เด็กข้ามรั้ว

ก า ร เ ดิ น ท า ง ข อ ง นั ก ทำ เ พ ล ง

สุดท้ายนี้ผมอยากบอกทุกคนว่า ไม่ว่าใครจะพบกับอุปสรรคอะไรในรูปแบบไหน ขอเพียงให้เราตั้งใจทำสิ่งนั้นให้
ดีที่สุด เพราะระหว่างการเดินทางเราต้องเผชิญกับอะไรที่เข้ามาในชีวิตอยู่เรื่อยๆ และตัวเรามองว่าการกระทำจะเป็นตัว
พิสูจน์ตัวตนที่แท้จริง

⌯

48

ละเอียดรอบคอบ รับผิดชอบและมาตรฐาน

โดย ภัทรชนน ผ่องพันธ์ (นโม)
ผม นายภัทรชนน ผ่องพันธ์ ได้ไปฝึกงานที่ศูนย์ความเป็นเลิศด้านโครงสร้างและเทคโนโลยีท่าอากาศยาน ศูนย์
แห่งนี้ตั้งอยู่ในคณะวิศวกรรม มหาลัยราชมงคลธัญญบุรี โดยที่นี่เป็นศูนย์ที่จัดตั้งขึ้นโดยอธิบดีของมหาลัย และรับงานจาก
บริษัทรับงานก่อสร้างทำสนามบินที่ต้องการความรู้เชิงลึกทางด้านวิศวกรรมท่าอากาศยาน ดังนั้นจึงกล่าวได้ว่าที่นี่จะทำงาน
เป็นเหมือนหัวสมองและที่ปรึกษาให้กับบริษัทก่อสร้างใหญ่ ๆ หรือบริษัทเกี่ยวกับท่าอากาศยาน เช่น บริษัท Aot,
Italian-thai หรือไทยสเลอเป็นต้น
ดังน้ันการที่ผมเลือกมาฝึกงานที่นี่จึงเป็นการตอบโจทย์ที่ได้อยากจะสัมผัสอาชีพวิศวกรมากเลยทีเดียว เพราะที่นี่
เป็นสถานที่ ๆ มีแต่วิศวกรมาทำงาน โดยศูนย์แห่งนี้นำเดินงานโดย รศ.ดร.พุทธพล ทองอินทร์ดำ ซึ่งมีชื่อเสียงและความ
ชำนาญด้านวิศวกรรมท่าอากาศยานอย่างมาก โดยอาจรย์พุทธพลและศูนย์แห่งนี้ได้มีส่วนร่วมในการคิด สร้างและปรับปรุง
สนามบินทุกสนามบินในประเทศไทยและต่างประเทศมาหลายแห่งแล้ว และนี่ก็เป็นข้อมูลคร่าว ๆ เกี่ยวกับที่ทำงานที่ผมได้ไป
ฝึกมาเป็นเวลาสองอาทิตย์

สิ่งที่ผมได้ไปทำมาในสองตลอดการฝึกงานผมจะของเล่าโดยแบ่งออกเป็นสองอาทิตย์ โดยอาทิตย์แรกนั้นผมใน
ช่วงเช้าของการฝึกงานผมและเพื่อนได้ไปช่วยในส่วนของโปรเจ็ก รถ Svd ของพี่ป.โท ซึ่งต้องรีบเดินทางไปติดตั้งรถ
Svd หรือรถตรวจจับความเร็วคันนี้ไว้ริมทางในพื้นที่ชุมชนตั้งแต่การจราจรยังไม่เริ่มหรือประมาณหกโมงเช้า จากนั้นก็นั่ง

49

ล ะ เ อี ย ด ร อ บ ค อ บ รั บ ผิ ด ช อ บ แ ล ะ ม า ต ร ฐ า น

เฝ้ารถไปจนถึงเที่ยง แล้วจึงกลับไปช่วยงานในสำนักงานกับอาจารย์พุทธพล ในการหาข้อมูลเกี่ยวกับขนาดและโค้ดของ
เครื่องบินเพื่อนำไปเป็นข้อมูลในการวิจัยเพื่อซ่อมแซมและพัฒนาสนามบินภูเก็ต เรานั่งหาข้อมูลกันจนถึงสี่โมงเย็นทุกวัน
เพราะข้อมูลมีจำนวนมากและก็ละเอียดจึงใช้เวลาค่อนข้างนาน และนี่ก็เป็นงานทั้งหมดที่เราทำในอาทิตย์แรก

ส่วนการฝึกงานในอาทิตย์ที่สองพวกเราไม่ได้ไปช่วยโปรเจ็คของพี่ป.โทแล้ว เราจึงได้มาทำงานในสำนักงานตั้งแต่
แปดโมงเช้าจนถึงสี่โมงเย็นโดยที่งานก็เป็นงานเกี่ยวกับการรวบรวมข้อมูลให้กับการวิจัยสนามบิน แต่จะเพิ่มจากอาทิตย์ที่
แล้วที่หาแค่ขนาดและโค้ดของเครื่องบิน แต่ต้องหาข้อมูลเกี่ยวกับสนามบินในประเทศและนอกประเทศอีกหลาย ๆ แห่งด้วย
เราทำงานนี้จนถึงวันอังคาร และวันพุธเราได้มาทดลองใช้อุปกรณ์วัดความเสียหายของรอยต่อคอนกรีต โดยที่เราแค่ลองใช้
เครื่องมือจึงกินเวลาไม่มาก จากนั้นตั้งแต่บ่ายวันพุธจนจบการฝึกงานเราได้รับมอบหมายให้เขียนแบบปรับปรุงสำนักงานใหม่
เพราะกำลังมีการจะปรับปรุงสำนักงานอยู่พอดีและด้วยผมเองมีความรู้ในการใช้โปรแกรม Sketch Up พื้นฐานจึงได้มา
ช่วยในงานนี้ และนี่ก็เป็นงานทั้งหมดที่พวกเราได้มาทำในการฝึกงานทั้งสองอาทิตย์นี้

เหตุผลที่ผมเลือกไปฝึกงานที่นี่คือผมอยากจะรู้ว่าวิศวกรเขาทำงานอะไรบ้างและอย่างไร เพราะว่าผมสนใจใน
อาชีพนี้ ซึ่งหลังจากกลับมาก็ค้นพบว่า ผมได้เข้าใจสายงานนี้มากขึ้นจริง ๆ และรู้สึกนึกคิดกับมันในหลาย ๆ ด้าน ทั้งรู้สึก
ชอบงานด้านนี้และก็มีบางส่วนที่ไม่ชอบ เช่นผมชอบวิศวกรรมเพราะได้ใช้ความคิดในการสร้างสิ่งต่าง ๆ หรือพัฒนาสิ่งต่าง
ๆ ให้กับโลกนี้และพัฒนาโลกให้ก้าวไปเรื่อย ๆ ผ่านความปลอดภัยและมาตรฐาน แต่ผมก็ไม่ชอบในส่วนของการรวบรวม
และหาข้อมูลเยอะ ๆ เท่าไหรเพราะผมว่ามันน่าเบื่อ แต่ก็เป็นสิ่งสำคัญของอาชีพนี้ ดังนั้นหลังจากกลับมาผมก็ตอบตัวเอง
ว่าผมก็อยากเป็นวิศวกรคนหนึ่งที่ได้สร้างสรรค์สิ่งดี ๆ ให้กับโลกจริง ๆ ถึงแม้มันจะมีบางช่วงที่ต้องรับมือกับความเบื่อหรือ
ปวดหัวกับข้อมูลมหาศาล แต่สำหรับผมอาชีพนี้เป็นอาชีพที่มีเกียรติอย่างมากเพราะว่าวิศวกรจะต้องทำงานบนความรับผิด
ชอบที่สูงมาก ๆ และต้องทำงานในความละเอียดรอบคอบและต้องมีความคิดที่สร้างสรรค์ ซึ่งผมเป็นคนที่ชอบประดิษฐิ์มา
ตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว

มีคำพูดหนึงกล่าวไว้ว่า “การที่คนนับถืออาชีพหมอนั้นเพราะหมอต้องรับผิดชอบในชีวิต แต่หากหมอทำพลาด
นั้นหมอฆ่าคนได้ทีละคน แต่วิศวะกรนั้นต้องรับผิดชอบชีวิตทีละมหาศาลและถ้าพลาดนั้นก็ฆ่าคนได้ทีละเป็นร้อยเป็นพัน” ผม
ประทับใจในคำพูดนี้มากครับแม้ว่ามันจะฟังดูแสลงบ้างในบางมุมก็ตาม

⌯

50

ความเข้าใจในสองมุมมอง

โดย วารีปณิธ์ รัตนพันธุ์ศรี (น้ำตาล)
ในปัจจุบัน โลกยุค Covid-19 ทำให้คนต้องอยู่แต่บ้านเพื่อลดปัญหาการแพร่ระบาดของเชื้อ ซึ่งทำให้คนส่วน
ใหญ่นิยมสั่งของออนไลน์เพิ่มมากขึ้นหลายเท่าจากสมัยก่อน เพราะการซื้อของออนไลน์มีความสะดวกและรวดเร็วกว่าการไป
เลือกซื้อหน้าร้าน แต่ความสะดวกสบายนี้ จากมุมมองผู้อุปโภค-บริโภคอย่างเรานั้นอาจไม่เคยนึกถึงวิธีการหรือกระบวนการ
ของแต่ละอย่างที่เราได้ทำการสั่งซื้อมาว่า พวกเขามีกระบวนการทำงานอย่างไร มีรายละเอียดอะไรบ้างและใช้เวลานานแค่ไหน
ในกระบวนการนั้น ๆ
แต่ฉันเองนั้นได้เห็นกระบวนการและการส่งของให้กับลูกค้าจากประสบการณ์ในการไปฝึกงานที่บริษัททำกระเป๋า…

บริษัทสยามแบ็กส์อุตสาหกรรม จำกัด คือบริษัทที่ฉันได้ไปฝึกงาน โดยหน้าที่ที่ฉันได้รับคือการแพ็คกระเป๋าใส่
กล่องพัสดุ การห่อสายกระเป๋าและการจ่าหน้ากล่องพัสดุที่มีมากกว่า 1,000 กล่อง จากการทำงานนี้มันทำให้ฉันได้เห็น
มุมมองของผู้ส่งสินค้าให้กับลูกค้าว่า การแพ็คของใส่กล่องพัสดุหนึ่งกล่องมีรายละเอียดที่มากมายแค่ไหน เพียงขั้นตอน
ของการแพ็คของ จะมีขั้นตอนทั้งหมด 6 ขั้นตอน คือ 1. ใส่โฟมนองที่ก้นกล่องเพื่อกันกระแทกไม่ให้สินค้าได้รับความ
เสียหาย 2. ใส่สายกระเป๋าลงในช่องเล็กของโฟม 3. ใส่กระเป๋าในช่องใหญ่ของโฟม 4. ใส่การ์ดขอบคุณลูกค้า 5. ปิด
กล่อง และ 6. ติดเทปใสเพื่อกันฝากล่องพัสดุเปิดระหว่างการขนส่ง

51

ค ว า ม เ ข้ า ใ จ ใ น ส อ ง มุ ม ม อ ง

การฝึกงานครั้งนี้ฉันรับหน้าที่แพ็คของโดยทำงานร่วมกับพี่แม่บ้านอีกคนหนึ่งชื่อว่า “พี่สวย” โดยจะแบ่งกันทำ
เป็นขั้นตอนคือ ฉันใส่โฟมกับสายกระเป๋า ส่วนพี่สวยจะใส่กระเป๋า การ์ดและปิดกล่อง โดยการแพ็คของนี้เองมีรายละเอียด
ที่ต้องสังเกตตลอดคือ หน้ากล่องพัสดุมีชื่อของบริษัทลูกค้าครบถ้วนหรือไม่ เช่น โลโก้ตกขอบกล่อง รายละเอียดมีไม่ครบ
ก็ไม่สามารถใช้กล่องพัสดุนั้นได้ ซึ่งฉันได้แพ็คของนี้มากกว่า 1,000 กล่อง ตั้งแต่อาทิตย์แรกจนถึงวันสุดท้ายที่ฝึกงาน
และจากการทำหน้าที่นี้ทำให้ฉันได้เรียนรู้ที่จะจัดการกับความน่าเบื่อของงานที่ต้องทำแบบซ้ำ ๆ เดิม ๆ แต่โดยส่วนตัวแล้วฉัน
เองเป็นคนที่ชอบแพ็คของ เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว จึงทำให้การแพ็คของไม่ใช่เรื่องน่าเบื่อมากสักเท่าไร แต่ฉันมีวิธีแก้เบื่อนั่นคือ
การแพ็คของให้เป็นระบบ หรือมีจังหวะในการบรรจุสิ่งของนั้น ๆ หรือแม้กระทั่งการห่อสายกระเป๋าก็ต้องใช้ความละเอียด

เป็นอย่างมาก เพราะว่าต้องม้วนสายกระเป๋าให้มีความยาว
เท่ากับช่องโฟม พลาสติกที่ห่อต้องแน่นพอดี และการ
จ่าหน้ากล่อง ที่ต้องมีการแปะเลขพัสดุพร้อมกับชื่อของ
ลูกค้าให้เลขท้ายตรงกันทั้งคู่ หากผิดพลาดเพียงกล่อง
เดียวแล้วไม่ทันสังเกต ก็อาจจะทำให้ผิดพลาดไปยังกล่อง
ต่อ ๆ ไป ซึ่งจะมีปัญหากับระบบของไปรษณีย์เพราะว่า
หากเลขไม่ตรงกัน ชื่อในระบบก็จะไม่ตรงกับที่แจ้งไว้

52

ค ว า ม เ ข้ า ใ จ ใ น ส อ ง มุ ม ม อ ง

ห่อสายกระเป๋า
จากการไปฝึกงานเป็นเวลา 2 สัปดาห์ ทำให้ฉันได้เรียนรู้ที่จะจัดการกับตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นการตัดสินใจในการ

พูดเพื่อสื่อสาร เพราะต้องการช่วยเหลือพี่ ๆ ในบริษัท ฝึกสังเกตระบบการทำงานในบริษัท ความอดทนต่อสิ่งเดิม ๆ ที่มี
เพิ่มมากขึ้น การสร้างสัมพันธ์กับผู้คนใหม่ ๆ ในบริษัท ทุกคนต่างเอ็นดูฉันและช่วยดูแลฉันเป็นอย่างดี และการทบทวนสิ่ง
เหล่านี้จากการไปฝึกงาน มันทำให้ฉันเข้าใจในมุมมองของทุกคน ไม่ว่าจะเป็นพ่อค้า-แม่ค้าหรือลูกค้า ความผิดพลาดบาง
อย่างที่เกิดขึ้นเมื่อถึงปลายทางคงเป็นสิ่งที่แม่ค้า-พ่อค้าหลายคนไม่ได้ตั้งใจให้เกิด และการที่ลูกค้าจะไม่พอใจก็ไม่ใช่เรื่อง
แปลกแต่อย่างใดหากเรามีการ “สื่อสาร” ที่ดีก็จะช่วยแก้ไขปัญหานี้ได้ เพราะการสื่อสารนั้นจะช่วยให้พวกเราเข้าใจในสิ่งที่
อีกฝ่ายต้องการจะสื่อและอีกฝ่ายก็จะเข้าใจเราเช่นกัน

⌯

53

วงกลม และ ตัวผม

โดย วรนน พงษ์สยาม (มิว)
ในทุกๆปีของม.5 พวกเราจะต้องออกไปฝึกงานในองค์กรต่างๆ ตามความชอบของเราหรือสิ่งที่เราสนใจ ผม
เองนั้นได้เลือกที่จะเข้าไปฝึกงานที่ บริษัท เพชรทิพย์
เมื่อถึงวันที่ต้องไปทำงาน ผมออกจากบ้านแต่เช้าเพื่อที่จะไปเข้าทำงานให้ทันเวลา โดยมีเพื่อนร่วมชั้นไปด้วยกัน
อีกสองคน
ในวันแรกนั้นผมได้เริ่มทำงานจากการรู้จักวิธีการออกแบบแหวนและเครื่องประดับต่างๆโดยใช้โปรแกรม และได้
ลองลงมือออกแบบแหวนเองในโปรแกรม ซึ่งใช้ไปเวลาทั้งวันตั้งแต่ 10โมงเช้า จนถึง 5 โมง
ในวันที่สองถึงวันที่ห้า ผมได้ลงมือทำแบบแหวนด้วยการขึ้นแบบด้วยมือ โดยใช้ wax หรือก็คือเทียนไขชนิดที่มี
ความแข็งแรง การแกะ wax ทำให้ผมได้บทเรียนมาหลายข้อ เกิดอุปสรรคในระหว่างทำงานเล็กน้อย เช่น ผมใจร้อนจน
ทำ wax หัก หรือทำจนเพลินเกิดไป ทำให้ใช้ไม่ได้ แต่ผมก็สามารถแก้ไขและทำงานต่อได้
ในสัปดาห์ที่สองผมได้เริ่มทำแหวนอย่างจริงจัง โดยเริ่มจากการ หลอม
เงิน ขัดแหวน แต่งแหวน แก้แหวน ขัดเงา และชุบสี ในแต่ละขั้นตอนนั้นทำให้ผมได้บทเรียนมามากมายเหมือนกับสัปดาห์
แรก และที่ผมชอบที่สุดคือ การขึ้นแหวนด้วยมือ ทำให้ผมได้ทำแหวนทั้งวงตั้งแต่ขั้นตอนแรก เพราะแหวนที่ทำก่อนหน้า
ผมไม่ได้หลอมเองเนื่องจากมัน+
ค่อยข้างที่จะอันตราย และในท้ายที่สุดผลก็ได้ผมงานมาทั้งหมด 4 อย่าง คือ แหวน 3 วง และ จี้มาอีก1วง

สิ่งที่ได้จากการฝึกงาน
สิ่งที่ได้จากการฝึกงานนั้น มีไม่น้อย แต่ไม่ได้มากอย่างที่ผมคาดเอาไว้ ซึ่งผมคิดว่ามันเป็นการเพื่มประสบการณ์

ให้กับตัวเองมากกว่า และฝึกให้ตัวของผมนั้นแข็งแกร่งมากขึ้น อย่างแรก ผมได้ฝึกความอดทน สิ่งนี้จำเป็นมากในการ
ทำงาน จริงๆแล้วไม่ใช่แค่กับการทำงานแต่ใช้ได้กับทุกสิ่ง ผมต้องอดทนกับการรอคอย อดทนกับความยากของขั้นตอน
ต่างๆ ในการทำแหวน อย่างที่สอง คือความใจเย็น ในแต่ละขั้นตอนการทำแหวนนั้น ต้องมีความปราณีต และรอบคอบเป็น
อย่างมาก จึงต้องมีความใจเย็นเป็นพิเศษ และอย่างที่สาม คือการเข้าสังคม นี่เป็นสิ่งที่ผมได้กลับมาอย่างมาก การที่ได้ไป
ฝึกงานครั้งนี้ทำให้ผมได้เจอกับผู้คนมากขึ้น กล้าที่จะเข้าไปพูดคุยกับคนที่ไม่รู้จัก และผมคิดว่านี่เป็นสิ่งหนึ่งที่จำเป็นมากใน
การใช้ชีวิต

54

ว ง ก ล ม แ ล ะ ตั ว ผ ม

การที่ได้ฝึกงานครั้งนี้ทำให้ผมได้ฝึกอะไรในตัวเองหลายอย่างเลยทีเดียว และให้รู้ว่าตัวเองนั้นขาดสิ่งใดไป
สุดท้ายก็อยากจะขอบคุณพี่ๆที่ บริษัท เพชรทิพย์ ทุกๆคนและแม่คุณเจ้าของโรงงาน ที่ต้อนรับและสอนขั้นตอน
การทำแหวนต่างๆให้เราตลอดสองสัปดาห์

⌯

55

ป่าชายเลนพระเจดีย์กลางน้ำ
อัญมณีหนึ่งเดียวในระยอง

โดย รักนิรันดร์ อมรนพรัตนกุล (ของขวัญ)
ภาพแรกที่ได้เดินเข้าป่าชายเลน จะมีเส้นทางเดินที่ทำจากไม้ทาสีแดงเข้ม เป็นทางตรงลึกเข้าไปในป่า มันเป็นทาง
เดินที่ยาว ยาวเสียจนคิดไม่ออกว่ามันจะไปบรรจบที่ใด และเมื่อได้เดินเข้าไป จะพบกับต้นไม้นานาชนิดยืนต้นกระจัดกระจาย
กัน สร้างบรรยากาศร่มรื่นให้กับคนที่มาเดิน พอมองลงไปที่พื้น จะสังเกตเห็นปูตัวเล็กๆ กำลังกินเศษใบไม้อยู่ เสียงของนก
ค่อยกลบความเงียบเหงาของป่าไว้ เมื่อเดินไปจนถึงทางออก จะเห็นพระเจดีย์สีขาวตั้งอยู่อย่างโดดเด่นและเป็นที่รู้จักของ
ชาวบ้านในย่านนั้นว่า “พระเจดีย์กลางน้ำ”

ป่าชายเลนพระเจดีย์กลางน้ำหรือ “โครงการป่าในเมืองระยอง” ตั้งอยู่ที่ ต.เนินพระ จังหวัดระยอง ด้วยเนื้อที่ป่า
ชายเลนถึง 500 ไร่ ซึ่งที่นี่ถือเป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญของจังหวัดระยองเพราะเป็นป่าชายเลนที่มีลักษณะเป็นรูปเกาะ
สามารถนั่งเรือวนรอบได้และมีเส้นทางในการเดินถึงหกเส้นทาง จะเดินเลียบข้างคลองหรือเดินเข้าไปในป่าตรงกลางเกาะก็จัด
ว่าดี ด้วยขนาดของป่าที่มีขนาดกลาง ทำให้ต้องมีการคุ้มครองจากหน่วยงานหลายส่วนได้แก่ กรมป่าไม้ เทศบาลเมือง
ระยอง และสำนักงานทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่งที่หนึ่ง(ทช1) โดยทช 1 มีหน้าที่ในการดูแลเป็นหลัก จะมีหน้าที่ในการ
เปิดประตูให้นักท่องเที่ยวเข้า ออกเรือตรวจรอบป่า และให้ข้อมูลกับนักท่องเที่ยวทั้งเรื่องของเส้นทางและพันธุ์พืชไม้

56

ป่ า ช า ย เ ล น พ ร ะ เ จ ดี ย์ ก ล า ง น้ำ
อั ญ ม ณี ห นึ่ ง เ ดี ย ว ใ น ร ะ ย อ ง

ป่าชายเลนต่างจากป่าอื่นยังไง?
การที่ป่าชายเลนต่างจากป่าอื่นก็เพราะ ต้นไม้ที่ป่าชายเลน เนื่องจากต้นไม้ที่ป่าชายเลนต้องใช้น้ำเค็มในการเติบโต

ส่งผลให้รากของต้นที่มีลักษณะพิเศษ สามารถดูดซึมน้ำเค็มแล้วแปลงมาเป็นน้ำจืดได้เอง จึงเป็นเหตุผลที่ทำไมป่าชายเลน
ต้องตั้งอยู่ใกลกับทะเลหรือปากอ่าว โดยต้นไม้ที่อยู่ได้จะมี ต้นโกงกางใบใหญ่ ต้นโกงกางใบเล็ก ต้นแสม ประสัก และต้น
ลำพู จากที่กล่าวข้างต้น ป่าชายเลนยังถือว่ามีความสำคัญต่อระบบนิเวศของมนุษย์มาก เนื่องจากป่าชายเลนเป็นแหล่ง
อาหารให้กับสัตว์เล็กและเป็นพื้นที่ให้กับอนุบาลสัตว์หลากหลายชนิด อีกทั้งยังสามารถป้องกันการถล่มของหน้าดินและลด
ก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ดีกว่าป่าอื่น

สาเหตุที่ต้องอนุรักษ์ป่าชายเลน?
สมัยก่อนการทำนากุ้งเป็นที่นิยมของชาวบ้านมาก ชาวบ้านจึงบุกทำลายป่าชายเลนมาทำนากุ้ง ซึ่งการทำนากุ้งนั่น

จะทำให้พื้นดินเสีย และยังเป็นการผลกำไรส่วนตัวอีก เพราะการทำนากุ้งได้กำไรที่ดีมาก ส่งผลให้จำนวนป่าชายเลนใน
ประเทศไทยลดลงอย่างน่าเป็นห่วง จนในปี ค.ศ 2539 - 2557 ได้มีการสำรวจและทวงคือที่ดินผิดกฏหมาย ที่มีการ
ลักลอบตัดป่ามาทำเป็นนากุ้งและนำกลับมาปลูกเป็นป่าชายเลน ทำให้ปัจจุบันประเทศไทยมีป่าชายเลนเพิ่มขึ้นถึงสองล้านไร่

57

ป่ า ช า ย เ ล น พ ร ะ เ จ ดี ย์ ก ล า ง น้ำ
อั ญ ม ณี ห นึ่ ง เ ดี ย ว ใ น ร ะ ย อ ง

ปัญหาในปัจจุบัน?
ปัญหาใหญ่ที่สุดของป่าชายเลนคือเรื่องของ “ขยะ” เพราะเนื่องจากมีการทิ้งขยะลงในลำคลองและทะเล ส่งผล

ให้ขยะจะไปกองที่ปากอ่าว ซึ่งเป็นทำเลที่มีป่าชายเลนอยู่ พอเวลาที่น้ำขึ้น ขยะจากปากอ่าวก็จะไหลเข้าไปติดที่รากของต้นไม้
ในป่าชายเลน และพอน้ำลงขยะก็จะติดอยู่ข้างในป่าชายเลนตลอดไป ส่งผลให้ระบบนิเวศของป่าเสื่อมลง โดยที่ป่าชายเลน
พระเจดีย์กลางน้ำมีคลองไหลออกสู่ปากอ่าวทะเล ในทุก ๆ วันจะมีขยะจำนวนมหาศาลไหลเข้าตามคลอง ซึ่งเป็นภาพที่ไม่น่า
ดูให้กับนักท่องเที่ยวที่มาเดินป่าชายเลน สำนักงานทรัพยกรทางทะเลและชายฝั่งจึงได้มีการสร้างที่ดักขยะขึ้น เพื่อดักไม่ให้
ขยะไหลเข้าไปในป่าได้ และยังดักไม่ให้ขยะไหลกลับไปสู่ทะเล ด้วยปริมาณของขยะที่มีจำนวนเยอะมาก จึงทำให้ต้องมีการนำ
เรือออกมาเก็บขยะที่อยู่ในคลองและที่ดักขยะ ซึ่งช่วยให้คลองสะอาดขึ้นและยังทำให้ลดขยะเล็ดล้อดเข้าไปติดในป่าได้ ทั้งนี้ก็
ยังมีปัญหาอีกหลายอย่าง เช่นการตัดป่าเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว ถึงจะไม่ได้มีเยอะเหมือนเมื่อก่อน เพราะด้วยกฏหมายที่มี
เข้มงวดขึ้นและการเข้าถึงได้เร็วของเจ้าหน้าที่

พันธุ์ไม้นับสิบ ตัวอ่อนสัตว์ที่มีหลากหลายชนิด นี่คือความสมบูรณ์ของธรรมชาติที่หาเปรียบเทียบได้ และคงไม่มีป่าที่ไหนที่
จะเหมือนป่าชายเลน ป่าที่เป็นได้มากกว่าป่า และเป็นป่าที่เราต้องคงรักษาต่อไป

58

ป่ า ช า ย เ ล น พ ร ะ เ จ ดี ย์ ก ล า ง น้ำ
อั ญ ม ณี ห นึ่ ง เ ดี ย ว ใ น ร ะ ย อ ง

⌯

59

โลกยังกว้าง ชีวิตยังมีเวลา

โดย สุปรีดา ผกาวรรณศิลป์ (มีมี่)
“ฉันเชื่อว่าการได้นำขาของเราก้าวออกจากบ้าน คือการสร้างและหาประสบการณ์ให้กับตัวเอง ไม่มากก็น้อย”
เหมือนกันกับตอนนี้ เมื่อเราขึ้น ม. 5 เราต้องเจอการทำงาน ต้องเรียนรู้อะไรมากมายผ่านห้องเรียนและเพื่อนๆ
จนมาถึงวิชาหนึ่งในชั้นเรียนที่ใครหลายคนมองว่าเป็นการช่วยเหลือผู้อื่น ชุมชน และช่วยให้เราได้โตขึ้นมีประสบการณ์จากการ
เรียนรู้ในสถานที่ที่ต่างจากเดิม นั้นก็คือวิชาฝึกงานในองค์กร ธุรกิจ
ฉันได้ไปฝึกงานที่ ชุมพรคาบาน่ารีสอร์ท ในจังหวัดชุมพร ซึ่งไกลมากๆจากที่ๆฉันคุ้นเคย และต้องอยู่กับตัวเอง
เป็นที่ๆไม่มีครอบครัวหรือคนรู้จักเลย มันจึงทำให้ฉันมีความรู้สึกกลัวติดมาด้วย
“อะไรไม่รู้พาเรามาที่นี่!” เป็นคำถามที่ฉันยังตอบตัวเองไม่ได้! แต่เมื่อได้ไปเจอที่นั่นมันรู้สึกได้ว่าเรามาถูกที่ยังไงไม่รู้
ฉันยังจำความรู้สึกแรกได้ คือตื่นขึ้นหลังนอนหลับบนรถมานาน หลายชั่วโมง แล้วมองออกไปผ่านกระจกรถ (เสียงในหัว
ตะโกนว่า) ทะเล!! ทะเล!!
“ทะเลชุมพรสวยสะดุดตามากกก” หรือเพราะฉันไม่ค่อยได้เดินทางมาทะเลภาคใต้

60

โ ล ก ยั ง ก ว้ า ง ชี วิ ต ยั ง มี เ ว ล า

ช่วงแรก ๆ ฉันยังงงๆอยู่ว่าต้องทำอะไรบ้าง เช้าแรกฉันได้ไปช่วยเก็บขยะที่หน้าชายหาดกับที่ทำงานในรีสอร์ต
ระหว่างที่ฉันกำลังก้มลงเก็บขยะ ฉันมีความรู้สึกเหมือนได้รับพลังงานบางอย่างจากธรรมชาติ และ คล้ายกับมันคือหาดส่วน
ตัว แสงยามเช้า ตกกระทบกับน้ำใสๆในทะเล มันคือช่วงเวลาแห่งความสงบที่ซ่อนความสุขอยู่ข้างใน เมื่อหมดเวลาของการ
เก็บขยะ และ เพ้อฝัน! แล้วฉันก็ไปทานข้าวด้านหลังที่เป็นโรงอาหาร สำหรับพนักงานและอาสาสมัคร เราได้เชิญให้ไปเยี่ยม
เยือนหมูบ้านหนึ่งที่มีการช่วยเหลือตัวเอง เพราะปลูกเกษรตอินทรี ที่ ตำบล ท่าแซะ จังหวัด ชุมพร เป็นชุมชนที่แทบจะไม่
พึ่งโลกภายนอกเท่าไหร่ ส่วนเงินที่หามาได้ก็จะเอารวมกัน เป็นค่าใช้จ่ายและอื่น ๆ

61

โ ล ก ยั ง ก ว้ า ง ชี วิ ต ยั ง มี เ ว ล า

62

โ ล ก ยั ง ก ว้ า ง ชี วิ ต ยั ง มี เ ว ล า

สิ่งหนึ่งที่ต้องบอกกับตัวเองเสมอตลอด 12 วันที่อยู่ที่นั่นว่า ฉันมาอยู่ในสถานะเด็กฝึกงาน มาเรียนรู้งาน ไม่ใช่
มาดูงาน เพราะฉะนั้นเปิดรับทุกๆสิ่งที่เข้ามาแล้วบทเรียนของชีวิตเราจะมีรสชาติที่กลมกล่อม

ซึ่งมันก็จริงฉันมีความสุขมากตลอดเวลาที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ที่ชุมพรคาบาน่า ได้พบปะผู้คนและแลกมุมมองชีวิตกัน
แต่ละคนก็มีเรื่องเล่าแบบที่ไม่ซ้ำใคร สัมผัสได้เลยว่าทุกครั้งที่เรานั่งฟังประสบการณ์ชีวิตของพี่เขานั้น ฉันจะได้รับพลังบวก
ดีๆกลับมาและพี่เขาก็ตื่นเต้นเวลาที่เราเล่าผลัดกันว่าทำไม ม.5 ที่โรงเรียนนี้ถึงได้มาฝึกงานแล้วละ หรือไม่ก็เล่าเกี่ยวกับ
โรงเรียนของเรา (ที่มันไม่เหมือนโรงเรียนทั่วไป)

รู้ตัวอีกทีก็คืนวันสุดท้ายแล้ว!! ทุกอย่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว ราวกับลม ฉันรู้สึกขอบคุณตัวเองที่พาตนเองมายัง
ที่แห่งนี้ มันคุ้มค่ามากสำหรับประสบการณ์สิบกว่าวันที่ผ่านมา ทุกงานที่ได้ทำที่นี้ คือครั้งแรกของชีวิตฉันเลย ฉันได้เห็น
คุณค่าของทุกคนทุกตำแหน่งในชุมพร คาบาน่าที่สำคัญมากๆถ้าขาดใครไปคนนึง บางทีอาจทำให้งานต่างๆสะดุดหรือช้าลง
ได้ (อย่างเช่น ถ้าไม่มีชาวบ้าน ชุมพรคาบาน่า จะได้รับวัตถุดิบอาหารที่ดีจากที่ไหนและถ้าไม่มีแม่ครัวใครจะเป็นคนทำอาหาร
และถ้าไม่มีพนักงานเสิร์ฟจะเกิดเป็นร้านอาหารไหม ) ฉันลองตั้งคำถามเล่นๆกับตัวเองดู

จนถึงตอนนี้อายุ 17 ปี ชีวิตคืออะไรกันแน่เช่นทางไหนคือทางที่ควรมุ่งหน้าไปแล้วเส้นทางไหนที่เราชอบและ
เหมาะกับเรา อนาคตเต็มไปด้วยความเวิ้งว้างและไม่แน่นอนเพราะต่างเฝ้าฝันถึงโลกที่ยังไม่เคยเจอ เดาว่าคงมีลู่ทางให้เดิน
ต่อไปไม่แน่อาจเป็นทางที่เราถูกใจก็เป็นได้ ไม่แน่, สถานที่ฝึกงานครั้งต่อไปอาจมีคำตอบให้ชีวิต

63

โ ล ก ยั ง ก ว้ า ง ชี วิ ต ยั ง มี เ ว ล า

โลกยังกว้าง ชีวิตยังมีเวลา
“แต่ชีวิตจะอนุญาตให้เดินทางไปเรื่อยๆได้นะอีกนานแค่ไหน , นกที่บินไปเรื่อยๆย่อมมีสักวันที่อยากสร้างรังขึ้นมา
ผ่อนพักและรองรับชีวิตที่มันรัก”
อยากขอบคุณทุกเรื่องราวผ่านเข้ามาเพื่อทำให้เราเป็นคน
ที่ดีกว่าเดิม และ มันจะหลอมรวมอยู่ในตัวเราไปตลอดกาล…

64

ก้าวเดินใหม่ของชีวิต

โดย สวรินทร์ แก้วถาวร (ครีมมี่)
การตัดสินใจในก้าวเดินทุกๆก้าวล้วนยากสำหรับฉันเสมอ…แต่มันมักจะยากเฉพาะช่วงการตัดสินใจเท่านั้น เพราะ
เมื่อไรที่ฉันมั่นใจในการตัดสินใจของฉันแล้วมันจะไม่มีสิ่งใดสามารถกีดกันได้อีก ทุกปัญหาที่เข้ามาขัดขวางหรือความคิดใหม่
มุมมองใหม่ ฉันมักจะปัดออกจากเส้นทาง และพุ่งไปข้างหน้า เหมือนม้าที่ถูกจำกัดการมองเห็น สุดท้ายฉันก็ไปถึงจุดที่ฉัน
ต้องการทุกครั้งแต่สิ่งที่ได้กลับมามักเป็นสิ่งที่อยู่นอกเหนือการคาดเดาทุกครั้งไป นั่นไม่ใช่เรื่องเลวร้ายนักหรอกเพราะมัน
ก็ได้เรียนรู้ที่จะแก้ไขสิ่งที่เกิดขึ้นใหม่และอาจจะไม่ตรงตามแผนบ้าง แต่ก็สำคัญไม่แพ้กัน…
จุดเริ่มต้นของฉันเกิดมาจากแนวคิดของเด็กมัธยมทั่วไปนั่นคือ passion ในการทำจนส่งแรงผลักให้เริ่มต้นสัก
ครั้งหนึ่ง ฉันชอบฟังเพลงมาก มากซะจนอยากรู้ว่ากระบวนการของมันจะซับซ้อนสักแค่ไหน จึงได้เลือกมาทำงานในห้องอัด
ของกองดุริยางค์ทหารอากาศ ที่คุณครูแนะนำมาอีกที ฉันไม่ได้มีความรู้เรื่องกองทหารอะไรใด ๆ เลยการเดินเข้ามาที่นี่ใน
วันแรกจึงเป็นวันที่สับสนงงงวยพอดูสำหรับเด็กป้ำ ๆ เป๋อ ๆ คนหนึ่ง และในวันนั้น ฉันก็ได้ทราบว่าที่นั่นถูกลดปริมาณคน
ทำงานเหลือวันละเพียง 30% เท่านั้น เนื่องจากการแพร่ระบาดของไวรัสโควิด19 กิจกรรมของกองดุริยางค์ก็ไม่ค่อยมี
ให้เห็นเท่าใดนักวันนั้นฉันจึงเดินมุ่งหน้าไปยังห้องอัดทันที ด้วยกลัวว่าจะไปทำอะไรแปลก ๆ เข้าตึกนั้นเป็นตึกโบราณๆดูไม่มี
อะไร ฉันขึ้นไปถึงหน้าห้องก็เริ่มตื่นเต้นกับสิ่งแรกที่อยู่ตรงหน้า สิ่งนั้นคือ…ประตูห้องอัด !!! มันเป็นประตูที่มีความหนา
ประมาณครึ่งฟุต กว่า ๆ พอฉันเปิดมันแทนที่จะได้เห็นภาพของห้องอัดตรงหน้าแต่ฉันกลับเจอประตูอีกบานที่หนาพอ ๆ
กันกับบานแรกมันเป็นประตูสองบานที่ฉันสามารถขังตัวเองระหว่างประตูได้โดยไม่มีใครรู้ (นั่นเป็นความรู้สึกแรกที่อาจจะดู
แปลก ๆ แต่เกิดขึ้นกับฉันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว)
ห้องอัดที่นั่นมีบรรยากาศจริงจัง บางอย่างที่เข้าไปแล้วสามารถสัมผัสได้ทันทีและอุณหภูมิที่นั่นจะคงอุณหภูมิให้
เย็นตลอดเวลาเพราะเครื่องเสียงจะร้อนมากฉันได้ไปเรียนรู้การทำงานของที่นั่น ซึ่งตารางของแต่ละวันจะไม่เหมือนกัน เพราะ
บางครั้งจะมีงานจ้างจากข้างนอกหรืองานภายในที่เป็นของกองทัพเอง แต่ละวันจึงแตกต่างกันไปแต่วันที่ฉันได้ลองทำส่วน
มากเป็นวันที่ไม่มีงานใหญ่อะไรเข้ามา ก็จะได้เรียนพวกรายละเอียดของการสร้างรายละเอียดกับเพลงนั้น ๆ ซึ่งทำให้ได้รู้ว่า
มันไม่ได้ง่ายอย่างที่เราฟังเพลงทั่ว ๆ ไปแล้วจบ เพราะการมิกซ์เพลงหนึ่งเพลงใช้เวลาพอสมควรด้วยเทคนิกต่าง ๆ ที่เรา
ไม่เคยรู้มาก่อนว่าสามารถทำได้หรือเขาใช้กันเป็นสากลซะด้วยซ้ำ อย่างเช่นใส่เสียงก้องให้กับเสียงร้องเพื่อให้ดูมีมิติหน้าหลัง
รวมถึงเครื่องดนตรีอื่น ๆ เช่นกันเราได้เห็นการอัดในรูปแบบต่าง ๆ เพิ่มขึ้น การอัดเบส อัดกีต้าร์ ซอ หรือกระทั่งเสียง
ร้องแต่ละวันของฉันจึงไม่สามารถคาดเดาได้ว่าจะมีอะไรให้เรียนรู้ฉันจึงไม่รู้สึกเบื่อถ้าจะต้องไปที่นั่นทุกวัน

65

ก้ า ว เ ดิ น ใ ห ม่ ข อ ง ชี วิ ต

ครั้งนี้เป็นการเลือกก้าวเดินที่ไม่ผิดพลาดเลยแม้ว่าฉันจะกลับมาคิดแทบทุกวันว่าเราเลือกผิดหรือไม่ แต่ฉันเชื่อใน
สิ่งที่ได้เรียนรู้ ฉันบอกตัวเองแค่ว่าแค่เราได้เรียนรู้มันก็เพียงพอ เราไม่ต้องสนใจหรอกว่าผลจะเป็นอย่างไร บางคำถามที่มี
มานาน หากเราตอบได้มันก็จะมีค่ามาก ๆ สำหรับเรา เราเคยเป็นคนที่กลัวคนเอามาก ๆ แต่พอได้ออกไปเราได้เรียนรู้ ได้
เห็น ว่าคนเราไม่ได้น่ากลัวเลย มันอยู่ที่ความแตกต่างในมุมมองทัศนคติซึ่งถ้าเรายอมรับมันว่าคือความต่างเราก็จะไม่ได้รู้สึก
ว่ามันเป็นปัญหาที่ต้องมานั่งกังวลเลยสักนิดเราได้เดินเข้าไปรู้จักกับ passion ของตัวเอง ในมุมที่ลึกขึ้น เข้าไปทำความ
รู้จักกับมันในอีกด้าน นั่นทำให้เราได้รู้จักตัวเองมากขึ้นเช่นกัน

⌯

66

...และประสบการณ์เหล่านี้ก็ได้กลายเป็นแรงบันดาลใจของพวกเราหลาย ๆ คน...