แต่วนั พบผะอบผมเจา้ ลอยนำ้ พ่ีครวญคร่ำโศกาหาเจา้ ของ
ให้เสนาขา้ เฝา้ เที่ยวปา่ วร้อง ไดข้ า่ วนอ้ งเพราะยายค่อยคลายใจ
ทีนี้เสร็จสมอารมณ์นึก ดังเอาน้ำอำมฤคมารดให้
ถงึ จะไดน้ างฟ้าสรุ าไลย ไม่ดใี จเหมอื นเจ้าเยาวมาลย์
เชิญผินภกั ตรามาพาที เสียแรงพ่ีว่าวอนด้วยอ่อนหวาน
จะครวญครำ่ ร่ำร้องไม่ต้องการ จงพดู จาว่าขานกนั โดยดี

เมอ่ื นนั้ โฉมจันทส์ ดุ ามารศรี
ฟงั ท้าวเจ้าภาราพาที เทวกี ลุ้มกลัดขัดใจ
ถอยองค์ออกไปเสียให้หา่ ง แล้วนางค่อนวา่ ไมป่ ราไส
นี่แน่ออเถ้าเจา้ กรงุ ไกร ช่างไมค่ ดิ ถึงตัวมวั เมา
จะตายวนั ตายพรุ่งก็ไม่รู้ ยังจะเทยี่ วเกีย้ วชอู้ ยู่อกิ เล่า
จนฟนั หักผมหงอกเหมือนดอกเลา ลูกเขาเมยี เขาก็ไม่คิด
คบกันกับอีเถ้าเจา้ เล่ห์ ทำการเกเรทุจรติ
ลอบฆ่าสามีกูมว้ ยมิด มิหนำซ้ำปลิดเอาเมยี มา
อยา่ พักว่าวอนให้ออ่ นใจ กูไม่มุ่งมาดปราถนา
ว่าพลางนางทรงโศกา กัลยาโศกศัลย์รนั ทด

เมื่อนั้น จนั ทส์ ุดาไม่กลัวทำหัวรอ่
ตบมอื ชี้หน้าดา่ ทอ เคืองขดั ตัดภอ้ ภวู ไนย
อยา่ อวดโอ้โอหงั วา่ มง่ั มี หานยิ มยินดขี องมึงไม่
พดู จาบ้าลำโพงโปง้ ไป คนอะไรใครบ้างอยา่ งนี้

18

ไมค่ ดิ วา่ แกเ่ ถ้าจะเข้าโลง ยงั โอ่โถงทำหนุม่ น่าบดั สี
ไมช่ า้ นักสกั ปหี น่ึงสองปี จะไดเ้ กยี้ วกบั ผีท่ีปา่ ช้า
นา่ หวั ร่อท้ังทุกขส์ นุกจ้าน ดอ้ื ด้านซานซมนกั หนมหนกั หนา
ดูเหมอื นมิใชท่ ้าวพระยา เวทนาเชญิ ไปเสียใหพ้ ้น

นอ้ งเอยน้องรัก จงผินภกั ตรม์ าพูดกบั พบี่ า้ ง
เอออะไรไม่พอท่ีพอทาง จะทำให้เขนิ คา้ งอยู่กลางคัน
แมน้ มไิ ด้เชยชมสมหมาย จะสวู้ ายชวี าอาสญั
แต่พม่ี เี มยี มานบั พัน ไม่เหมือนขวญั เนตรน้องต้องติดใจ
จรงิ จริงพ่ีรกั เจ้าหนักหนา ไม่เสแสร้งแกลง้ ว่าสบถได้
เจ้าจงเมตตาอาไลย อย่าให้ไผ่ผอมตรอมใจตาย

ได้เอยได้ฟัง แค้นค่งั เคอื งหูไมร่ ู้หาย
นางโกรธาดา่ ทอหยาบคาย ถ่มน้ำลายรดให้ไม่ไยดี
ขคี้ ร้านพูดจากับบ้าหลงั นา่ ชังนักหนาผินหนา้ หนี
ยง่ิ คิดยิ่งแค้นแสนทวี ก็โศกคี รวญครำ่ รำพรรณไป

แสนเอยแสนงอน ช่างตัดรอนค่อนว่าไมป่ ราไส
เจ้าคาร้สี ีคารมสดุ ใจ เปนไรเปนไปไม่ละกนั
วา่ พลางทางขยบั จะยดุ ยื้อ เลียมลองต้องถือใหม้ ือสนั่
เดชะความสัตย์ของนางน้ัน ทรงธรรมร์ อ้ นรนกระวนกระวาย

พระกอดเขา่ เจา่ จุกทกุ ขร์ ้อน นัง่ นอนไมห่ ลบั กระสบั กระส่าย

คดิ ถึงนงเยาว์เศรา้ เสียดาย มงุ่ หมายจะชมไมส่ มคเน

จำจะคิดแยบคายสายสน หาหมอรู้มนต์ทำเสนห่ ์

แกไ้ ขใชท้ างอปุ เทห์ มไิ ด้ด้วยเล่ห์เอาดว้ ยกล

น้องเอยน้องรัก กำลงั สาวราวสักปมี เสง็
ภกั ตรผ์ ่องเพยี งจนั ทรเ์ มื่อวันเพ็ง ครดั เครง่ เปลง่ ปล่งั อยทู่ ั้งตัว
นอ้ ยฤาพี่รกั นักหนา กระนี้แลว้ แก้วตายังว่าชวั่
นีเ่ น้ือเคราะหเ์ พราะชราหูตามัว ไม่เหมือนผวั ของเจา้ เฝา้ เคียดคุม

19

อย่าเลีย้ วลดทดลองให้ถ่องแท้ กลัวแต่แกจ่ ะชนะหนุม่
ว่าพลางทางขยับจะจบั กุม ใหร้ อ้ นรุมราวกับไฟไหม้มือ

หยุดพักสักประเดี๋ยวเกีย้ วใหม่ แขง็ ใจพดู จาทำหนา้ ชนื่

จะเศกน้องครองวังใหย้ ง่ั ยืน วนั รงุ่ พรงุ่ มะรืนได้ฤกษ์ดี

เอออายนุ งเยาว์สกั เท่าไร จงขบั ไล่ดลู องกบั ของพ่ี

อย่ายอ้ นยอกบอกเบือนเดือนปี ตำรามีรู้มากนาคกะเชอ

เม่ือน้นั ท้าวสนั นุราชประหลาดจติ รผิดแล้วแหล
เสยี น้ำใจในคอท้อแท้ จนเปนลมล้มแน่น่งิ ไป
ใหเ้ วียนหวั มวั ตาหน้ามืด ครางอืดบ่นออดทอดใจใหญ่
ดดู เู๋ ดมิ เหน็ ดมี นี ำ้ ใจ หมายได้ไมแ่ คล้วแล้วทเี ดยี ว
มิรกู้ ลับแกล้วกล้าบา้ เลือด ดุเดือดเต็มประดาตาเขียว
ไมร่ อตดิ ผิดผู้หญงิ จริงเจยี ว ข้ีเกยี จเกี้ยวรับแพ้แลว้ แม่คุณ
ยังเจบ็ ชำ้ ระยำอยู่ไม่รู้หาย ราวกบั ถูกลูกปรายหลายกระสนุ
ทำหน้าเซียวเคยี้ วเอ้ืองเง่ืองงุน ส้นิ ทนุ สิน้ รอนจะผอ่ นปรน
แตย่ กั ย้ายหลายทำนองตรองตริ สิน้ สติตายด้านอ้นั อน้
สู้อสุ ่าหห์ นา้ ดา้ นทานทน ถงึ สองหนแล้วเห็นไม่เอน็ ดู
เอออะไรใจคอดงั ดินประสิว ฉนุ ฉวิ ยิง่ กวา่ ชุดจดุ ดินหู
เห็นไม่เปนเชน่ ตำราของตาครู ถา้ ขืนอย่จู ะหยาบคายร้ายแรง
ขยับลุกแลว้ ลงนง่ั รง้ั รอ ปากบน่ มนตห์ มอจนคอแห้ง
ไมเ่ ห็นคุณเหน็ คา่ ตาข้แี รง้ เหมือนหนึง่ แกล้งใหม้ าถูกดา่ ทอ
คิดเคืองขุ่นหมนุ ออกนอกปราสาท เกร้ยี วกราดกร้วิ รอ้ งใหถ้ องหมอ
เฆย่ี นใหห้ ลงั ลายจนต้นคอ ดา่ ทอถีบเถา้ เจา้ ตำรา

เมือ่ น้นั ท้าวสันนุราชมาดหมายหาหายไม่
ไปเกย้ี วพานพูดจาเพลาไร กไ็ ม่ได้ส่สู มชมชดิ
ประหลาดหนอหมอมดมาปดเล่น ทำอะไรไม่เหน็ เปนสักหนิด
สาแก่ใจเจบ็ ปวดอวดอิทธิฤทธิ์ โทษผิดคดิ จะใคร่เอาใสค่ ุก
พอเขด็ หลาบบาปกรรมทำเปล่าเปล่า บน่ ออดกอดเขา่ เจา่ จุก
นั่งโยกโงกหงบั ปรบั ทุกข์ กบั หมมู่ ุขมนตรเี สนใี น

20

แตเ่ ล่นชสู้ สู่ าวมาราวรอ้ ย หางามงดชดชอ้ ยเชน่ น้ไี ม่
นา่ ชมสมสวาดิระวาดระไว เอวไหล่ลมุนลม่อมพร้อมพริ้ง
เสียแต่ร้ายราวกับเสือเหลือแล้วพ่อ คารมรอไม่ติดผิดผูห้ ญิง
อุสา่ ห์สูอ้ ยอู่ ้อนวอนวิง ไมย่ อมยงิ ยงิ่ ร้ือด้ือดงึ
อนั อดเหนยี วเกย้ี วชู้รทู้ ว่ งที มใิ ช่ชว่ั ตัวดีไม่มีถึง
จะหกั โหมโลมเล้าเคลา้ คลงึ ให้รมุ รงึ ร้อนรนสกลกาย
มขิ ัดขวางอยา่ งน้ีแลว้ ท่ไี หน ประเด๋ยี วใจก็จะสมอารมณห์ มาย
ตรองตรึกปฤกษาหาอุบาย ไม่เหอื ดหายวายเวน้ สักเวลา

21

บทประพนั ธ์
ตอนท่ี 2 ทา้ วสนั นุราชชุบตวั

คิดพลางทางสงั่ มเหสี สร้อยสุดานารศี รีใส
พ่ขี อลาโฉมงามทรามไวย รีบไปตามหาพระคาวี
แมน้ พระบดิ าบญั ชาถาม จึงทลู ความใหท้ ราบบทศรี
สงั่ พลางทางเสด็จจรลี

เดนิ พลางทางคนึงถึงนอ้ ง ครวญคร่ำรำ่ รอ้ งเรยี กหา
โอ้เจา้ คาวขี องพ่ยี า แกว้ ตาจะเปนประการใด
พระขรรค์นช้ี วี ติ รก็ยอ่ มรู้ มาท้ิงอยไู่ กลองคน์ ่าสงไสย
ชรอยคนฆ่าฟนั เจา้ บรรไลย พี่จึงไม่ประสบพบพาน
ใครหนอสามารถอาจอง แกล้งมาจำนงจงผลาญ
ลา้ งชพี นอ้ งชายกวู ายปราณ ไม่นานจะไดเ้ ห็นกัน
กจู ะทำทดแทนให้แสนสา แลเ่ น้ือเกลือทาจนอาสัญ
รำ่ พลางทางเสดจ็ จรจรัล ทรงธรรมเ์ ทย่ี วแสวงทุกแห่งไป

โอ้วา่ อนจิ จาพระน้องแก้ว ทง้ิ พ่ีเสียแลว้ ไปส่สู วรรค์
เราไรส้ รุ ิวงศพงศ์พันธุ์ ได้เห็นกันพ่ีน้องสองชาย
เคยรว่ มโศกร่วมศุขทุกข์ยาก มาตายจากพไ่ี ปนา่ ใจหาย
ไมร่ ้เู หตุผลต้นปลาย เจ้ามว้ ยมอดวอดวายด้วยอนั ใด
กรรมแลว้ แก้วตาของพ่ีเอ๋ย ใครเลยจะชว่ ยแก้ไข
รำ่ พลางทางทรงโศกาไลย สอ้ืนไหไ้ มเ่ ปนสมประดี

22

เม่ือนน้ั พระเชษฐาย้มิ แยม้ แจ่มใส
จึงว่าเจ้าพล้งั พลาดประมาทใจ พระฤาษีสอนไว้ไม่ย้ังคดิ
อนั เชื้อชาติช้างสารแลงเู หา่ ข้าเกา่ เมยี รักอย่าวางจิตร
ท้งั สี่อย่างมักล้างเอาชวี ติ ร เจ้าไม่จำทำผิดจงึ บรรไลย
นอ้ ยฤาอีเถา้ เจา้ เล่ห์ โว้เว้พานางไปข้างไหน
จะแก้แค้นแทนทำใหห้ นำใจ ตามไปฆา่ เสยี ให้วอดวาย
ตรสั พลางทางชวนอนุชา สองราจรจรัลผนั ผาย
เห็นรอยเกลื่อนกลาดทีห่ าดทราย สำคญั มัน่ หมายตามมา

เมอ่ื นัน้ ท้าวสันนรุ าชเปนใหญ่
ตัง้ แตไ่ ด้จนั ทส์ ุดายาใจ มาไวใ้ นท่ีมณเฑียรทอง
สุดแสนรกั ใครใ่ หลหลง นางไมป่ ลงประดิพัทธใิ์ ห้ขดั ข้อง
พระครวญคร่ำดำริหต์ รติ รอง ไฉนหนอนวลลอองจะเอนดู
ทำเสนห่ เ์ ลห่ ์กลก็หลายสิง่ นางยง่ิ ด่าวา่ น่าอดสู
สน้ิ ตำหรับตำราวิชาครู เพราะกายกูแกเ่ กินขนาดไป
จำจะหามนุ ีฤาษสี ิทธ์ิ ทเี่ รืองฤทธช์ิ ุบรปู เราเสยี ใหม่
ให้หนุ่มน้อยโสภายาใจ เห็นจะไดเ้ ชยชมสมคิด

เมือ่ นน้ั นางคันธมาลีมเหษี
มาคอยรบั เสด็จพระสามี อยูท่ ี่ฉากกัน้ ช้ันใน
เหน็ พระคาวีดำเนนิ มา สำคัญวา่ ท้าวผัวชบุ ตัวใหม่
น้อยฤารูปร่างช่างกะไร งามลำ้ เหลือใจเจยี วพ่อคุณ
หนุ่มนอ้ ยนา่ รกั หนักหนาหนอ ปากคอคิ้วตาเหมือนหนา้ หุ่น
ทว่ งทที อดกรอ่อนลมนุ ให้ว้าวุ่นพศิ วาศเพียงขาดใจ
จึงวงิ่ ออกไปรับถงึ ลับแล จะเจยี มตัวว่าแก่กห็ าไม่
ชม้อยชมา้ ยชายดภู ูวไนย ยม้ิ ใหญ่ย้ิมน้อยลอยหนา้ ตา
กราบถวายบังคมชมโฉมผวั ชา่ งชบุ ตวั ใหมเ่ หมาะเปนนักหนา
ดไู หนใหป้ ระกอบชอบอัชฌา กัลยานิยมสมคิด
เหน็ พระเฉยเชอื นไมเ่ ยอ้ื นทกั ความรกั ยื่นมือมาสกิด
แกล้งทำเลยี มและกระแชะชดิ สบิ้งสบดั ดดั จริตกิริยา
นิจจาเอย๋ พระทลู กระหม่อมแกว้ ลมื เมยี เสียแลว้ กระมังหนา

23

ไมผ่ นิ ภกั ตร์ทักทายพูดจา ฤาเหน็ แก่ชราจะหย่าร้าง
เมื่อท้าวหนมุ่ ข้าสาวคราวนน้ั สญั ญากนั วา่ ไม่ทิง้ ขว้าง
เด๋ยี วนี้มาสเทินเขินค้าง จะพดู กบั เมยี บา้ งเปนไรมี

เมื่อนั้น นางคนั ธมาลหี ลงใหล
สาละวนแลดูภวู ไนย รักใครร่ ูปโฉมโนมพรรณ
ไดย้ นิ พระสทิ ธาเธอร้องห้าม นางสเทนิ เขินขามคดิ พรนั่
หยุดย้ังรั้งรอไมจ่ รจรลั แล้วเลยี้ วไปยืนก้ันหน้าไว้

เมือ่ นั้น จันทส์ ดุ าเคอื งขัดอัชฌาไศรย
จงึ ขบั นางกำนลั ทันใด ออกไปเสียอย่ามาพาที
ให้พระอนิ ทร์ลงมาเขยี วเขียว กไ็ มเ่ หลียวแลดูอยา่ จู้จี้
ไมข่ อพบขอเหน็ เชน่ นี้ จะสมู้ ว้ ยชวี ีมขิ อไป
วา่ พลางนางผนิ ผันภกั ตร์ คดิ ถงึ ผัวรักก็ร่ำไห้
ชลเนตรฟูมฟองนองไนย ทรามไวยข้อนทรวงเข้าโศกี

โฉมเอยโฉมเฉลา นจ่ี ะเฝ้าโกรธขึ้งไปถงึ ไหน
พี่มาหาน้องถึงห้องใน เอออะไรไมผ่ นิ มาพูดจา
แม้นพเ่ี ถา้ แกเ่ หมือนแตก่ ่อน จะเคืองขัดตัดรอนก็ไมว่ ่า
บัดนี้นิมนต์พระสิทธา ชว่ ยชบุ พ่ียาเปนหนุม่ แล้ว
รูปงามนักหนาไมว่ ่าเล่น สมเปนคคู่ รองกับน้องแก้ว
ยศศักดปิ์ ระเสริฐเพริศแพร้ว เหน็ แวววนิดาจะปรานี
ถงึ รูปร่างผวั เก่าท่ีเจ้ารกั ไมก่ ะไรกันนกั นะโฉมศรี
จงผนิ ผนั หันหนา้ มาข้างน้ี ดูพใ่ี หเ้ ห็นกเ็ ปนไร
กลัวแตอ่ แุ ม่เอ๋ยนางโฉมยง จะต้องจิตรพิศวงหลงใหล
ว่าพลางทางทำกระแอมไอ แยม้ ยมิ้ ละไมไปมา

เจ้าเอยเจ้าพ่ี ไม่พอทีจ่ ะสเทนิ เขินขาม
พสี่ ้แู สนทรมาพยายาม เพราะนางรูปงามทรามชม
ตามใจสารพดั ไม่ขดั ข้อง ถนอมน้องต้องจิตรสนทิ สนม
ยากทีต่ รองตรกึ นึกนยิ ม เหมอื นเสน้ ผมบังภูเขาเลากา

24

นอ้ งฤาเสยี แรงรักใคร่ ขอบใจเจา้ นักขนิษฐา
ลวงถามความลบั ภัศดา แล้วมายอ้ นยอกบอกยาย
แยบยนต์กลในมิใช่ช่วั ฆ่าผัวเสียไดด้ งั ใจหมาย
สมคเนนวลนางช่างอบุ าย จะฟมู ฟายชลนาอยู่ว่าไร

เม่ือนนั้ จนั ท์สุดาสาละวนรำ่ ไห้
ก้มหนา้ นิ่งอยูไ่ มด่ ูไป ฟงั เสียงเสยี วใจเหมือนผวั รกั
เรือ่ งราวกล่าวความก็งามสม ล้นิ ลมเหนบ็ แนมแหลมหลัก
ผิดกับตาเถา้ เจา้ เมืองนกั นงลกั ษณน์ งิ่ นึกประหลาดใจ
คร้ันจะว่าพระคาวผี ัวแก้ว ตายแลว้ จะตามมาท่ีไหนได้
คิดพลางทางทรงโศกาไลย ทรามไวยข้อนอุระประปราน

โอพ้ ระทูลกระหม่อมของเมียแก้ว เมยี น้ีผดิ แล้วเปนหนักหนา
ไม่รู้กลอีเถ้าเจ้ามารยา วอนวา่ ไตถ่ ามเอาความลับ
ยิ่งคิดยง่ิ แค้นแน่นใจ มนั ไส้หนักหนาน่าเสีย่ งสบั
อกเมยี ดงั พระเมรุเอนทับ แตน่ ัง่ นับคนื วนั จะบรรไลย
ร่ำพลางนางทรงโศกี พระคาวีโศกศัลย์ไม่กล้ันได้
เชษฐาดาบศสลดใจ พลอยรำ่ ไห้ไมเ่ ปนสมประดี

25

บทประพันธ์
ตอนที่ 3 นางคันธมาลขี นึ้ เฝ้า

เม่อื น้นั นางคนั ธมาลีมเหษี
รูว้ า่ จันท์สุดานารี ยนิ ดดี ว้ ยองค์พระทรงฤทธิ์
นางใหแ้ คน้ ขดั กลดั กลุ้ม เหมอื นบา้ หลังคลง่ั คลุม้ เคลมิ้ จติ ร
น่ังนง่ิ หนา้ บึ้งรำพึงคิด อเี จ้ากรรมมนั จะปิดประตูค้า
หมายไดด้ ้วยกำลงั ยงั สาว เหน็ ทที ้าวเธอจะรกั หนักหนา
ตัวกกู เ็ ปนโสดโปรดปรานมา คงจะคดิ เมตตาปรานี
จำจะข้ึนไปเฝ้าฟังดู จะเปนอยา่ งไรอยู่ใหร้ ทู้ ่ี
เมียนอ้ ยเมียหลวงท่วงที ข้างไหนใครจะดีกว่ากนั

คดิ แล้วสรงน้ำชำระกาย ขมิ้นผงลงละลายเปนค่อนขัน
ลบู ไลข้ ัดสฉี ววี รรณ ทรงกระแจะจวงจันทน์กล่ินเกลา
น้ำดอกไมเ่ ทศทากวา่ จะทวั่ ชโลมท้งั เน้ือตัวเหมือนปล่อยเต่า
กระจกต้ังน่งั ส่องมองดูเงา จับเขม่ากนั ไรไปลป่ ลิว
หวกี ระจายรายเส้นขนเม่นสอย ผัดหน้าน่งั ตะบอยบบี สวิ
เศกขีผ้ ง้ึ สีพลางทางวาดค้ิว นุ่งผ้ายกร้วิ มีราคา
เอาสไบปักทองเข้าลองห่ม นึกชมตัวเองเปนนักหนา
จะแต่งไปอวดมันจนั ท์สดุ า น้ำหนา้ อจี รรไรไหนจะมี
คาดเข็มขดั ประจำยามงามลำ้ ทองคำนำ้ หนกั สักสบิ ส่ี
กำไลลงยาราชาวดี มงั่ มไี ด้มาแต่ตายาย
ใสแ่ หวนเพช็ ร์เม็ดแดงหวั แมงปอ เขามาต่อหา้ ชั่งยังไม่ขาย
พิศดูตัวพลางทางย้ิมพราย กรยุ กรายออกจากตำหนักนาง

เมื่อนัน้ พระคาวนี ึกในใจหมาย
อีอบุ าทวบ์ ัดสไี ม่มีอาย มาเยา้ ยวนชวนชายไดล้ งคอ
เหน็ มันจะมนั่ หมายเอาว่าผวั จึงแตง่ ตวั เตม็ ประดาขึ้นมาล่อ
ดูทกี ิรยิ าเปนบ้ายอ นา่ หัวรอ่ นอ้ ยฤาน่นั ขันส้นิ ที
ชำเลอื งดเู มยี ขวญั จนั ท์สุดา แลว้ แลดูตาพระฤาษี

26

ทำเมินเสียมิไดไ้ ยดี จู้จข้ี คี้ รา้ นรำคาญใจ

โฉมเอยโฉมเฉลา เปนไรเจา้ จงึ สเทินเหินห่าง
ยนื อยู่นน่ั ไยใชท่ ี่ทาง แตก่ อ่ นนางนอ้ งเอย๋ ไม่เคยเปน
สาละวนสนทนากบั อาจารย์ เจ้ามานานแลว้ ฤาไมท่ นั เห็น
คิดวา่ ต่อเวลาเยน็ เยน็ จึงจะไปพดู เล่นเจรจา
เจ้าขนึ้ มาถึงนี่ยิ่งดนี ัก ขอบใจไม่พักลงไปหา
นอ้ ยฤานน่ั ชน้ั เชงิ กริ ยิ า ตละสาวสบิ หา้ สิบหกปี
แต่งตวั เตม็ ประดาหนา้ เปนนวล เหมือนจะชวนใหช้ ่นื ใจพ่ี
ขอเชญิ นางเมียหลวงทว่ งทดี ี มาน่ังบนน้ีด้วยพี่ชาย

ยอดเอยยอดม่ิง จริงจริงรักเจ้าเปนไหนไหน
จะถือเชิงถอื ช้ันเชน่ นน้ั ไย ไม่เคยมาเคยไปฤาไรน้อง
มใิ ชค่ นอนื่ จะขนื ขัด อุแมเ่ อ๋ยฮึดฮดั ตะปดั ตะป่อง
ว่าพลางล้อเล่นเปนทำนอง เลียมลองขยบั จะจบั มือ
อะไรเฝา้ ค้อนควักผลกั ไส ทำไมไม่เคยหยอกกันดอกฤา
จงเมตตาการุญเถดิ บุญฦๅ สบ้ิงสบดั ปดั มือพีเ่ สยี ไย
ถงึ จะมีเมียอ่นื สักหมน่ื แสน หางามงอนอ้อนแอ้นเหมือนเจ้าไม่
ทง้ั ระแบบแยบยนต์กลใน ยงั ต้องจิตรตดิ ใจไม่ลมื เลย

นา่ เอยนา่ หวั ร่อ ชา่ งยกยอนักหนาเจ้าขา้ เอย๋
แตก่ ่อนร่อนชะไรก็ไม่เคย มาเยาะเยย้ ย้ิมพรายน่าอายใจ
ถงึ วา่ รักเมยี ก็รูอ้ ยสู่ ิ้น จะแกล้งล่อพอให้กินเข้าได้
เมื่อทา้ วแกช่ ราเคยมาไป เด๋ยี วนีช้ บุ ตัวใหมเ่ ปนหนมุ่ นวล
รูปร่างกระจ้อยรอ่ ยน้อยฤาน่นั ผดิ กันกับเก่าสกั เก้าสว่ น
นอ้ งนีแ้ กเ่ ถา้ อย่าเฝา้ กวน ไม่สมควรเคียงคดู่ ว้ ยภูมี
สารพดั เผ้าผมไม่สมประกอบ แกม้ ตอบฟันหักนา่ บดั สี
อัปรยศอดสูดไู ม่ดี อะไรนนี่ ่าชงั ทำซังตาย

เม่อื น้ัน จนั ทส์ ุดาฟงั วา่ น่าบดั สี
ย้มิ เยอื้ นเบือนหนา้ ดสู ามี แลว้ เทวีตริตรกึ นึกใน

27

อีเถ้านี้ขันจรงิ หย่ิงเย่อ กูล้อเลน่ ให้เก้อก็จะได้
คดิ พลางทางเดินออกไป ใสไ่ คล้แกลง้ กล่าววาจา
เออนี่อะไรเลา่ ไมเ่ ข้าการ จะมาพาลโกรธข้งึ หึงษา
ร้องแรกตะโกนโพนทนา เย้ยหยันหยาบชา้ ประชดใคร
แรกเริม่ เดิมทสี ามีทา่ น มาเกยี้ วพานพูดจาปราไส
ข้ามิไดป้ ลดปลงลงใจด้วย เหน็ ภวู ไนยนั้นแกน่ กั
ตาหูซานซมไมค่ มสนั เสวย หมากตะบันฟันฟางหัก
เด๋ยี วน้ีชบุ ตวั ใหม่วิไลยลกั ษณ์ หนมุ่ นอ้ ยนา่ รักรูปทรง
อย่าว่าแต่รนุ่ ราวสาวแส้ ถึงเถ้าแกก่ ็คดิ พิศวง
ช่ืนอารมณ์ข่มใจมิใครล่ ง ตลงึ หลงแลเลง็ เพ่งพิศ
ทำเทยี มเลียมลวนจะชวนชืน่ ทา่ นกไ็ มอ่ ยากย่นื มือสกิด
โกรธาตาแดงมาแผลงฤทธิ์ หงดุ หงดิ งุ่นงา่ นทยานใจ
แนพ่ ระมเหษีอยา่ มี่ฉาว ชุบตวั ให้สาวข้นึ เสยี ใหม่
จงคนื เอาผวั ของตวั ไป วา่ พลางทรามไวยก็หัวเราะ

แคน้ เอยแคน้ จริง เจบ็ ปวดยวดย่งิ กว่าปลิงเกาะ
ข้ึนหน้าท้าทายเถยี งเทลาะ จะใครว่ ่าใหเ้ พราะสาแกใ่ จ
จริงอยูค่ ะข้าเจา้ มันเถา้ แก่ สองตาทา่ นจะแลดูที่ไหน
เปนสิทธิข์ าดของเจ้าจงเอาไว้ จะคนื ให้ข้าไยนางนงเยาว์
อยา่ พักมาหวั เราะเยาะเย้ย เกินเลยเหลือกำลังไม่ฟงั เจ้า
ถงึ ผัวรักหนักหนาก็ทำเนา อเี ถา้ จะพร่ันพรงึ อยา่ พึงคิด
เชือ่ รูปเชอ่ื ร่างเหมือนนางฟา้ ทั้งเกษาหอมฟุ้งจรุงจติ ร
ใสน่ ำ้ มนั จนั ทน์เจอื อยู่เปนนิจ ความคดิ แยบคายเจ้าหลายช้ัน
เอาผมลอยนำ้ มาเสีย่ งหาคู่ จนได้ชชู้ อบใจดงั ใฝ่ฝัน
ลมื ผวั ตวั ตายวายชีวัน มาผกู พันพะวงหลงรูปชุบ
ดูหมนิ่ เมียหลวงเขา้ ชว่ งชงิ จะทำกูให้กล้งิ เปนลูกขลบุ
คนั มือคันไม้น่าใคร่ทบุ เอาสักสองสามอุบดอกกระมัง

28

เมือ่ นัน้ นางคันธมาลีกร็ ้องไห้
อบั อายสาวสวรรค์กำนัลใน แคน้ ใจภ้อตัดภศั ดา
แต่ก่อนร่อนชะไรก็ไมเ่ คย จะเกนิ เลยลวนลามหยามน้ำหน้า
เพยี งได้นางสาวศรคี นนี้มา ลืมอเี ถ้าชราข้าหลวงเดมิ
พาลผิดด่าทอไสคอเสยี ให้หมอ่ มเมยี ขึ้นหน้าพาฮึกเหิม
พระฤาษนี ี้ก็ช่วยแต้มเติม ยุเสรมิ ส่งซำ้ ค้ำชู
ทีน้นี างสาวนอ้ ยคงลอยล่อง วาศนาเต็มกองขึ้นสดุ กู่
อยา่ พักชี้นิ้วน่งั ตัง้ กระทู้ จะมาขู่ขม่ ใครให้กลวั เกรง
อกเอ๋ยอับอายสตู้ ายเสีย ไมอ่ ยู่ให้ผัวเมยี เขาข่มเหง
ไหนไหนไมเ่ ปนโตงเปนเตง เพราะกรรมของตวั เองจะโทษใคร
อเี ถ้าทศั ประสาทมันสอพลอ มายแุ ยงแกล้งก่อเหตใุ หญ่
เจา้ ขรัวยายนายเรอื เอกไชย ไปรบั อีอะไรมิร้มู า
ทำใหเ้ คืองขุน่ วุน่ ท้ังวัง ยงั จะมาแอบฟังน่งั ลอยหน้า
จะตใี ห้บัดซบตบดว้ ยกะลา พลางเรียกขา้ เขา้ กลุ้มรมุ รนั

เมอ่ื น้ัน นางคันธมาลีมเหษี
ขดั ใจยายเถ้าเตม็ ที ทุบตดี า่ ทอพอแรง
อแี มส่ ่ือซุกซนคนเอก โหยกเหยกขยนั เหลือเบื่อแชง่
สาแก่ใจเจ็บปวดชวดกนิ แกง ทีนีห้ นอพอแรงมงึ ฤายัง
แล้วผินมาว่ากล่าวกบั ทา้ วไท ชา่ งหลงใหลไปทเี ดยี วไมเ่ หลยี วหลัง
ได้ใหม่ลืมเก่าเฝา้ ชิงชัง ไมอ่ ีนังขงั ขอ้ เลยพ่อคุณ
เหน็ ช่วั ช้าอาภัพอับเฉา ทำได้ทำเอาเหมือนเตา่ ตุน่
มขิ ออยู่สูต้ ายตามบญุ นางเคอื งขุ่นหมุนกลบั มาฉับไว

ครน้ั ถึงจงึ ตรงเขา้ ในห้อง ขึ้นน่ังบนแท่นทองแล้วรอ้ งไห้
เจ็บอกหมกมนุ่ ขุ่นแค้นใจ นางครวญครำ่ ร่ำไรรันทด

ปลื้มเอยปลืม้ ใจ พร่ี ักใคร่ผูกพนั ฟน่ั เฝือ
นกึ แตจ่ ะอิงแอบแนบเนื้อ แม้นมิเชอื่ โฉมตรูคอยดเู อา
ใช่จะแสร้งสมทบกลบเกลื่อน ถงึ ได้ใหมก่ ็ไม่เหมือนเมียเก่า
ท้ังแก่ก็จรงิ ยังพริ้งเพรา สาวแส้แพ้เจา้ ไมเ่ ท่าเทียม

29

พต่ี ้องจิตรติดใจอยู่หนักหนา จึงลงมาถงึ เรือนเยือนเยย่ี ม
ไมผ่ นิ ภกั ตร์ทักถามตามธรรมเนียม ชมอ้ ยชม้ายอายเหนียมพี่ไย
ว่าพลางทางขยับจบั ต้อง เลียมลองโลมลูบหลงั ไหล่
ดเู ถิดทำเก้อเอออะไร เฝ้าค้อนควักผลักไสไปทีเดยี ว

งามเอยงามปลอด เจ้าเปนยอดมเหษีทสี่ งวน
อย่าเศรา้ สร้อยโศกศัลย์รัญจวน เสยี ดายหนา้ นวลนวลจะมอมแมม
ขดั ใจอะไรเล่าเฝ้าโศกา จนน้ำตาเปนคราบอาบแก้ม
จะวอนวา่ เท่าไรไม่ยิม้ แยม้ ยงั มหิ ยอ่ นย่อมแต้มลงบ้างเลย
ท่วงทที ำราวกับสาวแส้ จนเหลอื แหลล่ อยเลิศเปดิ เผย
รรู้ ะแบบแยบยนตเ์ ปนคนเคย อแุ มเ่ อ๋ยอดใจไม่ใยดี
โกรธาฤานอ้ งรักวา่ ผลกั ไส เจบ็ ปวดเปนกะไรดวงใจพ่ี
หยอกกนั เม่ือกระนน้ั ยิง่ กวา่ นี้ ไม่พอทีจ่ ะโมโหโกรธา
เจา้ สทิ ำหยาบคายให้อายเขา พ่ีเฝ้าวงิ วอนไมผ่ ่อนหา
อัปรยศอดสจู ันทส์ ุดา พระสทิ ธาเธอย้ิมไยไพ
สว่ นโทษเจ้าผดิ ไม่คดิ บ้าง จะมาคราครวญครำ่ ใครทำให้
กน่ แต่ขดั เคืองเนืองไป นา่ ชังมัง่ ฤาไมเ่ จ้ามารยา

เอวเอยเอวบาง บน่ ตะบอยร้อยอยา่ งร้อยสี
พม่ี าว่ากลา่ วแต่โดยดี อะไรนี่น้อยฤาทำด้ือดึง
เอาแต่คารมมาข่มขู่ รำคาญหจู ู้จข้ี ้ีหงึ ษ์
ขัดใจจนั ท์สุดาหน้าตึง ยกโทษโกรธข้งึ เขาข้างเดยี ว
ชา่ งพูดได้ง่ายง่ายไม่อายปาก โมโหมากหมกมุ่นฉุนเฉยี ว
หวงแหนหงึ ษผ์ วั ตัวเปนเกลยี ว จนเสยี งขนุ่ เสียงเขียวคอเปนเอ็น
พ่กี ็ไมม่ ัวเมาเขา้ ข้างใคร จะวา่ ตามจรงิ ใจให้เจ้าเห็น
เราจาบจว้ งหวงหึงษเ์ ขาจงึ เปน จนเกดิ เขญ็ เคืองขนุ่ วนุ่ ท้ังวงั
เจ้ากเ็ ปนคนในมใิ ช่โง่ ไมบ่ ันเทาโทโษลงเสยี ม่ัง
พรี่ กั เจา้ จรงิ จริงไมช่ งิ ชัง อสุ า่ หม์ าวา่ หวังจะให้ดี
องค์พระดาบศก็อดโทษ ทา่ นจะโปรดชบุ ใหเ้ หมือนเชน่ พ่ี
รูปงามเปนสาวแลว้ คราวนี้ เซ้าซี้อยู่ไยไปด้วยกัน
วา่ พลางฉวยฉุดยุดคร่า กมุ กรกลั ยาพาผายผนั

30

เออนี่อะไรทำใจรั้น หนุ หนั ฮึดฮดั สะบดั มือ

แคน้ เอยแคน้ นัก ขา้ ไม่มักหวั ไปทำไมฤา
ข่มเหงคนเขา้ ฉดุ ยุดยอ้ื ถกู ถือยว่ั เยา้ เฝ้าตอแย
มขิ ว่ นหยกิ ใหย้ ับก็ลองดู จะฝากไปให้ชชู้ ว่ ยชมแผล
ชิชะเชงิ ชัน้ ช่างผนั แปร มาพูดแก้แทนกันขันสน้ิ ที
ขา้ เข้าใจอยดู่ อกอย่าหลอกล่อ จะลวงใหไ้ ปง้อพระฤาษี
สู้ตายวายวางชวี ี ไม่เช่อื ถอื โยคชี ีเปลือย
ทำผดิ กิจกรมประสมประสาน หยาบชา้ สามาญเหมือนขี้เลือ่ ย
ใจคอคดค้ดู งั งูเล้อื ย ไม่อยากง้อให้เหน่ือยข้ีครา้ นไป
ถึงมิชบุ ให้งามก็ตามเถดิ ผิดก็ตายเสยี เกิดเอาชาตใิ หม่
ว่าพลางครวญคร่ำรำ่ ไร สอึกสอ้ืนไหไ้ ปมา

เมอ่ื น้นั นางคนั ธมาลีกห็ รรษา
จึงตรสั สั่งนางกำนลั มทิ นั ช้า จงเรง่ หาเขา้ ตอกดอกไม้
จะไปขอษมาพระอาจารย์ นิมนต์ทา่ นช่วยชุบตวั ให้
ถ้ารปู งามเปนสาวเห็นท้าวไท จะรักใครห่ ายโกรธโปรดปรานกู
ทำไมกับมันอีจันท์สุดา จะตดี ่าให้กลวั ตัวเปนหนู
ไมช่ า้ นักสกั หน่อยมึงคอยดู ตัวกจู ะเปนสาวแล้วคราวนี้
วา่ พลางนางเขา้ ที่สรง ขมิน้ ผงลบู ไล้ขดั สี
ผัดหน้าทาแป้งแต่งเตม็ ที่ ดูดงี ดงามข้นึ ครามครัน
นุ่งผ้าโขมพตั รผุดผ่อง หม่ สไบกรองทองเฉิดฉัน
คร้นั เสร็จเสดจ็ จรจรัล สาวสรรค์กำนัลนางตา่ งตามมา

เมอื่ นนั้ พระคาวีทำโกรธมเหษี
จงึ วา่ นแี่ น่นางคนั ธมาลี ท่านจะชุบใหด้ ีกม็ เิ อา
ไมพ่ อใจให้ตัวเปนสาวแส้ ก็อยตู่ ามประสาแก่เถิดสเิ จ้า
ทีนอ้ี ยา่ ไปมาหาเรา พระตรสั เท่านัน้ แล้วก็ลุกมา
เขา้ ในหอ้ งสุวรรณบรรจง ขึ้นนัง่ เตียงเคยี งองค์ขนิษฐา
เชยชมเมยี ขวญั จนั ทส์ ดุ า แล้วเลา่ แจ้งกิจจาสารพนั

31

บทประพนั ธ์
ตอนท่ี 4 พระคาวีรบกบั ไวยทัต

เม่อื นัน้ นางคนั ธมาลเี ศร้าหมอง
ได้ยนิ เสียงกรุกลกุ ข้ึนมอง หมายว่าผวั ย่องตามลงมา
ทำหลบเล่ียงเอียงอายชม้ายชม้อย ยิ้มน้อยย้ิมใหญ่อยู่ในหนา้
ผนิ หลังนั่งดดั กิรยิ า ชกั ผ้าหม่ ปดิ ทำบดิ พลิว้
แลว้ หยิบพานหมากมาหามะกรูด เอาเล็บขดู แกะก้มดมผวิ
น่ังหยดั ดดั จรติ กรีดนิว้ หยิบพดั ดา้ มจ้ิวมาโบกลม
แล้วแกลง้ ทำท้ิงพดั สบดั หนา้ แค้นนกั หนาอะไรไต่ผ้าห่ม
คร้ันผัวไมเ่ ขา้ มาเหมือนอารมณ์ ลงจากแท่นบรรธมเดินออกไป
แลเห็นเปนเถา้ ทัศประสาท พยาบาทหนุ หันมนั ไส้
เหลยี วซ้ายแลขวาคว้าไม้ เคอื งขนุ่ หมนุ ไปจะตรี นั

เมอื่ นน้ั นางคันธมาลีมเหษี
กลมุ้ กลัดขัดแค้นแสนทวี มิรู้ท่ีจะปฤกษาหารอื ใคร
จงึ เข้าไปในที่ไสยาศน์ เรยี กเถ้าทัศประสาทมานั่งใกล้
แล้วว่าจะคิดอา่ นประการใด เราจะได้แกแ้ คน้ แทนทด
อันเสนาข้าเฝา้ ท้ังหลาย สำคญั วา่ เจา้ นายไปเสยี หมด
แต่เราสองปองจติ รคิดคด จะเล้ียวลดลอบล้างมนั อย่างไร

เมื่อนั้น ไวยทัตหุนหันไม่ทนั ตรกึ
อวดรูอ้ วดหลกั ฮกั ฮึก ขา้ เคยพบรบศึกมาหลายยก
จะเขา้ ออกยอกย้อนผอ่ นปรน เล่หก์ ลเรานอ้ี ยา่ วติ ก
ท้งั พิไชยสงครามสามก๊ก ไดเ้ รียนไวใ้ นอกสารพดั
ยายกลบั ไปทูลพระเจ้าป้า ว่าเรารับอาสาไม่ข้องขดั
ค่ำวันน้ีคอยกันเปนวนั นดั จะเข้าไปจับมดั เอาตวั มา

ชำระสระสรงทรงเคร่ือง รุ่งเรอื งพรรณรายฉายฉนั
แลว้ กนิ ว่านยาทานำ้ มัน โพกพนั ผูกผ้าประเจยี ดรดั
คาดตะกรุดเคร่ืองรางอย่างยอด แหวนพริ อดสอดใสน่ ้ิวพระหดั ถ์

32

แล้วด่ืมนำ้ สุราอาพดั พอกำดดั ตึงตวั ไม่กลัวใคร

เม่ือนนั้ ไวยทตั หุนหันคนั หวั หู
นอ้ ยฤากลา้ เย่ยี มหนา้ มาอวดกู ยงั ไมร่ ู้สำนึกถงึ ตาย
ว่าพลางทางขบั มา้ ทรง ยนื ตรงช่องแกลแลมุ่งหมาย
แลว้ ชีห้ นา้ ว่าเหวยอา้ ยคนร้าย มาปลอมเปนเจ้านายไมอ่ ายใจ
ตัวมงึ ชาวดงพงพี ชอื่ ว่าคาวีจรงิ ฤาไม่
มาลวงลุงกเู ข้าเผาไฟ มิได้ยำเยงเกรงกลัว
กรู ู้เต็มอกจึงยกทัพ จะมาลอ้ มจับมึงคนช่วั
อย่าทำดึงดื้อถือตวั ทัง้ เมยี ทั้งผัวเรง่ ลงมา
ยังจะขนื ยืนดูอย่วู า่ ไร ฤาจะให้ลากยุดฉดุ ครา่
จะบอบชำ้ ลำบากกายา จงลงมาสารภาพกราบกู

เมือ่ นั้น ไวยทัตพโิ รธโกรธขง้ึ
จงึ รอ้ งวา่ ท้าทายอื้ออึง ชีวิตรมึงวันนีถ้ ึงทีต่ าย
ไมเ่ จียมตัวผวั เมียสองคน จองหองพองขนใจหาย
แล้วร้องสั่งพลไกรไพร่นาย เรง่ จับอา้ ยคนร้ายเรว็ พลัน

เมอ่ื นน้ั พระคาวปี รดี ์ิเปรมเกษมสนั ต์
จับไดไ้ วยทตั ตัวสำคัญ พอสุริยนั ร่งุ รางสวา่ งฟา้
จึงตรัสเยย้ เหวยหลานเจา้ ธานี เม่อื ตะกี้ฮึกฮกั หนักหนา
ไยไม่แผลงอทิ ธิฤทธา ให้เขาจบั มดั มาเหมือนอย่างปู
วนั นชี้ ีวิตรจะวายปราณ จงให้การตามจริงอย่าน่ิงอยู่
ซง่ึ เองยกกองทัพมาจบั กู ท่พี วกเพือ่ นรว่ มรนู้ ้ันกคี่ น

33

ตวั ละคร
เรือ่ งหลวชิ ัยคาวี

หลวิชยั
เจ้าเขีย้ วขาวในร่างคน มพี ระขรรค์เป็นอาวธุ มสี ัญชาติญาณเสือแฝงอยู่ หลวิชัยต้อพยายาม

ควบคุม สญั ชาตญิ าณ และหา้ มฆ่าผู้อืน่ เพราะจะทำให้มนต์ฤาษเี สือ่ มกลับกลายเปน็ เสืออีก

คาวี
เจ้าโทนในร่างคน ด้วยความที่เกิดมาจากวัวจึงมีนิสัยอ่อนโยน ใจดี ไม่กล้าทำร้ายใคร

คาวพี ยายามฝึกการตอ่ สู้ และความกล้าหาญเพ่ือสามารถมีชีวติ อยรู่ อดได้

นางจันทร์สดุ า
ดวงงใจของคาวี มนี สิ ยั ออ่ นโยน รักสามี ถูกยายเถ้าจบั ตัวนำมาถวายท้าวสันนรุ าช

ท้าวสนั นุราช
กษตั รยิ ก์ รุงพัทธวิสัย มีรปู รา่ งอว้ น ผมบาง ฟนั หกั ชรา

นางคันธมาลี
มเหสีของท้าวสันนรุ าช รปู ร่างชรา มีนิสัยหึงหวง

34

เอกสารอ้างองิ

https://www.finearts.go.th/main
กรมศิลปากร

https://vajirayana.org
ฉบับหอพระสมดุ วชิรญาณ

35

Facebook : Fern pcy ประวตั ินกั ศึกษา

ชอื่ นางสาวพิชญา ไชยดิษฐ์
ช่ือเล่น ใบเฟริ น์
ฮายุ 21 ปี
เกดิ วนั ที่ 14 ตุลาคม 2542
ภมู ิลำเนา สรุ าษฎรธ์ านี
เบอรโ์ ทร 0644705723

Inatagram : fernpcy