สารบญั
เรื่อง หนา้
ประวตั ิ ๓-๕
พระราชกรณียกิจ ๖
คณุ ธรรมทคี่ วรนาไปเป็ นแบบอย่าง ๗
ผจู้ ดั ทา ๘
ประวตั ิ
พระบาทสมเด็จพระจลุ จอมเกลา้ เจา้ อยหู่ วั เสด็จพระ
ราชสมภพเมอ่ื วนั ท่ี 20 กนั ยายน พ.ศ. 2396 เป็ น
พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจอมเกลา้ เจา้ อย่หู ัว
ทรงไดร้ ับการศึกษาเบ้อื งตน้ ในสานกั พระเจา้ อัยยิกา
เธอ กรมหลวงวรเสรฐสดุ า
ทรงไดร้ ับการศึกษาดา้ นอกั ษรศาสตร์ ภาษาเขมรจาก
หลวงราชาภริ มย์ ทรงไดก้ ารศึกษาการยิงปื นไฟจาก
พระยาอภยั เพลงิ ศร
ประวตั ิ
ทรงไดร้ ับการกราบบงั คมทลู เชญิ ขนึ้ เป็ นพระมหากษตั ริย์
สบื ตอ่ จากสมเด็จพระบรมราชชนกวนั พฤหสั บดที ่ี 1
ตลุ าคม พ.ศ. 2411 ดว้ ยพระชนมายเุ พียง 15 พรรษา ทรง
ประกอบพระราชพธิ ีบรมราชาภเิ ษกครง้ั แรกเมอื่ วนั ท่ี 11
พฤศจิกายน 2411 โดยมเี จา้ พระยาศรีสรุ ิยวงศ์ เป็ น
ผสู้ าเร็จราชการแทนพระองค์ จนหลงั จากพระราชพธิ ีบรม
ราชาภเิ ษกคร้งั ท่ี 2 เมอ่ื พระชนมายุ 20 พรรษา ในวนั ท่ี 16
พฤศจิกายน พ.ศ. 2416 จึงทรงปกครองแผน่ ดนิ ดว้ ย
พระองคเ์ องอยา่ งสมบรู ณ์ ทรงครองราชยอ์ ย่เู ป็ นเวลา
ยาวนานถึง 42 ปี และไดท้ รงพฒั นาประเทศให้
เจริญกา้ วหนา้ ทดั เทียมอารยประเทศทกุ วถิ ที าง
ประวตั ิ
พระโกศทองใหญ่ประดษิ ฐานพระบรมศพพระบาทสมเดจ็ พระจลุ จอมเกลา้ เจา้ อยหู่ วั
พระบาทสมเด็จพระจลุ จอมเกลา้ เจา้ อย่หู วั เสด็จ
สวรรคตดว้ ยโรคพระวกั กะ เมอื่ วนั ที่ 23
ตลุ าคม พ.ศ. 2453 เวลา 2.45 นาฬกิ า ณ
พระทน่ี งั่ อมั พรสถาน พระราชวงั ดสุ ติ สิริพระ
ชนมพรรษาได้ 57 พรรษา ทงั้ นี้ รฐั บาลไทยได้
จดั ใหว้ นั ที่ 23 ตลุ าคม ของทกุ ปี เป็ นวนั ปิ ย
มหาราชและเป็ นวนั หยดุ ราชการ
พระราชกรณียกจิ
1. การชาระและการพมิ พพ์ ระไตรปิ ฎกเป็ นอกั ษรไทย-
การชาระและการพมิ พพ์ ระไตรปิ ฎกเป็ นอกั ษรไทยนี้
นานถึง 6 ปี เร่ิมแตป่ ี พ.ศ. 2431 ถึง พ.ศ. 2436 โดย
ทรงปรารภเหตหุ ลายประการ
2. การสรา้ งวดั ขน้ึ ใหมห่ ลายวดั คอื วดั ราชบพิธ วดั
เทพศิรินทราวาส
3. การสง่ เสริมใหว้ ดั เป็ นศนู ยก์ ารศึกษา
4.โปรดเกลา้ ฯ ใหจ้ ดั ตง้ั โรงเรียนสงฆ์
คณุ ธรรมทคี่ วรนามาเป็ น
แบบอยา่ ง
• ทรงมคี วามคิดกา้ วไกล
• ทรงเป็ นนกั พฒั นาที่แทจ้ ริง
• ทรงมปี ฏิภาณในการแกไ้ ขปัญหา
• ทรงเป็ นพทุ ธศาสนกิ ชนท่ดี ี
จดั ทาโดย
๑.นายธนบดี ศรีเมอื ง เลขท่ี๕
๒.นางสาวพลั ลภา เย็นละมอ่ ม เลขท่ี๔๒
เสนอ
ครู อมรรัตน์ ตบี อดุ
ชนั้ มธั ยมศึกษาปี ที่ ๔/๒
โรงเรียนนวมนิ ทราชนิ ทู ิศ สตรีวทิ ยา ๒