เรื่องสั้น 33

คำนำ

เร่ืองส้ันเลม่ น้ีเป็นส่วนหน่ึงของวิชาการเขียน (ท30204) ช้นั มธั ยมศึกษาปี ที่ 4/12 โดยมี
จุดประสงคต์ อ้ งการเผยแพร่มุมมองความรักท่ีในปัจจุบนั เป็นเรื่องที่คนส่วนใหญ่ไมค่ อ่ ยยอมรับ
ออกมาถ่ายทอดใหผ้ อู้ า่ นเขา้ ใจความสัมพนั ธข์ องตวั ละครอนั แสดงใหเ้ ห็นถึงความรักในรูปแบบ
ตา่ งๆ ท้งั ของตวั ละครและของสังคมในปัจจุบนั

ผจู้ ดั ทาไดเ้ ลือกปัญหาในสังคมท่ียงั ไม่ถูกยอมรับนามาเขียนเป็นเร่ืองส้ันเล่มน้ี
เน่ืองจากเป็นเร่ืองที่น่าสนใจและคิดวา่ หากผอู้ า่ นไดอ้ ่านเรื่องส้ันเรื่องน้ีจะไดแ้ นวคิดความรักใน
มุมมองต่างๆ โดยไมต่ ดั สินบคุ คลอื่นวา่ ความรักของเขาน้นั ผิด เพราะความรักของทกุ คนน้นั
ต่างกนั รวมท้งั ความรักของตวั ละครในเรื่องส้นั น้ีดว้ ย อาจมีคาหยาบคายหรือไม่สุภาพเพือ่
อรรถรสโปรดใชว้ จิ ารณญาณในการอา่ น

ผจู้ ดั ทาตอ้ งขอขอบคุณ คุณครูองุ่น เอ่ียมงาม ใหค้ วามรู้และแนวทางการแตง่ เร่ืองส้นั น้ี
เพอื่ นๆทกุ คนที่ไดใ้ หค้ วามช่วยเหลือมาโดยตลอด ผจู้ ดั ทาหวงั วา่ เร่ืองส้ันน้ีจะใหค้ วามรู้ ขอ้ คิด
และมมุ มองท่ีเป็นประโยชนแ์ ก่ผอู้ า่ นทกุ ทา่ น

จุฑามาศ ชงั เกตุ

ผจู้ ดั ทา

แนะนำตัวละคร

ชำหอม : ชายร่างบาง ผิวขาว หนา้ หวานเหมือนผหู้ ญิง อายุ 23 ปี เรียนอยมู่ หาวทิ ยาลยั ปี ที่ 4 คณะ
นิเทศศาสตร์ ทางานเป็นนายแบบและทาพาร์ทไทมท์ ี่ร้านกาแฟหนา้ มหาวทิ ยาลยั ชาหอมเป็นคน
จิตใจดีชอบช่วยเหลือผอู้ ่ืน แต่จะมีลกั ษณะนิสัยนิ่งๆและเป็นคนมีปัญหาครอบครัวเลยตอ้ งส่ง
ตวั เองเรียนต้งั แตย่ งั ไมเ่ ขา้ มหาวทิ ยาลยั และยงั ตอ้ งส่งเงินใหแ้ ม่ในแต่ละเดือน

พระพำย : ชายร่างสูง ผวิ ขาว หนา้ ตาดี อายุ 21 ปี เรียนอยมู่ หาวิทยาลยั ปี ท่ี 3 คณะบริหารธุรกิจ
ทาธุรกิจของท่ีบา้ นไปดว้ ยเรียนไปดว้ ย เคยมีความรักหน่ึงคร้ังก่อนเขา้ มหาวทิ ยาลยั แต่ก็ตอ้ งจบ
ลงเพราะรักแรกของเขาคบใครอีกคนไปพร้อมกบั ท่ีคบเขาอยู่ หลงั จากน้นั เขาเลยไมเ่ ช่ือมนั่ ใน
ความรักอีกจนไดม้ าพบกบั ชาหอมคนท่ีทาใหเ้ ขาเปิ ดใจอีกคร้ัง

แม่เอื้อ : แมข่ องชาหอม เมื่อก่อนตอนยงั ไม่แยกทางกบั พ่อของชาหอมแม่เอ้ือเป็นคนขยนั ทางาน
ไมเ่ ลน่ การพนนั ต้งั ใจดูแลและเล้ียงดูชาหอมอยา่ งดี แต่หลงั ท่ีท้งั สองแยกทางกนั ดว้ ยเหตผุ ลวา่
พ่อมีภรรยาใหมแ่ ม่เอ้ือก็ไดเ้ ขวและหาทางออกไมเ่ จอจนไดเ้ ขา้ ไปมวั่ สุมกบั การพนนั จึงทาใหช้ า
หอมตอ้ งเร่ิมทางานหาเงินต้งั แตต่ อนน้นั

เจ้ำจอม : ชายร่างบาง ผวิ สีน้าผ้ึง หนา้ ตาดี เรียนอยมู่ หาวิทยาลยั ปี ที่ 4 คณะบริหารธุรกิจ เพ่อื น
คนเดียวของชาหอมท่ีเรียนดว้ ยกนั ต้งั แต่ประถมจนเขา้ มหาวทิ ยาลยั เป็นเพ่อื นที่คอยช่วยเหลือชา
หอมทกุ อยา่ งท้งั คู่รักกนั เหมือนคนในครอบครัว ดูแลกนั และกนั มาเป็นเวลากวา่ สิบปี ผลดั
กนั ซพั พอร์ตผลดั กนั ดูแลหรือเรียกไดว้ า่ อีกฝ่ ายเป็นมากกวา่ คร่ึงชีวิตของกนั และกนั

พระเพลงิ : แฝดพข่ี องพระพาย อายุ 21 ปี เรียนอยมู่ หาวิทยาลยั ปี ท่ี 3 คณะนิเทศศาสตร์ มีธุรกิจ
ของตนเองแตก่ ็ช่วยพระพายทาธุรกิจของท่ีบา้ นไปดว้ ย เป็นนอ้ งรหสั ของชาหอมรู้เรื่องของชา
หอมอยบู่ า้ งบางส่วน มีความเป็นผใู้ หญ่ นิ่ง ขรึม แต่หากอยกู่ บั คนในครอบครัวหรือคนท่ีสนิทจะ
เป็นคนที่ร่าเริงและสร้างรอยยมิ้ ใหค้ นรอบขา้ งเสมอ

ครอบครัวจรัสวดกี ุล : ครอบครัวของพระเพลิงและพระพายเป็นครอบครัวใหญ่มีธุรกิจต่างๆ
เยอะมาก พอ่ และแมข่ องสองแฝดเป็นคนใจดี แมจ้ ะเป็นครอบครัวใหญแ่ ต่รักกนั อยา่ งดีไม่มีใคร
แตกแยก ทกุ คนในบา้ นรักและสนบั สนุนกนั ตลอด สองแฝดเติบโตมาท่ามกลางความรักจริงๆ

1

22:43 น.

แสงไฟสลวั กบั เพลงบีทหนกั ๆ ดงั ไปทว่ั สถานที่บนั เทิงแห่งน้ี ร่างสูงเดินกา้ วเทา้ เขา้
มายงั ดา้ นในของคลบั ใบหนา้ หล่อยกยมิ้ ข้ึน ทกั ทายบรรดาสาว ๆ ที่มองเขาต้งั แตท่ างเขา้ ขายาว
กา้ วไปยงั โต๊ะของเขาและแกง๊ เพื่อนที่มาถึงก่อนแลว้ “เอา้ แฝดพี่กยู งั มาไมถ่ ึงอีกหรอวะ” ร่างสูง
เอย่ ปากถามพวกเพ่อื น ๆ ท่ีนง่ั กนั อยทู่ ่ีโต๊ะ

“ ไอเพลิงมนั ไปเขา้ หอ้ งน้า ” หยงเพ่อื นในกลุ่มตอบกลบั

“ มึง เพลิงมนั บอกใหเ้ อาไฟแช็กไปใหม้ นั หน่อย ” ยพู ดู ข้ึนหลงั จากที่พระเพลิงส่งขอ้ ความมาหา
เขาวา่ ใหเ้ อาไฟแชก็ ไปให้

“ เด๋ียวกูเอาไปใหเ้ พลิงมนั เอง กกู าลงั จะไปเขา้ หอ้ งน้าพอดี ” พระพายบอกกบั เพือ่ นในกลุ่ม
เพอ่ื นในกลมุ่ อีกคนจึงยน่ื ไฟแชก็ ให้ พระพายรับไฟแชก็ จากเพอ่ื นแลว้ กา้ วขายาวไปยงั หอ้ งน้าท่ี
แฝดพี่ของเขารออยู่

พระพายไดก้ วาดสายตามองรอบร้าน วนั น้ีดูเหมือนคนเยอะเป็นพิเศษสงสัยเพราะวนั น้ี
เป็นวนั หยดุ ดว้ ยแหละม้งั สายตาของเขาไดไ้ ปสะดดุ กบั ร่างบางท่ียนื อยคู่ นเดียวในมุมมืด แต่เขา
กลบั มองเห็นร่างบางอยา่ งชดั เจน อีกคนมีหนา้ ที่สวยหวานเหมือนผหู้ ญิง ใบหนา้ น้นั ทาใหเ้ ขา
เผลอมองอยนู่ าน สายตาของร่างบางกม้ มองบหุ ร่ีในมือ สีหนา้ แบบน้นั คืออะไรเหนื่อยลา้ เสียใจ
หรือกาลงั ผิดหวงั กบั อะไรอยู่ ขาท้งั สองขา้ งไดก้ า้ วเขา้ ไปหาร่างบางทียงั ยนื อยใู่ นมมุ มืดน้นั

ร่างบางตกใจเลก็ นอ้ ย ท่ีจู่ ๆ ร่างสูงท่ีมีใบหนา้ หล่อก็เดินมาหยดุ อยทู่ ี่ตรงน้ีตรงท่ีเขายนื อยู่
พระพายยนื พิงกาแพง โดยไม่ไดร้ บกวนอีกคนเลยแมแ้ ต่นอ้ ย และอีกคนกไ็ ม่ไดม้ ีท่าทีจะเดิน หนี
ออกไปจากตรงน้ีเลย โดยท่ีพระพายเองกล็ ืมเลยดว้ ยซ้าวา่ ตอ้ งเอาไฟแช็กไปใหแ้ ฝดพข่ี องเขา

“ คุณมีไฟแชก็ หรือป่ าว เราขอยมื หน่อยไดม้ ้ยั ? ” น้าเสียงเอ่ยออกมาจากปากบางน้นั ร่างสูงท่ี
เผลอจอ้ งมองอยนู่ านกไ็ ดห้ ลุดจากภวงั คจ์ ึงไดย้ น่ื ไฟแช็กให้

“ ขอบคุณนะ ”

2

มวนบุหรี่ในมือเล็กของร่างบางถกู จุดข้ึน ร่างบางสูบเอานิโคตินเขา้ ไปเตม็ ปอด ก่อนจะ
สาลกั ควนั บหุ ร่ีออกมา

“ แคก่ แคก่ แค่ก ”

“ คุณเพ่งิ จะเคยสูบบหุ ร่ีหรอ? ”

“ อืม เราคิดวา่ มนั จะช่วยทาใหเ้ รารู้สึกดีข้ึนน่ะ ”

“ แลว้ มนั ช่วยไดใ้ หเ้ ธอรู้สึกดีข้ึนรึป่ าว ”

“ เราวา่ เราน่าจะคิดผ-ิ … ”

ร่างบางพดู ไมท่ นั จบประโยคบหุ รี่ในมือก็ถกู มืออีกคนหยบิ ไปถือไว้ ท้งั คู่สบตากนั ร่าง
บางเหมือนโดนสะกด ร่างสูงโนม้ ตวั และใบหนา้ ของเขาเขา้ มาใกลแ้ ววตาจอ้ งมองปากบาง
ก่อนที่ริมฝีปากหนาจะทาบทบั ร่างบางเปิ ดปากออกเลก็ นอ้ ยเพ่อื ใหร้ ่างสูงสอดลิ้นเขา้ มาฉกชิม
ความหวาน เรียวลิ้นท้งั สองเก่ียวกวดั กนั บวกกบั ความหวานและกล่ินบุหรี่จาง ๆ มนั ทาใหท้ ้งั
สองใจสั่น จูบน้นั เปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนจนร่างบางแทบจะหมดลมหายใจ ร่างสูงจึงผละออก
จากปากบางอยา่ งนึกเสียดาย

“ แฮ่ก ” ร่างบางหอบหายใจสูดเอาอากาศเขา้ ปอด

“ จูบเก่งนะ ”

“ เป็นคาชมที่ดี ขอบคุณครับ ”

“ …….. ”

จบประโยคที่ร่างสูงเอ่ย ร่างบางจึงหนั หลงั เดินออกมาไมร่ ู้วา่ เป็นเพราะอะไร แตห่ วั ใจ
ของเขามนั สั่นไหวเหมือนคนกินกาแฟมาก ๆ ผชู้ ายคนน้นั อนั ตรายตอ่ ใจเขาเกินไป

3

วนั น้ีพระพายไดม้ าท่ีสถานท่ีบนั เทิงแห่งน้ีอีกคร้ังเพอ่ื หวงั วา่ จะเจอร่างบางอีกคร้ัง และ
เหมือนโชคจะเขา้ ขา้ ง เขาไดเ้ จอร่างบางอีกคร้ังในฐานะพนกั งานของสถานบนั เทิงร่างสูงจึง
ติดตอ่ เจา้ ของร้านท่ีเป็นรุ่นพค่ี นสนิทของเราวา่ ‘ พเี่ รียกพนกั งานคนน้นั มาท่ีโต๊ะพายใหห้ น่อย ’
พระพายส่งขอ้ ความไปยงั พ่เี จา้ ของร้าน สกั พกั ร่างบางกเ็ ดินมานงั่ ท่ีโตะ๊ ของร่างสูง ร่างบางได้
ชะงกั เลก็ นอ้ ย เพราะร่างสูงคือผชู้ ายท่ีเขาจูบกนั เม่ือคืน

“ คุณไมค่ อ่ ยพูดเลยนะ เป็นอะไรรึป่ าว ”

“ ป่ าวหรอก คุณเป็นลูกคา้ หนิจะใหผ้ มพูดมากไปคงไม่ดี ”

“ …….. ” “ คุณทางานท่ีน่ีทุกวนั เลยหรอ? ”

“ ผมมาช่วยแค่เฉพาะวนั ท่ีเดก็ ในร้านขาดน่ะ ”

ท้งั คู่น้นั ไมค่ ่อยไดค้ ุยอะไรกนั แต่ส่ิงท่ีเขาถามร่างบางน้นั มนั กม็ ากพอที่จะทาใหร้ ู้ประวตั ิ
คร่าว ๆ ของอีกฝ่ ายซ่ึงพระพายกไ็ ดร้ ู้วา่ คนที่นงั่ คุยดว้ ยท้งั คืนน้นั โตกวา่ ตนเองต้งั สองปี และไดร้ ู้
อีกวา่ คนพ่นี ้นั ตอ้ งทางานอยา่ งหนกั เพราะส่งตวั เองเรียน เขาเอ่ยปากชวนร่างบางไปนง่ั รถเล่นกนั
หลงั เลิกงาน ตอนแรกร่างบางดูมีทีทา่ ที่จะปฏิเสธคาเชิญชวนของเขา แตเ่ ขาสญั ญากบั ร่างบางไว้
แลว้ วา่ จะไม่ลว่ งเกินร่างบางแต่อยา่ งใด ร่างบางจึงตอบตกลง

ตอนน้ีพวกเขาท้งั สองคนอยบู่ นรถเปิ ดหลงั คารับลมและขบั ไปตามถนนเร่ือย ๆ ร่างสูง
ลอบมองใบหนา้ ของร่างบางเป็นช่วง ๆ ในหวั เขาไดแ้ ต่คิดวา่ ร่างบางดูต่างจากวนั ท่ีเจอกนั คร้ัง
แรก ไม่ใช่หนา้ ตาที่เปล่ียนไปหรอกนะ แตค่ วามรู้สึกที่แสดงออกมาบนใบหนา้ ของร่างบางนนั่
ต่างหากที่ดูมีความสุขข้ึน ดูไม่มีความทกุ ขอ์ ะไรเหมือนวนั น้นั วนั แรกที่เราเจอกนั ร่างสูงขบั รถ
มาจอดที่หนา้ หอของร่างบางและไดเ้ อ่ยปากบอกร่างบางไปวา่

“ พ่ีสวยมากเลยนะ พีช่ าหอม ”

“ ขอบคุณนะ แตพ่ ไ่ี มเ่ ขา้ ใจที่พายกาลงั จะสื่อพายหมายถึงอะไร ”

4

“ พายแค่รู้สึกวา่ เวลาอยกู่ บั พี่เหมือนพ่ีมีอะไรใหค้ ิดตลอดเวลาเลย แต่ตอนท่ีขบั รถเล่นพีด่ ูมี
ความสุขไมไ่ ดค้ ิดอะไรท้งั น้นั เหมือนโยนความทุกขข์ องพี่ทิง้ ไป พายเคยเห็นพีย่ มิ้ และพายชอบ
รอยยมิ้ น้นั มาก ๆ ฉะน้นั ไดโ้ ปรดยมิ้ เยอะ ๆ นะครับพ่ชี าหอม ”

ชาหอมไม่ไดต้ อบคนนอ้ งแตไ่ ดเ้ ดินข้ึนมาบนหอ้ ง เขาปิ ดประตูแลว้ ทรุดตวั ลงจากน้นั ก็
ปลอ่ ยใหน้ ้าตาไหลออกมา ชาหอมไมเ่ ขา้ ใจวา่ ตวั เองเป็นอะไรเพราะแคค่ าพดู ของคนนอ้ งก็ทาให้
น้าตาเขาไหลอยา่ งน้ีเลยหรอเป็นเพราะเขาไมไ่ ดร้ ู้สึกถึงความสุขมานานใช่ม้ยั นะ

เจา้ จอมเดินมาเคาะประตูของชาหอมเพราะจะเอาขา้ วมาใหเ้ พือ่ นรักของตน ‘ กอ๊ ก ก๊อก ’
ชาหอมไดย้ นิ เสียงเคาะประตูก็รีบเช็ดน้าตาออกแลว้ เปิ ดประตใู หเ้ พือ่ นของตน

“ หอมมึงร้องไหท้ าไม ใครทาอะไรมึง? ” เจา้ จอมเอ่ยข้ึนเมื่อเห็นเพื่อนของตนหนา้ แดงและมี
คราบน้าตาเหมือนคนผา่ นการร้องไหม้ า

“ …….. ” ชาหอมเดินมากอดเจา้ จอม

“ กูเป็นลกู ท่ีดีของแมห่ รือยงั จอม เป็นเพ่อื นท่ีดีของมึงหรือยงั จอม ”

“ ต้งั แตก่ รู ู้จกั มึงมามึงเป็นเพื่อนที่ดีท่ีสุดของกแู ลว้ เป็นลูกที่ดีของนา้ เอ้ือ ยมิ้ บา้ งไดม้ ้ยั หอมต้งั แต่
พอ่ กบั แมม่ ึงแยกทางกนั มึงไม่คอ่ ยยมิ้ เลยกูอยากให้มึงกลบั มายมิ้ อีกนะ กลบั มามีความสุขเถอะ
หอมความมสุขของมึง มึงจะปล่อยมนั ทิง้ ไปจริง ๆ หรอ? ”

เขากบั เจา้ จอมรู้จกั กนั มาเป็นเวลานานหรือเรียกไดว้ า่ แทบจะเป็นท้งั ชีวิตของกนั และกนั
ไปแลว้ อยดู่ ว้ ยกนั มาทกุ ช่วงเวลาเขารักกนั เหมือนคนในครอบครัวที่คอยซพั พอร์ตกนั และกนั รัก
และปรารถนาตอ่ กนั เขาอยากใหเ้ พอ่ื นเขามายมิ้ และมีความสุขอีกคร้ัง

“ ฮือ ขอบคุณนะมึงกจู ะกลบั มามีความสุขแบบที่มึงบอกนะ ”

“ มึงไมต่ อ้ งกลบั มามีความสุขเพราะกนู ะหอม มึงตอ้ งมีความสุขเพอ่ื ตวั มึงเอง ”

“ ขอบคุณนะจอม มึงเป็นเพอ่ื นท่ีดีที่สุดของกเู ลยกูรักมึงนะ ”

“ กูก็รักมึงหอม ”

5

“ พาย กเู ห็นนะมึงพาพ่ีรหสั กูไปขบั รถเลน่ อะกขู อเตือนวา่ ถา้ มึงไมจ่ ริงจงั กบั เขามึงกป็ ล่อยเขาไป
เถอะ พี่เขาน่าสงสารมากถา้ มึงมาเพอื่ เล่น ๆ ก็อยา่ เลย ”

“ มึงรู้ไดไ้ งวา่ กจู ะไม่จริงจงั กบั พ่ีชา มึงเป็นพีก่ ูนะเพลิงมึงไมร่ ู้จริงหรอวา่ คนไหนที่กูจริงจงั หรือ
แค่ควงเลน่ ๆ ”

“ กรู ู้วา่ มึงจริงจงั แต่มึงไมเ่ คยคบกบั ผชู้ ายคนไหนมาก่อนเลยนะมึงรู้ไดไ้ งวา่ ความรักคร้ังน้ีของ
มึงจะไปรอด มนั จะไม่พงั เหมือนตอนน้นั หรอตอนน้นั ที่เขาทิง้ มึงไปมึงร้องไหฟ้ ูมฟายขนาด
ไหน ถา้ มนั ไปกนั ไม่รอดมึงกบั พ่ีเขาจะพงั กนั ท้งั คู่ กเู ตือนเพราะมึงเป็นนอ้ งกูแลว้ พ่ีหอมเขาก็
เป็นพ่รี หสั กู ถา้ มึงจริงจงั กบั พ่ีเขาจริง ๆ บา้ นเราพร้อมสนบั สนุนมึงรู้ใช่ม้ยั ? ”

“ กูรู้เพลิงและกกู ็จะจริงจงั กบั พี่ชาดว้ ย กจู ะไม่พดู หรือใหค้ าสัญญา แตก่ ูจะทาใหท้ กุ คนเห็นวา่ ก“ู
จริงจงั กบั เขา ”

จากวนั น้นั ท่ีเขาคุยกบั พระเพลิงก็ผา่ นมาเป็นเวลากวา่ หน่ึงเดือนแลว้ ท่ีพระพายได้
เดินหนา้ จีบชาหอม ช่วงแรกชาหอมคิดวา่ คนนอ้ งอาจจะเลน่ ๆ กบั เขาก็ได้ แตต่ อนน้ีเขาเปิ ดใจ
ใหก้ บั คนนอ้ งแลว้ เรียกไดว้ า่ คนนอ้ งเริ่มเขา้ มาอยใู่ นชีวติ ประจาวนั ของเขาต้งั แต่เม่ือไหร่ก็ไม่รู้

‘ติ๊ง ต๊ิง’ เสียงขอ้ ความดงั ข้ึนแสดงใหเ้ ห็นวา่ มีคนส่งขอ้ ความมา เมื่อชาหอมเห็นวา่ คนที่ส่ง
ขอ้ ความเขา้ มาคือใครจึงกดตอบขอ้ ความกลบั ไป

“ อีหอมวนั น้ีมึงโอนเงินมาใหก้ ดู ว้ ย เจา้ หน้ีเขามาทวงกูหลายรอบแลว้ ”

“ แม่ หอมไม่มีเงินหรอกตอ้ งเอาไปจ่ายคา่ เทอมอีกหอมยงั ไมไ่ ดจ้ ่ายเลย ”

“ มึงอยากเห็นกูโดนเขาฆ่าตายหรอ ถา้ มึงหวงั อยา่ งน้นั กค็ ิดเอาแลว้ กนั วา่ เป็นลูกท่ีดีหรือยงั ”

“ หอมไม่เคยคิดอยา่ งน้นั เลยนะแม่ เดี๋ยวหอมโอนเงินค่าหอ้ งไปใหแ้ มก่ ่อนแลว้ ส้ินเดือนหอมจะ
โอนไปอีกนะ ”

“ เออ เร็วเท่าไหร่ย่ิงดี ” จบบทสนาเพียงแคน่ ้นั

6

‘ เหอ้ ’ ชาหอมไดถ้ อนหายใจเบา ๆ เขาเหนื่อยมากท่ีตอ้ งทาทุกสิ่งทุกอยา่ งดว้ ยตวั เอง เขาอยาก
พกั เขาไม่อยากทางานหนกั แบบน้ีอีกแลว้ เขาคิดอะไรไม่ออกแตเ่ ห็นยานอนหลบั ขา้ งหวั เตียงจึง
หยบิ ข้ึนมา เขาคิดวา่ ถา้ เขากินเขา้ ไปมนั จะทาใหค้ วามทุกขท์ กุ อยา่ งของเขาหายไป พอคิดไดแ้ บบ
น้นั เขาจึงกินเขา้ ไปโดยไม่คิดอะไรอีก

ในเวลาเดียวกนั น้นั พระพายไดม้ าที่หนา้ หอ้ งของชาหอม เขารู้วา่ วนั น้ีคนพี่อยทู่ ี่หอ้ ง แต่
เขาเคาะประตเู ท่าไหร่กไ็ ม่เปิ ด พระพายเร่ิมใจไมด่ ีจึงไดต้ ามรปภ.มาเพอื่ เปิ ดประตใู ห้ หลงั จาก
ที่รปภ.มาถึงกไ็ ดเ้ ปิ ดเขา้ ไปและเห็นคนพี่นอนอยพู่ ร้อมกบั ยานอนหลบั ท่ีวางอยหู่ วั นอน เขารู้
ทนั ทีวา่ ควรพาคนพไ่ี ปที่โรงพยาบาลทนั ที

พอถึงโรงพยาบาลคนพี่ก็ไดถ้ ูกหมอนาตวั เขา้ ไปรักษาอยา่ งด่วน พระพายสติไมอ่ ยกู่ บั ตวั
เขาไดน้ ึกถึงเหตผุ ลอะไรท่ีทาใหค้ นพ่ที าอยา่ งน้ี เขาคิดเท่าไหร่กค็ ิดไม่ออกจึงไดโ้ ทรหาเจา้ จอม
เพอื่ นของชาหอมและพระเพลิงพชี่ ายของเขาทนั ที

“ หอมเป็นอะไรพาย ” เจา้ จอมพดู ข้ึนอยา่ งสงสัย เพื่อนของเขาไมเ่ คยเป็นอะไรหนกั จนถึงเขา้
โรงพยาบาลเลย

“ พ่ีชากินยานอนหลบั เกินขนาดครับ ตอนพายเขา้ ไปพายก็เห็นพหี่ อมอยบู่ นที่นอนแลว้ มียานอน
หลบั อยขู่ า้ ง ๆ พายเลยพาพ่หี อมมาท่ีนี่เลย ” พระพายไดอ้ ธิบายใหท้ ้งั สองคนฟัง

“ พพ่ี อจะรู้แลว้ วา่ อะไรทาใหห้ อมมนั ทาแบบน้ี พายพข่ี อโทรศพั ทห์ อมหน่อยสิไดห้ ยบิ มาม้ยั ”

“ พายหยบิ มาครับ นี่ครับพจ่ี อม ” พระพายไดย้ น่ื โทรศพั ทข์ องชาหอมใหเ้ จา้ จอม

“ เดี๋ยวพีข่ อไปจดั การอะไรหน่อย ถา้ หอมฟ้ื นแลว้ พายโทรมาบอกพี่ทีนะ ”

“ พี่จอมจะไปไหน ใหเ้ พลิงไปดว้ ยม้ยั ”

“ ไปหานา้ เอ้ือ จะไปบอกเขาวา่ หอมมนั ตอ้ งเจออะไรมาบา้ ง ”

“ ครับ เด๋ียวเพลิงไปดว้ ย ”

7

“ นา้ เอ้ือครับ จอมอยากคุยดว้ ย ”

“ มีอะไรอีกละ่ แมแ่ กจะมาด่าอะไรฉนั อีก ”

แม่ของชาหอมและแม่ของเจา้ จอมเคยเป็นเพอ่ื นสนิทกนั แต่เพราะวา่ มีปัญหากนั ต้งั แต่
พอ่ แม่หอมแยกทางกนั เลยไม่ไดค้ ุยกนั อีก มีเป็นบางคร้ังที่ยงั คุยกนั บา้ งเพราะแม่ของชาหอมไป
ขอความช่วยเหลือเวลาท่ีตนน้นั จนตรอกจริง ๆ

“ จอมแคจ่ ะมาบอกวา่ หอมมนั เขา้ โรงพยาบาลเพราะมนั พยายามกินยาฆ่าตวั ตาย ถา้ ไมม่ ีคนเขา้
ไปหามนั ท่ีหอ้ งวนั น้ีมนั คงไดต้ ายสมใจอยากไปแลว้ จนตอนน้ีมนั ก็ยงั ไม่ฟ้ื นเลย หอมมนั ทาทุก
อยา่ งดว้ ยตวั เองมาตลอดต้งั แต่นา้ ท้งั สองแยกทางทางกนั มนั เหน่ือยมากนะครับแลว้ นา้ ยงั มา
สร้างภาระใหม้ นั อีก เอาแต่พ่นคาร้าย ๆ ใส่มนั นา้ บอกวา่ มนั เป็นลูกที่ไม่ดี ง้นั นา้ ลองคิดยอ้ นกลบั
ไปดูนะครับวา่ นา้ เป็นแมท่ ี่ดีหรือยงั จอมจะมาบอกแค่น้ีแหละครับ สวสั ดีครับนา้ เอ้ือ ”

ชาหอมฟ้ื นข้ึนมาก็ไมพ่ ดู อะไรกบั พระพายเลย ในใจของชาหอมรู้สึกผดิ ที่ทาร้ายตวั เอง
และไม่กลา้ มองคนนอ้ งกลวั วา่ คนนอ้ งจะผดิ หวงั ในตวั ของเขา

“ พี่ชาไม่ทาแบบน้ีอีกไดม้ ้ยั ครับ ถา้ พายไปไม่ทนั พายคงรู้สึกผดิ กบั ตวั เองมากท่ีช่วยพี่ไวไ้ มไ่ ด้ ”

“ พ่ขี อโทษนะพาย พจี่ ะไมท่ าอีกแลว้ ขอโทษจริง ๆ ” ชาหอมร้องไหอ้ อกมา คนนอ้ งจึงไดเ้ ดินไป
กอดคนพ่ีไว้

“ พายจะอยขู่ า้ ง ๆ พช่ี าเองนะ อยา่ เจบ็ ปวดอยา่ ร้องไหอ้ ีกเลยนะครับ ” พระพายลบู หวั คนพเ่ี บา ๆ
หวงั วา่ คนพจ่ี ะรู้สึกดีข้ึน

แม่ของชาหอมไดท้ บทวนคาพดู ของเจา้ จอม เขาไม่เคยคิดเลยวา่ เขาจะทาร้ายลูกตวั เอง
ขนาดน้ีไมเ่ คยสนใจ ดูแลชาหอมเลยต้งั แต่เลิกกบั พ่อของชาหอมไป เขานี่มนั เป็นแมท่ ่ีแยจ่ ริง ๆ
แม่ของชาหอมไดไ้ ปหาชาหอมท่ีโรงพยาบาลเพื่อมาพูดและปรับความเขา้ ใจกนั

“ หอม แม่ขอโทษนะ แมไ่ มค่ ิดวา่ จะทาร้ายหอมขนาดน้ี ” เขาพูดไปร้องไหไ้ ป

“ ไม่เป็นไรเลยแม่ หอมใหอ้ ภยั แมท่ ุกอยา่ ง อยา่ ร้องไหเ้ ลยนะหอมไม่เคยโกรธแมเ่ ลย ”

8

เม่ือสองแม่ลูกปรับความเขา้ ใจกนั เสร็จแมข่ องชาหอมกไ็ ดก้ ลบั ไป พระพายจึงไดเ้ ขา้ มา
หาคนพห่ี ลงั จากที่ตนน้นั ออกจากหอ้ งไปตอนแม่ของคนพีม่ า

“ พ่ีชา ถา้ พีอ่ อกจากโรงพยาบาลแลว้ เราไปทะเลกนั ม้ยั พระเพลิงกบั พี่จอมก็ไปดว้ ยนะ ”

“ อ้ืม ไปสิ พี่คุยกบั แมแ่ ลว้ นะเราเขา้ ใจกนั แลว้ ”

“ ครับ ง้นั เราชวนแม่พไ่ี ปดว้ ยนะพี่อยากใหท้ า่ นไปดว้ ยหรือป่ าว ”

“ ไดห้ รอ ” พระพายพยกั หนา้ ง้นั พช่ี วนแมไ่ ปดว้ ยนะ “ ครับ ”

ผา่ นไปหน่ึงสปั ดาหต์ อนน้ีพวกเขากาลงั เดินทางไปทะเลกนั โดยมีท้งั แม่ของชาหอมและ
ครอบครัวจรัสวดีกุลครอบครัวของพระเพลิงและพระพาย เพราะวนั น้ีพระพายจะขอคนพ่เี ป็น
แฟนและไดว้ างแผนกบั ทุกคนแลว้ เหลือแคช่ าหอมท่ีไมร่ ู้

ตะวนั ตกดินเป็นบรรยากาศที่สวยมาก ชาหอมเดินออกมาจากที่พกั แตก่ ไ็ มเ่ จอใครเลย
เลยไดเ้ ดินตามแสงไฟท่ีหาดมาเรื่อย ๆ และไดเ้ จอกบั ขอ้ ความบนทรายท่ีถูกเปลือกหอยวางเรียง
ไวเ้ ป็นคาวา่ ‘ เป็นแฟนกนั ม้ยั ครับพ่ชี า ’ ชาหอมอ่านเสร็จและไดเ้ งยหนา้ ข้ึนมา เห็นคนนอ้ งคนท่ี
เขาหลงรักต้งั แตเ่ ม่ือไหร่ไม่รู้ยนื อยตู่ รงหนา้ เขาแลว้

“ วา่ ไงครับพ่ชี า เป็นแฟนกบั พายม้ยั ”

“ อ้ืม พี่เป็นแฟนกบั นอ้ งพายนะ ”

พระพายและชาหอมไดฉ้ ีกยมิ้ ข้ึน ท้งั คู่วงิ่ เขา้ มากอดกนั ทา่ มกลางสายตาของคนใน
ครอบครัว ท้งั คูผ่ า่ นอะไรมาดว้ ยกนั ก็ไมน่ อ้ ยและเขาจะผา่ นมนั ไปดว้ ยกนั จนกวา่ จะตายจาก
กนั ชาหอมขอบคุณคนนอ้ งท่ียงั อยกู่ บั เขา รักเขาและทาใหเ้ ขาไดเ้ จอกบั ความรักดี ๆ ส่วนพระ
พายกข็ อบคุณชาหอมท่ีเป็นความรักดี ๆ ใหก้ บั เขา

“ พายหา้ มเหลม่ องสาวหรือหนุ่มอ่ืนแลว้ นะ ” ชาหอมพูดข้ึน

“ พายเลิกทาต้งั แตเ่ จอพี่แลว้ ตอนน้ีพายจะรักพชี่ าคนเดียวและรักตลอดไปดว้ ย ”