พระราชมงคลรังษี ( หลวงตาชี ) เมตตาใหคาเดินทางกับคณะครูอาสาสมคั ร
คณะพระสงฆว ัดไทยกรงุ วอชิงตัน,ด.ี ซี.มอบของที่ระลึกแกค ณะครอู าสาสมคั ร
๔๗
แด. ..ครอู าสาสมัครภาคฤดรู อน ปการศกึ ษา ๒๕๖๐
โครงการสอนภาษาไทยในตางถิน่ มีศาสตรศ ิลปความเปนไทยใหศ กึ ษา
วดั ไทยดีซรี วมมอื กับจุฬาฯ เพ่มิ คุณคาลกู หลานไทยใหไดเ รียน
การศกึ ษาเสริมสง ธํารงชาติ ใหฉลาดปราดเปร่ืองเร่ืองขีดเขียน
รูผดิ ชอบกอปรกจิ กรรมนาํ พากเพียร ไมผ ิดเพี้ยนภาษาพารงุ เรือง
ครูอาสาจฬุ ารุนสามสิบส่ี จติ เปรมปรีด์ิที่ไดมาพาฟูเฟอง
ภาษาไทยเพอื่ เด็กไทยในตางเมือง ตา งครบเคร่ืองเลื่องลือนามยามยลยิน
"คณุ ครูแหมม มนัญญา ลาหาญ" หนง่ึ ตํานานครูใหญในตา งถ่ิน
สอนเดก็ นอยคอยเตมิ ฝน พลนั สมจินต ปลกู ฝงสนิ้ ศีลธรรมนาํ อาทร
"คุณครูโม ภัทราพร เอย่ี มสอาด" ชา งเกง กาจปราดเปรื่องเรือ่ งการสอน
เสริมนิทานอานสนุกทุกขั้นตอน เสียงสะทอ นตอนอานกังวานไกล
"คณุ ครปู ุย อนงคพร นกึ เรว็ " ยิ่ง เปน มติ รมิง่ อนบุ าลงานสดใส
Excellent การสอนปอนคําไทย สอนกอไกใหเด็กนอ ยพลอยชื่นชม
"คณุ ครมู น้ิ ท ดลกนก หลาํ โต" เกงการโชวนาฏศิลปจ นิ ตสุขสม
สอนรา ยรําใหเรงิ รานารื่นรมย คอยเพาะบมรําใหใจผูกพนั
"คณุ ครูรุง เยาวมาลย พลู กิจวฒั นา" ปลูกตนกลาใหแกรงอยางแขง็ ขัน
พดู อา นเขียนภาษาไทยในเร็ววัน เดก็ สุขสันตหรรษานาภูมิใจ
"คุณครูเอี๊ยม ศริ ิกาญจน จนั ทรโ สภา" โชวลลี าดนตรีท่ยี ิ่งใหญ
ประสบการณสองปท ว่ี ดั ไทย เตมิ เต็มใหค ุณคามหาชน
หกประสานการศึกษาพารุงโรจน เปนประโยชนแกเดก็ ไทยใหเ กดิ ผล
เอกลกั ษณไ ทยธํารงไวในกมล จะยินยลยิ่งใหญไปช่ัวกาล
ณ แดนดินนกอินทรที ่ีย่ิงใหญ ชาววดั ไทยดซี ีที่สขุ ศานติ์
ขอตอ นรับคณุ ครูผูเกง งาน เชญิ สําราญ ณ บานใหมในเมกา
"พระพุทธมงคลวมิ ลดซี "ี "หลวงพอ ดํา" ล้าํ ฤทธีทวีคา
"หลวงตาชี" มณีสงฆทรงปญญา รวมศรัทธานําพาไทยใหเจริญ
อุปฏฐากพระสงฆธํารงศาสน นํ้าปานะเลศิ รสชาตไิ มข าดเขนิ
ไอศกรมี น้ําสมนมเปรี้ยวเชิญ คอยคอ ยเดนิ เสิรฟ เขาทง้ั เชาเย็น
สรางไมตรดี ีตอกันน้นั แสนสขุ งานสนุกทกุ เปาหมายคลายทุกขเ ขญ็
ทาํ หนา ท่ีดีงามตามทเ่ี ปน เทพพรหมเหน็ ความดยี อ มมคี ุณ
๔๘
ชว ยพระจดั ทฉ่ี ันกนั ยกใหญ พนื้ ตรงไหนไมสวยชว ยดูดฝุน
ครัวไมงามตามชวยเรารวยบญุ อีกหน่งึ หุนหอ งนํ้าตามดแู ล
วันศกุ รเลาเชา น้ีเรามีนดั ชว ยกันขดั กระจกโบสถโปรดแยแส
ดดู ฝุนใหใ สงามตามเทคแคร เสร็จไวแนแทนกั สามัคคี
คอยเตรียมนํ้ายามมแี ขกที่แปลกหนา คอยจดั หาส่งิ ของใหใจสขุ ี
ยม้ิ สยามยามเสิรฟของมองเขาที พรอ มวจีทไ่ี พเราะเสนาะใจ
เห็นลุงปานาอาเขามาวัด รบี ชวยจัดชวยหาอยาสงสยั
ชวยห้ิวของอยามองขามตามเขาไป ทกั ทายใหใกลชดิ มติ รไมตรี
ทั้งยามเย็นไมเวน วางตา งขยนั มาชวยกนั รดดอกไมใ หสดสี
จดั แตงสวนใหน าชมรมณีย หน่งึ หนาที่ครูทํายํ่าสนธยา
หกโมงเชาและเย็นบาํ เพญ็ กจิ เสรมิ มงคลชีวิตจติ เลอคา
น่งั สมาธิสวดมนตภาวนา โชคชะตาสูงลนดวยผลบญุ
น่ีแหละครูไทยในตา งประเทศ อทุ ศิ ตนอยางวิเศษมาเกือ้ หนนุ
ครไู ทยเอกลกั ษณไทยใจการณุ ย คอยคํ้าจุนความเปนไทยใหยืนยง
ขออาํ นาจพระไตรรัตนจํารัสหลา พรหมเทวาบารมที ่ีสูงสง
อวยพรชยั ใหครูผมู ั่นคง สมประสงคจํานงฝนทุกทานเทอญ
พระมหาศรีสุพรณ อตตฺ ทโี ป ป.ธ.๙
ครูใหญ (ฝา ยสงฆ) โรงเรียนวัดไทยกรุงวอชิงตนั , ดี.ซี.
ผปู ระพันธ
๔๙
“สบิ สปั ดาหทําหนาที่อยา งเกรียงไกร
เด็กวดั ไทยเชดิ ชูบูชาครู”
ไมมงี านเล้ยี งใดไมเ ลกิ รา “ครศุ าสตรจากจฬุ าฯ”พาประสาน
“โครงการสอน ภาษาไทย” ไกรกงั วาน “เอกลักษณ” รกั สบื สานตํานานไทย
“หลวงตาชี” มอี ดุ มการณอันยง่ิ ใหญ
“โรงเรยี นวดั ไทยวอชงิ ตนั , ดี.ซ.ี ” ดวยมธี รรมนําใจในทุกวนั
เดก็ “เกง ดี มีสขุ ” หมดทุกขภัย คณุ ครูแหมม ” เดนิ หนา ลยุ อยา งแข็งขนั
“สาํ เร็จฝน ” เพราะมั่นรกั “สามคั ค”ี
“คณุ ครโู ม คณุ ครูมิ้นท คุณครปู ยุ เปน “ครูใหญ” ใจเบกิ บานงานศักดิ์ศรี
“คณุ ครูเอยี๊ ม ครทู อรุง”มุง ฝา ฟน สุขลนปรชี่ ีค้ ุณคา “ภาษาไทย”
“เทคโนโลยี” ท่ีเปรื่องปราดฉลาดสดใส
“คุณครูแหมม มนญั ญา ลาหาญ” สดุ ภูมิใจใหหรรษาจติ การุณย
ทุม กายใจสอนลูกศิษยมติ รไมตรี มงุ หนา ลุยแมงานหนักรักเกอื้ หนุน
เด็กอบอนุ รกั คุณครผู อู าทร
“คณุ ครูโม ภัทราพร เอ่ยี มสอาด” “นาฏศิลป” ปนสยามตามพรํ่าสอน
“เดก็ รรู ัก สามคั คี มีวินยั ” ไมทอดถอนสอนเชาสายบายคํา่ เย็น
มาชวยสอนเด็กไทยใหโ ดดเดน
“อนงคพร นกึ เรว็ คุณครปู ุย” ทําวตั รเชา และเย็นเปนสขุ ใจ
“อนุบาล” สอนอา นเขยี นเพียรเปน ทุน ดวยเพราะมีจติ อาสาพาสดใส
ธาํ รงไวใ หยืนยงคงอยนู าน
“ดลกนก หลําโต คุณครมู ินท ” ครบสองปท วคี า มหาศาล
รําออ นชอยคลอ ยตามสุดงามงอน สอนลูกหลานใหรรู ักษเ อกลกั ษณต น
เพ่มิ คณุ คาภาษาไทยใหฝ ก ฝน
ทั้ง “สที่ า น” นั้นคอื ครู “ฤดูรอน” บันดาลดลเกษมศานตส าํ ราญใจ
กิจกรรมวัดไทยฯ ด.ี ซี.นบ้ี ําเพญ็ เปยมเมตตาการณุ ยรักมิผลักไส
เดก็ วดั ไทยเชิดชูบูชาคร”ู
อกี “สองครปู ระจําการนานหนึง่ ป”
ทั้งดนตรมี ีคณุ คา ภาษาไทย
“คณุ ครูเอ๊ียม ศิริกาญจน จนั ทรโสภา”
ดนตรไี ทยใหเ ล่อื งลือชอ่ื ตระการ
“ครทู อรุง เยาวมาลย พูลกิจวัฒนา”
เด็กวดั ไทยใฝอ า นเขียนเพียรทกุ คน
“คาํ วา ครจู งึ ยงิ่ ใหญใ นคุณคา
สบิ สัปดาหทําหนา ทอี่ ยา งเกรียงไกร
ประพันธโดย....... พระมหาคาํ ตลั พทุ ธฺ งกฺ ุโร ป.ธ.๙ วัดไทยกรุงวอชิงตนั , ด.ี ซี.
๕๐
สารจากเอกอคั รราชทูตไทยประจาํ ประเทศสหรัฐอเมริกา
๕๑
สารจากคณบดี คณะครุศาสตร จฬุ าลงกรณม หาวทิ ยาลยั
๕๒
สารจากผูอาํ นวยการโครงการฯ
๕๓
สารจากอาจารยน เิ ทศ
๕๔
สารจากรองประธานกรรมการอาํ นวยการ
การเพ่ิมพูนความรูใหแกตนเอง เราสามารถทําไดในหลายๆ
ดา น และเราสามารถเพ่ิมพูนความรูจากหลายแหลง มิไดจํากัดดวย
สถานที่ เวลา บุคคล มิไดจํากัดดวยวัย ดวยเพศ หรือสถานะทาง
สังคม ความรูมิไดเกิดขึ้นในโรงเรียนอยางเดียว หากแตวา เรา
สามารถแสวงหาความรู ไดตลอดเวลา
วัดไทยกรุงวอชิงตัน, ดี.ซี โดยการนําของพระเดชพระคุณ
พระราชมงคลรังษี (หลวงตาชี) ไดเล็งเห็นความสําคัญของศึกษา
ของอนุชนรุนหลังเพราะเขาจะเปนผูสานตอเจตนารมณท้ังในดานการเผยแผพระพุทธศาสนา และ
วัฒนธรรมตอไปในภายภาคหนา จึงไดใหมีการเรียนการสอนท้ังดานศาสนา ภาษาไทย ดนตรีไทย
วัฒนธรรมประเพณีตางๆ ทั้งโรงเรียนพุทธศาสนาวันอาทิตยในชวงที่ยังเปดเทอมของโรงเรียนปกติ
และโรงเรียนภาคฤดูรอนในชวงปดภาคเรียน เจตนารมณน้ีมิอาจสําเร็จลุลวงได หากมิไดรับความ
รวมมือจากผปู กครอง คณะครูอาสาทกุ ทา น
ตองขอขอบคุณครูอาสาประจําการ ๑ ปและครูอาสาโรงเรียนภาคฤดูรอน ท่ีไดมีเจตนารมณ
อันแนวแน ในการเผยแผวัฒนธรรมประเพณีแกบุตรหลานของชุมชน ในเขตกรุงวอชิงตัน ทั้งในการ
สอนในหองเรียน การปฏิบัติตนเปนตัวอยางที่ดี เชื่อเหลือเกินวาชาววัดไทยกรุงวอชิงตัน,ดี ซี มี
ความรูสึกเชนเดียวกันผม และตองขอขอบคุณ คุณเอ๊ียมและคุณครูทอรุงเปนอยางย่ิง ที่อาสามาทํา
หนาท่วี ดั ไทยฯ ในยามทที่ างวดั ประสบปญ หาดานครูประจาํ การ ๑ ป
ผมเชื่อวาดวยเจตนารมณอันดีงามของคุณครูอาสาทุกทาน จะนําพาใหทานประสบแต
ความเจริญรุงเรอื งในหนาท่กี ารงาน และประสบความสําเร็จตามความประสงค ขออํานาจคุณพระศรี
รัตนตรัยจงอํานวยพรใหครูอาสาทุกทาน มีสุขภาพแข็งแรง มีแตความสุขตลอดไป
ประพจน คุณวงศ
รองประธานกรรมการอํานวยการ
๕๕
สารจากกรรมการอาํ นวยการฝา ยการศกึ ษา
หลายตอ หลายทานอาจเคยทํางานหรอื รวมงานอาสาและทําประโยชน
ใหก บั ชุมชน บางทา นอาจเคยรว มงานอาสาและตองใชท นุ ทรัพยของทานเองเพ่อื
ชว ยเหลือชุมชน บางทานอาจตอ งเดินทางไกลเพ่ืองานอาสา
ตั้งแตผ มไดเ ขามาในโครงการโรงเรียนวัดไทยกรุงวอชิงตัน, ดี.ซี. ท่ีหลวงตาชีได
รเิ รมิ่ มาเปนเวลามากกวา 40 ป ผมมีโอกาสไดรูจักคุณครูจากโครงการศูนย
สงเสริมการสอนภาษาไทยและวัฒนธรรมไทยฯ คณะครุศาสตร จฬุ าลงกรณ
มหาวิทยาลัย คุณครูทุกทานมีจิตอาสา เสียสละเวลาและทุนทรัพย แถมยังตองจากบานเกิดเมืองนอน
จากครอบครัว เพ่ือมาสอนเด็กไทยที่เกิดหรือเจริญเติบโตที่สหรัฐอเมริกา และปน้ีเด็กนักเรียนวัดไทยกรุง
วอชิงตัน, ดี.ซี. มีความโชคดีที่ไดครูแหมม ครูโม ครูปุย ครูทอรุง ครูเอ๊ียม และครูม้ินท มาสอนภาษาไทย
ศิลปวฒั นธรรมไทย ราํ ไทย และดนตรีไทย ตลอดจนมารยาทไทยและความเปน ไทยใหกบั เด็กๆ ทุกคน
ในฐานะผูชวยดูแลโครงการโรงเรียนวัดไทยกรุงวอชิงตัน, ดี.ซี. และผูปกครองของนักเรียน
ผมขอขอบคุณจิตอาสาของคุณครูท้ัง 6 ทาน ที่มีใหกับโครงการ ผมไดสัมผัสความรักและความเอ็นดูที่
คณุ ครทู กุ ทา นไดมตี อเด็กๆ และผมไดส ัมผสั ความรักทีเ่ ดก็ ๆ มตี อ คุณครูทง้ั 6 ทา น คุณครูอาจเหน็ดเหน่ือย
หลังจากการทํางานและการสอน แตผ มจะเหน็ รอยย้ิมของครูทั้ง 6 ทานเวลาท่ีไดอยูและใชเวลากับเด็กๆ ครูทั้ง
6 มีความตง้ั ใจ มีความสามัคคี และสามารถปรับตัวใหเขากับชุมชนวัดไทยฯ ดี.ซี. การทํางานเปนกลุมไมใช
เรื่องงาย ผมไดเห็นอุปสรรค ไดเห็นปญหาท่ีเกิดขึ้นและวิธีแกไขปญหา ครูทั้ง 6 ทานยอมรับการตัดสินใจ
ของกลุม ถึงแมวาความคิดของแตละทานจะแตกตางกัน แตคุณครูทั้ง 6 ทานรูเสมอวาทานทําเพื่อ
สวนรวมและทําใหกับเด็กๆ ผลงานจึงออกมาเปนอยางดี ความตอเน่ืองของการศึกษาเปนสิ่งสําคัญของ
โครงการน้ี ผูปกครองไดใหความสนใจและไดนําบุตรหลานมาเรียนที่วัดไทยฯ ดี.ซี. เพราะเห็นพัฒนาการ
ของบุตรหลาน ผูปกครองเขาใจวาการพัฒนาตองใชเวลา ผมจึงขอใหครูทั้ง 6 ทานเปนพ่ีเลี้ยงใหกับครูรุน
ตอ ไป ชว ยแนะนําสง่ิ ดๆี และสงิ่ ท่ีควรแกไ ขใหก ับครรู นุ ตอ ไป อยา ทง้ิ พวกเรา...อยา ลืมพวกเรา
ผมขอเขียนพเิ ศษใหกับครูเอ๊ียมและครูทอรุง ซ่ึงเปนครูประจําปของโรงเรียนวัดไทยฯ ดี.ซี. ครูรูวา
หนา ท่ีของครไู ดเสร็จส้ินไปแลว แตเม่ือทราบวาครูประจําปไดถอนตัวจากโครงการ ทางเราไดเอยขอใหครู
ทั้ง 2 ทานมาสอนแทน ครูทั้ง 2 ทา นไมจําเปนตองมาสอนอีก แตเพราะรูวาผลจะตกอยูที่เด็กๆ ถาไมมีครู
มาสอน แทนท่ีครูท้ัง 2 จะไดกลับไปหางานประจําที่เมืองไทย ไมตองจากพอแมและเพ่ือน แตครูทั้ง 2 ทาน
เลือกท่ีจะมาสอนเด็กของเรา และไมปฏิเสธที่จะมาสอนตอ ไมมีอะไรที่พวกเราจะสามารถตอบแทนนํ้าใจ
ของครูทั้ง 2 ได นอกจากคําขอบคณุ จากใจ...
สรายุทธ ฤทธิถ์ าวร
๕๖
สารจากประธาน PTA
“ครูอาสาฯ กับงานสอนทรงคุณคา ในตา งแดน”
เปนอีกหนง่ึ ปการศกึ ษาท่ีประสบความสําเร็จอยางนาประทับใจกับโครงการ
สอนภาษาไทยและวัฒนธรรมไทยในตางประเทศ โรงเรียนวัดไทยกรุงวอชิงตัน, ดี.ซี.
ภาคฤดูรอ น ประจําป ๒๕๖๐ รวมกับคณะครุศาสตร จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย ไดสง
คณะครูอาสามาปฏิบัติหนาท่ีดําเนินการจัดการเรียนการสอน จํานวน ๔ ทาน คือ
๑. คุณครูมนัญญา ลาหาญ (ครูแหมม) ๒. คุณครูภัทราพร เอ่ียมสอาด (ครูโม)
๓. คุณครูอนงคพร นึกเร็ว (ครูปุย) ๔. คุณครูดลกนก หลําโต (ครูม้ินท) นอกจากนั้น ยังไดสงครูอาสาประจําการ
๑ ป ประจําป ๒๕๕๙-๒๕๖๐ มาชวยปฏิบัติภารกิจสําคัญ จํานวน ๒ ทาน คือ ๑. คุณครูเยาวมาลย พูลกิจวัฒนา
(ครูทอรุง) ๒. คุณครูศิริกาญจน จันทรโสภา (ครูเอ๊ียม) ในนามประธานสมาคมคณะครูผูปกครอง (PTA) รูสึกมี
ความภาคภูมิใจ ที่ไดมีสวนสนับสนุนใหโครงการฯ น้ี ดําเนินไปดวยความสําเร็จลุลวงไปดวยดี ทั้งน้ีเพราะอาศัย
ความรวมมือรวมแรงรวมใจกันของทุกๆ ฝาย จึงขอกราบขอบพระคุณในเมตตาธรรม และมีความซาบซ้ึงในน้ําใจ
ไมตรจี ติ ในท่นี ้ี กลาวคอื ๑. คณะสงฆว ัดไทยกรุงวอชงิ ตนั , ดี.ซ.ี โดยมีพระเดชพระคุณพระราชมงคลรังษี(หลวงตา
ชี) ไดมีเมตตาเอื้อเฟอใหความอนุเคราะหสถานที่ในการจัดการเรียนการสอนตลอดมา พรอมทั้งใหความอุปถัมภ
ทุนสนับสนุนอาหารวาง และพระสงฆทุกรูปท่ีไดสอนพระพุทธศาสนา พาศึกษาเรียนรูธรรมะ นําน่ังสมาธิ
แผเ มตตา ฝกมารยาท การกราบ การไหว เปนตน เปนที่นาชื่นใจวา พอเด็กๆ เจอหลวงตาชี ก็จะมีความเคารพและกม
ลงกราบทานอยางนอบนอมใจยิ่งนัก ๒. คณะคุณครูอาสาท้ัง ๖ ทาน ที่ไดเสียสละทุนทรัพยความสุขสวนตน เพื่อมา
ทําหนาท่ีแมพิมพของชาติอันทรงคุณคาชวยสอนภาษาไทย นาฏศิลปไทย ดนตรีไทย ศิลปวัฒนธรรมไทยใหแก
ลูกหลานเด็กไทยในตางแดน ถึงแมงานจะหนักก็ดวยอาศัยความรักสมัครสมานสามัคคีเปนนํ้าหนึ่งใจเดียวกัน
จึงทาํ ใหฝาฟนทุกอยางไปได ๓. คณะผูปกครองทุกทา น ที่ไดใหค วามสาํ คญั นําบุตรหลานมาเรยี นทุกๆ ป และคณุ พอ
คณุ แม คุณปู คุณยา คณุ ตา คณุ ยาย จะมคี วามปล้ืมใจช่ืนใจเสมอ เมื่อไดย ินลูกหลานเด็กๆ กลาวคําวา “สวัสดีครับ
สวสั ดีคะ ขอบคณุ ครับ ขอบคณุ คะ” และท่สี ําคัญที่สดุ ขอขอบใจนกั เรยี นทนี่ า รกั ทกุ ๆ คน ทีไ่ ดต้ังใจมาโรงเรียนอยา ง
สม่ําเสมอ ทําใหคณะคุณครูมีกําลังและพลังใจในการสอน จนบรรลุผลสําเร็จอยางงดงาม
ในนามคณะผปู กครองโรงเรียนวดั ไทยกรุงวอชิงตัน, ดี.ซี. จึงขอขอบพระคุณคณะครุศาสตร จุฬาลงกรณ
มหาวทิ ยาลยั ทีไ่ ดจ ัดใหมีโครงการฯ โดยสงคณะคุณครูอาสามาปฏบิ ัตหิ นาทแี่ มพมิ พข องชาติในตางแดนตลอดมา
พรอมท้ังขออาราธนาคุณพระศรีรัตนตรัย อวยชัยใหคณะคุณครูทุกทานจงมีความเจริญรุงเรืองในหนาท่ีการงาน
และการศึกษายิ่งๆ ขึ้นไป พรอมทั้งมีสุขภาพสมบูรณแข็งแรงตลอดไป และเดินทางกลับประเทศไทยโดย
ความโชคดมี ีความสวสั ดิภาพทกุ ประการ
พนมรตั น มุขกัง
ประธานสมาคมคณะครูผูป กครอง (PTA)
๕๗
ครอู าสาสมัครเรยี นร้อู ะไร..จากการสอนเด็กไทยในอเมริกา
เด็ก ๆ ที่มาเรียนภาษาและวัฒนธรรมไทย ณ วัดไทยกรุงวอชิงตัน,ดี.ซี.ถึงแมวาบางคนจะมีบิดาหรือ
มารดาเป็นคนไทย บางคนจะมีท้ังบิดาและมารดาเป็นคนไทย แตพวกเขาเหลาน้ันลวนเกิดและเติบโตในประเทศ
สหรัฐอเมริกา ดังน้ันท้ังความคิดและพฤติกรรมของพวกเขาจึงคิดแบบคนอเมริกัน ๑๐๐ % แนนอนวา มีหลายส่ิง
หลายอยางที่แตกตางจากเด็กๆ ในเมืองไทย ทาํ ใหครูแหมมไดข อคดิ และมุมมองถาจะแบง เปน็ เรื่อง ๆ พอสรปุ ได ดังนี้
๑. เด็ก ๆ มีความมัน่ ใจในตวั เอง กลา คดิ กลาพูด กลาแสดงออก กลา ทจี่ ะทักทวงถงึ แมว าคนนนั้ จะ
เป็นครูก็ตาม ซ่ึงถาเป็นท่ีบานเราเด็ก ๆ คงจะไมกลามาบอกครูหรอกนะวา “ครูทําแบบน้ีไมไดนะ ครูควรจะทํา
แบบน้ี แบบน้ัน” แตเด็กท่ีนี่เขากลาที่จะบอก เชน ตอนที่ครูแหมมใหเด็กๆ ทําแบบฝึกหัด และเขาคุยกันมาก ๆ
ครแู หมมตอ งเตือนวาอยา คุยกนั นักเรยี นกต็ อบวา “แตท ่ีโรงเรยี นเราสามารถปรึกษากนั ได” ครูเลยพูดวา “แตคง
ไมไดปรึกษากันตลอดเวลาแบบน้ีหรอกม้ัง” เด็ก ๆ เขาจึงยอมเงียบ และในชวงเวลาหลังเลิกเรียนระหวางรอ
ผูปกครองมารับ เด็ก ๆ จะพากันเลนแบบรายการก็อต ทาเลนทแ คือมีคนมาแสดงความสามารถดานตาง ๆ แลว
เด็กอีกคนก็จะเป็นกรรมการคอยคอมเมนตแ เด็ก ๆ ก็ไปบอกครูใหมาดูการแสดง พอครูไปนั่งเกาอี้เพื่อชม
การแสดง เด็ก ๆ ก็จะบอกวา ครูจะมานั่งเกาอ้ีบริเวณนี้ไมไดเพราะที่น่ีเป็นท่ีนั่งเฉพาะผูแสดงเทาน้ัน ครูจะตอง
ไปนั่งเกาอ้ีที่เป็นฝ่ังของผูชม สําหรับการแสดงน้ันเด็ก ๆ จะแสดงอยางเต็มท่ีไมมีการเขินอายใด ๆ คนที่รับ
บทบาทเปน็ กรรมการกค็ อยจดขอมูลของนักแสดงสําหรับการติชม ทุกอยางดูจริงจังมาก ๆ สวนเรื่องความมั่นใจ
ในตัวเองนนั้ มนี องผูห ญิงคนหนง่ึ เวลาทค่ี รชู ม เชน “นารักมาก เกงมาก วันนี้เป็นเด็กดีมาก” นองก็จะตอบกลับมาวา
“I know” “ฉันรู” อีกเรื่องที่ประทับใจคือเม่ือนองไดแสดงละครเรื่องปลาบูทอง นองแตงตัวแบบจัดเต็มมาก ๆ
ทั้งเส้ือผา หนา ผม ทั้ง ๆ ท่ีนองตองเขาอยูในกลองขางลางเวที มีเพียงแขนเทานั้นที่ยืนออกมาจากกลอง ทุกคน
ตางก็ท่ึงในตัวนางจริง ๆ อีกเหตุการณแหนึ่งเมื่อมีคนบอกใหเด็ก ๆ นั่งแยกเป็นสองฝั่ง คือ แบงเป็นเด็กผูชายและ
เดก็ ผูหญิง เด็ก ๆ จะถามดว ยความสงสัยทันทีเลยวา “ทําไมตองแยกผูชายกับผูหญิงดวย” แนนอนวาเราจะตอง
ตอบเด็กใหไดวามีเหตุผลอะไร เพราะเด็ก ๆ ในอเมริกาคงจะคุนเคยกับความเสมอภาคกันระหวางเพศชายและ
เพศหญงิ
นองณิชาก็เป็นนักเรียนอีกคนหน่ึงท่ีครูแหมมช่ืนชมมาก ๆ เธออายุเพียง ๘ ขวบ แตเธอมีความคิดท่ีโต
เกินอายุ เมื่อเธอเห็นวาครูพูดภาษาอังกฤษกันไมคอยไดหรือถึงแมบางประโยคจะพูดไดแตสําเนียงของครูนั้น
ไมถูกตอง เธอไมเคยพูดทักทวงใด ๆ แมวาเธอจะพูดภาษาไทยไดคลองสามารถส่ือสารไดดีอยางไมมีปัญหา
แตเธอก็มนี ้ําใจตอครมู าก ๆ วนั หนึ่งเธอนําหนังสือสําหรบั หดั เรยี นภาษาองั กฤษมาโรงเรียนดวยและบอกกับครูวา
เธอตองการสอนภาษาอังกฤษใหกับครู เมื่อถึงเวลาพักกลางวันหลังจากท่ีเธอเห็นครูรับประทานอาหารกลางวันเสร็จ
เธอก็รีบมาหาแลวเริ่มตนสอนครูแหมมทันที แคคําวา Brother คําเดียว ขนาดเราคิดวาออกเสียงไดดีแลวก็ยังไมผาน
นองณิชาใหครูแหมมฝึกออกเสียงหลายรอบ พรอมกับพลิกไปดานหลังหนังสือซึ่งมีการใชสัญลักษณแประกอบ
คาํ ศัพทใแ หรูวา คาํ น้ีตองเนนเสียงอยางไร นาเสียดายที่เวลาพักแตละวันมีจํากัดและงานของครูก็มีมากเกินกวาจะ
มานั่งเรียนกับเธอ ครูแหมมไดแตคิดในใจวาถาไดนองณิชามาอยูเมืองไทยดวยสักหนึ่งเดือนก็คงจะดี
ภาษาองั กฤษของครแู หมมและนกั เรยี นทีโ่ รงเรียนคงจะกาวหนาไปมากแน ๆ ในชวงวันหยุดนองณิชาและคุณพอ
ก็พาคณะครูไปเท่ียวท่ี NASA National Air & Space Museum ซ่ึงเป็นพิพิธภัณฑแจัดแสดงเครื่องบิน ต้ังอยู
เมอื ง Virginia จรงิ ๆ แลว นองณิชานดั กับเพ่ือนอีกคนหนึ่งที่มาเรียนภาษาไทยดวยกันวา จะพาครูไปเท่ยี วพรอมกัน
๕๘
แตนาเสียดายเพราะพิพิธภัณฑแน้ันมีสองแหงคือที่เวอรแจิเนียและในกรุงวอชิงตัน,ดี.ซี. ดวยความเป็นเด็กจึงไมได
นัดกันอยางละเอียดผลปรากฏวาไปคนละเมือง ถึงเวลานัดหมายเด็ก ๆ โทรศัพทแหากันจึงไดรูวาอยูคนละแหง
เดก็ ทีน่ ่ีอายุแค ๘ ขวบก็รจู ักนัดกนั เท่ียวแลว เวลาที่ตองซื้อตั๋วเพื่อจะเขาไปทดลองนั่งในยานรูปรางแปลก ๆ ครู
ตั้งใจวาจะออกคาต๋ัวใหนองณิชา แตนองณิชารีบเปิดกระเปาที่สะพายไวขางหลังออกมา ในน้ันมีเงินเหรียญอยู
เป็นจํานวนมาก นองณิชาบอกวาไมตองจายใหเธอเพราะเธอมีเงินสําหรับการมาเท่ียวครั้งนี้แลว น่ีก็เป็นอีกอยางหนึ่ง
ท่ีนาท่ึงเพราะเด็กอายุ ๘ ขวบก็รูจักบริหารจัดการชีวิตของเขาโดยไมตองรอความชวยเหลือจากผูใหญ ส่ิงหน่ึงที่
สังเกตเห็นเวลาไปเที่ยวกับเด็ก ๆ ก็คือ เด็กท่ีนี่เวลาไปเที่ยวจะไมแตงตัวอะไรมากมายเหมือนท่ีเมืองไทย ชุดไป
เท่ียวก็เป็นชุดปกติเหมือนเวลาอยูบาน แตถาเป็นท่ีบานเราเวลาจะไปเท่ียวก็ตองแตงตัวสวย ๆ เป็นพิเศษ
อีกเหตุการณแหนึ่งคือตอนท่ีครูพาเด็ก ๆ เลนเกมมอญซอนผา ปรากฏวานองผูชายคนหน่ึงเอาต฿ุกตามาซอนไวท่ี
ดา นหลงั ครูแหมม คิดดวู าครูอายุ ๔๖ ตอ งมาว่งิ ไลเด็กผูชายอเมริกันอายุ ๑๐ ขวบ ไมมีทางเลยท่ีจะว่ิงไลตามทัน
ครูจําเป็นตองเอาตุ฿กตาไปซอนดานหลังเด็กเล็ก ๆ อายุ ๕ ขวบ เพราะจะไดว่ิงหนีไดทันไมเชนน้ันครูคงจะตอง
เปน็ ลมแน ๆ
๒. เดก็ ๆ มเี หตุผล และยอมรบั ในบทบาทของตัวเอง ท่ปี ระเทศสหรัฐอเมริกาไมม ีการลงโทษนกั เรยี น
โดยใชไมเรียว แตจะใชวิธี Time out คือใหเด็กไปนั่งอยูเงียบ ๆ ตรงใดตรงหนึ่งซ่ึงตองอยูในสายตาของเรา
เพื่อใหเขาไดสํานึกในสิ่งท่ีเขาทําลงไปวาไมถูกตอง วิธีนี้ดูแลวก็ดีเหมือนกันเพราะเด็ก ๆ จะไดทบทวนในส่ิงท่ี
ตัวเองทําลงไปวาเหมาะสมหรือไม อยางไร เด็กท่ีน่ีเราจะใชวิธีการดุดาวากลาวแบบเมืองไทยไมได เพราะเขาจะ
ตอบกลับมาเลยวา“ฉันไมชอบใหใครมาวาฉันแบบน้ี” แตถาเราบอกเขาดวยเหตุผล เขาจะยอมทําโดยดี เรื่องนี้
สะทอนถึงคําวา “วินัยเชิงบวก” คือตองใชส่ิงเราใจ หรือวิธีการที่ประนีประนอม เพื่อใหเด็ก ๆ ปรับเปลี่ยน
พฤติกรรม แทนการใชวิธีการท่ีรุนแรง หรือการตําหนิ มีหลายเหตุการณแท่ีสะทอนถึงพฤติกรรมเหลาน้ีของ
นกั เรยี น เชน เมื่อเจา หญงิ ของหองซ่ึงอายุ ๕ ขวบ มัวแตเที่ยววิ่งเลน ไมยอมทํากิจกรรมใด ๆ เลย พอครูไปบอก
ใหมาเรียนนองก็จะบอกวา “I don’t want to do” ครูแหมมก็จะช้ีมือไปที่เพ่ือน ๆ ท่ีกําลังทํากิจกรรมแลวพูด
กลับไปวา “Everyone do, Why you don’t want to do” นองก็จะมองคนอ่ืน ๆ แลวก็หยุดว่ิงยอมมาทํา
กิจกรรมอน่ื ๆ นอ งคนน้จี ะไมช อบเรียนภาษาไทย แตจะชอบเรียนศิลปะมาก ๆ ในภาคบายนองจะบอกกับครูวา
“ teach me please ” นอ งทาํ งานศิลปะไดสวยงามเหมือนเด็กอายุ ๑๐ ขวบ คณะครูเคยไปทานอาหารที่บาน
ของนอ งซ่งึ เปน็ รา นอาหารไทย (อาหารอรอยและขายดมี าก ๆ ) จะเห็นผลงานดานศิลปะของนองติดอยูหลายภาพ
คนงานในรานบอกวา เวลานองมาท่ีรานนองจะสอนใหคนอ่ืน ๆ พูดภาษาอังกฤษและสําเนียงการพูดจะตองถูกตอง
ดว ย เวลานองเดินทางมาโรงเรียนกับคุณตานองจะคอยสังเกตสิ่งตาง ๆ และเมื่อมาถึงโรงเรียนนองก็จะมาเลาให
ครูฟังวาเชา วนั นีน้ องพบเห็นเหตุการณแอะไรบาง (ความจริงครูแหมมไมเกงภาษาอังกฤษเลย พูดแบบนําคําศัพทแ
มาตอกันแตเด็ก ๆ ก็เขาใจความหมาย ไมมีเด็กคนไหนหัวเราะครูที่ออกเสียงภาษาอังกฤษไมถูกตอง เด็ก ๆ
ก็คงเขาใจวาคณะครูมาจากประเทศไทยและครูประจําการ ๑ ปี ท่ีนี่ก็เคยบอกเด็ก ๆ ไววาอยาหัวเราะคนอ่ืนที่
พดู ภาษาอังกฤษไมถกู ถา ตัวเองกย็ ังออกเสียงภาษาไทยไมช ดั เจน ถงึ แมว า ครูแหมมจะพูดภาษาอังกฤษ ไมเกงแต
การจัดกจิ กรรมการเรยี นการสอนของพวกเรากไ็ มม ีปญั หา เพราะทางโครงการสอนภาษาไทย ของคณะครุศาสตรแ
จุฬาลงกรณแฯ จะคัดเลือกครูสาขาวิชาตาง ๆ หลายสาขา เพื่อใหมาทํางานรวมกัน คณะครูซัมเมอรแของวัดไทย
กรงุ วอชิงตนั ,ดี.ซี. มคี รูแหมม (เอกภาษาไทย ) ครูโม (เอกคอมพิวเตอรแ) ครูปุย (เอกภาษาอังกฤษ) ครูมินตแ (เอก
นาฏศิลป) อีกเหตุการณแที่มีหนุมนอยสุดหลอแตเป็นคนท่ีไมคอยยอมพูดคุยกับใครแลวตัวนองก็พูดไทยไมไดเลย
แมจะอายุ ๑๑ ขวบแลวก็ตาม เมื่อครูแหมม ตองถายภาพนักเรียนเพื่อนาํ ไปลงหนังสือแสงเทียน
๕๙
ซ่ึงเป็นหนังสือที่ตองมอบใหกับเด็ก ๆ ในวันจบการศึกษา เป็นการประมวลเร่ืองราวทุกอยางท่ีเกิดขึ้นในการเรียน
ซัมเมอรแของเด็ก ๆ ครูแหมมก็ถือโทรศัพทแไปแลวบอกกับนองวา “ใหครูถายภาพหนอยนะครับ” นองก็มองเฉย
ครูแหมมเลยบอกนองไปวา “I want to take your photo” นองก็ตอบกลับมาทันทีวา “No” ครูแหมมก็คิดในใจ
วางานยากมาอีกแลวเพราะเรารูดีวาเด็กท่ีน่ีบังคับไมได ตองใชเหตุผลเทานั้น ครูแหมมก็ไปหาหนังสือแสงเทียน
ของปีกอ น ๆ มาใหน อ งดูเพื่อใหเ ขาใจวาจะตองทําแบบนี้นะ นักเรียนทุกคนตองถายภาพเพื่อนําไปลงในหนังสือ
ใหดูแลวก็อธิบายตอไปวา “Everyone takes a photo ” จากนั้นก็ใหนองดูภาพของนองสาวและนองชาย
ของเขาในโทรศัพทแที่ครูแหมมถายภาพไวกอนหนาน้ี สองคนน้ันเรียกวาเป็นดาราหนากลองเลยทีเดียว แตพี่ชาย
คนโตจะไมยอมถายภาพงาย ๆ เมื่อนองเห็นแบบนี้ก็ยอมถายภาพ แตหลังจากน้ันสองสามวัน นองก็ตัดผมทรงใหม
ครูทกุ คนพดู เป็นเสียงเดยี วกันวา “นา รกั สุด ๆ”เห็นแบบน้ีครูกอ็ ยากถายภาพใหมเพ่ือไปลงหนังสือ พอครูไปบอก
วาขอถายภาพ นองก็ถามวาทําไมตองถายใหม ครูก็บอกวา “Today you are handsome very much ,
I want to take your photo again” นองก็บอกวา “No” พวกเราก็พากันขําที่เหตุผลของเรายังไมเพียงพอท่ีจะ
ทําใหนองยอมรับ ถาถามวานองเป็นเด็กที่เก็บกดหรือมีปัญหาใชไหม ตองบอกวาไมใชเลย เพราะในวันหยุดคุณแม
ของนองไดพาคณะครูไปเที่ยวสวนสัตวแดวยกัน เม่ือถึงเวลาซ้ืออาหารกลางวัน นองรูดีวาครูไมถนัดเร่ือง
ภาษาอังกฤษ นอ งก็มาถามวามีอะไรจะใหเขาชวยหรือเปลา จริง ๆ แลวนองนารักมากเพียงแตวาบุคลิกของนอง
เปน็ คนนิ่ง ๆ ขรึม บางคราเวลาอยโู รงเรียนนอ งกจ็ ะนัง่ หันหนา เขาหาเสาในหอ งเรียนแลวใชมือแกะ ๆ เกา ๆ เสา
ครูก็เลาใหคุณแมของนองฟัง วันตอมาจึงไดคําตอบวานองทําไปเพราะรูสึกวาเสายังไมสะอาดพอ นองแคอยาก
ทําใหมันสะอาดมากขึ้นเทาน้ัน เร่ืองความสะอาดน่ีจะไดยินนองถามนองสาวของตนเองบอย ๆ วาลางมือหรือยัง
สมกับเป็นลูกคุณหมอจริง ๆ ในชวงหลัง ๆ ของการสอน นองเริ่มสนใจในการเรียนภาษาไทยมากข้ึน ครอบครัวของ
นอ งและญาติ ๆ มาเรยี นทโ่ี รงเรียนวดั ไทยกรงุ วอชงิ ตนั ,ดี.ซ.ี ทั้งหมด ๕ คน ทุกคนนารักและฉลาดมาก หลังจากท่ี
ครไู ดม โี อกาสไปเท่ียวสวนสัตวกแ ับเดก็ ๆ และไปทานอาหารทบ่ี า นของนองดว ย ทาํ ใหเราคุนเคยกันมากขึ้น เด็ก ๆ
ก็พยายามหัดพูดภาษาไทยเพ่ือจะไดพูดคุยกับครูทุกคน แตนาเสียดายที่ครบกําหนดที่พวกเราคณะครูอาสา
จะตองเดนิ ทางกลบั ประเทศไทยแลว
เหตุการณแอีกเหตุการณแหนึ่งที่ยังจําไดดี คือตอนที่มีนักเรียนไมยอมเรียนหนังสือ ไมเขียน ไมทําอะไร
นอกจากชวนคนอน่ื ๆ ใหเลนซน เราเลยลงโทษดวยการใหไปนั่งคนเดียวหรือที่ฝรั่งเขาเรียกวา Time out น่ังไป
สักพักนองก็เริ่มรองไหและบนอะไรอีกมากมาย เด็กคนอ่ืน ๆ ก็เริ่มเดินไปหาแลวเพราะเขาเป็นเพื่อนสนิทกัน
ครูแหมมตองไปบอกใหเด็กคนอื่น ๆ กลับไปยังท่ีของตนเอง จากนั้นก็คุยกับนองท่ีรองไห เวลานั้นตัวเองรูสึก
เหน่ือยมากเพราะเด็กฝร่ังบอกยากกวาเด็กไทย โดยเฉพาะเวลาที่ใหเรียนรวมกันหลาย ๆ ช้ัน ก็จะพากันคุย
วงิ่ เลน ไหนจะตอ งสอนเด็กกลุมนี้ ไหนจะตอ งมาแกปัญหากับเด็กทีก่ ําลงั รองไหอ ยูอ ีก ครูแหมมก็อยากจะบอกกับ
นองวา ถาเธอเป็นครู เธอจะทาํ อยา งไรกบั นักเรยี นของเธอ คนอน่ื ๆ ทาํ กิจกรรมแตเธอไมทําอะไรเลย ตั้งแตมาถึง
โรงเรียนเธอก็ทําใหครูหัวหมุนตลอดวัน แตครูจะพูดแบบนั้นก็คงไมเหมาะ ครูแหมมจึงบอกกับนองวา “If you
are me, what you should to do, everyone do it but you don’t want to do everything , I can’t
speak English but you can, I want you to help me teach children” พูดจบครูแหมมก็เดินกลับไปสอนเด็ก
คนอนื่ ๆ ผานไปประมาณ ๕ นาที นองคนนั้นก็หยุดรองไหแลวเดินมาหา พรอมกับถามเป็นภาษาไทยวา “จะให
ชวยทําอะไรบาง” เราก็ยิ้มที่เห็นเขาหยุดรองไหและมีนํ้าใจจะมาชวยเหลือครู พอบอกใหเขาชวยดูนอง ๆ
ทาํ งานศลิ ปะ เขาก็กลายเป็นคณุ ครทู ีเ่ ขม งวดขึน้ มาทันที เดก็ คนไหนจะดื้อจะซนเปน็ ไมได เขาจะรีบไปจัดการให
๖๐
ทกุ คนอยูใ นความสงบ ครูก็ไดแตคิดในใจวารูตัวบางเปลาวาตัวเองน่ีด้ือท่ีสุดในหองเลย เหตุการณแในวันนั้นทําให
ครูแหมมรูวิธที ีจ่ ะจัดการกับความดอื้ ของนอ งคนนี้แลว คือเราตองใชว ินัยเชิงบวกและพูดใหเขาเห็นความสามารถ
ของตวั เองและเอาสิง่ เหลา นน้ั มาชวยเหลอื ครู
เรื่องการยอมรบั บทบาทของตัวเองก็เป็นอีกเร่ืองหน่ึงที่ครูแอบช่ืนชมอยูในใจแตก็อดมองยอนมาเปรียบเทียบ
กบั เดก็ ๆ ในเมืองไทยไมได คอื ตอนที่คณะครูตองฝึกซอมการแสดงใหกับเด็ก ๆ ครูก็ทําตามแบบท่ีเคยทําตอนอยู
เมอื งไทย คอื เลือกเพลงให คิดทาเตนให นักเรียนก็ทําตาม พวกเราก็เลือกเพลง “รักเมืองไทย”แลวก็ชวยกันคิด
ทา ทางประกอบเพลง เด็ก ๆ บนเวทีกห็ ัดเตนตามเรา สักพักหนึ่งก็มีเด็กชายสองคนอายุประมาณ ๘ ขวบ เดินลง
จากเวทีมาหาแลวบอกวา พวกเขาขอคิดทาเตนเองไดไหม เขาสองคนจะเป็นคนฝกึ ซอมการแสดงชุดนี้ใหกับทุกคน
เม่อื ไดย นิ เด็ก ๆ ถามแบบนีท้ ําใหค รูแหมม นึกถงึ การจัดการเรยี นรูในศตวรรษท่ี ๒๑ ข้ึนมาทันทีเลย คือครูตองทํา
หนาท่ีเป็นผูคอยชวยเหลือ คอยอํานวยความสะดวก ไมใชทําหนาที่ส่ังเหมือนที่ผาน ๆ มา น่ีแหละใชเลยการจัด
การศึกษาแบบน้ัน ครูเพียงแตชวยเตรียมเครื่องเสียงและชวยเหลือเร่ืองอื่น ๆ เม่ือเด็กๆ ตองการ หนุมนอยท้ัง
สองคนก็ทําหนาท่ีของตนเองอยางเต็มความสามารถ ดูเขามีความสุขมากที่ไดทําหนาที่ตรงน้ี สวนเด็กคนอื่น ๆ
บนเวทีก็ทําตามผูนําทั้งสอง ถึงแมวาบางคนบนเวทีนั้นจะอายุมากกวาก็ตาม แตเขาก็ยอมทําตามดวยดี เพราะ
บทบาทของเขาในเวลานน้ั คอื ผตู ามไมใชผูน าํ ครูเห็นแลว ก็อดคิดไมไ ดว าถาเปน็ เมืองไทย เด็กที่โตกวาจะยอมไหม
ที่จะตองทําตามเด็กที่เล็กกวา เหตุการณแในคร้ังนี้ทําใหครูแหมมนํากลับมาใชที่เมืองไทย เปลี่ยนทัศนคติใหมคือ
อยาไปคิดแทนเด็ก ๆ ตองเปดิ โอกาสใหพ วกเขาไดชวยกันแสดงความคิดเห็น แกปัญหา ครูทําหนาที่เพียงอํานวย
ความสะดวกและใหคําปรกึ ษาเทา นัน้ นอกจากน้นั เด็ก ๆ ยังรจู ักการชว ยเหลือตนเองและทําตามกฎระเบียบ เชน
เมื่อรับประทานอาหารเสร็จแลวทุกคนตองเก็บเกาอี้ของตนเอง ทําความสะอาดสิ่งของตางๆ ดวยตนเอง ไมวา
เด็กคนนั้นจะอายเุ ทา ไรกต็ าม ทกุ คนรูจักบทบาทหนา ที่ไมมีใครอิดออดหรอื ปฏิเสธงานของตนเอง
ตลอดระยะเวลา ๑๐ สัปดาหทแ ่คี รูแหมมปฏิบัติหนาท่ี ณ โรงเรียนวัดไทยกรุงวอชิงตัน, ดี.ซี. ถึงแมวาจะ
เหน่ือยกวาการสอนเด็ก ๆ ท่ีเมืองไทยคอนขางมาก แตพวกเราทุกคนก็มีความสุข และรูสึกประทับใจกับ
ประสบการณแครั้งนี้เป็นอยางมาก เราไดเรียนรูพฤติกรรมหลายอยางของเด็กชาวอเมริกัน ไดเห็นความนารัก
ความสดใส เดก็ ๆ ไมวา จะอยบู นแผน ดนิ ไหนก็ทําใหค รูหลงรักไดท ุกทจ่ี รงิ ๆ
นอ งณชิ าชวยสอนภาษาองั กฤษใหค รู นอ งเจเจ..รองเพลงเกงมาก เดก็ ๆ ไมว า อยทู ่ีไหนก็นา รัก
๖๑
๕๖
๖๑
เดก็ ๆ มคี วามรบั ผิดชอบตองานของตนเอง
๖๒
ความประทับใจ...ในประเทศสหรัฐอเมรกิ า
ประเทศสหรัฐอเมริกาเป็นประเทศที่พัฒนาแลว นับวาเป็นโอกาสอันดีที่ครูแหมมไดเดินทางไปปฏิบัติ
หนาท่ี ณ วัดไทยกรุงวอชิงตัน,ดี.ซี.ซ่ึงต้ังอยูในรัฐแมริแลนดแเป็นระยะเวลาเกือบ ๔ เดือน การไปครั้งน้ีทําใหเกิด
ความรสู กึ ประทบั ใจในประเทศสหรัฐอเมรกิ าเป็นอยางมากเพราะมีหลายส่ิงหลายอยางที่แตกตางไปจากประเทศ
ไทยของเรา ครูแหมมขอสรุปเปน็ เรอ่ื งตา งๆ ดงั น้ี
๑. ความมีคุณภาพของการจัดการศกึ ษา
คนเป็นครูคงจะมองขามเรื่องราวเกยี่ วกบั การจัดการศกึ ษาของประเทศสหรฐั อเมรกิ าไปไมไ ด ในชวง
สปั ดาหแแรกท่ีไปอเมริกาและไดพักอาศัยอยูท่ีบานของผูปกครอง ชวงนั้นเด็ก ๆ ยังไมปิดภาคเรียน ครูแหมมจึงมี
โอกาสไดไปสง เด็ก ๆ ทโ่ี รงเรยี น และไดพ ดู คุยกบั คณุ ปูุซึ่งทาํ หนาทข่ี บั รถไปสงหลาน ๆ ระหวางทางจะสังเกตเห็น
รถนักเรียนซ่ึงเป็นรถบัสสีเหลืองเหมือนกันทั่วทั้งรัฐ (รถนักเรียนเป็นรถท่ีทุกคนใหความสําคัญ เวลาแลนอยูบน
ถนนรถคันอื่น ๆ ตองคอยระมัดระวงั และใหร ถนักเรียนแลน ไปกอน เพราะในรถนั้นมีเด็ก ๆ นั่งอยู คนอเมริกันจะ
คาํ นึงถึงความปลอดภยั ของเดก็ ๆ อยางสงู สุด) เมื่อสงเด็กๆ เรียบรอยแลวรถทุกคันก็จะมาจอดรวมกัน (ผูปกครอง
เลา ใหฟ งั วาคนขับรถสามารถนํารถไปจอดท่ีบานตนเองไดถามีโรงจอดรถท่ีกวางพอ แตจะนําไปจอดไวริมถนนไมได)
สําหรับการไปรับไปสงนักเรียนน้ีเป็นสวัสดิการที่รัฐจัดใหกับเด็ก ๆ ทุกคนโดยไมคิดคาใชจาย เด็ก ๆ ท่ีนี่จะเขาเรียน
โรงเรียนที่อยูใกลบานมากท่ีสุด ซ่ึงแตกตางจากประเทศไทยของเราท่ีเด็กบางคนตองเดินทางไกลเพียงเพ่ือไป
เรียนในโรงเรียนท่ีคิดวามีคุณภาพดีกวาโรงเรียนที่อยูใกลบาน แสดงใหเห็นวาคุณภาพของการจัดการศึกษาของ
ประเทศสหรัฐอเมริกานี้มีมาตรฐานเดียวกัน ไมวาจะเรียนที่โรงเรียนใดก็ไมแตกตางกัน ในตอนเย็นเมื่อ
รถนกั เรียนมาสงเด็ก ๆ ถาใครไมมีผูปกครองมารอรับรถนักเรียนก็จะพาเด็กกลับไปที่โรงเรียนและผูปกครองตอง
เดินทางไปรับบตุ รหลานดวยตัวเอง ทงั้ นีเ้ พอื่ ความปลอดภยั ของเด็ก ๆ
ในชวงเปิดภาคเรียนซมั เมอรแของโรงเรยี นวดั ไทยกรุงวอชิงตนั ,ด.ี ซ.ี มีผูปกครองนักเรยี นซึง่ ไดทุนมาศึกษา
ระดับปริญญาเอกท่ีอเมริกาพาลูกสาววัยส่ีขวบมาสมัครเรียนดวย ผูปกครองเลาใหฟังวาเม่ือพาลูกสาวไปสมัคร
เรียน (ท่ีอเมริกา) ทางโรงเรียนจะใหผูปกครองพาลูกไปติดตอท่ีหองธุรการ จากนั้นครูจะมาพานักเรียนไปที่
หอ งเรียน ผูปกครองไมม สี ทิ ธิไปท่ีหอ งเรียนของลกู ๆ ตามอาํ เภอใจ แมล ูกจะรองไหเพราะแปลกท่ี แปลกหนาคน
ก็ตาม เพราะหนาที่ดูแลเด็ก ๆ เป็นของครู ครูจะดําเนินการตามวิธีของครูโดยผูปกครองไมตองไปยุงเก่ียวดวย
สง่ิ น้ีนับไดว า แตกตางจากบา นเราท่ีเลย้ี งบุตรหลานใหเ ป็นลูกแหง ติดพอแมแ บบไมย อมปลอย โดยเฉพาะชวงแรก
ของการเปิดภาคเรียน ผูปกครองเด็กอนุบาลพากันไปน่ังเฝูา นอนเฝูา อยูที่โรงเรียน บางคนก็ยังคอยปูอนขาว
เท่ียงอีกดวย เพราะเหตุน้ีกระมังเด็กไทยจึงไมรูจักโตเสียทีเพราะเราประคบประหงมกันมาก ๆ แตกตางจากเด็ก
ฝร่ังท่ีถูกฝึกใหชวยเหลือตัวเองเป็นหลัก เวลาท่ีนักเรียนมาเรียนที่โรงเรียนวัดไทยกรุงวอชิงตัน,ดี.ซี.ก็เชนกัน
กระเปาหรือสิ่งของตางๆ เด็กๆ จะเป็นฝุายถือมาที่หองเรียนดวยตนเอง ไมวาจะมีมากหรือหนักอยางไรก็ตาม
หรือบางครั้งท่ีนักเรียนตองทําส่ิงใดสิ่งหน่ึงซ่ึงครูมองแลววาเขาคงจะทําไมไดเม่ือครูบอกวาจะทําให นักเรียนจะ
ปฏิเสธและพยายามทําสิ่งนั้นดวยตนเอง จนกระท่ังเขาแนใจวาทําไมไดจริงๆ เขาจึงจะมาหาครูและขอ
ความชวยเหลือ แสดงใหเหน็ วา เดก็ ๆ ที่นถ่ี กู ฝึกมาใหช วยเหลอื ตวั เอง ทําส่ิงตาง ๆ ดว ยตัวเอง
๖๓
การจัดกิจกรรมการเรียนการสอนตลอดระยะเวลา ๑๐ สัปดาหแ ท่ีโรงเรียนวัดไทยกรุงวอชิงตัน,ดี.ซี.
ครูแหมมไมเคยส่ังการบานเลย เพราะเด็ก ๆ จะขอรองไววาอยาใหทาํ การบานเพราะหลังเลิกเรียน พวกเขาก็
มีภารกิจที่ตองไปเรียนอื่น ๆ อีก ไมมีเวลาเลยที่จะทําการบาน แตในชั่วโมงเรียนครูจะใหทําอะไร แบบไหน
พวกเขาจะตั้งใจทําอยางเต็มท่ีและสิ่งสําคัญคือเด็ก ๆ จะไมลอกงานกัน ทุกคนจะตั้งใจทํางาน โดยใช
ความสามารถของตนเอง นักเรียนในชั้นครูแหมมมีอยู ๗ คนเป็นชายลวน นักเรียนหองน้ีมีความสามารถใน
การอานการเขียนอยูในเกณฑแดี หลายคนลายมือสวยมาก ครูแหมมทําแฟูมสะสมงานใหทุกคนและเย็บเป็นเลม
มอบใหในวันสิ้นสุดของการจัดการศึกษา เสียดายท่ีไมไดทดสอบกอนเรียนไวกอน ไมเชนนั้นคงสามารถเขียน
รายงานวิจัยในชั้นเรียนไดเลย เด็กบางคนทํางานชากวาเพื่อน ๆ ซึ่งเขาก็จะแกปัญหาโดยการลงมือทํางานกอน
คนอ่ืน เชน เวลาที่ครูใหพ กั ๕ นาทีเพื่อไปเขาหองนํา้ นองกจ็ ะไมไ ป แตจะใชเวลานี้ทํางานของตนเองเพ่ือใหเสร็จ
ทนั เพ่อื น ๆ ในหอ ง
อีกส่งิ หนง่ึ ท่นี า ประทับใจกค็ อื มีเด็กบางคนหลังจากทํางานท่ีไดรับมอบหมายเสร็จแลวนองจะขออนุญาต
อา นหนงั สือ นองบอกวา ครูที่โรงเรยี นส่งั ใหนกั เรียนอานหนังสือในระหวางปิดภาคเรียน ดังน้ันนองจึงตองรีบอาน
ใหจ บเพราะอกี ไมก่ีวันนองตอ งเดนิ ทางมาเยยี่ มญาติท่เี มืองไทย ครูแหมมมองดูหนังสือเลมนั้นหนามาก ๆ ถาเป็น
เด็กท่ีเมืองไทย บางคนคงจะไมอาน หรือบางทีก็ไปหาอานเรื่องยอใน Google แตเด็กที่นี่มีความซ่ือสัตยแมาก
พวกเขาจะตองทาํ จริง ๆ ไมโกหก ส่ิงที่มองเห็นอีกอยางหน่ึงเกี่ยวกับเรื่องของการจัดการศึกษา คือ หลังจากเลิก
เรียนในวันจันทรแ – ศุกรแ หรือในชวงวันหยุดเสารแ-อาทิตยแ เด็ก ๆ จะตองไปเรียนเสริมทักษะ ซึ่งสิ่งนี้มีความแตกตาง
จากบานเราอยางสิ้นเชิง เพราะเด็กท่ีอเมริกาจะเรียนเก่ียวกับทักษะชีวิต เชน ภาษา (จีน ฝร่ังเศส เยอรมัน)
ดนตรี กีฬา (ยิงธนู ขีม่ า วายน้ํา ฟตุ บอล ฯลฯ) ในขณะทบี่ านเราจะเรยี นภาษาองั กฤษ คณิตศาสตรแ วิทยาศาสตรแ
เป็นการเรียนเสริมในวิชาท่ีเรียนมาแลวในช่ัวโมงเรียนปกติ แตเด็กที่อเมริกาจะเรียนในส่ิงท่ีไมไดเรียนในช่ัวโมง
เรยี นเป็นสว นใหญ เป็นการเรียนเพื่อเสริมทกั ษะชีวิต สําหรับเด็กท่ีชื่นชอบการเป็นทหารก็สามารถสมัครโดยตรง
กบั หนวยฝึกตาง ๆ ของทหารซ่ึงจะเปดิ รับเดก็ ๆ เขาไปฝึกฝน บางหนวยรับต้ังแตอายุ ๘ ขวบ บางหนวยรับ ๑๒ ขวบ
แลว แตลกั ษณะของการฝึกฝน และถาใครสามารถสอบผา นตามมาตรฐานทกี่ าํ หนดก็มีการติดยศดวย การฝึกน้ีจะ
ใชชว งเวลาหลังเลิกเรียน เชน ทุมครึ่งถงึ สามทุม ครง่ึ บางครั้งจะเขาคายเป็นสัปดาหแ เด็กคนไหนมีแววดานใดก็จะ
ไดรบั การสง เสริมเต็มที่ นอกจากน้ันเม่ือเรียนจบในระดับมัธยมปลายก็มิสิทธิท่ีจะไดรับทุนในการเขาศึกษาตอใน
กองทัพดวย คนอเมริกันเขาทําอะไรจะทําจริงจังมาก ถานักเรียนคนใดเป็นเหาผูปกครองตองรักษาใหหาย ถาไม
หายกต็ อ งหยุดเรียนเพราะเหาระบาดไดงาย สวนเด็กท่ีมีนิสัยด้ือรั้นน้ันทางโรงเรียนจะมีหนังสือแจงใหผูปกครอง
ทราบและถาเดก็ ๆ ไมป รบั เปลีย่ นพฤตกิ รรมทางโรงเรียนจะใหนกั เรียนยา ยไปเรียนที่อน่ื
๒. ความสะอาดและเป็นระเบียบ
ความสะอาดและเป็นระเบยี บนา จะเป็นส่ิงแรกท่สี รางความประทบั ใจใหกับผูพบเห็น เพราะประเทศ
สหรัฐอเมริกาไมมีขยะเกล่ือนกลาดตามทองถนน โดยเฉพาะในกรุงวอชิงตัน,ดี.ซี. ซึ่งเป็นเมืองหลวง ทุกอยางดู
สะอาดตา มองไปทางไหนก็เห็นแตความสวยงามเปน็ ระเบียบ ไมมีรานคาท่ีวางจําหนายสินคาตามขางทางหรือริม
ฟุตบาท บานเรือนของประชาชนจะสรางแบบบานจัดสรร คือแตละโซนจะมีลักษณะคลายๆ กัน ไมมีการตอเติมตาม
อําเภอใจของผูอยูอาศยั สองขา งถนนก็มีตน ไมร ม รื่นตางจากทีค่ ดิ ไวลิบลบั เพราะกอนไปครูแหมมคิดวาประเทศท่ี
พัฒนาแลว คงจะมีแตตึกและโรงงาน แตในความเป็นจริง ตนไมที่บานเขาดูเหมือนจะมากกวาท่ีบานเราดวยซํ้าไป
การตัดตนไมใหญที่น่ีนับวาเป็นเร่ืองท่ีคอนขางจะยุงยาก เพราะบานเมืองเขาเป็นระเบียบและมีกฎหมายท่ี
เขม งวด แตละบานจะตัดตนไมแลว เอาไปวางท้ิงขางถนนหรือในพงหญาขางทางก็ไมส ามารถทําได ถาใครจะตัด
๖๔
ตนไมจะตองขออนุญาตจากทางการกอนถึงจะตัดไดหากตัดเองโดยพลการจะโดนปรับ ถึงจะอยูในท่ีดินของเรา
ก็ตาม การจางตัดตนไมในอเมริกาน้ันเสียคาใชจายคอนขางสูง เพราะเขาจะตัดและใชเครื่องยอยสลายตนไมให
เปน็ ช้ินเล็ก ๆ และนําไปกําจัดอยางถูกตองไมใหมีเศษเหลือทิ้ง ตนไมท่ีขึ้นอยูบริเวณขางทางใครจะไปเด็ด ไปตัด
ตามอาํ เภอใจนน้ั ไมไ ด ถอื วาผิดกฎหมาย การจัดงานตางๆ ที่ตองใชเครื่องเสียง จะตองมีการเขียนหนังสือไปแจง
ใหผูนาํ ในชุมชนทราบเสียกอ น ไมใชอยากเปิดก็เปิด เพราะเป็นการรบกวนผูอ่ืน ประเทศสหรัฐอเมริกาน้ันเขาจะ
คาํ นงึ ถึงสิทธสิ ว นบคุ คลของทุก ๆ คนเปน็ สําคญั ใครจะไปสรา งความราํ คาญใหก บั ใครนนั้ ทําไมไ ดงา ย ๆ
๓. ความมีวนิ ยั และความรับผดิ ชอบ
เม่อื ไดไปอยปู ระเทศสหรฐั อเมรกิ าสิ่งหน่ึงท่ีคลายความสงสยั คอื ทาํ ไมนกั ปน่ั จักรยานรอบโลกจงึ มา
เสียชีวิตท่ีเมืองไทยกันหลายราย คงจะเป็นเพราะในประเทศที่พัฒนาแลวประชาชนของเขาจะเคารพกฎจราจรมาก
เวลารถแลนมาถึงทางแยกตางฝุายตางก็คอยระมัดระวัง โดยเฉพาะเวลาเห็นคนกําลังจะขามถนนเขาจะรีบหยุด
รถทันที เพราะถาเกิดอุบัติเหตุข้ึนแลวมันเป็นเร่ืองที่ยากลําบากมาก ๆ เพราะท่ีนี่ไมมีระบบเสนสายทุกคนอยู
ภายใตกฎหมายเดียวกัน มาตรฐานเดียวกัน ไมมีการเลือกปฏิบัติจากเจาหนาท่ีของรัฐ ใครจะมาอางวารูจัก
เจานายคนนั้นคนนี้ ย่ิงจะทําใหไดรับโทษมากข้ึนไปอีก เมื่อคุณทําผิดส่ิงเดียวท่ีทําไดคือยอมรับความผิด ดังนั้น
ผูคนที่น่ีจึงพยายามที่จะไมทําผิดกฎหรือขอบังคับตาง ๆ ท่ีจอดรถก็เชนกัน ถาเป็นที่จอดรถคนพิการเมื่อจอด
เสรจ็ แลวตอ งแขวนปาู ยคนพิการไวที่หนารถดวย ครูแหมมคิดวาคนทั่วไปที่อเมริกาถาไมพิการคงจะไมไปจอดรถ
บริเวณท่จี อดของคนพกิ ารแน ๆ เพราะคนท่นี เ่ี ขาเคารพกฎจราจร
ส่ิงที่นาท่ึงอยางมากอีกสิ่งหนึ่งของประเทศสหรัฐอเมริกาคือที่นี่ไมมีสุนัขจรจัด เราอาจพบเห็นกวาง
ออกมา เดินต ามขา งถนน เพรา ะที่น่ีมีปุ าไมม ากแล ะมีทุก หมูบา นแตเ ราจะไ มมีทา งมอง เห็นสุ นัขจร จัดเล ย
ชาวอเมริกันจะเล้ียงสุนัขไวในบาน และหาเวลาพามันออกมาเดินเลน ใครท่ีไมมีเวลาก็ตองจางคนมาพาสุนัข
ออกไปเดิน คนท่ีพาสุนัขออกไปเดินนั้นก็ตองพกถุงสํารับใสอึสุนัขดวย ไมใชปลอยใหขับถายเรี่ยราดไปท่ัว
ภายในหมูบานหรือตามสวนสาธารณะก็จะมีถังขยะสําหรับใสอุจจาระของสุนัขโดยเฉพาะดวย บางบานท่ีมี
สวนหยอมหนาบานก็อาจจะมีปูายปักไววาท่ีสวนบุคคลไมอนุญาตใหสุนัขมาถายถึงแมวาคุณจะเก็บอุจจาระของ
มันไปก็ตาม สุนัขของใครถาหมดความประสงคแท่ีจะเล้ียงแลวก็สามารถนําไปใหหนวยงานของรัฐเพื่อดําเนินการ
ตามระเบียบวธิ ีการของเขา ไมมีการนําไปปลอ ยตามตลาด ตามวัด เหมือนท่ีบานของเรา ใครที่ตองการเลี้ยงสุนัข
กส็ ามารถไปขอสุนัขจากหนว ยงานดังกลา วทีม่ คี นเอามาไวก ็ได ครแู หมม เคยไปเดินออกกําลังกายที่สวนสาธารณะ
ใกลๆ วัด สุนัขทุกตัวที่เห็นจะตองมีสายจูง เม่ือเจาของสุนัขเห็นเราเดินมาเขาจะรีบดึงเชือกสุนัขของเขาใหน่ังลง
หรือหยุดเดินทันที ทั้งน้ีเขาอาจจะกลัววาสุนัขของเขามาทํารายเรา ถาสุนัขของใครไปกัดคนอ่ืนเขาคงเป็นเร่ือง
ใหญม ากเพราะคุณอาจจะตอ งเสียคาใชจ า ยจํานวนไมน อ ยเลยทเี ดียว
๔. ความปลอดภัย
ประเทศสหรฐั อเมรกิ านบั ไดวา เป็นประเทศที่คํานึงถงึ ความปลอดภยั ในชวี ติ ของพลเมืองสูง เริ่มจาก
แรกเกิดเลยทีเดียวเพราะหลังจากท่ีมารดาคลอดบุตรแลวการนําบุตรกลับมายังบานของตนเองนั้นมารดาจะเอา
ลูกมานอนท่ีตักหรืออุมลูกไวกับตัวเองไมได ครอบครัวจะตองเตรียมคารแซีทสําหรับเด็กทารก ไปดวย เพราะคารแซีท
เป็นอุปกรณแเพื่อความปลอดภัยท่ีจําเป็นมากในเวลาเดินทาง เม่ือเด็กๆ จะเดินทางโดยรถยนตแจะตองน่ังบนคารแซีท
ไปจนอายุประมาณ ๗ ปี ถาใครไมปฏิบัติตามนี้ถือวากําลังทําผิดกฎจราจร กฎระเบียบตางๆ ที่ประเทศ
สหรัฐอเมริกานั้นเขมงวดมาก ประชาชนตองปฏิบัติตามอยางเครงครัด อีกสิ่งหนึ่งท่ีครูแหมมสังเกตเห็นคือคนท่ี
อเมริกาไมมใี ครน่ังหลงั รถกระบะเลย
๖๕
เมื่อเด็ก ๆ โตจนถึงวัยท่ีจะไปโรงเรียน รัฐบาลจะจัดรถโรงเรียนรับสงนักเรียนโดยไมคิดคาใชจายแต
ผูปกครองจะตองมาสง เด็กขนึ้ รถและรอรับเด็กในตอนเยน็ ถา รถนกั เรียนมาสงทหี่ นา บานหรือจุดรับสง นักเรียน
แลวไมเ ห็นผูปกครองรถจะนําเดก็ กลบั ไปทโี่ รงเรียนเพราะเกรงวาจะเกิดอันตรายกับเด็กๆ ผูปกครองตองเดินทาง
ไปรับดวยตนเอง ในชวงวันหยุดผูปกครองนิยมหากิจกรรมเพื่อใหบุตรหลานไดทํากิจกรรมเพราะกฎหมายของ
อเมริกานน้ั หา มผปู กครองปลอยใหบ ุตรหลานทีย่ ังเปน็ เด็กอยบู านตามลําพังหากมีคนแจงตํารวจก็จะโดนจับขึ้นศาล
ลูกอาจจะถูกยึดไปใหคนอื่นเลี้ยง กฎขอน้ีจึงเป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่ผูปกครองนิยมนําเด็กๆ มาเรียนภาษาและ
วัฒนธรรมไทยท่ีโรงเรียนวัดไทยกรุงวอชิงตัน,ดี.ซี.ในชวงปิดภาคเรียน เพราะมีครูชวยดูแลต้ังแต ๗.๓๐ น.
ไปจนถงึ ๑๘.๐๐ น.
เด็ก ๆ ที่นี่มชี วี ิตอยูอยางปลอดภยั มากเมือ่ เทยี บกับเด็ก ๆ ในประเทศไทยของเรา เด็กบางคนแคเห็นมด
ก็ยังมาตามครูไปดู โดยเฉพาะเวลาเคารพธงชาติถาชวงใดฝนตกจะมีมดดําไปแอบซอนอยูในเชือกสําหรับชักธง
ชาตทิ ี่พันไวตรงเสาธง พอเด็กๆ คลายเชือกออกมาเพ่ือเตรียมรองเพลงชาติ พอเห็นฝูงมดดําเด็กๆ ก็จะพากันมา
มงุ ดดู ว ยความต่นื เตน แตถาพบวามีผึ้งหรือแตนบินเขามาในหองแมเพียงตัวเดียว เด็กๆ จะพากันว่ิงหนีออกนอก
หองดวยความหวาดกลัวคลายกับเด็กในเมืองไทยเวลาเห็นงู ครูจะเรียกอยางไรก็ไมฟัง นอกจากครูจะจัดการ
แมลงตัวนัน้ ออกไปใหพน ๆ เสยี กอ น
บานเรือนท่ีอาศัยอยูจะตองมีการทดสอบระบบรักษาความปลอดภัย เชน สัญญาณเตือนเม่ือเกิดเพลิงไหม
ถงั ดับเพลงิ ทวี่ ดั ไทยกรุงวอชงิ ตนั ,ดี.ซี. จะไมมีการจุดธูปเทียนบูชาพระในบริเวณหองพระ เพราะในหองคอนขาง
คับแคบ เมื่อมีการจุดธปู เทียนจะทําเกดิ ความรอ นและสญั ญาณเตือนภัยจะดังข้ึนทันที เสียงของมันดังมาก ๆ ซึ่ง
สัญญาณตางๆนี้จะตองไดรับการตรวจสอบอยูเสมอวาสามารถใชการได การตอเติมหองตาง ๆ หรือกั้นหอง
ภายในบานน้ันก็ไมสามารถทําไดตามอําเภอใจ ตองขออนุญาตจากทางรัฐบาล ทุกตึกจะตองมีระบบการเตือน
และการจดั การเรอื่ งอคั คภี ัย ตองมีถังดับเพลิง มีทอนํ้าดับเพลิง เมื่อมีการเกิดอัคคีภัยระบบจะสงสัญญาณไปแจง
ที่ศูนยคแ วบคมุ การดบั เพลงิ โดยทท่ี างเราไมต อ งโทรไปแจง ไฟไหมตรงบรเิ วณไหนของบานทางหนวยงานจะทราบ
โดยทันที การเทนํ้ามันประกอบอาหารท่ีใชแลวก็หามไมใหเทลงบนพื้นดินหรือสาดไปท่ัว เราตองเทรวมกันไวใน
ภาชนะแลวจะมีบริษัทท่รี บั จา งมาจดั การให
เรือ่ งความปลอดภยั น้ีจะเห็นไดอ ีกอยางหน่ึงก็คือเร่ืองหองน้าํ ซ่ึงหองนาํ้ ทอ่ี เมริกาจะไมใ ชคําวา Toilet
แตจ ะใชค าํ วา Restroom หอ งนํ้าจะมชี อ งวางระหวางประตูกับกรอบประตูคอนขางมาก ทั้งคนขางในและคนขางนอก
ตางก็มองเห็นกัน ครูแหมมเขาหองน้ําคร้ังแรก ๆ รูสึกระแวงมาก ๆ กลัวคนจะเห็นนอกจากน้ันบานประตูยังส้ัน
อีกดวย เหลือชองวางระหวางบานประตูถึงพื้นคอนขางมาก เด็ก ๆ ที่โรงเรียนชอบเขาไปเลนแอบกันในหองน้ํา
ลอ็ กประตูจากดานในแลวคลานออกมาไดสบาย ๆ
๕. ความมีมารยาทและความตรงต่อเวลา
คําพูดที่ไดยินบอยมากๆ ท่ีอเมริกาเวลาออกไปในแหลงชุมชน เชน หางสรรพสินคา ก็คือ Excuse me,
sorry, thank you คําพูดสามคําน้ีถือไดวาเป็นคําพูดติดปากของคนอเมริกัน เชน เวลาที่เรายืนอยูแลว มีคน
ตองการเดินแซงเราไป เขาจะพูดวา Excuse me ฟังแลวรูสึกวาคนอเมริกันมารยาทดีมากๆ เมื่อทําความผิดก็
แสดงความเสียใจดวยคําวา Sorry และพูดขอบคุณทุกครั้งเม่ือคนอ่ืนหยิบยื่นน้ําใจให ส่ิงนี้นับวาเป็นเสนหแอยาง
หน่งึ ของคนอเมรกิ ัน เม่ือนกึ ยอนมาดูที่บา นเรา ถา เรารูจักใชส ามคําน้ีใหม ากขน้ึ การทะเลาะวิวาทคงจะมนี อ ยลง
นอกจากสามคําดังกลาวแลว ความนารักของคนอเมริกันอีกอยางหน่ึงก็คือการกลาแสดงความรัก
ความรสู กึ ที่ดตี อสมาชกิ ในครอบครวั เชน เวลาท่ผี ปู กครองมาสง เด็กๆ ทโี่ รงเรียน เดก็ บางคนเห็นผูปกครองกาํ ลัง
๖๖
จะกลับ ก็เดินเขาไปกอดแลวบอกวา “ I love you” คือเขากลาท่ีจะบอกรัก กลาท่ีจะโอบกอดกัน หรืออีก
เหตุการณแหนึ่งท่คี รแู หมม รสู กึ ประทบั ใจก็คือ ตอนที่ผูปกครองนกั เรยี นซงึ่ เปน็ เจา ของรา นอาหารไทย พาคณะครู
ไปทานขาวที่ราน ขณะที่คุณพอกําลังถอยรถซึ่งจอดอยูในโรงจอดรถ ในน้ันมีรถหลายคัน จึงจําเป็นตองขับ
เดินหนาและถอยหลังหลายคร้ัง ลูกสาวอายุ ๕ ขวบก็เอยชมคุณพอวา “Daddy, you are good driver”
เมอ่ื คุณพอ ไดย นิ ลูกสาวชมก็ตอบกลบั วา “Thank you”
เรื่องมารยาทน่ีนาจะเป็นสิ่งที่คนอเมริกันคอนขางจริงจังมาก คือคุณตองรูวาอะไรควรทํา ไมควรทํา
ถาใครทํากิริยาที่ไมดีนี้จะถูกสายตาคนรอบขางตําหนิทันที การซ้ือของ การจายเงิน ตองเขาแถวอยางเครงครัด
จะแซงคิวกันไมไดเลย นอกจากวาคนขางหนาเขาจะยินยอม เชน คร้ังหน่ึงครูแหมมไปซื้อสินคาที่ซูเปอรแมารแเก็ต
ขณะที่เขาแถวรอชําระเงิน คนที่เขาแถวอยูขางหนาหันมาเห็นวาในรถเข็นเรามีสินคาเพียงแค๒ ช้ิน เขาก็บอก
พนักงานคิดเงินเลยวาใหคิดของเรากอน เพราะของเขามีมากกวา เราก็รีบ Thank you เขาทันที เหตุการณแนี้ทําให
ครแู หมมรสู ึกวาคนอเมริกันก็มนี าํ้ ใจที่เอื้อเฟ้ือเผอ่ื แผม ากทีเดยี ว
สวนเรื่องการตรงตอเวลานั้นคนอเมริกนั จะรักษาเวลามาก กําหนดเวลาใดกค็ ือเวลาน้นั โดยเฉพาะเรอื่ ง
รถโดยสารประจําทาง ถาเราจะเดินทางไปที่ใดก็ตามเราสามารถเขาไปดูในเว็บไซตแไดวารถสายไหนจะวิ่งมาถึง
บรเิ วณใดในเวลาก่โี มง เพราะรถจะมาตรงเวลามาก ๆ คลาดเคลือ่ นไมเ กนิ ๕ นาที ถาเราไปชาแมเ พียงนาทีเดียว
เมื่อรถเคลื่อนที่ออกจากปูายจอดรถประจําทางแลวตอใหเราว่ิงไลตามรถก็จะไมหยุดให รถโดยสารจะจอดรับสง
ผูโดยสารเฉพาะบริเวณปูายจอดรถเทานั้น การจัดงานวันสําคัญตาง ๆ ที่โรงเรียนหรือวัดไทยกรุงวอชิงตัน,ดี.ซี.
เมื่อถึงกําหนดเวลาจะตองเริ่มพิธีการทันที ไมวาจะมีคนมากหรือนอยเพียงใด แตจากท่ีสังเกตเรื่องน้ีไมมีปัญหา
เพราะคนที่น่ีเขาตรงเวลากันทง้ั นั้น
๖. ความทนั สมยั
เรอื่ งความทนั สมยั น้ีเราตองยอมรบั วา สหรฐั อเมรกิ าพัฒนาไปไกลมากจริง ๆ เขาพยายามคิดคนสิ่งตาง ๆ
เพ่ือใหประชาชนของเขาไดรับความสบายใหมากท่ีสุด เชน มีเคร่ืองลางจาน แก฿สหุงตมก็มาตามทอเหมือน
นํ้าประปา ไมตองคอยยกถังไปเปลี่ยนเวลาหมด แอรแก็ปลอยออกมาตามทอแอรแในบาน ไมตองใช
เครื่องปรับอากาศ ก฿อกนํ้าในหองครัวก็สามารถปรับไดวาจะใหรอนหรือเย็นแคไหน เวลาลางจานจึงรูสึกสะอาดมากๆ
เพราะใชน ้าํ รอ นลวกอกี ครั้ง ถาตอ งการซักผาคราวละมาก ๆ ก็ไปท่ีรานซักรีด (Laundromat) เพราะมีเครื่องซักผา
และเคร่ืองอบผาขนาดใหญ ซักเสร็จปฺุบก็พับเก็บไดเลย เวลาไปเติมนํ้ามันที่ป๊ัมเจาของรถจะเป็นผูเติมเอง
ไมม ีพนักงานบรกิ าร คดิ อยูเหมอื นกนั วาถาเปน็ ที่บานเราจะมีการโกงเกิดขึ้นหรือไม ลานจอดรถท่ีตองจายคาจอด
ก็ไมมีคนคอยมาเดินเก็บเงินเชนกัน เขาใชการแดสําหรับจัดการดวยตนเอง การจอดรถนั้นถาเป็นท่ีจอดรถที่มี
สัญลักษณแวาเป็นที่จอดรถคนพิการ รถท่ีจอดตองมีสมาชิกในครอบครัวเป็นคนพิการจริง แมกระทั่งใน
หางสรรพสินคาเราจะเลือกจายเงินกับพนักงานหรือจายดวยตัวเองกับเครื่องก็ได เพียงแคสแกนคิวอารแโคด
ก็สามารถจายเงินและเครื่องก็สามารถทอนเงินใหไดเชนกัน แตถาใครถือสินคาออกไปโดยไมไดจายเงิน เวลาจะ
ออกนอกประตูก็จะมีเสียงสัญญาณดังข้ึนเพราะมีเครื่องที่สามารถตรวจจับไดวาสินคาช้ินใดไมไดจายเงินบาง
เวลาไปซ้ือของเราตองเตรียมถุงไปจากบานเพราะทางหางสรรพสนิ คาหรือรานตาง ๆ จะคิดเงนิ คาถุงใสของดวย
๗. ความมีสวสั ดิการทยี่ อดเยีย่ ม
ประเทศสหรัฐอเมรกิ านั้นจะใหส ัญชาติอเมรกิ ันกับเด็กทุกคนที่เกิดบนแผนดินอเมริกา ถึงแมวาพอแมจะ
ไมใชพลเมืองอเมริกันหรือเขามาอาศัยอยูแบบไมถูกกฎหมายแตลูกที่เกิดมาก็จะไดสัญชาติอเมริกันทันที ซึ่งตางจาก
ประเทศไทยทจี่ ะไมใหส ัญชาติกับเดก็ ท่เี กดิ ในประเทศไทยถา ผใู หกาํ เนิดไมใชค นไทย สงิ่ นี้ก็นบั วาดีกบั ประเทศ
๖๗
ของเราเพราะไมเชนน้ันพลเมืองไทยคงจะลนประเทศเนื่องจากมีชาวตางดาวจากประเทศเพ่ือนบานพากันเดินทางมา
ทํางานทีเ่ มืองไทยทง้ั ทถ่ี ูกกฎหมายและแรงงานเถ่ือนเปน็ จํานวนมาก
พลเมืองอเมริกันมีสวัสดิการท่ียอดเย่ียมนับตั้งแตแรกเกิด คือฟรีทุกอยาง ทั้งคาเลาเรียน คารักษาพยาบาล
เมื่อเกษียณอายุก็ไดรับเงินบํานาญที่คอนขางสูง สามารถใชเลี้ยงชีพของตนไดในวัยชราอยางไมเดือดรอน
โดยเฉพาะอยางยิ่งถาคนอเมริกนั เลอื กทีจ่ ะมาใชช ีวิตบั้นปลายท่ีเมืองไทยเพราะเงินเกษียณท่ีไดรับแตละเดือนเมื่อ
นํามาแลกเปลี่ยนเป็นเงินไทยจะมีมูลคาสูงขึ้นมากถึง ๓๐ เทาเลยทีเดียว แตระบบเงินที่เขาจัดใหกับผูสูงอายุนั้น
แตกตางจากท่ีเมืองไทยอยางสิ้นเชิง เพราะเงินผูสูงอายุของบานเราเป็นเงินท่ีใหเปลา ใหโดยไมมีสาเหตุอ่ืน
นอกจากความชราท่ีไมสามารถทํางานหาเลี้ยงชีพไดนั่นเอง แตสําหรับประเทศสหรัฐอเมริกาเงินที่ผูสูงอายุจะ
ไดรับก็คือเงินภาษีที่รัฐบาลหักไวนั่นเอง คนทํางานท่ีนี่จะเสียภาษีสูงมาก ซ่ึงเงินสวนนั้นก็ไมไดสูญหายไปไหน
รฐั บาลจะมีสวัสดิการทเ่ี รียกวา โซเชียลซิเคียวริต้ี (กองทุนบํานาญ) คือผลประโยชนแที่รัฐบาลของสหรัฐฯจัดต้ังข้ึน
สําหรับผูทํางาน ไดรับผลประโยชนแเมื่อถึงเวลาปลดเกษียณ (retirement) หรือเงินบํานาญ (pension) เงิน
โซเชยี ลก็คอื เงินท่ีทางรัฐบาลหักภาษีรายได สวนหนึ่งจะเป็นเงินสะสมเขากองทุนโซเชียล เงินน้ีคือเงินสะสมของ
แตละบคุ คล และเมื่อถึงอายุปลดเกษียณจะไดรับบํานาญเป็นรายเดือน จํานวนมากนอยแลวแตเงินสะสมท่ีหักไว
แตสิ่งท่ีพิเศษเหนืออ่ืนใดก็คือ ถาฝุายภรรยาหรือสามีเสียชีวิตกอน อีกฝุายหนึ่งสามารถเปลี่ยนมาขอรับเงิน
บํานาญของฝุายที่เสยี ชีวติ ไดถาเหน็ วามจี ํานวนเงินมากกวาของตนเอง
ส่ิงที่ประทับใจ ๗ ประการขางตนนั้นเป็นแคเพียงมุมมองท่ีเกิดจากการไดไปใชชีวิตอยูท่ีรัฐแมริแลนดแ
ประเทศสหรัฐอเมริกาในชวงส้นั ๆ เทา นั้น ผทู ่ีสนใจคงจะศกึ ษาไดไมยากจาก Google
รถโรงเรียนในสหรัฐอเมรกิ า เด็ก ๆ ตองนัง่ คารซแ ีท
เคร่อื งซกั ผาและเครือ่ งอบผา (อบเสรจ็ แลวใสไดเลย)
๖๘
ซเู ปอรมแ ารแเกต็ และเคร่อื งจา ยเงิน
ถงั ขยะสาํ หรบั ใสอ ุจจาระสุนขั .. เครื่องสําหรบั เติมบัตรคาโดยสาร
สนามหญา สวนบคุ คลหา มสุนขั ถา ย รถไฟฟาู ใตดิน
สวนสาธารณะสาํ หรบั เดินออกกาํ ลังกาย บานเรือนเป็นระเบยี บ
๖๙
เดก็ ๆ ในอเมริกาจะเรียนเสริมทักษะชีวิต ดนตรี กีฬา และศิลปะ
เดก็ ๆ ที่สนใจด้านทหารจะได้รับการฝกึ ฝนจากกองทัพ บางหน่วยรบั เดก็ อายุเพยี ง ๘ - ๙ ขวบ
๗๐
วดั ไทยกรงุ วอชิงตัน, ด.ี ซ.ี ....ความทรงจาที่สดุ แสนพิเศษ
การเดนิ ทางไปสอนภาษาไทยและวฒั นธรรมไทยในประเทศสหรฐั อเมรกิ า นับไดว า เป็นการเปดิ โลกทัศนแ
ของครูบานนอกคนหน่ึง ครูแหมมรูสึกขอบพระคุณทางศูนยแสงเสริมการสอนภาษาไทยและวัฒนธรรมไทย
คณะครุศาสตรแ จุฬาลงกรณแมหาวิทาลัย เป็นอยางสูงที่ไดดําเนินโครงการสอนภาษาไทยและวัฒนธรรมไทยใน
ตา งประเทศมาอยา งตอเนื่อง แตโ ครงการนีค้ งจะสําเรจ็ ลงไมไ ดถ า ไมไดรับความรวมมือจากวัดไทยในตางประเทศ
และหน่งึ ในนัน้ คอื วัดไทยกรงุ วอชิงตนั , ดี.ซ.ี
นอกจากความแตกตางทางดานส่ิงปลูกสรางภายในวัด ซ่ึงตางจากวัดในเมืองไทยแลว บทบาทหนาท่ี
ของพระสงฆแที่นี่ยังแตกตางจากพระสงฆแในเมืองไทยอยางมาก เพราะวัดที่ประเทศสหรัฐอเมริกาไมไดมีเพ่ือให
พุทธศาสนิกชนและผูสนใจมาศึกษาธรรมะเทานั้น แตวัดยังเป็นศูนยแรวมจิตใจของคนไทยในตางแดนและเป็น
สถานที่สาํ หรับจัดพิธีตาง ๆ ทงั้ ดานสถาบนั ชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริยแ ดังน้ันงานของพระธรรมทูตจึงมิได
เป็นเพียงการเผยแผพระพุทธศาสนา ตลอดระยะเวลาเกือบส่ีเดือนที่ครูแหมมและเพ่ือนๆ ไดปฏิบัติหนาที่
ครอู าสาสมัครท่ีโรงเรยี นวดั ไทยกรุงวอชิงตนั , ดี.ซี.นบั วาเป็นความทรงจําท่ีแสนพเิ ศษ สถานทีแ่ หง น้ีเปรียบเสมือน
บานอีกหลังหน่ึงของพวกเราเหลาครูอาสาสมัคร บานท่ีแสนอบอุนและอบอวลไปดวยความเมตตากรุณาจาก
พระคุณเจาทกุ รูปที่นี่
พระธรรมทูตท่ีวัดไทยกรุงวอชิงตัน, ดี.ซี.นอกจากจะเผยแผพระพุทธศาสนาใหกับพุทธศาสนิกชนแลว
ยงั ใหค วามรูก บั นกั เรยี นระดบั มัธยมศึกษาจากโรงเรียนตา ง ๆ รวมท้ังนกั ศกึ ษาจากมหาวิทยาลัย ซ่ึงจะเดินทางมา
ศึกษาพระพุทธศาสนาที่วัดและฝึกนั่งสมาธิ เด็กกลุมนี้นับถือศาสนาคริสตแแตก็มีความสนใจในพระพุทธศาสนา
พวกเขาไมไดศึกษาเพื่อตองการเปล่ียนศาสนา แตพวกเขาศึกษาพระพุทธศาสนาเพื่อนําไปประยุกตแใชใน
ชีวิตประจําวัน นอกจากน้ีพระธรรมทูตท่ีวัดไทยกรุงวอชิงตัน, ดี.ซี. ยังมีภารกิจอ่ืนๆ อีก เชน จัดทําวารสารแสงธรรม
ซงึ่ เปน็ วารสารทปี่ ระชาสมั พันธแกจิ กรรมตาง ๆ ภายในวัดและใหความรูเก่ียวกับวันสําคัญตาง ๆ โดยจะจัดทําทุกเดือน
และสง ไปใหพ ุทธศาสนกิ ชนทเี่ ป็นสมาชิกทั่วประเทศสหรัฐอเมริกาประมาณ ๒,๐๐๐ เลม จัดทําปฏิทินเมื่อใกลถึง
วันปีใหม จัดสถานท่ีและเตรียมพิธีสําหรับงานแตงงาน งานบวช และงานศพ ในสวนของงานศพน้ันจะมีเฉพาะ
การสวดพระอภิธรรม อุทิศสวนบุญสวนกุศลใหเทาน้ัน สวนศพและการเผาศพจะตองนําไปเผาท่ีอ่ืน บางครา
ญาติโยมมีความประสงคแจะทําการแดเชิญเน่ืองในวันสําคัญตาง ๆ ก็จะขอความชวยเหลือจากพระคุณเจาใหชวยทําให
ในสายตาของครูแหมมบางคราพระอาจารยแก็เหมือนพนักงานออฟฟิศ เพราะตองน่ังหนาคอมพิวเตอรแเพื่อทํา
เอกสารนั่นนี่ตลอดวัน นอกจากนั้นก็ตองตัดหญาท่ีสนามหญา เปุาใบไม (แทนการกวาดใบไม) เก็บขยะทุกท่ีมาไวท่ี
จุดรวมขยะของวัด ซอมเครื่องมือและสิ่งของตาง ๆ ภายในวัดที่ชํารุด รวมท้ังตองต่ืนนอนตั้งแตตีสามเพ่ือมาชวย
ญาติโยมเตรียมอาหารในเชาวันอาทิตยแอีกดวย (พระท่ีอเมริกาจะไมไดบิณฑบาตยามเชาเพราะจะมีญาติโยม
ผลดั เปลี่ยนหมุนเวียนกันมาทําอาหารถวายพระท่ีวัด ยกเวนเชาวันอาทิตยแท่ีทางวัดจะจัดใหมีการทําบุญตักบาตร
ญาติโยมคนใดไมสะดวกที่จะประกอบอาหารเองก็สามารถสั่งตะกราจากทางวัดเพื่อนํามาตักบาตรในตอนเชา
ในตะกราจะประกอบดวยอาหารคาว หวาน และนํ้า ซ่ึงจัดเป็นกลองเล็ก ๆ เทากับจํานวนพระสงฆแที่วัด ผูท่ีมี
จิตศรัทธาเสียสละเวลามาทําหนาท่ีหลักในการจัดทําตะกราจะมีเพียง ๓-๔ คนเทาน้ัน พระสงฆแที่วัดเห็นใจญาติโยม
ท่ตี อ งตน่ื แตเชา และเดินทางมาท่ีวัดเพ่ือประกอบอาหารจึงไดมาชวยงานเพื่อเป็นการแบงเบาภาระของญาติโยม)
และในฤดหู นาวพระสงฆกแ ็ตองต่ืนแตเชาเพ่ือมาตักหิมะใหพ น จากทางเดินภายในวดั และบรเิ วณหนา วัดดว ยเพราะ
๗๑
ตามกฎหมายของอเมรกิ าเจา ของบา นตอ งรับผิดชอบในพ้นื ทีบ่ ริเวณบานของตนเองรวมทัง้ ทางเดินสาธารณะท่ีอยู
หนาบานของตนดวย ทุกบานจะตองกวาดหรือโกยหิมะตามทางดังกลาว หากไมกําจัดหิมะหรือนํ้าแข็งออกไป
ถอื วาผิดกฎหมาย นอกจากนห้ี ากมีคนไดรับบาดเจ็บจากการล่ืนลมเพราะหิมะหรือนํ้าแข็งที่ไมไดถูกกําจัดออกไป
บนทางเดินในบริเวณบานของตน เจาของบานตองรับผิดชอบดวย ซึ่งพื้นท่ีบริเวณภายในวัดและหนาวัดน้ันกวางมาก
พระสงฆแจึงตองทํางานหนักทามกลางอากาศที่หนาวเหน็บ อุณหภูมิติดลบหลายองศา บางคราญาติโยมที่มีเวลาวาง
และมีบานอยูไมไ กลจากวัดมากนักก็จะมาชว ยพระคุณเจาตักหมิ ะ บางคร้ังพระสงฆแก็จําเป็นตองสวมเสื้อแขนยาว
เพือ่ ปอู งกันอาการเจ็บปุวยท่ีอาจเกิดขึ้น เน่ืองจากอากาศหนาวมากหรือบางครั้งก็ตองทํางานทามกลางอากาศท่ีรอน
ระอุ ซึ่งเคร่อื งใชตาง ๆ ลวนแตมีญาติโยมนาํ มาถวายทง้ั สนิ้ เพราะเห็นวาเป็นสิ่งจําเปน็ สําหรับพระสงฆแในอเมรกิ า
สาํ หรบั เร่ืองการแตงกายของพระนี้ก็เป็นอีกสิ่งหน่ึงท่ีครูแหมมอยากใหทุกคนเขาใจวาบางคร้ังพระสงฆแก็จําเป็นที่
จะตองสวมใสเสื้อหรอื อุปกรณใแ หเหมาะสมกับสภาพของงานท่ีตองทํา อยาลืมวาสภาพแวดลอมท่ีอเมริกานั้นไมเหมือน
เมืองไทย ท่บี า นเราวดั อยใู นชมุ ชน เม่ือมีงานตาง ๆ เพยี งแคผ ูใ หญบ านหรอื ผูนําชุมชนประกาศใหรูชาวบานตางก็
รวมแรงรวมใจกันมาเพราะถือวาการชวยงานวัดน้ันไดกุศลมาก แตสําหรับท่ีประเทศสหรัฐอเมริกาวัดไมไดอยูใน
ชุมชนของคนไทย รอบ ๆ วัดไมไดมีบานคนและคนไทยตางก็อาศัยอยูกระจัดกระจายกันไปตามหมูบานตาง ๆ
นอกจากนั้นญาตโิ ยมยงั ตองทํางานเพือ่ เลย้ี งชีพ คนไทยทอ่ี เมริกาแมวาจะอายุ ๗๐ ปี แตกย็ ังทาํ งานเปน็ สว นใหญ
ดังน้ันพระสงฆจแ งึ ตอ งเปน็ หลกั ในการดําเนนิ งานตาง ๆ ของวดั
ในสายตาของครแู ลว รูสึกวา พระที่นี่ขยันมากๆ มีกิจกรรมใหทําน่ันนี่ตลอดทุกวัน โดยเฉพาะอยางย่ิงเม่ือ
ถึงวันสําคัญทางพระพุทธศาสนาซึ่งทางวัดจะจัดแบบท่ีเรียกไดวาสมบูรณแแบบ มีญาติโยมมารวมงานเป็นจํานวนมาก
หลังจากหมดส้ินภารกิจการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนที่กําหนดไวคือ ๑๐ สัปดาหแ ในชวงนี้คณะครูจะมีเวลาวาง
และถือโอกาสไปทัศนศึกษา ซ่ึงทางวัดจะเมตตาใหเงินสําหรับการไปเปิดหูเปิดตาหลังจากท่ีปฏิบัติกิจกรรม
การเรียนการสอนจนสําเร็จลงไดดวยดีคนละ ๖๐๐ ดอลลารแ พวกเราตองการจะไปท่ีไหนก็ได แตขอใหไปเป็นคณะ
ครูแหมมและเพ่ือน ๆ เลือกที่จะไปชมน้ําตกไนแอการาและเทพีเสรีภาพท่ีนิวยอรแก การไปเที่ยวครั้งนี้นับวาโชคดีมาก
ที่ผูปกครองของนองเจเจชวยขับรถพาพวกเราไป นอกจากสถานที่สองแหงนี้แลวเรายังไดไปโรงพยาบาลเมาตแออเบิรแน
ที่เมอื งเคมบรดิ จแ ในรัฐแมสซาชเู ซตสแ ซ่งึ เปน็ สถานท่ีเสด็จพระราชสมภพของในหลวงรัชกาลท่ี ๙ และไปชมระฆัง
แหงอสิ รภาพที่เมอื งฟลิ าเดลเฟีย นบั เปน็ การทัศนศกึ ษาท่ตี ื่นตาตรึงใจมากๆ
การเขารวมโครงการสอนภาษาไทยและวัฒนธรรมไทยในตางแดนนัน้ ครูแหมมไมเคยคิดเรื่องเงินเลยวา
ทางวัดจะจายคาเคร่ืองบินคืนใหหรือไม เพราะเอกสารประชาสัมพันธแการรับสมัครก็บอกแตแรกแลววา คนที่จะ
มาเปน็ ครูซัมเมอรจแ ะตอ งจายคา สอบวซี า (ประมาณ ๖,๐๐๐ บาท) คา เครอื่ งบิน (ประมาณ ๔๙,๐๐๐ บาท) ดวยตนเอง
ซึ่งตางจากครูประจําการ ๑ ปี ท่ีทางวัดจะจายใหทั้งหมด นอกจากน้ันยังมีคาอบรมกอนไปจํานวน๕,๐๐๐ บาท และ
คา ทพี่ ักระหวา งอบรมดวย ครแู หมม ตองการไปเพ่ือหาประสบการณแในการสอนภาษาไทยใหกับเยาวชนท่ีไมไดเกิด
บนแผน ดนิ ไทยและเพ่ือไปเรียนรูส่ิงตางๆ จากชาติท่ีเจริญแลวเทาน้ัน แตเม่ือคณะครูไปปฏิบัติหนาท่ีจริง ๆ ก็ไดรับ
ความเมตตาจากพระราชมงคลรังษี (หลวงตาชี) ทานไดมอบเงินใหพวกเราท้ังคาสอบวีซาและคาเครื่องบิน
นอกจากนั้นกอนเดินทางกลับคณะกรรมการวัด ผูปกครอง และพระคุณเจาที่วัดทุกรูปก็มอบเงินคาขนมรวมทั้ง
ของท่รี ะลึกใหก ับพวกเราอีกดว ย
นอกเหนือจากการไปทัศนศึกษาหลังจากภารกิจสําเร็จลุลวงแลว พวกเราก็ยังไดรับความเมตตาจากพระสงฆแ
ทีว่ ัดตง้ั แตว นั แรกที่ไปถงึ ทา นมารับพวกเราถึงสนามบนิ ในวนั ที่พวกเราวา งทา นก็พาไปทัศนศึกษาที่พิพิธภัณฑแใน
กรุงวอชงิ ตัน,ด.ี ซี. ซึง่ มีหลายแหง มาก ๆ พระอาจารยพแ าพวกเราขึ้นรถไฟฟูาใตดินและคอยดแู ลชวยเหลือทกุ อยาง
๗๒
พวกเราไมตอ งจา ยเงนิ คาอะไรเลย ไมว า จะเป็นนํ้าหรอื อาหาร พระอาจารยจแ า ยใหห มด ชว งเวลาทพี่ วกเราไปเปน็ ฤดูรอ น
อากาศรอนมากๆ และพิพิธภัณฑแแตละแหงก็อยูหางกันพอสมควร พระอาจารยแก็เดินตากแดดตลอด พวกเรายัง
ว่ิงหลบแดดไดบาง แตสําหรับพระอาจารยแแลวก็ตองมีทาทีท่ีสํารวมตลอดเวลา วันน้ันครูแหมมรูสึกสงสาร
พระอาจารยแมากท่ีตองเดินตากแดดและคงจะเมื่อยขามิใชนอย เม่ือถึงฤดูกาลผลไมพระอาจารยแก็พาพวกเราไปเก็บ
ลูกพีชที่สวน พวกเราตางก็ต่ืนตาต่ืนใจพากันเก็บใสถุง โดยมีพระอาจารยแเป็นผูจายเงินใหตามเคย นอกจากน้ัน
พระอาจารยยแ ังพาพวกเราไปชม วดั ปุาธรรมรตั นแ ท่อี ยเู มืองพิตตแสเบิรแก ซ่ึงเป็นเมืองใหญอันดับ ๒ ของรัฐเพนซิลเวเนีย
ไปชมบานกลางนํ้าตก (Falling water house) ซ่ึงเป็นผลงานของสถาปนิกชื่อกองโลกนามวา Frank Lloyd
Wright และไปชมหองสมุดรวมทั้งสถานท่สี ําคญั ๆ อีกหลายแหง กอนกลับเมอื งไทยพระอาจารยแพาพวกเราไปพบ
ทานเอกอัครราชทูตไทยประจํากรุงวอชิงตัน,ดี.ซี.เพื่อรับมอบเกียรติบัตรเพ่ือแสดงความช่ืนชมและขอบคุณ
ในความอุตสาหะ ทุมเท เพื่อสรางคนและบมเพาะอัตลักษณแที่ดีงามของไทยในสหรัฐอเมริกา นอกจากน้ี
พระอาจารยแยังพาไปชมพิพธิ ภณั ฑแประธานาธบิ ดีอบั ราฮัม ลนิ คอลแน ซ่งึ อยใู กล ๆ กันดว ย
หลายคนคงสงสัยวาภารกิจของครูอาสาสมัครแตละวันทําอะไรกันบาง พวกเราจะตื่นนอนประมาณ
๐๕.๐๐ น. หลงั จากอาบนํ้าเรียบรอยแลว กไ็ ปทําวัตรเชาบนโบสถแในเวลา ๐๖.๐๐ น. เสร็จจากนั้นประมาณ ๐๖.๔๕ น.
กช็ ว ยทาํ งานในครวั ถวายอาหารพระ ลางจาน เชด็ จาน จนประมาณ ๐๗.๓๐ น. ก็ไปรับนักเรยี นทีบ่ รเิ วณหนาวัด
และปฏิบัตหิ นาทคี่ รูดแู ลนกั เรยี นจนถึงเวลา ๑๕.๐๐ น. ผูปกครองก็จะเริ่มมารับนักเรียนกลับบาน ผูปกครองที่มี
งานยุงกจ็ ะมารบั ชา อาจถึงเวลาทําวัตรเย็นคือ ๑๘.๐๐ น. หลังจากทําวัตรเย็นเสร็จก็จะเป็นเวลาพักผอน แตพวกเราก็
จะใชเวลาตรงนีเ้ ตรยี มเอกสาร สอ่ื การสอน บางครั้งก็จะเตรียมจดั งานวันสําคัญตา ง ๆ บางคร้ังก็จะออกไปทานอาหาร
ขางนอกซึ่งทางวัดจะต้ังงบประมาณใหคร้ังละ ๑๕๐ ดอลลารแ สําหรับครูแหมมแลวก็ไมคอยอยากออกไปเทาไร
เพราะเสียดายเงิน อยากชว ยวัดประหยดั เงนิ สวนนี้ คือเวลาเห็นราคาสินคาท่ีน่ีครูแหมมอดไมไดท่ีจะคูณดวย ๓๒ บาท
พอเป็นเงินไทยแลวก็รูสึกแพงข้ึนมาทันที สําหรับเรื่องอาหารเย็นนั้นจริง ๆ แลวเราสามารถเก็บอาหารเที่ยงไว
ทานตอนเยน็ ได เพราะญาติโยมทีน่ ี่จะนําอาหารมาถวายพระในเวลาเชาและเวลาเพลเป็นจํานวนมาก เพียงพอที่
พวกเราจะเก็บไวสําหรับอุนทาน ตอนเย็น หรืออาหารประเภทไข มามา ปลากระปอง ก็มีอยูไมนอย บางวัน
ผูปกครองก็จะมารับไปรับประทานอาหารนอกวัดบาง บางครั้งพวกเราก็จะทําอาหารทานเองบาง หรือถาตองการ
รับประทานอะไรพิเศษ ๆ คุณตูซ่ึงเป็นตัวแทนผูปกครองที่คอยดูแลครู หรือท่ีเรียกวา PTA ก็จะชวยทําให ฝีมือ
ทําอาหารของคณุ ตนู ้นั บอกไดคาํ เดียววาอรอ ยสดุ ๆ
ตลอดระยะเกอื บสี่เดอื นทคี่ รแู หมมและเพ่อื น ๆ อาศยั อยูที่วดั ไทยกรุงวอชงิ ตนั , ดี.ซี. พระสงฆแทุกรูปตาง
ก็ใหค วามเปน็ การเอง คอยใหค าํ ปรึกษาทุกอยาง ทุกปัญหาพระอาจารยแจะรับหนากอนเสมอ ไมมีสักครั้งที่จะพูด
ใหพวกเราตองเสียใจ พระอาจารยแเปรียบดังญาติผูใหญ สวนญาติโยมท่ีวัดก็ใหความเมตตาคอยดูแลชวยเหลือ
เม่ือถึงวันครบกําหนดกลับถึงคราวท่ีตองเอยคําลาในงานวันมอบสัมฤทธิบัตรใหกับนักเรียน ซึ่งในวันน้ีทาน
เอกอัครราชทูต ไดมอบหมายใหทานทูตฝุายการศึกษาเป็นผูแทนมาเป็นเกียรติมอบเกียรติบัตรใหกับนักเรียน
โดยมี ผศ.กวิสรา รัตนากร อาจารยแนิเทศ จากคณะครุศาสตรแ จุฬาลงกรณแมหาวิทยาลัยเดินทางมารวมพิธีดวย
พวกเราทุกคนตางก็น้ําตาคลอ ดวยความอาลยั รกั เดก็ ๆ และผปู กครองทด่ี ูแลเราเป็นอยางดี ท้ังพาไปทานอาหาร
และพาไปเทยี่ ว
วนั เดนิ ทางกลบั พระอาจารยแแ ละผูปกครองมาสงพวกเราท่ีสนามบิน พระอาจารยแก็ยังคงดูแลเรื่องตาง ๆ
ใหพวกเรา ไมตางไปจากญาติผูใหญที่คอยชวยเหลือบุตรหลาน ความรูสึกในเวลาน้ัน...ใจหาย..เดินทางออกจาก
อเมรกิ าดว ยนํา้ ตาที่รินไหล....หวังวาจะมีโอกาสไดก ลับไปทีว่ ัดไทยกรุงวอชิงตนั , ด.ี ซ.ี อกี คร้งั
๗๓
วดั ไทยกรงุ วอชิงตนั ,ดี.ซ.ี ศนู ยรแ วมจติ ใจของคนไทยในตา งแดน
๗๔
พระธรรมทูตไมใ ชแ คเผยแผพระพุทธศาสนาแตตอ งทาํ งานทกุ อยา งภายในวดั
๗๕
นกั เรยี น นกั ศกึ ษา ชาวอเมรกิ ัน สนใจมาศึกษาพระพทุ ธศาสนาและฝกึ นัง่ สมาธิ
๗๖
ทาํ บญุ ตกั บาตรถวายเป็นพระราชกศุ ลแดรัชกาลท่ี ๙ และถวายพระพรชัยมงคลรัชกาลท่ี ๑๐
โดยมีทา นเอกอคั รราชทูตไทยประจําประเทศสหรัฐอเมริกาเป็นประธาน
๗๗
งานวนั สารทไทย
๗๘
วนั สารทไทย..ทําบุญสลากภตั
จาํ หนา ยดอกไมธปู เทียน
ตักบาตรพระประจําวนั เกิด
ออกรานขายอาหารไทย
๗๙
รวมพิธบี รรพชาอุปสมบท
๘๐
ฟังพระสวดปาฏิโมกขแทกุ วนั พระใหญ
คณะครอู าสาสมัครชวยงานทกุ กิจกรรมของวดั
๘๑
คณะครูถวายภัตตาหารแดพ ระคณุ เจาทกุ วัน....ใสบ าตรและเตรียมอาหารสาํ หรบั ญาติโยมวันอาทติ ยแ
๘๒
การปฏิบตั หิ นา ที่อ่นื ๆ ภายในวัด เชน จดั หอ งฉนั ลา งจาน ซกั ผา เช็ดกระจก ดูดฝนุ ลางหอ งนาํ้
๘๓
บทส่งท้าย......กราบขอบพระคุณ....ทุกกาลังแรงใจ
บทสดุ ทายนี้ครูแหมมขอนําบทความที่ครแู หมม ไดเ ขียนไวในหนังสือ “แสงเทยี น” ซง่ึ เป็นหนังสอื
ท่ีคณะครูอาสาสมคั รไดจ ดั ทาํ ข้นึ เพื่อมอบใหกบั นักเรียนเนื่องในวนั มอบสมั ฤทธบิ ัตร ของโรงเรียนวดั ไทย
กรงุ วอชิงตัน,ดี.ซี. ประจาํ ปี ๒๕๖๐ มาลงนะคะ
กอนอ่ืนครูแหมมขอกราบขอบพระคุณพระราชมงคลรังษี (หลวงตาชี) และคณะครุศาสตรแ
จุฬาลงกรณแมหาวิทยาลัยเป็นอยางสูงที่ทําใหครูแหมม ไดมีโอกาสมาสอนภาษาไทยและวัฒนธรรมไทยท่ีวัดไทย
กรุงวอชงิ ตัน, ดี.ซ.ี ทาํ ใหไ ดพบกลั ยาณมติ ร ไดเ หน็ ความรกั ความเอื้ออารี ทค่ี นไทยยงั คงมีใหก ันเสมอ
วินาทีแรกท่ีรูวาไดรับการคัดเลือกใหมาปฏิบัติการสอนท่ีวัดไทยกรุงวอชิงตัน,ดี.ซี. ก็รูสึกวาตนเอง
โชคดีมากๆ เพราะเคยทราบขอมูลเก่ียวกับทางวัดมาบางแลวจากครูอาสาสมัครรุนกอนๆ วาพระทุกรูปที่นี่
ใจดีมีเมตตา ญาติโยมท่ีมาวัดตางเป็นกัลยาณมิตร แตก็อดตื่นเตนไมไดเพราะเป็นครั้งแรกที่ไดเดินทางมา
ประเทศสหรัฐอเมริกา ครูแหมมรีบจัดการภารกิจทุกอยางท้ังทางบานและท่ีทํางาน เพ่ือใหสามารถมา
ปฏบิ ตั ิงานท่ีน่ไี ดอ ยางหมดความกังวลใจ
เม่ือมาถึงสหรัฐอเมริกาพวกเราก็ไดรับการตอนรับอยางอบอุน จากพระมหาสิทธิผล พระมหาศรีสุพรณแ
ปูาอู฿ด ครูเอ๊ียม ครูทอรุง และแอนนา เป็นคร้ังแรกท่ีเราไดพบหนากัน ทุกคนมีแตรอยยิ้ม มิตรภาพใหม
ไดเร่ิมข้ึนแลว ระหวางเดินทางมาที่วัดครูแหมมรูสึกประทับใจในความสะอาดของบานเมืองมากๆ มองไป
ขางทางไมมีเศษขยะเลย ถาเมืองไทยเป็นแบบน้ีบางก็คงจะดี หลังจากเดินทางมาถึงวัดก็ไดเขาไปกราบ
พระราชมงคลรังษี หลวงตาใจดีมาก ๆ ทานถามพวกเราวาแตละคนมาจากที่ไหนกันบาง ถึงแมวาหลวงตา
จะมอี ายถุ ึง ๙๒ ปีแตทา นสามารถจดจาํ ขอมูลของแตล ะจังหวัดไดอยางชัดเจน โดยเฉพาะครูแหมมท่ีมาจาก
จังหวัดอํานาจเจริญใกล ๆ กับบานเกิดของหลวงตาซ่ึงอยูท่ีมุกดาหาร หลังจากน้ันเราไดไปกราบพระภิกษุ
รูปอ่ืนๆ ซึ่งทุกรูปก็ใหการตอนรับอยางอบอุน ในชวงน้ีทางวัดกําลังเตรียมจัดงานสาธยายพระไตรปิฎก
นานาชาติและพิธีทําบุญธรรมสมโภชอายุวัฒนมงคล ๙๒ ปี ของหลวงตาครูแหมมดีใจมากที่ไดมีโอกาส
รว มพธิ ีมหามงคลเชนนี้
เชาวนั แรกของการเปิดทําการสอนครแู หมมนํ้าตาคลอดวยความต้ืนตันใจเมื่อเห็นนักเรียนตัวนอยๆ
สายเลือดไทยกําลังชักธงชาติไทยข้ึนสูยอดเสาบนแผนดินของสหรัฐอเมริกา รูสึกภาคภูมิใจอยางบอกไมถูก
นกั เรยี นหองครแู หมมมี ๗ คน เป็นเด็กผูชายทั้งหมด มีนองแมทธิว ทอดดแ อีต้ัน เจสซี่ เจเดน วิกเตอรแ และ
มาวิน ทกุ คนนา รักและตั้งใจเรยี น ครแู หมมตั้งใจวา จะปฏบิ ัตหิ นาท่ีของตัวเองใหดที สี่ ดุ พยายามใหเด็ก ๆท่ีมี
สายเลอื ดไทยสามารถฟงั พดู อา น เขยี น ภาษาไทยไดอ ยา งถกู ตอ ง เพราะภาษาคอื วัฒนธรรม การรักษา
๘๔
วัฒนธรรม คือ การรักษาชาติ ครูแหมมอยากใหเด็ก ๆ ภูมิใจที่เรามีสายเลือดของความเป็นไทย ถึงแม
ประเทศของเราจะไมไดร่ํารวย ไมไดเจริญเหมือนอเมริกา แตครูแหมมเช่ือเสมอวาประเทศของเรามี “King
of King”
ทุกๆวัน นอกจากงานสอนแลวพวกเรายังมีส่ิงที่ตองทําอีกหลายอยาง เชน ทําวัตรเชา ทําวัตรเย็น
จดั หองฉนั สาํ หรบั พระ ชวยถวายอาหารพระ ชวยทําความสะอาด ชวยงานในครัว ครูแหมมชอบทุกอยางที่
ไดทํา เพราะถือวาโชคดีที่มีโอกาสรับใชพระพุทธศาสนาซ่ึงตอนอยูเมืองไทยแทบจะไมเคยทําแบบน้ีเลย
งานของพระ ครูตางเต็มใจชวยเหลือ งานของครูก็ไดพระคุณเจาชวยเชนเดียวกัน นอกจากนี้ยังมีผูปกครอง
ที่ใหความรวมมือในกิจกรรมตาง ๆ ดวยดี และพาคณะครูไปเที่ยวตามสถานที่ตาง ๆ ไดทานอาหารอรอยๆ
ครูแหมมคิดวารูปแบบการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนในวัดไทยกรุงวอชิงตัน,ดี.ซี. คือตนแบบของคําวา
“บวร” (บา น วดั โรงเรยี น) อยางแทจ ริง
เวลา ๑๐ สัปดาหแสําหรบั การจัดกจิ กรรมการเรยี นการสอนผานไปอยางรวดเร็ว อีกไมนานครูแหมม
กจ็ ะตองเดนิ ทางกลบั บานแลว รูสึกใจหายเหมือนกัน ทุกส่ิงท่ีครูแหมมไดทําไมรูวาดีพอหรือไม แตครูแหมม
ทําดวยใจท้ังหมดท่ีมี กลับไปคงจะคิดถึงเด็กตัวนอยๆท่ีน่ี คิดถึงเสียงท่ีเรียก“ครูแมม”ความจริงครูแหมม
ไดรับมอบหมายใหเป็นครูใหญที่นี่ แตครูแหมมบอกนักเรียนวาใหเรียกครูแหมม ไมใหเรียกครูใหญ เพราะ
การเป็น “ครูแมม” ดีกวาเป็น “ครูยาย”แน ๆ เด็กหลายคนพูดไทยไมไดแตก็สามารถรองเพลงไทยได
“ฉันเป็นคนไทย ฉันเกิด..อาศัยอยูในชาติอื่น...” เสียงเด็ก ๆ พูดภาษาไทยดวยสําเนียงของคนอเมริกัน
ชางนารักเกินบรรยายจริง ๆ
สุดทายน้ีครูแหมมขอกราบขอบพระคุณหลวงตาชีและพระคุณเจาทุกรูปท่ีใหความเมตตาเสมอมา
ขอบคุณญาติโยมทุกทานสําหรับมิตรไมตรี ขอบคุณคณะกรรมการวัด ครอบครัวพ่ีโอ คุณตู PTA ท่ีนารัก
ท่ีสุด ขอบคุณผูปกครองทุกคน ขอบใจนองๆ ครูอาสาท้ัง ๕ คน และสุดทายขอขอบคุณทุกๆ ทานท่ีกําลัง
อานบทความจากใจ ครูแหมม...หวังวา เราทกุ คนจะอยใู นความทรงจําของกนั และกันตลอดไป
๘๕
รายนามผู้ที่มีอปุ การคุณต่อครอู าสา
ท่ี รายนาม
1 พระราชมงคลรงั ษี (หลวงตาชี)
2 พระครปู ริยตั ธิ รรมาภริ าม (ทวพี งษแ ทวฺ วิ โํ ส)
3 พระวิเทศรตั นาภรณแ (ถนดั อตฺถจาร)ี
4 พระมหาสิทธผิ ล สทิ ฺธิผโล
5 พระครสู ริ สิ ทิ ธวิ ิเทศ (เรอื งฤทธ์ิ สมิทธิญาโณ)
6 พระครสู งั ฆรักษสแ รุ ิยา (สรุ ิยา เดชวโร)
7 พระมหาสราวุธ สราวุโธ
8 พระมหาศรีสุพรณแ อตตฺ ทโี ป
9 พระมหาคาํ ตัล พทุ ธฺ งกโุ ร
10 พระจติ ติพงศแ กติ ฺตวิ โํ ส
11 คุณสุกัลยา ตรี กิตติ และคุณวัชรียแ สงาอารียแ (พ่เี คและพสี่ ม)
12 คณุ สรายทุ ธ และคณุ นันทนา ฤทธ์ิถาวร (พ่ีโอและพี่เอ) และครอบครวั
13 คุณธญั ญาภรณแ สุนทรวงษแ (พ่ีแมว) และครอบครัว
14 คุณฑภิ าพรรณ ตรเี ลศิ กลุ (พกี่ อลฟแ ) และครอบครวั
15 คณุ ชนา ราํ พรรณแ (พ่ปี กฺุ ) และครอบครวั
16 คณุ พลสร(พี่มด) – คณุ นรศิ รา(พ่ีปาลแม) ไชยพนั ธแุ และครอบครวั
17 คุณธดิ ารตั นแ ศรหี าคุณ (พี่แต) และครอบครวั
18 คุณบณุ ยาวรี แ จอหแนสนั (พต่ี )ู และครอบครวั
19 คณุ ชวยชยั เทยี มสมบูรณแ (พตี่ อม)
20 คุณพนมรตั นแ มขุ กัง (พ่ีตู) และครอบครวั
21 ลงุ แขก ยรรยง ดุลยแแ สง พต่ี า ย จฑุ าลกั ษณแ ดลุ ยแแสง และพ่ีแต สุภาภรณแ วาฤทธ์ิ
22 ปูานดิ ปาู นอย (เรอื นไทย) ลุงสง ปาู แขก ทอ็ ป และครอบครวั
23 คุณสรุ พล คลงั ทอง (ลุงตยเุ ) และคุณกุหลาบ ปาระจิตตแ (ปาู ต฿ุก)
24 ปูาตอเ ย ปาู ดํา ปาู หมยุ ปาู ดวงพร ปาู จง ปาู อไุ ร
25 คุณยายยุพนิ คณุ ออ฿ ด คณุ เลก็ เลาหพันธแ (รา น Bangkok Garden)
๘๖
รายนามผู้ท่มี อี ปุ การคุณตอ่ ครอู าสา
ท่ี รายนาม
26 ครกู บ สุขมุ พงษผแ ล (รา นThai Cuisine)
27 พี่แอนนติ า และพเี่ ลก็
28 ปาู กญั ญา ครูเพชร ปาู แสงทอง ปาู แตวเ ปูาจกุ ครดู เู วนนแ
29 คณุ ประภา จันทร(นานก)
30 คณุ เกษมศกั ดิ์ – คณุ ธนิ ีภรณแ วริ ยิ ะ (นา แมน-นา ตาล)
31 คุณกษมิ า ศิริภญิ โญกิจ (นา จีด๊ )
32 คุณสรนิ ทิพยแ แซโ คว (นา หนอ ย)
33 คณุ สดุ ารตั นแ ต้ังตรงวานิช(นาทรวง)
34 คณุ วรชยั กลงึ โพธ์ิ และคณุ กัญญาภัทรแ จนั ทรแแ กว (ครแู ต฿ก)
35 คุณลงุ เกลยี้ ง ชเู ต
36 คณุ สมบรู ณแ จรรยาทรพั ยกแ จิ , คณุ ประภารัตนแ จรรยาทรพั ยกแ ิจ(พี่แขก)
และคุณสรญา จรรยาทรัพยกแ ิจ (ซอนยา)
37 จมิ มีแ่ ละอาเปง็
38 คณุ ณฐั ฐา เปรมะวตั (ปูาอด฿ู ) และคณุ ไพลนิ พงษแรปู (นา้ํ หวาน)
39 คุณสุชาติ สขุ สาํ ราญ
40 คุณวชิ ยั (พจี่ ๊ับ) – คุณปรชิ าติ (พ่ีแหมม ) –นอ งเจเจ หานศภุ ชิ น
41 คุณดรรชบง ชอวแ (พีเ่ อก็ ซ)แ และครอบครวั
42 คุณสมลักษณแ เพชรเกอรแ (พ่แี จเว) และครอบครวั
43 คุณอรณุ วดี ถริ ชวลติ (พีล่ ี)
44 คณุ นฤนาท ผลไพบูลยแ (แมน องปมุู ปูยุ )
45 คณุ ชยั รตั นแ – คุณสกุ านดา เจตบตุ ร
46 คณุ อารรี ตั นแ และนองเควนิ วู
47 คุณครรชิต และนอ งณิชา มุตตามระ และครอบครวั
48 คุณจะเดจ็ นิยมสนิ ธแุ (คุณพอ นอ งเอว฿ )
49 คณุ อนติ า เปรมะวตั และคณุ ครูเมทนิ ี เปรมะวตั
50 คณุ นิภาพร พยคั ฆพนั ธแุ (พ่ีกฟิ ) และครอบครวั (นองคริสและวกิ เตอรแ)
๘๗
รายนามผ้ทู ี่มีอปุ การคุณตอ่ ครอู าสา
ท่ี รายนาม
51 คณุ สมาพร สาระกุล (คณุ แมนอ งโทบ้ีและแดนน)ี่
52 คณุ รงุ ฤดี เพรศิ พราว และครอบครวั
53 คุณธนกร จันทรแทอง (เอริ แท)
54 คุณเอกลกั ษณแ พนั ธแมุ ณีวงศแ (กอลแฟ) และครอบครวั
55 คุณพีระ – คุณสายหยุด โต฿ะเอ่ียม (รานไทยไพลิน)
56 คุณสรุ ิยนตแ สกอรเแ ซท (รานไททานคิ และบา นไทย)
57 คณุ วนิสา ลมิ ะวรารัตนแ (ครอบครวั นอ งเดสมอนดแ เอมเมท อเดล)
58 คณุ กชกร เทพนรรตั นแ (ครอบครวั นองเคทและแคท)
59 คุณดุจฤทยั ลุจนานนทแ (ครอบครัวนอ งมาริสาและเมลิณ)ี
60 คุณมาลี บาลี คุณสุกานดา บุปผานนทแ และคุณธนา บาลี
61 คุณมรสิ า กนั จะ (ครอบครวั นอ งทัศนียมแ และนองอนันตแ กนั จะ)
62 คณุ อัจฉรา พงศแพีรพัฒนแ (ครอบครวั นองเจสซ่ี ดมิ )
63 คณุ สมจิตตแ ทานะเวช (พี่ออย แมนองแมทธวิ ,ธีม)
64 คุณไสว มลู ทา (แมนองโฟรทแ )
65 นพ.อรุณ - คณุ สมุ นา สวนศลิ ปพ งศแ
66 รา นนาวาไทย
67 คุณพรรณี เกษมพันธยั (ปาู เกียว)
68 นพ.บุญยงคแ พญ.เบญจรัตนแ พฤฒิธาดา
69 คณุ สุดาวรรณ แซอึ้ง (คุณแมนองเนเน)
70 คุณอานนทแ กาฬสวุ รรณ
71 คุณสุรพี ร มานวุ งศแ โจนสแ (คุณแมนองอานนท)แ
72 คณุ ประพจนแ - คณุ ศริ พิ ร คุณวงศแ
73 คณุ เอ็ดเวิรแด – คณุ ศิริพร เกรชเซอรแ
74 คุณไพบูลยแ อูทฆิ ัมพร
75 คณุ ชารสิ า เสแสวง
คณุ ณฐั พล ถมงั รักษสแ ตั วแ (ครอบครวั นองนาตาชา), คณุ ลดั ดาวลั ยแ ไจโ฿ ค, คุณโรเบริ ตแ บสั ส,แ คุณแมทธวิ เรเกน
,คุณเนาวรตั นแ เบอรนแ ากัน้
ขอขอบพระคุณ คณุ วิชยั – คณุ พวงทอง มะลกิ ุล ให้การสนบั สนุนโรงเรียนวัดไทยกรงุ วอชิงตัน, ด.ี ซี. เสมอมา
๘๘
กราบขอบพระคณุ พระอาจารยศแ รีสพุ รณแที่พาคณะครไู ปชมพพิ ธิ ภณั ฑใแ นกรุงวอชงิ ตนั , ดี.ซ.ี
๘๙
กราบขอบพระคณุ พระอาจารยแเรืองฤทธิ์และพระอาจารยแทวีพงษทแ พ่ี าคณะครไู ปชมพิพิธภณั ฑแ
ประธานาธิบดีอับราฮมั ลินคอลนแ ขอบคุณคุณปาลมแ คณุ มด สาํ หรบั อาหารมอ้ื กลางวันแสนอรอย
๙๐
กราบขอบพระคุณหลวงตาสรุ ตาล พระอาจารยแทวพี งษแ และพระอาจารยแศรสี พุ รณแ
ท่เี มตตาพาคณะครไู ปเก็บลูกพชี สด ๆ ในสวน ..เก็บไปทานไป ลกู ใหญ ๆ ฉาํ่ ๆ..
อ๙ร๑อย
กราบขอบพระคณุ หลวงตาสุรตาลและพระอาจารยแปยิ ะที่เมตตาพาคณะครไู ปวัดปุาธรรมรัตนแ
และเท่ียวชมสถานที่สาํ คญั ของเมอื ง PITTSBURGH
๙๒
กราบขอบพระคุณหลวงตาสุรตาลและพระอาจารยแปยิ ะท่เี มตตาพาคณะครูไปชมความงดงาม
ของบานกลางนํ้าตก(Falling water house) ซง่ึ เปน็ ผลงานของสถาปนิกช่อื กองโลก Frank Lloyd Wright
๙๓
กราบขอบพระคุณ..คุณยายต๋อย ยา่ วณี ป้าจุก ป้าน้อย ลงุ แขก ลุงชยั รตั น์ ป้าดวงพร ปา้ อุษา ปา้ ดา ปา้ หมยุ
คณุ Anita ปา้ แสง ปา้ อุไร คณุ อนงค์ คุณอารีย์ และญาติโยมทุกท่าน
ท่ีกรุณามาถวายภตั ตาหารแด่พระสงฆ์เป็นประจาและมีเมตตากบั คณะครอู าสาสมัคร
กราบขอบพระคุณ..คณุ รงุ้ ฤดี คุณพนมรตั น์ คุณประภารตั น์ คณุ อานนท์ คุณไรอนั คุณนก นอ้ งแตงโม และคณะ
ที่กรุณามาทาอาหารสาหรับตักบาตรทุกเชา้ วนั อาทิตย์และชว่ ยทาอาหารโรงทานทุกงานเทศกาลของวดั
๙๔
ขอบคุณ...คุณพนมรัตนแ มุขกัง (คุณต)ู ประธานสมาคมคณะครผู ปู กครอง (PTA) และคณะอาสาสมัคร
(นองแอนนา นองนนู นองภีม นองเฟยแ นองจัสติน นองอารยี า นองแทน และนองเกียรแ) ท่ีชวยเหลืองานคณะครู
๙๕
ขอบคณุ ..ลุงจิมมี่ ลงุ สมบูรณแ ลุงชัยรตั นแ ทีก่ รณุ าขบั รถพาคณะพระสงฆแแ ละคณะครูไปสถานทีต่ า ง ๆ
ขอบคุณ.. ..ลุงจมิ ม่ี ลุงสมบูรณแ ลุงชยั รัตนแ ปูาอไุ ร ปูาเป็ด ทเ่ี ล้ียงอาหารตอ นรับคณะครู
ขอบคุณ..ลุงเกลย้ี ง ขอบคณุ …คุณเค คณุ สม ทีเ่ ลยี้ งอาหารคณะครู
ที่ใหความเมตตาครอู าสา และคอยชว ยเหลอื งานภายในวดั ตลอดมา
๙๖