นิทานอีสปเรื่อง หมาป่ากับหมาบ้าน

นิทานอสี ป
เร่ือง หมาป่ ากบั หมาบ้าน

เร่ือง หมาป่ ากบั หมาบ้าน

กาลคร้ังหน่ึง มีหมาป่ าซ่ึงแทบไม่มีอะไรจะกินเพราะพวกหมาในหม่บู า้ นตื่นตวั และเฝ้าระวงั อยเู่ สมอ
มนั แทบไม่เหลืออะไรเลยนอกจากหนงั หุม้ กระดูก นนั่ ทาใหม้ นั สิ้นหวงั เหลือเกินยามคิดถึงเร่ืองน้นั ข้ึนมา

คืนหน่ึงหมาป่ าบงั เอิญเจอหมาบา้ นอว้ นพี ซ่ึงออกมาเดินเลน่ ไกลบา้ นเกินไปหน่อย หมาป่ าคงยนิ ดีมาก
หากไดก้ ินมนั ตรงน้นั นิดตรงน้ีหน่อย ทวา่ หมาบา้ นก็ดูแขง็ แรงท่ีจะฝังเข้ียวไวบ้ นตวั มนั หากคิดจะลองดี
ดงั น้นั มนั จึงพดู กบั หมาบา้ นอยา่ งนอบนอ้ ม พร้อมยกยอรูปลกั ษณ์อนั งดงาม

เร่ือง หมาป่ ากบั หมาบ้าน

"ถา้ อยากไดร้ ับการเล้ียงดูอยา่ งดีเหมือนขา้ เจา้ ก็ทาไดห้ ากตอ้ งการ" หมาบา้ นตอบ "ออกมาจากป่ าท่ีเจา้
ตอ้ งอยอู่ ยา่ งแร้นแคน้ เสียสิ ทาไมเจา้ ถึงตอ้ งตอ่ สูย้ บิ ตากวา่ จะไดก้ ินอาหารแต่ละคา จงเอาอยา่ งขา้ แลว้ เจา้ จะ
ไดอ้ ยอู่ ยา่ งสุขสบาย"

"แลว้ ขา้ ตอ้ งทาอะไรบา้ ง" หมาป่ าถาม
"แทบไมต่ อ้ งทาอะไรเลย" หมาบา้ นตอบ "กแ็ ค่วง่ิ ไลค่ นที่ถือไม้ เห่าขอทาน และกเ็ ลียแขง้ เลียขา
ประจบคนท่ีอยใู่ นบา้ น แคน่ ้ีเจา้ กจ็ ะไดก้ ินอาหารทุกชนิดเป็นการตอบแทน กระดูกไก่เอย เน้ือช้นั ดี น้าตาล
เคก้ และอื่น ๆ อีกเพียบ น่ียงั ไมพ่ ดู ถึงคาพูดดี ๆ แลว้ กค็ วามรักใคร่เอน็ ดูนะ"

เร่ือง หมาป่ ากบั หมาบ้าน

หมาป่ านึกเห็นภาพสวยงามของความสุขท่ีมนั จะไดร้ ับแลว้ กแ็ ทบกล้นั น้าตาไวไ้ ม่อยู่ แต่แลว้ มนั ก็
สงั เกตเห็นวา่ ขนบริเวณคอของเจา้ หมาหลดุ ลุ่ย ที่ผิวหนงั กม็ ีรอยถลอก

"คอของเจ้าเป็ นอะไรน่ะ"
"ไม่มอี ะไรน"่ี เจา้ หมาตอบ
"ว่าไงนะ! ไม่มอี ะไรได้ไง!"
"อ้อ กแ็ ค่เรื่องเลก็ ๆ น้อย ๆ เอง!"
"ได้โปรดบอกข้าทเี ถิด"
"บางทีเจ้าคงจะเห็นรอยปลอกคอซ่ึงเอาไว้ล่ามโซ่ข้าน่ะ"
"อะไรนะ! โซ่ง้นั รึ!" หมาป่ าร้อง "ไม่ใช่ว่าเจ้าจะไปไหนกไ็ ด้หรอกหรือ"
"กไ็ ม่เสมอไป! แต่มนั ต่างกนั ตรงไหนล่ะ" เจา้ หมาตอบ

เร่ือง หมาป่ ากบั หมาบ้าน

"ต่างกนั คนละโลกเลยละ ข้าไม่สนหรอกว่าเจ้าจะได้อมิ่ หนา้ สาราญแค่ไหน และข้าคงไม่คดิ จะแลก
เนื้อนุ่มๆ ของแกะทุกตวั ในโลกนกี้ บั รางวลั แบบน้นั แน่" วา่ แลว้ หมาป่ าก็วง่ิ หายเขา้ ป่ าไป

นิทานเรื่องนีส้ อนให้รู้ว่า ไมม่ ีส่ิงใดมีคา่ มากไปกวา่ อิสรภาพ

ทม่ี า : http://www.kalyanamitra.org/th/