บทอาขยาน

บทอาขยาน

ชน้ั ประถมศกึ ษาปที ่ี ๑

แมวเอ๋ยแมวเหมียว
รปู ร่างประเปรียวเป็นนักหนา
ร้องเรียกเหมยี วเหมียวเดี๋ยวก็มา

เคล้าแขง้ เคล้าขาน่าเอน็ ดู
รู้จักเอารกั เขา้ ตอ่ ตั้ง
ค่าค่าซ่้านงั่ ระวงั หนู
ควรนับวา่ มันกตัญญู
พอดอู ยา่ งไว้ใสใ่ จเอย

บทอาขยาน
ช้ันประถมศึกษาปีที่ ๒

ไก่เอ๋ยไก่แจ้
ถึงยามขันขนั แซ่กระชั้นเสยี ง
โกง่ คอเรื่อยร้องซ้องสา่ เนยี ง
ฟงั เพียงบรรเลงวังเวงดัง
ถา้ ตวั เราเหล่านีห้ มั่นนึก
ถงึ คณุ ครูผฝู้ กึ สอนสงั่
ไม่มากนักสักวันละสองคร้ัง
คงต้ังแต่สขุ ทุกวันเอย

บทอาขยาน
ชน้ั ประถมศึกษาปีที่ ๓

เด็กเอ๋ยเดก็ นอ้ ย
ความรูเ้ รายังดอ้ ยเรง่ ศกึ ษา
เมือ่ เตบิ ใหญเ่ ราจะไดม้ ีวชิ า
เป็นเครือ่ งหาเลี้ยงชีพสา่ หรบั ตน
ไดป้ ระโยชนห์ ลายสถานเพราะการเรียน
จงพากเพียรไปเถดิ จะเกิดผล
ถงึ ลา่ บากตรากตร่ากจ็ ่าทน
เกิดเปน็ คนควรหม่ันขยันเอย

บทอาขยาน
ช้นั ประถมศึกษาปที ี่ ๔
ปากเป็นเอกเหมอื นเสกมนต์ใหค้ นเชอ่ื ฉลาดเหลือวาจาปรชี าฉาน
จะกลา่ วถ้อยร้อยค่าไม่รา่ คาญ เปน็ รากฐานเทิดตนพน้ ล่าเค็ญ
เลขเปน็ โทโบราณทา่ นสั่งสอน เร่งสงั วรเวย่ี ไวใ้ ชว่ า่ เล่น
การคา่ นวณควรช่านาญคูณหารเป็น ชว่ ยใหเ้ ดน่ ดนี กั หนารทู้ า่ คน
หนงั สือเป็นตรวี ิชาปญั ญาเลศิ เรยี นไปเถดิ ร้ไู ว้ไมไ่ รผ้ ล
ยามยากแสนแค้นคบั ไมอ่ ับจน ไดเ้ ลยี้ งตนด้วยวิชาหาทรพั ย์ทวี
ชัว่ ดเี ป็นตราประทบั ไว้กบั โลก ยามวิโยคชพี ยับลบั ร่างหนี
ที่ศนู ย์แท้ก็แตต่ ัวสว่ นชวั่ ดี คงเป็นทล่ี อื ทว่ั ช่วั ฟ้าดิน

บทอาขยาน

ชั้นประถมศกึ ษาปที ี่ ๕

วชิ าเหมอื นสินค้า อนั มีค่าอยู่เมืองไกล
ต้องยากลา่ บากไป จึงจะไดส้ นิ ค้ามา
จงตงั้ เอากายเจา้ เป็นส่าเภาอนั โสภา
ความเพียรเป็นโยธา แขนซา้ ยขวาเปน็ เสาใบ
น้วิ เป็นสายระยาง สองเท้าตา่ งสมอใหญ่
ปากเป็นนายงานไป อัชฌาสยั เปน็ เสบยี ง
สตเิ ปน็ หางเสือ ถือทา้ ยเรือไวใ้ ห้เท่ียง
ถอื ไว้อยา่ ให้เอยี ง ตดั แล่นเล่ียงข้ามคงคา
ปญั ญาเป็นกลอ้ งแก้ว สอ่ งดแู ถวแนวหินผา
เจ้าจงเอาหูตา เปน็ ล้าตา้ ฟงั ดลู ม
ข้เึ กียจคือปลาร้าย จะท่าลายให้เรอื จม
เอาใจเป็นปนื คม ยิงระดมใหจ้ มไป
จงึ จะไดส้ ินค้ามา คอื วชิ าอันพสิ มัย
จงหมน่ั มั่นหมายใจ อยา่ ได้คร้านการวิชา

บทอาขยาน

ชน้ั ประถมศกึ ษาปที ่ี ๖

เป็นมนษุ ย์ เป็นได้ เพราะใจสงู
เหมือนหน่ึงยูง มีดี ทแ่ี ววขน
ถา้ ใจต่า เปน็ ได้ แตเ่ พยี งคน
ยอ่ มเสยี ที ที่ตน ไดเ้ กิดมา
ใจสะอาดใจสว่างใจสงบ
ถ้ามคี รบ ควรเรยี ก มนสุ สา
เพราะทา่ ถูก พดู ถูก ทุกเวลา
เปรมปรดี า คืนวัน สขุ สนั ต์จรงิ
ใจสกปรก มดื มัว และร้อนเรา่
ใครมเี ข้า ควรเรยี ก ว่าผสี ิง
เพราะพูดผดิ ท่าผดิ จิตประวงิ
แตใ่ นสิ่ง น่าตัว กลวั้ อบาย
คดิ ดเู ถิด ถ้าใคร ไม่อยากตก
จงรบี ยกใจตน รีบขวนขวาย
ให้ใจสูง เสียได้ ก่อนตวั ตาย
ก็สมหมาย ที่เกิดมา อยา่ เชือนเอย