บันทึกการผ่าตัดลำไส้

บนั ทกึ 15 วัน 14 คนื 3 โรงพยาบาล 2 รถพยาบาล และ 2 เรา “วาวและคณุ พอ ”

ผา ตัดลําไส 21 สงิ หาคม 2561

อา. 12 ส.ค. 61 คุณพ่อ คุณแม่ และวาว ไปทานขนมฉลองวนั แม่ทีรา้ น Bitter Sweet คุณพ่อดูทานขนมได้
ปกติ มีบ่นปวดทอ้ งหน่อยๆ แต่ฟังแลว้ เหมือนอาการทอ้ งอืด และบอกวา่ ไมถ่ ่าย ถามวา่ ไม่
ถ่ายกีวนั แลว้ คุณพ่อบอกจาํ ไมไ่ ด้ พีวามจะชวนไปทานขา้ วเยน็ เลยไมไ่ ดไ้ ป มือเย็นจึงทาน
แค่ขา้ วตม้ อยูท่ ีบา้ นกนั

จ. 13 ส.ค. 61 คุณแม่รายงานแต่เชา้ ว่าเมือคืนคุณพ่ออาเจียน เชา้ วนั นีคุณพ่อเลยดูเพลียๆ ไม่ทานกาแฟ
ตอนเชา้ เหมือนปกติ และไม่ยอมทานขา้ วเชา้ พีเสือแวะมาดูอาการให้ ดูทอ้ งอืดหน่อยๆ
ทอ้ งไมแ่ ข็งมาก เลยใหท้ านยาขบั ลมและดูอาการนอนพกั อยูบ่ า้ น กลางวนั ทานโจก๊ ไปนิดนึง
ตกบ่ายมีอาเจียนและบ่นหนาว เลยพาไปทีโรงพยาบาลพระนารายณ์ (วนั นีวนั หยุด เลย
ตอ้ งพาไปทีหน่วยฉุกเฉิน) คุณหมอให้ X-Ray และใส่ท่อระบายทางจมูก (น่าจะใชใ้ นการ
ระบายลมและของเหลวทีตกคา้ งจากกระเพาะอาหารออกมา) ให้ Admit 1คืน มีใส่สาย
ปัสสาวะ (คุณพ่อบ่นเจ็บมากกกก) และพบว่ามีเลือดไหลออกมาปนกับปัสสาวะ ตอน
ประมาณ 5ทุ่ม ไดค้ ิว CT-Scan ทีทอ้ ง ผลออกตอนประมาณตี 2 พบกอ้ นทีลาํ ไสป้ ระมาณ
2 ซ.ม. ทีตอ้ งผ่าออก พีเสือเลยปรึกษากบั หมอวิภา และตดั สินใจกนั พาคุณพ่อไปรกั ษาต่อที
โรงพยาบาลวชิ ยั ยุทธ์

อ. 14 ส.ค. 61 ถึงทีโรงพยาบาลวิชยั ยุทธ์ตอนประมาณ ตี 5 (พีเสือนังรถโรงพยาบาลไปกะวาว และน้อง
พยาบาลอีก 1คน) คุณหมอเวรมาดูแล และให้ Admit ทีหอ้ ง 1820 คุณพ่อมีบ่นปวดทอ้ ง
เป็ นระยะส่วนใหญ่หลบั ได้ คุณหมอแนะนําว่าไม่ควรผ่าตัดลาํ ไสท้ ันที ใหท้ ํา Stent (เป็ น
การส่องกลอ้ งเพือใส่ขดลวดไปขยายลาํ ไสใ้ หร้ ่างกายสามารถระบายของเสียตามธรรมชาติ
ไปกอ่ น) และเป็ นการเตรียมสภาพรา่ งกายคุณพ่อใหพ้ รอ้ มกอ่ นผ่าตดั

บา่ ยวนั นีคุณแม่ พีวาม พีอุ๊ นะโม นะมามิ นา้ ต่อ นา้ นุช มาเยียม

พวกเราตดั สินใจใหค้ ุณพ่อทาํ Stent ทีนี โดยมีคุณหมอชยั ณรงค์ พลานุสิตเทพ (ทีมอาจารย์
วทิ รู ชินสวา่ งวฒั นกุล จากศิริราช) เป็ นคนสอ่ งกลอ้ งทาํ ตอน : น. ใชเ้ วลาประมาณ
ช.ม. คุณหมอใหน้ อน ICU คืน เพราะความดันระหว่างส่องกลอ้ งค่อนขา้ งสูง คุณหมอชยั
ณรงคแ์ จง้ ว่า ถา้ ลาํ ไสร้ ะบายไดด้ ีแลว้ จะใหก้ ลบั ไปพกั รกั ษาตัวทีบา้ นประมาณ 2 อาทิตย์
แลว้ ถึงนัดกลบั มาผ่าตัดกอ้ นทีลําไสอ้ อก วาวไปเยียมคุณพ่อทีหอ้ ง ICU คุณพ่อมีสติรูต้ ัวดี

พูดคุยไดป้ กติ แต่ยงั มีอาการสะลึมสะลือจากยาสลบ (คืนนีวาวนอนเฝ้าหอ้ งผูป้ ่ วยคนเดียว
หลบั ยาววววเพราะไมม่ ีพยาบาลเขา้ มาเยียมเลย ฮา่ ฮ่า ฮ่า)

พ. 15 ส.ค. 61 ตอน 9โมงเชา้ วาวเขา้ ไปเยียมคุณพ่อในหอ้ ง ICU ได้ พยายาลแจง้ วา่ ถ่ายออกมาเยอะมาก
เหมือนท่อประปาแตก (เดาว่าคุณพ่อคงไม่ถ่ายมานานแลว้ แต่ไม่ได้บอก) ดูคุณพ่อจะ
สบายตวั ขึน บ่นปวดทอ้ งน้อยลง ถามหาคุณแม่แต่เชา้ ความดนั ปกติแลว้ แต่ปัสสาวะยงั มี
เลือดปนอยู่ ตอนใกลๆ้ เทียงก็กลับมานอนทีหอ้ งพกั ผูป้ ่ วยปกติได้ ถอดสายระบายทีจมูก
ออกแลว้ เริมใหจ้ บิ นําเปลา่ และมใี หย้ าระบาย (นําสีขาว) เป็ นวนั แรก

บ่ายวนั นี คุณแม่ พีวาม พีอุ๊ นะมามิ สาธุ
นา้ ต่อ พีนภา คุณพ่อคุณแม่โบต๊ มาเยียม

ข่าวดีของวนั นี ดว้ ยความน่ารกั ของพีหมอ
เสือสุดทีเลิฟ และพีหมอวิภาทีช่วยโทรไป
คุย ฝากฝังกบั อาจารยว์ ิทรู ให้ อาจารยช์ ่วย
หาหอ้ งทีศิริราชให้ และสามารถทําการ
ผ่าตัดได้เร็วขึน ซึงลงตารางนัดผ่าไว้
ครา่ วๆเป็ นวนั องั คารที 21 ส.ค.

คืนนีก็จะวุ่นๆหน่อย วาวทําบัตรคนไขใ้ นระบบ online แล้วใชพ้ ลังอาจารย์วิทูรเสกให้
สามารถส่งตวั พอ่ ไปศิริราชในวนั รุ่งขึน (ปกติบตั รคนไข้ จะไดเ้ ลข HN ใน 3 วนั )

พฤ. 16 ส.ค. 61วนั นีเตรียมตัวยา้ ยไปโรงพยาบาลศิริราช พีวิมกบั พีเสือมาหาแต่เชา้ (รีบมาใหท้ ันก่อน
รถพยาบาลจะออกไปส่งทีศิริราช) คุณพ่อและวาวไดน้ ังรถพยาบาลดว้ ยกนั เป็ นครังที 2
วนั นีคุณพ่อดูแข็งแรงขึน ไม่บ่นปวดทอ้ ง อารมณด์ ีมาก ชวนพยาบาลคุยตลอดทางตังแต่
ออกจากโรงพยาบาลวิชยั ยุทธจ์ นถึงศิริราช ตอ้ งบอกวา่ เป็ นบุญของคุณพ่อและครอบครวั เรา
มากๆๆๆ โดยเฉพาะบุญของคนเฝ้าไข้ (วาวเอง)
หอ้ งพักผูป้ ่ วยใหม่และกวา้ งดีมาก เป็ นโชคดีของ
พวกเราจริงๆ ทีไดม้ าอยูท่ ีอาคารเฉลิมพระเกียรติ
ชัน 14 ห้อง 1415 ซึงเป็ นอาคารทีในหลวง
รชั กาลที 9 เคยพกั รกั ษาพระวรกาย ชนั 14-16
จึงเป็ นชันทีพึงปรับปรุงห้องใหม่เพือใชใ้ นการ
ถวายการรกั ษา

วนั นีเป็ นวนั แรกทีคุณหมออนุญาตใหค้ ุณพ่อทานอาหารเหลวใส ซึงใสมากจริงๆ มีนําซุป
จืดๆ นํามะตูม และนําขงิ หวานหน่อยๆ คุณพอ่ ทานไดไ้ มม่ าก (เป็ นวาวคงไมอ่ ยากทาน มนั
จืดสนิทจริงๆ) คุณหมอมีใหส้ ารอาหารทางสายนําเกลือเป็ นนําสีขาวๆ ทีน่าสงสารคือ เสน้
เลือดทีแขนคุณพ่อหายากมาก และเวลาใหส้ ารอาหารจะมีความเขม้ ขน้ กว่านําเกลือ ทาํ ให้
เสน้ เลือดเสียและตอ้ งแทงเข็มใหม่บ่อยๆ (น่าสงสารจังเลย) แต่ผลเลือดพบว่าคุณพ่อมี
โปตสั เซียมตาํ วนั นีเลยมียาเสริมโปตสั เซียม (เรียกยานําเขียว) ซึงคุณพ่อบอกว่าทานยาก
มากกกก (มองดูคิดวา่ หวานอร่อยเหมือนนําหวานเฮลบลูบอย แต่พยาบาลบอกว่ามนั ออก
ฝาดๆเฝือนๆ คนไขส้ ่วนใหญ่ก็ทานไม่ค่อยได)้

ศ. 17 ส.ค. 61 วนั นีปัสสาวะดูใสขึน (แอบดีใจ) คุณพ่อดูสดชืนขึน ยงั ถ่ายบ่อยอยู่ วนั นีมือกลางวนั เริมมี
นําขา้ ว (คุณพ่อบอกว่าค่อยมีรสชาติหน่อย) เลยขอพยาบาลไปว่าขอใหม้ ีนําขา้ วทุกมือ แต่
วนั นีมไี ขต้ าํ ๆ และขนึ ๆลงๆ พยาบาลเลยมาเจาะเลือดไปเพาะเชือ (เจ็บอีกแลว้ )

เชา้ วนั นี โบต๊ มาเยียมแต่เชา้ (บินมาจาก SG เมือคืน) เรียกวา่ มาเยียมทงั คุณพอ่ และคนเฝ้า
อิอิ และมาเยียมทุกวนั จนวนั บินกลบั (จ. 20 ส.ค.) นอกจากนันยงั มี อาจารยผ์ ่องศรี อาต่อ
อาคูณและลกู สาว มาเยียม

ส. 18 ส.ค. 61 วนั นีคุณหมอใหย้ าฆ่าเชือกนั ไว้ เพราะยงั มไี ขส้ งู ๆตาํ ๆอยเู่ รือยๆ

ช่วงบ่ายพีวามมาสลบั อยูแ่ ป็ นเพือนพอ่ คุณแม่ พีอุ๊ พีติว นะมามิ ตามมาทีหลงั พรอ้ มดว้ ย
หาํ ชอ้ ยใหค้ นเฝ้า

คืนนีติดต่อกบั หลวงพีได้ (จาํ พรรษาอยู่ทีพม่า) หลวงพีไดโ้ ทรคุยกบั โยมพ่อสันๆ เพราะ
สญั ญาณอินเตอรเ์ น็ตไม่ค่อยดี หลวงพีบอกว่าจะตงั ใจปฏิบตั ินังสมาธิแผ่เมตตาอุทิศส่งบุญ
ใหโ้ ยมพ่อปลอดภยั ทุกบลั ลงั ค์

อา. 19 ส.ค. 61เชา้ วนั นีพยาบาลใหค้ ุณพ่อชงั นําหนัก ตอนนีนําหนักเหลือ 54.2 กิโล (ก่อนป่ วยน่าจะหนัก
ประมาณ 56กโิ ล) ตงั แต่เมือคืนเริมถ่ายถีนอ้ ยลง เพราะงดยาระบายนําสีขาวไปแลว้

วนั นีคุณพ่อสดชืน เพราะมีคนมาเยียมเยอะมาก เป็ นญาติฝังคุณพ่อ มีพีตุ๊กตาและสามี นา้
นิ ตยาและพีต่อ ป้ าหลอ พีหนุ นและพีสันติ พีอมรรัตน์ ลูกสาวและหลานสาว
อาจารยร์ พีพรรณ (เพือนสนิทคุณแม่) และทีขาดไม่ไดค้ ือ คุณแม่ (ถามทุกเชา้ “วนั นีแม่
เคา้ จะมากีโมง”) พีวาม พีอุ๊ และพีเสือ

จ. 20 ส.ค. 61 วนั นีนําหนักน้อยลงไปอีกหน่อย เหลือ 54 กโิ ล คุณพ่อตืนเตน้ เลก็ น้อยทีตอ้ งไปส่องกลอ้ งที
ท่อปัสสาวะ พระครูมหาสมพรโทรมาใหพ้ รใหป้ ลอดภยั แต่เชา้ (ตอ้ งขอขอบคุณคุณน้าสุด

สายใจทีไดบ้ อกกล่าวพระครใู ห)้ ผลพบว่าทีกระเพาะปัสสาวะมีกอ้ นเล็กๆ พรุง่ นีคุณหมอจะ
ตดั ไปดว้ ยพรอ้ มๆกบั กอ้ นทีลาํ ไส้

อ. 21 ส.ค. 61 หลวงพีส่งขอ้ ความมาแต่เชา้ แจง้ วา่ จะนังสมาธิส่งพลงั ไปใหโ้ ยมพ่อแบบ Non-stop ตังแต่
เชา้ จนถึงเย็น สาธุค่า ขอใหบ้ ุญของหลวงพีช่วยใหโ้ ยมพอ่ ปลอดภยั นะคะ

คุณพ่อบอกว่าเลข 9 เป็ นเลขนําโชคของพ่อ เพราะพ่อเกิดวนั ที 9 วาวเลยรีบบอกว่า วนั นี
ครบ 9 วนั ทีอยโู่ รงพยาบาลพอดี การผ่าตดั ตอ้ งเป็ นไปดว้ ยดีปลอดภยั แน่ๆ เจา้ หนา้ ทีมารบั
ไปทีหอ้ งผ่าตดั ตอนประมาณ 8 โมงเชา้ คุณหมอแจง้ ว่าจะใชก้ ารส่องกลอ้ งและถา้ มีผ่าดว้ ย
แผลจะไมใ่ หญ่มาก (ฟังแลว้ ก็สบายใจขึน)

วนั นีคุณแม่มาถึงโรงพยาบาลช่วงบ่ายพรอ้ มดว้ ยพวงมาลัย
เพือมากราบพระราชบิดา ก่อนไปผ่าวาวก็ให้คุณพ่อจบ
พวงมาลยั แลว้ วาวเอาไปไหวใ้ ห้ ถา้ ถามวาว วาวว่าคุณแม่ดู
หน้าตาป่ วยกว่าคุณพ่อเมือเชา้ อีก ช่วงนีคุณแม่คงกงั วลมาก
ทําใหห้ ูไม่ได้ยินเลย เราสองคนนังรอคุณพ่อทีหอ้ งผู้ป่ วย
ระหวา่ งนันก็แวะเวียนไปใหพ้ ยาบาลเช็คใหว้ ่าออกจากหอ้ งผ่า
หรือยงั ทําไมนานจงั เลย คุณพ่อกลบั มาทีหอ้ งตอนเกือบ 5
โมงเย็น พยายาบาลแจง้ ว่าใชเ้ วลาผ่าทังหมด 6 ช.ม. และพกั
อยใู่ นหอ้ งพกั ฟื น ทีนานมากเพราะทาํ 3 อย่าง ตดั กอ้ นเนือใน
ลาํ ไส้ กอ้ นเนือในกระเพาะปัสสาวะ และเปิ ดเสน้ เลือดดําทีแขนขวา สาํ หรบั ไวใ้ หน้ ําเกลือ
หรือฉีดยา (เสน้ เลือดแดงทีแขนคงหายากมากและเปราะบาง)

คืนนีแทบไม่ไดน้ อนเพราะคุณพอ่ ดจู ะปวดแผลพอสมควร พยาบาลเขา้ มาเช็คความดนั วดั
ไข้ ทุก 2 ช.ม. และใหย้ าระงบั ปวดเป็ นระยะ

พ. 22 ส.ค. 61 วนั นีคุณพ่อไม่มีไขแ้ ลว้ เริมจิบนําได้ พีวิมขบั รถมาจากลพบุรีแต่เชา้ ขับเก่งมากทีมาถึง
โรงพยาบาลไดโ้ ดยไม่พึง GPS จอด Lotus แลว้ Taxi มาถึงโรงพยาบาลอยา่ งรวดเร็วพรอ้ ม
ความตืนเตน้ กบั ผูค้ นมากมายในโรงพยาบาล คืนนีสลบั ใหพ้ ีวิมนอน 1 คืน วาวขอไปนอน
ชดเชยยาวยาววววว 1 คืนเติมพลงั

พีวิมรายงานวา่ วนั นีคุณหมอใหข้ องเล่นใหม่เป็ นกล่องพลาสติกมีลูกบอลดา้ นใน 3 ลูก ใช้
สาํ หรบั ฝึกใหป้ อดทาํ งานดีขึน แต่คุณพ่อไมค่ ่อยยอมทาํ เพราะบอกวา่ กระเทือนพุง เจ็บแผล
ช่วงบ่ายคุณสมชยั วุฒิปรีชา มาเยียม

พฤ. 23 ส.ค. 61วันนีคุณพ่อเริมกลับมาทานอาหาร
เหลวใสได้ ลุกนังหอ้ ยขาได้นาน คุณ
หมออยากใหล้ าํ ไสก้ ลบั มาทํางานปกติ
ไวเลยบอกใหพ้ ยายามลุกเดินลุกนัง
บ่อยๆ เชา้ วนั นี อ.นงลักษณ์ มาเยียม
คุณแม่ พีวาม พีอุ๊ มาตอนบา่ ย และรบั พี
วมิ กลบั ไปลพบุรีดว้ ย

บ่าย วันนี เป็ นค รังแ ร กที ไ ด้พ บ กับ
อาจารยว์ ิทูร ชินสวา่ งวฒั นกุล อาจารยบ์ อกวา่ แผลดี ลาํ ไสย้ งั ดูมีเสียงดงั อยู่ ทอ้ งดูอืดๆ ตอ้ ง
ใหข้ ยบั ตัวเยอะๆ ถา้ ทอ้ งยงั อืดมากอาจจะตอ้ งใส่สายระบายทางจมูก (ใส่อีกแลว้ เหรอออ
ออ?)

ชว่ งเยน็ พีวามใหเ้ พือน MOA มาใหพ้ ลงั ธรรมชาติ คุณพอ่ บอกวา่ หายเจ็บแผลอยา่ งไม่น่าเชือ
และนอนหลบั ไดย้ าว มีตอนประมาณเทียงคืนบ่นปวดแผลมาก และขอใหพ้ ยาบาลฉีดยา
แกป้ วดให้

ศ. 24 ส.ค. 61 วันนีคุณหมอปรับเป็ นอาหารเหลวขน้ คุณพ่อบอกอร่อยมาก วันนีอาหาร 3 มือ มีซุป
ขา้ วโพด ซุปเห็ด ซุปบล็อกเคอรี ทานไดห้ มดถว้ ยและดูเจ็บแผลนอ้ ยลงไปเยอะ นังไดน้ าน
ขนึ แต่ยงั ไม่ค่อยยอมเดิมไปไหนเพราะบน่ วา่ มีสายระโยงระยาง (ตอนนีมีสายนําเกลือ และ
สายสวนปัสสาวะ)

ช่วงเชา้ อาจารยภ์ ูธรมาเยียม ช่วงบ่ายคุณน้าสมนึก (เพือนคุณแม่) มาเยียม และตอนเย็น
รุ่นน้องทีเรียนป.เอกกบั วาวมาเยียม (ดา ป๋ ุม ลี) พ่อปล่อยมุกเด็ดประจําวนั นี “เรานีเป็ น
คนไขก้ ิตติมศักดิ ตอ้ งใหค้ นระดับด็อกเตอร์มาเฝ้าไข”้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า น้องๆ ขาํ กนั ใหญ่ อิอิ
เย็นนีเลยขอคุณพ่อออกไปทานขา้ วกะน้องๆ 1 ช.ม. (ทุกทีคุณพ่อใหแ้ ค่ครึง ช.ม. ในการ
แวบ้ ออกไปนอกหอ้ งผูป้ ่ วย)

ส. 25 ส.ค. 61 วนั นีคุณพ่ออารมณด์ ีมาก เพราะหมอใหถ้ อดสายสวนปัสสาวะแลว้ สามารถปัสสาวะเองได้
วนั นีเริมใหเ้ ดินมากขึน เพราะหมอบอกว่าถา้ เดินไปถ่ายไปปัสสาวะเองไดห้ มอจะสบายใจ
ใหก้ ลับบา้ นได้ (คุณพ่อคงอยากออกจากโรงพยาบาลมากแลว้ ) แต่วนั นีตอนกลางคืนมี
อาการปวดปัสสาวะมาก คลา้ ยๆเหมือนขัดเบา น่าจะเป็ นช่วงแรกๆเพราะใส่สายสวน
ปัสสาวะมาเกือบ 2 อาทิตย์ และช่วงนีไม่ไดท้ านยาต่อมลกู หมากทีเคยทานทุกคืน

วนั นีชว่ งเชา้ คุณพนอม (มว่ งขาว) มาเยียม ช่วงบ่ายคุณแม่ พีวาม พีอุ๊ พีติว นา้ ต่อ นอ้ งใหม่
และตอนเย็น อ.หวล อ.ไพฑรู ย์ และ อ.มนฤดี ชมรมอาจารยอ์ าวุโสเทพสตรี มาเยียม

อา. 26 ส.ค. 61เมือคืนคุณพอ่ ไมค่ ่อยไดน้ อนเพราะตืนบอ่ ยจากการปวดปัสสาวะ กลางวนั เลยดูงว่ งๆหน่อย
กลางวนั ถ่ายเองในหอ้ งนําได้ คุณหมอมาดูแผลให้ แผลติดดีไมอ่ กั เสบ สามารถกลบั บา้ นได้
และใหม้ าตดั ไหมวนั ทีนัด follow up ไดเ้ ลย

วนั นีพีวิมหาคนมาชว่ ยดูแลคุณพ่อไดแ้ ลว้ เลยใหม้ าวนั นีตอนบ่าย ชือยุพดี (พีจ)ู จากบริษัท
AB Nursing Care

จ. 27 ส.ค. 61 คุณพ่อไดอ้ อกจากโรงพยาบาลแลว้ เยๆ้ ๆๆ คุณหมอมาทาํ แผลใหอ้ ีกครงั ตอนเชา้ แผลดีไม่
มีปัญหา แปะพลาสเตอร์กนั นําสามารถอาบนําได้ พีอุ๊มารับคุณพ่อออกจากโรงพยาบาล
ประมาณ 11:30 ระหว่างทางแวะทานขา้ วกลางวัน คุณพ่อทานก๋วยเตียวนําและบอกว่า
อร่อยมากกกกกก ช่วงนียงั ใหท้ านอาหารอ่อนๆก่อน และค่อยๆเพิมอาหารทีมีกากทีละมือ
เพือใหล้ าํ ไสค้ ่อยๆปรบั ตวั จนสามารถทาํ งานไดเ้ ป็ นปกติ