ด.ญ.พงศ์ภรณ์ ไชยปัญญา เลขที่18 1/10

ถึ ง คุ ณ ค รู กิ่ ง ด า ว จ อ ง ปุ๊ ก

บันทึก
- การฟัง -

ด.ญ.พงศ์ภรณ์ ไชยปัญญา เลขที่18 ม.1/10





















คำพ้อง

คำพ้องรูป - เขียนเหมือนกัน อ่านไม่เหมือนกัน
และความหมายไม่เหมือนกัน

คำพ้องเสียง - เขียนไม่เหมือนกัน อ่านเหมือน
กัน และความหมายไม่เหมือนกัน

คำพ้องความหมาย[คำไวพจน์] - ความหมาย
เหมือนกันแต่เขียนและอ่านไม่เหมือนกัน

คำพ้องรูปพ้องเสียง - เขียนและอ่านเหมือนกัน
แต่ความหมายไม่เหมือนกัน

ราชาธิราช ตอน
สมิงพระราม
อาสา

พงศาวดารมอญ

เรื่องราวของพงศาวดารพระ
มหากษัตริย์หรือของ

ประเทศชาติมอญซึ่งเคย
เป็ นใหญ่ทางตอนใต้ของ

พม่าในปั จจุบัน

ผู้แต่ง

เจ้าพระยาคลัง (หน) โดยมี เป็ นหนังสือสำหรับบำรุง
พระบาทสมเด็จพระพุทธยอด สติปั ญญาของพระบรม
ฟ้ าจุฬาโลกโปรดเกล้าฯให้มี วงศานุวงศ์และข้าราช
การแปลและเรียบเรียงขึ้นใน
บริพาร
ปีพ. ศ. 2328

พระเจ้ากรุงต้าฉิง ผู้เสวยราช
สมบัติอยู่ที่กรุงจีน มีทหาร
เอกคนหนึ่งชื่อ “กามะนี” ผู้
มีฝี มือด้านการขี่ม้าแทงทวน
อย่างหาผู้ทัดเทียมได้ยาก
พระเจ้ากรุงจีนจึงเกิดดำริ
อยากทอดพระเนตรขุนศึก
ของพระองค์รำทวนต่อสู้กับ
ทหารฝีมือดี จึงได้ทำการยก
ทัพมาที่กรุงรัตนปุระอังวะ
เพื่อตามหาขุนศึกที่ทัดเทียม

กับกามะนี

เมื่อมาถึงพระเจ้ากรุงจีน ได้ส่ง
“โจเปียว” ขุนนางในตำแหน่ง
ฝ่ ายพลเรือนที่พูดภาษาพม่าได้
เพื่ออัญเชิญพระราชสาส์นและ
เครื่องราชบรรณาการมากมาย

โดยบอกความประสงค์ของ
พระองค์ว่า ต้องการเพียงแค่ทอด
พระเนตรรำทวนเท่านั้น จึงมีพระ
ราชประสงค์ให้ทั้ง ๒ ฝ่าย ส่งตัว

แทนมารำทวนสู้กัน ซึ่งหาก
ตัวแทนฝั่งกรุงอังวะแพ้ จะต้อง
ยกเมืองให้พระเจ้ากรุงจีน แต่
หากกรุงอังวะชนะตนจะยอมทัพ

กลับไปแต่โดยดี

พระเจ้าฝรั่งมังฆ้องดีพระทัยมาก จึงถามสมิงพระรามว่า
ต้องการสิ่งใดบ้าง ฝ่ายพระสมิงพระรามจึงตอบกลับไปว่า
ต้องการแค่ม้าฝีเท้าดีเท่านั้น พระเจ้าฝรั่งมังฆ้องได้ยินดังนั้น

จึงประกาศหาม้าไปทั่วเมือง แต่ก็ไม่ถูกใจสมิงพระราม
สุดท้ายจึงต้องหาม้าเชลยศักดิ์จากนอกเมือง

เมื่อออกมานอกเมือง สมิงพระรามได้พบกับม้าสองแม่ลูก
ของหญิงม่ายคนหนึ่ง โดยลูกม้านั้นมีกำลังมากถูกต้องตรง
ตามคุณสมบัติทุกประการ เมื่อสมิงพระรามเอามือแตะหลัง

ม้า ก็ไม่ได้ทรุดอ่อนเหมือนม้าตัวอื่น ๆ สมิงพระรามจึง
ตัดสินใจขึ้นขี่ม้า และควบออกไปอย่างรวดเร็วจนฝุ่นฟุ้ง
กระจายไปทั่ว และแม้จะควบตั้งแต่เช้าจนบ่าย เจ้าม้าตัวนี้ก็
ไม่ได้เหน็ดเหนื่อยเลย สมิงพระรามจึงสะบัดม้าเป็นเพลง

ทวน กลับเข้ามาเฝ้ าพระเจ้าฝรั่งมังฆ้อง

คำสรรพนาม

บุรุษสรรพนาม นิยมสรรพนาม

♡บุรุษที่1 - ผู้พูด ชี้เฉพาะ เช่น
♡บุรุษที่2 - ผู้ฟัง นี่ นั่น โน่น
♡บุรุษที่3 - ผู้ที่ถูกกล่าวถึง
อนิยมสรรพนาม
ประพันธสรรพนาม
ไม่ชี้เฉพาะ เช่น
เชื่อมประโยค ได้แก่ ใคร อะไร ใดที่ไม่เป็นคำตอบ
ผู้ ที่ ซึ่ง อัน
ปฤจฉาสรรพนาม
วิภาคสรรพนาม
ใช้ถาม เช่น ใคร อะไร ที่ไหน
บอกความชี้ซ้ำหรือรวมพวก ได้แก่
แห่ง ต่าง บ้าง กัน

คำกริยา

คือ คำที่แสดงอาการของประธารเพื่อให้ทราบการกระทำของประธาน

สกรรมกริยา

กริยาที่ต้องมีกรรมมารองรับ

อกรรมกริยา

กริยาที่ไม่ต้องมีกรรมมารองรับ

วิตรรถกริยา

อาศัยคำนาม สรรพนาม วิเศษณ์มารองรับ

กริยานุเคราะห์

กริยาขยายกริยาหรือช่วย
ขยายกริยา

คำวิเศษณ์

1) ลักษณะวิเศษณ์ บอกลักษณะ
2) กาลวิเศษณ์ บอกเวลา
3) สถานวิเศษณ์ บอกสถานที่/ระยะทาง
4) ประมาณวิเศษณ์ บอกจำนวนหรือปริมาณ
5) นิยมวิเศษณ์ บอกความชี้เฉพาะ
6) อนิยมวิเศษณ์ ไม่เจาะจง
7) ปฤจฉาวิเศษณ์ แสดงคำถาม
8) ประติชญาวิเศษณ์ แสดงการเรียกขานและโต้ตอบ
9) ประติเษธวิเศษณ์ แสดงความปฏิเสธ
10) ประพันธวิเศษณ์ เชื่อมประโยค

คำ คือ คำที่ทำหน้าที่
บุพ เชื่อมโยงคำหนึ่งหรือ
บท กลุ่มคำ ให้สัมพันธ์
กับคำอื่นหรือกลุ่มคำ

อื่น

คำเชื่อมประโยคกับ คำ
ประโยค แสดงความ สัน
คล้อยตามกัน แตก ธาน
ต่างกัน เป็นเหตุเป็น
ผลกัน และเลือกอย่าง

ใดอย่างหนึ่ง

คำอุทาน

คำที่เปล่งออกมาเพื่อแสดงอารมณ์หรือความ

《 》รู้สึกของผู้พูดโดยตรง จะมีเครื่องหมาย
อัศเจรีย์ ! อยู่ข้างหลังเสมอ

อุทานบอกอาการ

อุทานที่เปล่งออกมาเมื่อ
เกิดความรู้สึกต่างๆ เช่น

โอ้ย!

อุทานเสริมบท

ใช้เสิมถ้อยคำ เช่น
รถรา สง่าราศี ชมนกชมไม้