กระตา่ ยตวั หนงึ่ ดูถกู ในความคลานได้ช้า
ต้วมเต้ยี มของเตา่ จงึ ไดท้ า้ ทายใหเ้ ตา่ วงิ่ แขง่ กับตน
“ขา้ จะชนะการแขง่ ขัน แมว้ ่าเจา้ จะ
วง่ิ ได้เร็วกวา่ ขา้ ก็ตาม”
“ขา้ รู้…เจา้ ดแี ต่พดู แลว้ เราจะได้รู้ว่า
ใครเรว็ กว่ากัน”
“ใครจะเป็นผตู้ ัดสนิ และเปน็ ผใู้ ห้
รางวัลแกค่ นชนะละ่ ?”
“เจา้ สนุ ัขจง้ิ จอกมคี วามยตุ ธิ รรมและ
ฉลาด ขอให้เขาเปน็ ผตู้ ดั สินให้เถอะ”
เมอื่ เจ้าจ้ิงจอกใหส้ ัญญาณออกตวั เจา้ กระตา่ ยและเตา่ ก็พากนั วิ่ง
เจ้ากระตา่ ยวง่ิ ห่างจากเจา้ เต่าไปไกลแล้ว แตเ่ จ้าเต่ายงั คงพยายามเดนิ ตอ่ ไปโดยไมย่ อมแพ้
เพื่อที่จะเอาชนะเจา้ กระตา่ ยให้ได้ เจา้ กระตา่ ยนั้นม่ันใจในตนเองวา่ ฝีเท้าดกี วา่ เจา้ เต่า ระหว่าง
ทางเม่ือเขาเจอต้นไม้ใหญ่ เขาจึงนอนพกั ลงที่ใตต้ น้ ไม้
“โอ้ ขา้ เผลอหลบั ไปสักพักหรอื น่ี
แต่ไม่เปน็ ไร ข้าร้วู ่าเจา้ เตา่ นา่ จะยัง
ไม่ถึงไหนแน่ๆ”
หลงั จากเจ้ากระต่ายไดห้ าวออกมาและยดื เสน้ ยดื สาย เขากเ็ รม่ิ ต้นวง่ิ ไปยงั
จดุ เส้นชยั อีกครั้ง
เจ้ากระตา่ ยคิดว่าเขาจะชนะการแข่งขนั นี้ แต่ความเปน็ จริงแล้วเจา้ เต่า
ไดไ้ ปถงึ เส้นชยั ก่อน จงึ ชนะเปน็ ที่เรยี บรอ้ ยแลว้
คติสอนใจ เรื่อง กระตา่ ยกับเต่า
แม้วา่ คนๆหน่งึ จะมคี วามสามารถ แตห่ ากไม่
มคี วามกระตอื รือรน้ ก็อาจเป็นผลเสยี ต่อตนเองได้ ในทาง
กลับกนั แม้คนๆหน่ึงจะไมม่ ีความสามารถ แต่ความ
จริงจงั และความอดทนอาจเอาชนะคนเก่งได้