9C645F46-8B24-4CF9-8209-FC9ECEF8DFA0

ความสัมพันธ์ระหว่าง
วรรณคดีไทยกับ
นาฏศิลป์

จัดทำโดยนางสาวยอดนดา ขันทอง เลขที่๓๔ ม๔/๘

ความหมาย

วรรณคดี กับ นาฏศิลป์

วรรณคดี หมายถึง วรรณกรรมหรืองานเขียนที่ยกย่องกันว่าดี มี
สาระ และมีคุณค่าทางวรรณศิลป์ การใช้คำว่าวรรณคดีเพื่อ
ประเมินค่าของวรรณกรรมเกิดขึ้นในพระราชกฤษฎีกาตั้งวรรณคดี
สโมสรในสมัยรัชกาลที่ 6 วรรณคดีปรากฏครั้งแรกในหนังสือพระ
ราชกฤษฎีกาตั้งวรรณคดีสโมสร วันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2457
โดยมีความหมายคือหนังสือที่ได้รับยกย่องว่าแต่งดี นั้นคือมีการใช้
ภาษาอย่างดี มีศิลปะการแต่งที่ยอดเยี่ยมทั้งด้านศิลปะการใช้คำ
ศิลปะการใช้โวหารและถูกต้องตามหลักไวยากรณ์ และภาษานั้นให้
ความหมายชัดเจน ทำให้เกิดการโน้มน้าวอารมณ์ผู้อ่านให้คล้อง
ตามไปด้วย กล่าวง่าย ๆ คือ เมื่อผู้อ่าน ๆ แล้วทำให้เกิดความรู้สึก
ซาบซึ้ง ตื่นเต้นดื่มด่ำ หนังสือเล่มใดอ่านแล้วมีอารมณ์เฉย ๆ ไม่
ซาบซึ้งตรึงใจและทำให้น่าเบื่อถือว่าไม่ใช่วรรณคดี หนังสือที่ทำให้
เกิดความรู้สึกดื่มด่ำดังกล่าวนี้จะต้องเป็นความรู้สึกฝ่ายสูง คือ
ทำให้เกิดอารมณ์ความนึกคิดในทางที่ดีงาม ไม่ชักจูงในทางที่ไม่ดี

นาฏศิลป์ไทย เป็นศิลปะการแสดงประกอบดนตรีของไทย เช่น
ฟ้อน รำ ระบำ โขน แต่ละท้องถิ่นจะมีชื่อเรียกและมีลีลาท่าการ
แสดงที่แตกต่างกันไป สาเหตุหลักมาจากภูมิประเทศ ภูมิอากาศ
ของแต่ละท้องถิ่น ความเชื่อ ศาสนา ภาษานิสัยใจคอของผู้คน
ชีวิตความเป็นอยู่ของแต่ละภาค

ซึ่งนาฏศิลป์ เป็นศิลปะการฟ้อนรำที่ให้ความบันเทิง และทำให้ผู้
ชมรู้สึกคล้อยตาม ศิลปะแขนงนี้ต้องใช้การบรรเลงและขับร้อง
ร่วมด้วย นอกจากนาฏศิลป์ไทยจะแสดงความเป็นอารยะของ
ประเทศแล้ว ยังเป็นเสมือนแหล่งรวมศิลปะและการแสดงหลายรูป
แบบเข้าด้วยกัน โดยมีมนุษย์เป็นศูนย์กลาง ในการที่จะสร้างสรรค์
อนุรักษ์ และถ่ายทอดสืบต่อไป

นาฏศิลป์ไทยแบ่งออกเป็นสี่ประเภทได้แก่ รำ ระบำ ละคร และ
มหรสพ

วรรณคดีไทย นาฏศิลป์
ความสัมพันธ์ระหว่างวรรณคดีไทยและนาฏศิลป์

ความสัมพันธ์ระหว่าง วรรณคดีเเละนาฏศิลป์ไทย วรรณคดีไทย
ไม่ใช่วัฒนธรรมทางหนังสือฝ่ายเดียว แต่เป็นศิลปะซึ่งมีความ
สัมพันธ์ใกล้ชิดกับคีตศิลป์และ นาฎศิลป์ยากที่จะสามารถแยกออก
จากกันได้ ศิลปะการแสดง เป็นเรื่องของการแสดงแนวคิดและ
ความ บันเทิงให้กับผู้ชมในปัจจุบัน คือ ได้ชมภาพ คำพูด แสง
ฉาก และการแสดง มิใช่เพียงแค่คำบรรยายศิลปะทุก ประเภท
เป็นการลอกเลียนแบบส่วนวรรณกรรมในบท ละครเกิดขึ้นจาก
การเลียนแบบธรรมชาติในรูปแบบการ กระทำที่มีความใกล้เคียง
กันกับชีวิตจริงมากที่สุดไม่ใช่การ บรรยาย วรรณคดีที่ถูกนำมาใช้
ในการเเสดงนาฏศิลป์ เช่น รามเกียรติ์ , ขุนช้างขุนเเผน

แนวทางการอนุรักษ์
วรรณคดีไทยและนาฏศิลป์

1.สร้างและเพิ่มผู้แสดง เพราะว่า

เมื่อเราฟ้ อนรำ แสดงโขน ละคร

เป็น ศิลปะการแสดงนั้นก็เข้ามา

อยู่ในตัวของเรา ซึ่งคนหนึ่ง

สามารถที่จะถ่ายทอดจากรุ่นสู่รุ่น

ต่อไปได้อีกด้วย

2.ส่งเสริมให้มีเวทีในการแสดง มี

ผู้ชมแล้วแต่ไม่มีเวทีหรือพื้นที่ ที่

จะให้เยาวชนของไทยได้

แสดงออกทางด้านนาฏศิลป์ ไทย

และการละครแล้ว การสืบทอด

นั้นก็จะไม่เกิดผลอะไร จึงมี

ความจำเป็ นอย่างยิ่งที่จะต้องหา

เวทีและโอกาสในการแสดงให้กับ

เยาวชนได้มีโอกาสแสดงออก

3. จัดโครงการที่เกี่ยวข้องกับ

นาฏศิลป์ และวรรณคดีอย่างต่อ

เนื่อง เช่น การจัดโครงการ

นาฏศิลป์ สัญจร โครงการ

วรรณคดีการละคร

4. จัดการเรียนการสอนนาฏศิลป์

ไทยและประวัติวรรณคดีใน

โรงเรียนและสถาบันต่างๆ