คนเลี้ยงม้า

เขียนโดย : จาง เสยี น เล้ียง

แปลโดย : พริ ิยะ พนาสุวรรณ

๑

ซู หลิง่ จนุ ไมเ คยนกึ เลยวา จะไดพ บพอ อกี

ขณะน้ี ซูกาํ ลงั สนทนากับพอ ในหอ งพักทต่ี กแตงอยา งงโออา บนชัน้ เจ็ดของโรงแรม
ท่สี งา งาม ทน่ี ี่ นอกหนา ตางออกไปมแี ตแ ผนฟา สนี ํา้ เงิน ประดับดว ยจุดขาวของกอ นเมฆที่
ลอยละลอ งอยูไมก ่ีกอ น แตท โ่ี นน ไกลออกไปในไรของเขาบนทีร่ าบสงู ทวิ ทัศนแ ตกตา งจาก
ท่ีน่โี ดยสิน้ เชิง... มีแตสเี ขียวและสเี หลอื งของทองทงุ กวางใหญเ ปน แถบ ๆ ยาวสุดสายตา

ขณะท่นี ่ังอยใู นหอ งน้ี จมอยใู นกลมุ ควนั จากกลองยาสูบของพอ ซ่ึงดคู ลา ยกับหมอก
เขารสู ึกเหมือนกบั ไดบินสงู ขนึ้ ไปทุกขณะ จนกระท่งั อยูเหนือกอ นเมฆ และทุกสิ่งทอี่ ยูต อ หนา
กลายเปน ภาพหลอนทเี่ ขาไมเขา ใจ ทวา กล่นิ ยาเสนของพอ ซงึ่ คลายกับกลิน่ กาแฟ ยาเสนตรา
อินเดยี นแดงที่เขารูจกั มาต้ังแตส มยั เปน เดก็ พิสจู นวาเขามไิ ดอยูใ นอาณาจักรของเทพนิยายบน
ทองฟา แตกาํ ลังอยใู นโลกแหง ความจรงิ

“ทแ่ี ลว มา... กใ็ หมนั แลว ไปเถอะ” พอพูดพรอมกบั โบกมอื แมจ ะเรียนสาํ เร็จจากฮา
วารดในทศวรรษที่ ๓๐ กต็ าม แตพ อ ยังรกั ษาบคุ ลิกสมยั ทีย่ ังเปน นกั ศกึ ษาไวได จนกระท่ัง
เด๋ยี วน้ี

ขณะน่งั ไขวหา งอยใู นโซฟาของหองชุดชัน้ เลศิ พอ กก็ ลา วตอ “ทันทีทพ่ี อ เหยยี บ
แผน ดินใหญ พอ กไ็ ดเรยี นรศู พั ทก ารเมืองของยุคปจ จุบนั ที่วา “มองไปขา งหนา ... ดังน้ันลูกควร
เตรียมตวั เดินทางไปตา งประเทศไดแลว ”

ทันใดนน้ั เอง ซรู ูส กึ หดหูใ จขึ้นมาทนั ที สาเหตกุ ็เน่อื งมาจากเครือ่ งแตง กายของพอ
และความหรหู ราของหองพกั เขาราํ พงึ ในใจ จรงิ อย.ู .. ทีม่ ันแลว กใ็ หม นั แลว กันไป... แตกจ็ ะ
ลมื สิ่งตาง ๆ ทเ่ี กดิ ขึ้นไดอ ยางไร

ในวนั หนึ่งของฤดใู บไมลว ง สามสิบปมาแลว... เปนวันซง่ึ คลายวนั นเี้ หลอื เกนิ ซกู าํ
แผน กระดาษใบเลก็ ๆ ทแี่ มจดท่ีอยใู หไ วแนน ขณะเดนิ เสาะหาวิลลาแบบตะวันตกหลงั หนึง่ ซึง่
ตง้ั อยูบนถนนจอฟฟรี ในยานของชาวฝร่ังเศสในเมืองเซย่ี งไฮ ใบไมสเี หลอื งย่งิ ดูยิ่งเหยี่ ว
หลงั จากฝนตก นาํ้ ฝนหยดจากใบพาราซอลซ่ึงยืนตน อยูนอกกําแพงบา นท่เี สรมิ ลวดหนามข้ึนไป
ขางบนไมขาดสาย

หลังจากกดกร่งิ ประตวู ิลลาซง่ึ เปน เหลก็ สีเทาซ้ําแลว ซาํ้ เลาเปนเวลานาน จงึ มเี สียงถอด
กลอน แลวคนเฝา ประตถู ึงไดโ ผลห นา ออกมา เขาเปน คนท่ีเคยเอาจดหมายไปสง ใหพอ บอ ย ๆ
ดงั น้นั ทัง้ คูจ ึงจํากนั ได เด็กนอ ยถกู พาไปตามทางเดินซเี มนตร ะหวางตนไมท ่ีปลกู เปนแถวอยู ๒
ฟาก และอกี ไมนานก็มายืนอยใู นหอ งรบั แขกของบา น ๒ ชัน้

แนล ะ ตอนนนั้ พอ หนุม กวาน้ีมาก พอ สวมเสอื้ กัก๊ ผาขนสตั วส คี รมี กาํ ลงั สบู กลอ งยา
เสน ยนื เทาศอกขา งหนึง่ บนขอบเตาผิง ศีรษะตก

สว นโซฟาท่ตี ง้ั อยูหนาเตาผิง มผี ูหญงิ คนหนึง่ นงั่ อย.ู .. ผหู ญิงคนทแ่ี มของซแู ชง และ
ดา ทุกวัน

“นี่นะหรอื ลกู คณุ ”
ซไู ดย ินเสยี งผูห ญิงคนน้นั เอยถามพอ
“ชางเหมือนคุณเสยี จรงิ ... มานีซ่ ิหน”ู
ซูเหลือบไปมองหลอ นแวบหน่งึ แตไมข ยับเขย้ือน
ซนู กึ ภาพผหู ญงิ คนนั้นออกแลว... เขาจาํ ได.... หลอ นมนี ัยนตาวาวเปน ประกาย ริม
ฝป ากทาลปิ สติกสแี ดงแปรด
“มีอะไรหรือ” พอเงยหนา ขน้ึ ถาม
“แมไ มสบาย... แมอ ยากใหพอ กลับบานเดีย๋ วน”ี้
“แมเรานะ ... ไมสบายอยูตลอดเวลาแหละ” พอ พึมพาํ ขยับตวั ถอยออกมาจากเตาผงิ
แลว เริ่มเดินกลับไปกลบั มาบนพรมสเี ขียวสลับขาวเปน แถบ ๆ
ซูจ อั งดอู าการของพอ พยายามขมนาํ้ ตามิใหไหลออกมา
“บอกแมข องเราวา พอจะกลบั ไปเรว็ ๆ นีแ้ หละ” พอมาหยดุ ยนื พดู ตอหนา
แมไดย ินประโยคนี้ซ้ําแลว ซ้าํ เลา ทางซกู ็รอู ยเู ต็มอกวาเชือ่ ไมไ ด
อยางไรกต็ าม ซูพยายามอกี ครั้งดวยอาการสงบเสง่ียม
“แมอ ยากใหพ อกลับบา นเด๋ียวนเี้ ลย”
“ฉันร.ู .. ฉันรู”
พอ พดู แคน ัน้ เอง แลววางมือบนไหลซู พรอมกับดนั เบา ๆ ใหเดนิ ไปยังประตูหอ ง
“ลกู กลบั บานไปกอนนะ... เอารถพอ ไปเลย อกี สกั ครพู อจะตามไป หากอาการแมย ังไม
ดขี ึ้น ลกู จงบอกใหแ มไ ปโรงพยาบาลทันท”ี
เม่ือมาถึงหอ งโถงของบาน พอตบศีรษะของซเู บา ๆ ดวยความรักและหวงใยพรอมกับ
พดู ตอ
“หากลูกโตกวานี้อกี สกั หนอ ย ลูกจะรวู าแมเ รานะ เปน คนเอาใจยากเหลอื เกนิ แมชอบ...
แมช อบ...”

ซเู งยหนา ขน้ึ ดู กเ็ หน็ ใบหนา พอ มีแววแหงความขมขืน่ ปรากฏอยอู ยา งชัดเจน เขารูส ึก
สงสารพอมาก

แตทนั ทที รี่ ถยนตทีเ่ ขานั่งอยูเคล่อื นไปตามถนนซึง่ ปกคลุมดว ยใบไมแ หงสีน้าํ ตาลดู
ประดุจพรมในยานชาวฝรง่ั เศสของเมอื งเซยี่ งไฮ น้าํ ตาก็เร่ิมไหลเปนทางลงบนรอ งแกม
ความรูสกึ นอยใจ สงสารตัวเองและความวา เหวประดงั กนั เขามา ซรู สู ึกวาไมมีใครอกี แลว
นอกจากตวั เขาเอง คือคนท่นี าสงสาร

ความจริง... เขาไดร ับความอบอนุ จากแมนอ ยมาก น้ิวของแมม เี วลาสมั ผัสหมากจอ ง
มากกวา จะมาแตะตอ งเสนผมของเขา และก็เชนกนั เขาไมเ คยไดรับคําแนะนาํ หรอื การนําพา
จากพอ เลย เมื่อไรท่ีพอ กลบั มาบาน พอ จะมที าทเี บื่อหนายและกังวลใจ แลวการทะเลาะกนั
ระหวางพอ กบั แมท่ีไมม วี ันส้นิ สุดกจ็ ะเรม่ิ ตนอกี

อยา งท่ีพอ พูดน่ันแหละ หากเขาจะโตกวาน้ีอีกสกั หนอ ยกค็ งจะเขาใจอะไรดขี นึ้ แตที่
จริง แมจะมอี ายเุ พยี ง ๑๑ ขวบ เขากพ็ อเขาใจทกุ สง่ิ ทกุ อยางโดยตลอด

ส่ิงท่แี มต องการก็คือ ความรกั ความอบอนุ จากสามี ขณะเดียวกนั พอกต็ อ งการสลัด
ภรรยาที่มอี ารมณร า ย ทง้ั พอ และแมไมต องการเขาเลย ซูรูดีวา เขาเปน เพียงผลผลติ ของการ
สมรสแบบคลมุ ถุงชนระหวางนกั เรียนนอกซ่ึงเพิง่ เดินทางกลบั จากประเทศสหรัฐอเมรกิ ากับหญิง
สาวจากครอบครัวคหบดีเจาของที่ดนิ น่นั เอง

คืนน้ัน เปน เชน เดียวกบั คืนกอ น ๆ ... พอ ไมไ ดกลับบา น หลงั จากนั้นไมน าน ซกู ไ็ ด
ยินขา ววา พอออกเดินทางไปจากประเทศจีนพรอ มกบั เมียนอย ตอ มาแมก เ็ สียชีวิตลงท่ี
โรงพยาบาลของพวกเยอรมนั

เปน เวลาเดยี วกนั กบั ทก่ี ารเปล่ยี นแปลงครั้งใหญเ กดิ ข้ึนบนแผนดิน

เดยี๋ วนี้ หลังจากเวลาผา นไป ๓๐ ป พอ หวนกลับมาพรอมกับเรยี กรอ งใหเขาเดินทาง
ไปอยูตา งประเทศดวย ท้งั หมดน้ีดคู อนขา งจะลึกลบั และไมส มเหตสุ มผลเลย ซูแ ทบจะไมเ ชอื่
ตัวเองวา พอแท ๆ ของเขากาํ ลังนง่ั อยตู รงหนา และกเ็ กอื บจะไมเชื่อเชน กนั วา เปน ตัวของเขา
เองท่นี ง่ั ตรงขาม

เม่ือมิสโซง เลขานกุ ารณิ ีของพอเปดประตูหอ งแตงตวั ซูเ หลือบไปเหน็ กระเปาเดินทาง
หลายใบ แตละใบมีปา ยชื่อโรงแรมหลากสตี ดิ เต็มไปหมด มโี รงแรมในลอสแองเจสสิ โตเกียว
บางกอก และฮองกง รวมทั้งปา ยของสายการบินหลายหลายบริษทั ดวยกัน ดูเหมือนวากระเปา
เหลานน้ั จะรวมเอาโลกทัง้ โลกมาเกบ็ ไวในหองแตง ตัวเล็ก ๆ

แตส ําหรับ ซู หลง่ิ จนุ การที่จะเดินทางจากไรป ศสุ ัตวมาถงึ ที่นีไ่ ดน นั้ หมายถงึ การ
เดินทางโดยรถประจาํ ทาง และรถไฟ เปนเวลาถึง ๒ วนั เต็ม ๆ หลังจากที่ไดรับแจง ลวงหนา
เพียง ๓ วัน กระเปาหนังเทียมสีเทาของเขาท่วี างอยบู นโซฟา ซงึ่ นบั วาทันสมยั ทสี่ ดุ สาํ หรับ
ชาวบานในยา นไรป ศุสัตวด ูบบุ บี้นา สงสาร เมอ่ื เทยี บกับหองท่ีโออ า บนกระเปา มีถงุ ไนลอนถัก
ซง่ึ บรรจุแปรงสฟี น ผา เช็ดตัว และไขตม อีก ๒ – ๓ ฟองซึง่ เขากนิ ไมห มดระหวา งการเดนิ ทาง
ไขต มท่ีแตกและแหง ซ่งึ ดูเหมอื นจะมาอยูผ ิดท่ที ําใหซูน ึกถงึ คืนกอ นวนั ทเ่ี ขาจะเดินทางมา
ซวิ จ้ือ – เมยี ของเขาคะยัน้ คะยอใหเขาเอาไขตม มาอกี เพอื่ จะไดฝ ากพอดว ย คดิ ถงึ ตอนน้ี ซู
ชวยไมไ ดทจ่ี ะย้มิ ใหก บั ตนเองอยา งขมขืน่

เมือ่ วานซืน ซิวจอื้ ด้อื ดงึ ท่ีจะพาซิวซ่ิวลกู สาววยั ๕ ขวบมาสงเขาที่สถานีรถประจาํ ทาง
ดว ยเปน ครั้งแรกที่เขาเดนิ ทางจากไรปศสุ ัตว หลังจากทไี่ ดแ ตง งานมา และการเดินทางคร้ังน้ี
นบั เปน โอกาสยง่ิ ใหญสําหรับครอบครวั เล็ก ๆ ของเขา

“พอ ... ปก กิ่งอยูไ หน” ซวิ ซิ่วถาม

“มนั อยูทางทศิ ตะวนั ออกเฉยี งเหนอื ของจังหวดั เรา”

“ปกก่ิงใหญก วาตัวจังหวดั ของเราไหม”

“ใช. .. แนนอน”

“ปกกงิ่ มดี อกผเี สอ้ื ไหม”

“ไม. .. ท่ีปก ก่ิงไมมีดอกไมช นิดนหี้ รอก”

“แลวมมี ะกอกปาไหม” ลูกสาวถามอกี

“โอ... ไมม ีหรอก ทน่ี ัน่ ไมม ีผลไมปา หรอก”

“แยจ ังเลย” ซวิ ซ่วิ ถอนหายใจยาวอยา งผใู หญ เด็กหญิงซึ่งกําลังใชม อื ทัง้ สองเทาคาง
ไวม ีสหี นาผดิ หวงั สําหรับเธอแลว ทีด่ ี ๆ ทกุ แหงควรมที ัง้ ดอกผีเสอ้ื และมะกอกปา

“เดก็ ท่มึ ” ผูเฒาจา วคนขบั รถมา หยอก “ปกกง่ิ ใหญโตมาก แตค ราวน้พี อของเจาอาจ
ไปไกลมาก... อาจเดนิ ทางไปตางประเทศพรอมกบั คุณปขู องเจา กไ็ ด... จรงิ หรอื เปลา ... ครูซ”ู

ซิวจอื้ ซึง่ นง่ั หอตวั อยหู ลงั คนขับ ยม้ิ ใหสามอี ยา งออ นหวาน แตไมพ ูดอะไร

รถมาโขยกเขยกไปตามถนนดนิ ดา นเหนอื ของถนนเปน ไรซ ่ึงไดร บั การดแู ลอยา งดี ฝง
ดา นใตของถนนเปน ทงุ หญาเล้ียงสัตวท ่กี วา งใหญไพศาล ครอบคลุมเนอื้ ทีจ่ นหายเขาไปใน
หมอกยามเชา ... คลุมไปถึงบรเิ วณที่เขาเคยนํามา ไปเลี้ยง ทแี่ หงน้ีมีแมเหล็กอยใู นตัวมันเอง
เม่ือมองดทู ุง หญา หรือตน ไมต นใดตนหน่ึงจะทําใหเ ขาระลึกถึงความหลังไดอยา งไมมีท่ีส้ินสุด
โดยเฉพาะอยา งย่ิงในเชา วันน้ี ทุงหญาดมู ีเสนหมากกวาเดมิ

ซู รูวา มตี นมะกอกปาอยทู ่ไี หน เขากระโดดลงมาจากรถมา ว่งิ หายไปครหู น่งึ แลว
กลับมาพรอมกบั ผลไมส ดสําหรบั ทกุ คน มะกอกปา เปน ผลไมท่ขี นึ้ เฉพาะในแถบตะวันตกเฉียง
เหนือเทา นัน้ มรี สหวาน ๆ ฝาด ๆ เขาเคยกินเปน ประจาํ ในคราวเกิดวกิ ฤตการณอาหารใน
ทศวรรษที่ ๖๐ และเปน เวลานานเหลอื เกนิ ที่เขาไมไ ดล มิ้ รสมันอกี พอมากินอีกที เขารูส กึ
เสยี ดายโอกาสท่ผี า นมา มินาเลา... ซิวซวิ่ ถงึ ไดถ ามวามมี ะกอกปา ในปก ก่งิ หรือไม

“คุณปคู งจะไมเคยกินหรอก” ซวิ จือ้ พดู ย้ิม ๆ แลวถม เมลด็ ทิ้ง

คงเปน ครั้งเดียวทห่ี ลอ นพยายามนกึ วาดภาพบิดาของสามี

ความจริงแลวไมย ากเลยท่จี ะนึกวาดภาพ เพราะพอกับลกู เหมอื นกันมาก ถาซวิ จือ้ จะ
พบพอของเขาทไ่ี หนสกั แหงแลว หลอ นจะตองรูจักทันที ทั้งพอ และลูกมีตาเล็กและเรยี วยาว
สนั จมกู เปน เสนตรง รมิ ฝป ากหนา แมกริ ยิ าทา ทางกเ็ หมือนกนั มาก ซ่งึ แสดงวาเปน สายเลอื ด
เดยี วกัน พอ น้ันดูจะไมสมกับวยั ที่แทจ รงิ แทนทจ่ี ะมีรา งกายซบู ซีดไมแขง็ แรง แตผิวเน้อื กลับ
คลา้ํ เชน เดียวกบั ลูกชาย ซง่ึ เปนผลจากการอาบแดดแถวชายทะเลในลอสแองเจลิสและฮอ งกง
พอ ยงั สนใจในรปู รางและสัดสว นของตนเองมาก ถึงแมว าผมจะเปนสีเทาแลว แตก ็ไดร บั การตัด
แตงอยางเรียบรอย เลบ็ มอื กไ็ ดร ับการดแู ลอยา งสวยงาม ท้ัง ๆ ท่ีหลังมือเรมิ่ ตกกระบางแลว

มกี ลองยาเสนยหี่ อ ๓ บี ถุงยาเสน หนงั แกะโมร็อกโคแท ไฟแซกทองคํา และเข็ม
กลัดเนคไทเพชร วางเรยี งรายอยรู อบ ๆ ถว ยกาแฟทหี่ รหู ราอยบู นโตะ... คงจะเปน ไปไมไดท ี่
พอ จะชอบกนิ มะกอกปา

๒

“โอ แปลกเหลือเกนิ ที่ไดย ินเพลงใหมลาสดุ ทน่ี ”ี่

มสิ โซง อทุ านเปน ภาษาจีนชัดถอ ยชัดคํา หลอนเปน คนสูงโปรงสมสวน ผมสีดาํ ยาว
สลวยถูกรวบไวด วยริบบิน้ ผา ซาตีนสีแดง และมนี า้ํ หอมกลนิ่ มะลทิ นี่ มุ นวลคลงุ อยรู อบตวั

“ทา นผูอํานวยการซูค ะ ชาวปกกิ่งนีค่ ุนเคยกับการเตนดิสโกมากทเี ดยี ว ดเู หมอื นจะ
คล่ังไคลก ารเตน แบบนย้ี ง่ิ กวา ชาวฮองกงเสียอีก ดฉิ ันคดิ วา พวกเขาเปน คนทันสมยั แลวเดยี๋ วน”้ี

“แนน อน... มันยากมากทจี่ ะตอ สกู บั ความรสู กึ อยากสนกุ สนาน” ผอู าํ นวยการซยู ้ิมราว
กบั เปน นกั ปราชญ “พวกเขาไมไดค ิดวา ตนเองเปน คนงุมงามโบราณอีกแลว ”

เมื่อรับประทานอาหารค่ําเรยี บรอย พอ และมิสโซง กพ็ าเขาไปยงั หอ งเตน รํา ซูไมเ คย
คดิ มากอนวาจะมสี ถานทแ่ี บบนใี้ นปกกง่ิ เมอ่ื สมยั เขาเปนเด็ก พอ และแมเคยพาไปโรงเตนราํ มี
ชื่อหลายแหงในเซีย่ งไฮ ดเู หมอื นชอื่ “ด.ี ดี.เอส” “พาราเมาต” “ไนตคลับฝร่งั เศส” และอื่น ๆ
ดูอยา งกบั เขาไดก ลบั ไปยังสถานที่ทเ่ี คยหลอกหลอนอีก ผูค นมากหนาหลายตาทเี่ ดนิ
พลกุ พลานคลา ยปศ าจลอ งลอยอยใู นแสงไฟขมุกขมัว ทาํ ใหรูสกึ อดึ อดั ขน้ึ ทนั ที ประหนึ่งคนท่ี
ถกู ลากไปบนเวทกี ารแสดง แตไมส ามารถจําบทบาทของตวั เองได

ภาพทเ่ี หน็ ในหอ งอาหารโรงแรมเม่อื สักครูกเ็ ชน กนั ภาพอาหารมากมายที่คนกินกันนิด
ๆ หนอย ๆ แลว ท้ิงเหลือไวเ ตม็ จาน ยง่ิ ทําใหเ ขารสู กึ สะอิดสะเอียนยิ่งขึน้ ทไี่ รป ศสุ ตั ว เมื่อผูคน
ไปกนิ อาหารในภตั ตาคารของรัฐประจาํ จงั หวดั พวกเขาจะเอาอาหารทเ่ี หลอื ใสก ลองกลับบาน
เกบ็ ไวกินวนั ตอ ไป

ทันใดกม็ เี สยี งดนตรีดงั ข้ึนในหองเตน ราํ ใหญ นกั เตนรําหลายคพู ากนั ออกไปวาด
ลวดลายสุดฝเทา แทนที่จะคลองแขนเขาไวดวยกนั พวกเขาตางกโ็ ยกตวั ไปขางหนา แลว
แอนมาขางหลังย่วั เยากันอยางกับไกช น ดูเหมอื นเปนวิธที ี่พวกเขาใชข จดั พลงั งานสวนเกิน ทาํ
ใหซ นู ึกถึงชาวนาตนี เปลาทก่ี าํ ลงั ทาํ งานหนกั ในทุงนา พวกเขาจะตวดั แขนไปทางซายที
ทางขวาที กมตัวตํา่ ลงไปขางหนา เพื่อเกีย่ วขา ว บางทจี ะตะโกนดวยเสียงแหบ ๆ เพือ่ เรยี ก
เพ่อื นชาวนาอกี คนหนึ่ง ซ่งึ ยนื หาบถังอยูแ ตไ กล “นํ้า... น้าํ ... นํา้ ...” มันจะเปน อยางไรหนอ...
หากเขามีโอกาสนอนลงใตร ม เงาไม ใกลก บั คลองชลประทานท่ีเตม็ ดวยนํ้าขุน ๆ สูดเอากล่ินฟาง
เขา เต็มปอด แลว ผงึ่ ตวั เองในสายลม

“เตน รําไหม... คุณซู” เสียงมิสโซงทย่ี ืนติดกันถาม ทาํ ใหตอ งสลดั ความฝน ออกไป

เขาเอยี้ วตวั มาดู ก็เห็นวาหลอ นเองก็เชน กนั ... นัยนตาวาวเปน ประกายและวาดรมิ
ฝป ากดวยลปิ สตกิ สีแดงแปรด

“เออ... อา... ไม... ไม... ผมเตน รําไมเ ปน” เขาตอบตะกกุ ตะกักคลา ยคนไมม ีสติ เขา
เลย้ี งมา ได ไถนาได เก่ียวขาวได. .. แลวทําไมจงึ ตองมาเตนราํ แบบนด้ี วย

“นี่... อยาทาํ ใหเขาเปน จุดเดน ซิ” พอปรามมสิ โซง “ประเดย๋ี วผูจัดการหวงั จะมาพา
คณุ ออกไปเตนเอง”

ชายหนมุ รูปหลอ ในชุดสากลสีเทาเดินตรงมาหาพวกเขา แลว หลงั จากทโ่ี คง อยา งสภุ าพ
ใหม ิสโซง ทั้งคูพากนั ออกไปยงั ฟลอรเ ตน ราํ

“เธอยงั คดิ ถงึ เรื่องอะไรอยูอกี ” พอถามกอ นจุดกลองยาเสน แนนอน... เธอรูอะไรดีกวา
พอ ตอนนน้ี ะการขอวีซางายมาก แตต อไปภายหนา ไมม ใี ครรูว าอะไรจะเกดิ ขนึ้ ”

“มีบางสง่ิ ทน่ี ่ี ทีท่ ําใหผมไปไมไ ด” ซหู นั มาประสานสายตา

“รวมทั้งประสบการณท ี่ขมขน่ื ทงั้ หมดน่นั ดวยหรอื ” พอ ถามดวยนา้ํ เสียงราบเรยี บ

“ใช. .. แนนอน... เพราะสง่ิ ทั้งหลายเหลา นน้ั และความสุขครั้งนม้ี คี ุณคา มากมายทีเดยี ว
สาํ หรับเรา”

พอ ยกั ไหลแ ลวมองหนาลูกชายอยางงง ๆ

ซรู สู กึ หอ เหย่ี วขึ้นมาอีกทันที วนิ าทีนัน้ เองเขากร็ ูวาโลกของพอเปนอีกโลกหนึ่งท่ีเขาไม
รจู ักและไมเขาใจ รูปรางหนา ตาทเ่ี หมอื นกันไมส ามารถขจัดความแตกตางในความนกึ คดิ ของ
เขาทัง้ สองได

ท้งั คูจอ งตากนั ดวยสายตาแตกตางไปคนละแบบ ไมม ีใครสามารถมองเห็นความรูสึกใน
ใจของซ่งึ กนั และกนั ได

“เปนเพราะ... เพราะเธอยังอาฆาตพออยอู ีกหรอื ” พอ กม หนา พดู เสยี งคอย ๆ

“ไม. .. ไมใ ชอ ยางนน้ั ” ผูเปนลูกพดู พรอ มกบั โบกมอื ไปมา “กอ็ ยา งทพี่ อพดู น่ัน
แหละ... ทีแ่ ลว กแ็ ลวกันไป... มนั เปน อกี เหตหุ น่งึ ตางหาก ไมเกีย่ วกนั เลย”

มาถึงตอนน้ี ดนตรีเปล่ยี นไป แสงไฟในหอ งดเู หมอื นจะหรลี่ งไปกวาเดมิ และซูไม
สามารถมองเหน็ วา ใครเปน ใครในฟลอรเตน รําตอ ไปอีก

“จรงิ อยู. .. อะไรท่เี ปน อดตี ก็คอื อดตี อยา งไรก็ตาม ความขมข่ืนกจ็ ะยงั มอี ยู หากเรา
คดิ ถึงมัน” พอ ถอนหายใจแลวกลาวตอ “แตพ อ คดิ ถึงเธอมาก... และเด๋ียวน.้ี ..”

“ใช... ผมเชือ่ พอ” ซตู อบ เสยี งดนตรเี ปล่ยี นไปเปน เพลงเยน็ ๆ ทําใหเกดิ บรรยากาศที่
เศรา ใจ “และบางครั้งผมก็คิดถงึ พอ ดว ย”

“จรงิ หรอื ” พอยอ นถาม

จริง... เขาเคยคิดถึงพอ ซยู งั จาํ คนื หน่งึ ของฤดูใบไมรวงเมือ่ ๒๐ ปกอนไดอ ยางดี

แสงจันทรสาดสอ งผานหลงั คากระตอ บทเ่ี ปน รโู หวเ พราะพายุฝนลงมาบนบรรดาคนเลีย้ ง
มาท่สี วมเสอื้ ผา ขาดกะรุงกะรงิ่ กลมุ หนง่ึ ซง่ึ กาํ ลังนอนหลบั พกั ผอ นอยกู บั พน้ื ทนี่ อนอยูติดฝา
กระทอ มดา นหนึ่งคอื ซู หล่ิง จุน เขาตัวส่ันไปดว ยความหนาวเหนบ็ จนกระทงั่ ทนนอนบนกอง
ฟางที่เปยกช้นื ตอ ไปไมไ หว เขาลกุ ข้ึนแลวเดินออกไปขางนอก... นอกกระทอ มมีพ้นื แผนดนิ ที่
เปนโคลน สะทอ นแสงจนั ทรระยบิ ระยบั ประหนง่ึ เศษแกว แตกกระจัดกระจายเต็มไปหมด มี
หลมุ โคลนอยทู ั่วไป และมกี ลิน่ สาบในอากาศดว ย... ในทส่ี ดุ เขากพ็ บคอกสัตว มา ฬอ และลา
ตางพากนั ยนื เค้ียวหญา แหง อยูเงียบ ๆ ... เขาพบรางหญา วางอยรู างหนง่ึ จึงรีบปน ขึน้ ไปนอน
ทันที

ภายในคอกมา มแี สงสลวั ๆ ที่เกิดจากแสงจนั ทรสะทอนฝาผนังดินดา นหนึ่ง สัตวแตละ
ตวั ยืนกมหวั อยเู หนอื รางหญาคลา ยกบั วา กําลังแสดงคารวะตอดวงจนั ทร เขารสู กึ รนั ทดใจ
อยางย่ิง บรรยากาศตอนน้นั เปนเหมือนสัญญาลกั ษณแ สดงความโดดเดี่ยวอา งวางของเขา
ผูคนพากันละทงิ้ เขาไปหมด เขาถูกผลักดันใหม าสมาคมกบั มา และววั ควาย

เขารองไหอยา งเจบ็ ปวด นอนงอตวั อยใู นรางหญา ซูจาํ ไดวา ตลอดชวี ติ ที่ผา นมา เขา
ไดพ ยายามท่จี ะปอ งกันและชว ยตัวเองใหพ น จากความกดดันจากทกุ ทศิ ทาง แรกสุดผูบังเกดิ
เกลา ละท้งิ เขา หลังจากนัน้ แมกเ็ สยี ชวี ิต ลุงฮบุ สมบตั ิแมไ ปหมด ปลอ ยใหเขาอยูต ามลําพงั ซู
จําเปนตองยา ยเขาไปอยใู นพอพกั ของโรงเรยี น พรอ ม ๆ กบั ตอ งใชท นุ การศกึ ษาของรัฐบาล
โรงเรยี นเปนผูเ ลี้ยงดใู หเ ขาเติบโตข้นึ มา

มนั เปนชว งเวลาทสี่ ดใสในทศวรรษท่ี ๕๐ แมวาเขาจะเปน คนคอ นขา งเงยี บขรมึ และ
ละเอียดออน อนั เปน ผลของชีวติ วัยเดก็ แตซกู ค็ อย ๆ ถูกดูดซมึ เขา ไปเปนสวนหน่งึ ของการใช
ชวี ิตรวมกนั เขาชางคิดชา งฝนเชน เดียวกบั นกั ศกึ ษาวัยรนุ คนอนื่ ๆ

หลงั จากเรียนสําเรจ็ ไมนาน ความฝนของเขากเ็ ปน จริง เขาเริม่ มโี อกาสสวมเครอื่ งแบบ
สีนาํ้ เงิน หอบสมดุ หนงั สอื ไวใ นออมแขน และพกชอลค เขยี นกระดานแลว ทําหนา ทคี่ รูชัน้
ประถม

ตง้ั แตน ้นั มา เขามเี สนทางชวี ติ ใหม... เสนทางชีวติ ของเขาเอง

หลงั จากนั้นไมนาน ผนู าํ ของโรงเรยี นจาํ เปน ตองทาํ บญั ชีรายชอ่ื ฝา ยขวา แลว สง ให
ผูบ ังคบั บญั ชาใหเต็มตามจํานวนทกี่ ําหนดมาให และชอื่ ของซูกเ็ ลยถกู บรรจุลงไปในบญั ชคี น
ประเภทนน้ั เชน เดยี วกับชอ่ื พอ ของเขา

ในอดตี พวกนายทุนละท้ิงเขาไป ยกแตเพยี งสมบัติทเ่ี อาไปไมไดให และในขณะน้คี น
อีกพวกหน่งึ กข็ ับไลไสสง เขา... ตราหนาวา เขาเปนฝา ยขวา ในท่สี ดุ เขากถ็ กู ทอดทิ้งโดยทุก
คน... ทกุ ฝาย แลวถกู สง มาทไี่ รป ศุสตั วแ หงน้ี เพื่ออบรมใหมโดยการใชแ รงงาน

มา ตวั หนงึ่ กนิ หญาอิ่มแลว เดินเลาะมาตามรางหญา ตรงมาหาเขา มนั มาหยดุ ยนื อยู
ใกลมาก แลว ยน่ื คอมาจนเขารูสึกรอ นจากลมหายใจของมนั ซลู มื ตาขึน้ กเ็ ห็นหวั มา สีนา้ํ ตาล
กาํ ลังเค้ยี วหญา แหง อยตู อหนา มันเริ่มรูวา เขานอนอยตู รงนนั้ แตแทนทีจ่ ะต่ืนตกใจ มันกลับยนื่
คอใกลเ ขามาอกี แลว ใชป ลายจมกู เปย ก ๆ มาดมหนา เขา การกระทําของสัตวเ ลีย้ งทาํ ใหเขา
ยิง่ เศราใจหนกั ไปกวา เดิม เขากอดคอเจามาสีนาํ้ ตาลไวแ ลวรอ งไหเ ปน วรรคเปนเวร นํ้าตาของ
เขาไหลลงบนคอมาจนเปยกชมุ เขาคอ ย ๆ ยนั กายขน้ึ คุกเขาบนรางหญา ใชม อื ทงั้ สองกวาด
เอาเศษขา วเปลือกมากองรวมกันไวต อหนาเจา เพื่อนยาก

... แลว พอ... พอ อยทู ี่ไหนละ ... ตอนนน้ั

๓

ในทีส่ ุด พอ กก็ ลับมาแลว

ไมใ ชค วามฝน พอ นอนหลับสบายอยอู กี หอง สวนซขู ณะทีน่ อนอยบู นทน่ี อนสปริงออ น
นุม เขาคิดถงึ ความแตกตา งของที่นอนซ่ึงนอนอยขู ณะนี้กับรางหญา ที่แข็งกระดาง

แสงจันทรส องลอดหนา ตางเขา มาครอบคลมุ เนอื้ ทบี่ างสว นของพรม โซฟาและผาคลุม
เตยี ง และทา มกลางแสงจันทรสีนวลนัน้ ประสบการณตาง ๆ ท่ีเกดิ ขนึ้ ตอนกลางวันหวนกลบั มา
หาอกี คร้งั มันลอยข้นึ เหนอื ความคิดอ่นื ๆ ครง้ั แลว ครั้งเลา ปรากฏใหเ หน็ เดน ชัด ซรู ูว าเขาไม
สามารถปรบั ตวั เขากบั ส่งิ ตาง ๆ ที่นี่ไดเลย พอ กลับมาแลว กจ็ ริง แตตา งก็กลายเปนคนแปลก
หนา การกลับมาของพอทําไดก็เพียงคยุ เขยี่ เอาความหลังเกา ๆ ที่ขมข่ืนขนึ้ มา เพ่อื รบกวน
ความสงบในใจเขาเทานัน้

แมจะเปน ฤดใู บไมร วง แตดูเหมือนวา อากาศภายในหองยงั รอนอยู เขาสลดั ผา หม ขน
สตั วท ี่คลุมตวั ออกไป ขยบั ขน้ึ ไปนัง่ พงิ พนกั หัวเตียง แลวเปดไปท่ตี ั้งอยบู นโตะขางเตียง เขา
นอนน่งิ ไมก ระดกุ กระดิก ขณะใชสายตากวาดไปสงั เกตสิง่ ตาง ๆ ในหอ งอยา งพินิจพจิ ารณา
จนกระท่ังเหลือบเห็นรางกายของตนเอง

ขณะซสู ํารวจแขนทเี่ ต็มไปดว ยกลามเน้ือเปน มดั ๆ เสน เลือดทีน่ อ ง เทาใหญทงั้ สอง
ขาง อุง มือและสน เทา สากแข็งกระดา ง เขานึกถงึ คาํ สนทนากับพอ เมอ่ื ตอนบาย

พออนญุ าตใหม สิ โซง ไปทําธรุ ะสวนตวั ของหลอนได หลงั จากพวกเขาดม่ื กาแฟเสรจ็
แลว เรมิ่ เลา ใหเ ขาฟง ถงึ ความกาวหนาของบริษทั ที่พอ เปน เจา ของ... เลา ถึงนองชายตา งมารดา
ของเขา ซ่งึ พอบอกวาไมมคี วามสามารถ และถงึ ความปรารถนาของพอท่จี ะกลับมายงั มาตุภมู ิ

“...แลว ถา หากเธอจะไปชว ยพอ...พอก็คิดวา น่นั เปน รางวลั อยา งหนงึ่ ” พอพูดพรอ มกบั
ยม้ิ

“สงิ่ ทเ่ี กิดขึ้นเมื่อ ๓๐ ปก อนทําใหพอ เสยี ใจอยา งยิง่ พอรวู าท่นี ีเ่ ราเนน เร่อื งถิ่นกาํ เนิด
มาก และชวี ิตเธอก็คงจะไมไ ดผ า นมาอยา งสะดวกสบาย บางครั้งพอเคยคดิ วา เธอคงจะตายไป
แลว ดวยซาํ้ แตพ อ กห็ วงเธอตลอดเวลา บางคร้ังยงั นกึ ถงึ เธอในลกั ษณะทย่ี ังเปน ทารกนอนอยู
ในออ มแขนของพเี่ ล้ียงในวันทค่ี ณุ ปเู ล้ยี งใหญท ่ีนานจงิ พอ จาํ ไดชดั เจน ดูคลา ยกับเหตกุ ารณ
นัน้ เพง่ิ จะเกดิ ขนึ้ เมอ่ื วานนเ้ี อง วนั นัน้ มแี ขกเหรื่อมาจากเซ่ียงไฮเ ยอะแยะเลย เธอรูไ หม... เธอ
เปนหลานชายคนแรกของครอบครัว...”

เด๋ยี วนี้ ภายใตแ สงสวางจากโปะไฟสีเขยี วขางเตียง ซรู ูสึกประหลาดขน้ึ มาทันที เขา
จอ งดูรางกายทีแ่ ขง็ แรงของตวั เอง ขณะเร่อื งราวสมยั เดก็ ซึ่งพอ เพงิ่ จะเลา ใหฟง เปนครั้งแรกยงั
กองอยูในหู ทาํ ใหเ ขาตองเปรียบเทยี บชวี ติ ในวยั นน้ั กบั ปจ จุบนั

ซเู ร่ิมคน พบขอ แตกตางทีแ่ ทจ ริงระหวางพอกับเขา... เดก็ ชายคนหนึ่งซึ่งถอื วาเปน ผูสบื
สกลุ ของครอบครัวทีเ่ กาแกร ํ่ารวยและเปนทีย่ อมรบั ของสงั คมเมืองเซ่ียงไฮ ไดกลายเปน กรรมกร
ผูใ ชแรงงาน แตสง่ิ ท่ผี สมผสานเขาไปในระหวางการเปล่ียนแปลงนนั้ ก็คอื ความขมขน่ื และ
ความช่นื ชมกับผลของการทํางานหนัก

เนือ่ งจากซูเปนบคุ คลไรบา น เขาจึงถกู จดั ใหทาํ งานเปน คนเล้ียงมา หลังจากผา นการ
อบรมโดยการใชแรงงานแลว

ตอนเชา ขณะอาทิตยเ ริม่ ทอแสงเหนือแมกไมแ ละหยาดนํา้ คางที่ยงั เกาะอยบู นใบหญา
สะทอนแสงเปนประกายระยิบระยับ ซูจ ะไปเปดประตคู อกสตั ว บรรดามาและวัวควายจะพากันวงิ่
ออกมา มุงหนาสทู ุง หญา นกคุมและไกปา จะพากนั บนิ หนจี ากพงหญา สง เสยี งรอ งตกใจ พวก

นกจะกระพอื ปก อยา งรวดเร็ว บินตรงไปสทู ิวไมท่ีมองเหน็ อยลู บิ ๆ ประดุจลกู ศร เขาเอง
กระโดดข้นึ หลังมาแลวควบออกไปตามเสนทางเกาแก ประหน่งึ กระโจนสอู อ มอกของธรรมชาติ

บางคร้ัง ขณะนอนบนเนนิ ดนิ คนเลีย้ งมา หนมุ เคยมองขึ้นไปบนทอ งฟา จอ งดูปุยเมฆสี
ขาวประดุจหมิ ะซ่งึ เปลยี่ นรูปรา งไปเรือ่ ย ๆ.. คลา ยชีวติ ของตนเอง กระแสลมจะโชยมาลบู ไล
ทกุ สว นของรา งกาย เขารูสึกสบายเพราะสายลมสดชื่นกบั กล่ินเหง่ือมาและกล่ินเหงอ่ื ตัวเอง
ซึ่งทําใหร สู กึ วา ชีวติ เคล้มิ ฝน ไปอยางมคี วามสขุ ขณะที่รางกายละลายไปกบั สายลมของปา
ใหญ. .. แมเขาจะเปนคน แตความเปน คนก็ไดส ญู ไปกบั ธรรมชาติเสยี แลว ผลก็คอื ความ
ทอแทท มี่ ีอยูใ นใจหายไปหมดสิ้น ความโศกเศรา ความขมข่ืนในโชครายถูกความรักชีวติ และ
ความรกั ธรรมชาติเขามาแทนท่เี สยี หมด

พอตกเทย่ี ง มา แตละตัวจะกนิ อ่ิม พากันเดินเรียงแถวออกมาจากพงหญา ขา งบึงใหญ
บางตวั ก็สะบัดคอไปมา บา งตวัดหางไลฝ ูงริ้นและเหลอื บทบี่ นิ มาตอม พวกมนั จะพากันยนื เปน
กลมุ ใกล ๆ แลวจองดูเขาดวยสายตาออนโยน บางครัง้ หมายเลข ๗ ซึง่ เปนมา สขี าวจะเดนิ
วนเวียนรอบ ๆ เพ่ือนฝงู แลวหยอกลอกับมา พกิ ารหมายเลข ๑๐๐ แตตวั ทีถ่ กู หยอกกไ็ มยอม
แพ มันจะหันหลังและเตะตอบเบา ๆ ดวยขาขางพกิ ารนัน้ หมายเลข ๗ จะรบี หลบอยา งรวดเรว็
แลววง่ิ วนไปรอบ ๆ ฝูง ชูคอสูงขึ้นไปในอากาศ หยดนํา้ สขี าวกระจายวอนไปทุกทศิ

เมือ่ เหน็ เชน นั้น ซูจะหยบิ แสย าวข้ึนมาถือ แลวตะโกนใสพวกมา อยางดดุ นั พวกมันจะ
พากนั ชันใบหูขน้ึ ตรง แลวทง้ั หมดจะหันไปจอ งตวั กอ กวน ในทสี่ ดุ ทุกอยา งก็จะสงบ คลาย
กบั พวกนกั เรยี นซน ๆ ท่ถี กู ดุ หมายเลข ๗ จะไปยนื แชนํา้ ซึง่ ลึกแคเ ขา เพือ่ ผอ นคลายความตงึ
เครียดของกลา มเน้อื สง่ิ ที่สมั ผสั สายตาของคนเล้ียงมา นี้ ทาํ ใหค ดิ วาเขามชี ีวิตอยทู า มกลางฝูง
สัตวและคลา ยกับวาตัวเองเปนเจาชายในเทพนยิ ายซึง่ รายลอ มไปดว ยวญิ ญาณจาํ นวนมาก

ภายใตแ สงแดดทแ่ี ผดเผาลงมาไมป รานี เงาเมฆจะเคลอื่ นไปชา ๆ ตามเชงิ เขาทตี่ ั้งอยู
ไกลลบิ นกเปดนํา้ เริม่ รอ งเสียงดงั เม่ืออูณหภมู ขิ องนา้ํ ในบงึ สงู ขึ้น บรเิ วณนี้ไมเพียงกวา งใหญ
ไพศาล แตยังสวยงามดว ย และทนี่ ี่เอง... ท่คี ําวา “มาตุภมู ”ิ ... ซ่งึ แมจ ะเปน แคนามธรรม ก็
อธิบายออกมาใหเขา ใจไดชัดเจน คนเลีย้ งมา หนมุ พอใจแลว และความรสู กึ สงบก็บังเกดิ ขึน้ ใน
ใจ ถงึ ชีวติ จะผา นอะไรตอ มิอะไรมามากมาย...มนั กย็ งั เปนสงิ่ สวยงามท่ีสดุ ทงั้ ธรรมชาติ และการ
ออกแรงทาํ งานสอนเขาในส่งิ ทไ่ี มส ามารถเรียนรูไดจ ากหอ งเรยี น

บางคราวจะมีฝนหา ใหญต กลงในทุง หญาเลย้ี งสตั ว ตอนแรกดคู ลายกบั ฉากสีดําขึงพาด
จากยอดเขาลูกหนึง่ ไปยงั ยอดเขาอกี ลกู หนงึ่ ตอ มาลมจะพัดพามนั ใกลเ ขา มา... ใกลเ ขามา
และหลังจากที่หยดเปาะแปะลงมากอน สายฝนกจ็ ะเรมิ่ กระหน่าํ แลวบรเิ วณทองทงุ กวางใหญก็
ถูกคลมุ ไปดว ยหมอกสขี าว

ขณะฝนกําลงั มา ซูจะตอ นฝงู มาของเขาไปสูทวิ ปาเพือ่ หาทก่ี ําบัง เขาถอื แสยาวในมือ
กระโจนข้ึนหลังมา ควบไปรอบ ๆ ฝูง แลวตะโกนไลดว ยเสยี งดัง ในตอนน้ัน เขาจะรสู ึกวา ตน
เปนคนแขง็ แรงและมีประโยชน หาใชบ ุคคลท่ีไรค วามสําคญั และไรค า อีกตอไป

และการตอ สอู ยา งหนักกบั ฝน ลม ยงุ และร้นิ ซเู ริ่มสรา งศรัทธาในชีวิตใหมข ึ้นมาใหม

พวกคนเล้ยี งสตั วจากแตละกลมุ จะมโี อกาสอยูร ว มกนั กแ็ ตช ว งที่มีพายฝุ นเทาน้นั พวก
เขาเบยี ดกนั ในเพงิ แคบ ๆ ดคู ลายกบั เรอื ลาํ เล็ก ๆ ที่กาํ ลงั ทอดสมออยกู ลางทะเลใหญ อากาศ
ภายในเพงิ จะเยน็ ชืน้ และมกี ลน่ิ ควนั ของยาสูบเลว ๆ ปะปน

ซจู ะมโี อกาสไดย นิ คําสนทนาและนิทานตลกของบรรดาเพอื่ น ๆ ท่เี พิงพักนี้ และรุว า
พวกเขาไมไ ดล งทุนแรงงานในชวี ิตดวยความรูสึกและความปรารถนาทยี่ งุ ยากเลย พวกเขาเปน
คนซือ่ สัตย เปน คนงา ย ๆ พวกเขามคี วามสขุ ถึงแมว า จะตอ งทาํ งานหนัก ซเู ร่มิ อจิ ฉาบรรดา
เพอ่ื น ๆ

“เขาวาแกเปน ฝายขวา... หมายความวา อยางไร” ชายแกอายรุ าว ๖๐ ปค นหนง่ึ ถาม

“มันหมายความวา ... วา” ซอู กึ ๆ อกั ๆ กมหนา หลบสายตาทจ่ี อ งมาดวยความอาย
“ฝายขวาหมายถึงคนท่ีไดกระทําผดิ พลาดไวใ นอดตี ”

“ไม... ไมใ ชอ ยางนน้ั ” คนเลี้ยงสตั วอ กี คนหนงึ่ จากกลมุ ที่ ๗ กลา วขึ้น “ฝายขวาคอื
บรรดาคนทพี่ ดู ความจริงในป ๑๙๕๗... ในปทีพ่ วกปญญาชนถูกโจมต”ี

ผพู ดู เปน คนตรงไปตรงมา มีนิสัยโผงผางและชอบเลาเร่อื งตลกจนชาวบานขนานนามวา
“ไอช า งพดู ”

“ทําไมถือวา การพดู ความจรงิ เปน ความผิดพลาดละ หากทกุ คนไมย อมพูดความ
จริงแลว... มนั จะไมย ุงกนั ใหญหรอื ” สัตวบาลแกยังสบู กลอ งพนควนั โขมง ขณะท่กี ลา วตอ
“ในความคิดของขาละก็ เปน คนเล้ียงสัตวยงั ดกี วา เปนพนักงานดว ยซํ้าไป ดูนีซ่ ิ อีกไม
นานขา กจ็ ะอายุ ๗๐ แตหูขายังดี ตาก็ดี หลังก็ไมโ กง และฟนขา ยงั ดอี ยู ขายงั กินถัว่
ควั่ ไดอยางสบาย”

“ก็แบบน้แี หละ ชาตหิ นาแกกย็ ังจะเปนกรรมกรอกี ” ไอชา งพดู ขดั ขน้ึ พรอมกบั หัวเราะ

“เฮย... ไมมอี ะไรเสียหายนี่” ผเู ฒาเถยี งอยางแขง็ ขนั “อยา งไรก็ตาม หากไมไ ด
แรงงานของพวกเราท่ที ํางานกันทั้งวันทงั้ คนื แลว ละก็ พวกพนักงานกจ็ ะไมมตี ําแหนง และ
บรรดาพวกปญ ญาชนก็จะไมสามารถทาํ งานอา น งานเขยี นของพวกเขาได...”

การโตเถียงกนั อยางตรงไปตรงมาโดยภาษางาย ๆ และบางคร้งั เปนคาํ อุปมาในตัวนี่
แหละท่ไี ดก ระตุนใหเกิดความรสู ึกอยา งรุนแรงขึน้ ภายในใจซู ประหนึง่ ไดเ ห็นรุง กนิ นํา้ หลงั ฝน
ตก ซึ่งทําใหรสู กึ สดชืน่ ทาํ ใหเ ขามีความปรารถนาจะคนื สูวถิ ีชวี ติ ท่ีงา ย ๆ และสัตยซ อ่ื เพ่ือจะ
ไดช่นื ชมและพอใจกบั สิง่ ทมี่ อี ยู เชนเดยี วกับพวกเพ่อื น ๆ

ชว งเวลายาวนานทซ่ี ตู องไปใชแรงงาน ทําใหเขาคุนเคยกับชีวิตที่จํากัด มนั ไดหลอม
ใหเขากลายเปนอยา งแมแบบ เมอ่ื กาลเวลาผานไป ทุกสิ่งดูเหมือนจะเปน ความฝน ริบหร่ี
เหมือนกับเร่อื งราวของคนอืน่ ทีเ่ ขาไดอานในหนงั สอื ขณะเดยี วกันความจาํ ของเขาก็แบง
ออกเปนสองสวน ปจ จบุ ัน – ซึ่งแตกตางกบั อดตี จากหนา มอื เปน หลังมอื และผลก็คอื ชวี ิตเดมิ
ของเด็กในเมืองใหญเร่มิ กลายเปนภาพหลอน... มีแตชีวิตปจจุบนั เทาน้นั ... ท่ีเปนจรงิ ใน
ทีส่ ดุ ซกู ถ็ กู เปลยี่ นใหเปน บุคคลทม่ี ใิ ชจ ะแขง็ แรงเทา น้ัน แตส ามารถดํารงชพี อยูในถิ่นน้ีไดอยาง
ดียิง่ ...

เขากลายเปน คนเลย้ี งมาทั้งในนามและในความเปน จรงิ

ปแรก ๆ ของความยงุ ยากทางวฒั นธรรม ผคู นพากันลืมอดีตของเขาหมด แตแลว ก็มี
คนนึกขนึ้ ไดว า เขาเคยถูกตราหนา วาเปน ฝา ยขวา และจาํ เปน ตองนาํ ตัวเขาเขา ขบวนเดนิ
ประจานไปตามถนน หากวา เม่อื ถึงยามเชาของวนั ทเี่ หตุการณก าํ ลงั จะเขาขัน้ วิกฤตนน้ั เอง
บรรดาคนเล้ียงสัตวก ไ็ ดป รึกษากนั ภายใตเพงิ ท่พี ัก แลวสตั วบาลจากทกุ กลุม กต็ กลงเปนเสียง
เดยี วกันวา ทงุ หญาในยา นน้ีไมเหมาะสมตอ การเลยี้ งสัตวอ ีกตอ ไป ดังนนั้ จึงพากันไปแจง ให
เจา หนา ทีป่ ระจาํ ไรปศุสัตวทราบ แลว พากันเคลื่อนยา ยสัตวเลย้ี งไปสูทุงหญาใหมย งั เนนิ เขาอีก
ลูกหนึ่ง

แนน อน... ซู หลิง่ จนุ จาํ ตอ งเดนิ ทางไปกบั พรรคพวกดว ย และเมอื่ ไปถงึ เนินเขาแหง
ใหมแ ลว พวกเขาจะกลบั บานไดก็ตอเม่อื เวลาผา นไป ๒ – ๓ เดือนเสยี กอน ดงั น้นั บรรดานัก
ปฏิวตั ิกเ็ ลยยกเลกิ ความตั้งใจจะเอาเขาไปเดนิ อวดตัวตามทองถนน ซู หลงิ่ จนุ เก็บขา วของ
สว นตัวไมกีช่ ิ้น แลว ขน้ึ มาไปพรอมกบั เพอ่ื น ๆ คนเลีย้ งสัตว. .. ทง้ิ ความวุน วายท้ังหมดไว
เบอ้ื งหลัง

พอขึ้นถนนใหญเ ทา น้ัน คนเลย้ี งสตั วทกุ คนกต็ ะโกนโหวกเหวกดว ยความปรีดา

“เฮย .. เดย๋ี วนีเ้ ราเร่มิ ข้ึนเขาแลว ... ใครยังจะสนใจอยูอกี หรอื วาแมใครจะฟดกบั ใคร”

พวกเขาเปา ปากสน่ัน ฟาดแสเ ควยี้ วควาวในอากาศ กระตุนใหม า และสตั วเ ล้ยี ง
อน่ื ๆ เรง ฝเ ทา ไปขา งหนา ทงิ้ ฝุนคลงุ ตามหลังเปนแนว มองไปขางหนา ไกล ๆ ซูเห็น
ทุง หญาแหงใหมบนเนินเขาดเู ดนเปนประกายใตแสงพระอาทิตยค ลา ยกับหยกสเี ขยี ว
แผนใหญ

เหตุการณว นั น้นั ตรึงตาอยูใ นความทรงจําของซู กลายเปน สมบตั ิมคี าชิน้ หน่งึ ทเี่ ขาตอ ง
ทะนถุ นอมไวดว ยความรกั

ความทรงจําของเขามที ั้งความข่นื ขมและความสขุ ตลอดเวลาและขั้นตอนของการ
ดาํ เนนิ ชีวติ แตเขารูสึกวาหากไมมีความขมขน่ื และความเจ็บปวดมาเปนขอ เปรียบเทยี บแลว
ความสุขของเขาคงจะไมมีคณุ คาแนนอน

แลวในฤดูใบไมผ ลิปกลายนเ้ี อง เขาถูกเรียกไปยงั สํานักงานฝา ยบรหิ าร เมอ่ื ไปถึง เขา
กา วเขา ไปในหองทาํ งานของแผนกการเมืองของไรปศสุ ัตวดวยความรูสกึ กง่ึ กลวั กงึ่ กลาอยากรู
อยากเหน็

รองหวั หนาแผนกทช่ี ่อื ดง อานขอ ความจากเอกสารใหเขาฟง แลว อธิบายวา เปน
ความผดิ พลาดทีไ่ ดมีการกลา วหาเขาวาเปน ฝา ยขวาเมือ่ ป ๑๙๕๗ เม่อื เรว็ ๆ มาน้ี ชอื่ ของเขา
ถูกลบจากบญั ชีรายชือ่ พวกฝา ยขวาแลว เขาจะไดกลบั ไปทาํ หนาท่คี รู ณ โรงเรียนของไรป ศุ
สัตวต อ ไป

แมลงวันตวั เลก็ ๆ ตัวหนึง่ บนิ ไปมาอยูในหองทํางาน รองหวั หนาแผนกคงเฝาดมู นั
ตลอด เมื่อมนั บินไปเกาะที่ตเู อกสาร รองฯ ดงกห็ ยบิ นติ ยสารเลมหนึ่งขึ้นมาถือดว ยความคันมอื
อยากจะฟาดแมลงตวั เลก็ ๆใหแ บนไป

“เอาละ... เธอไปขอคําส่ังจากเลขาฯ ผางทอ่ี ยหู อ งถดั ไปนไี่ ดแลว... พรงุ นี้ไปรายงาน
ตวั ท่โี รงเรยี นเลย”

แมลงวันบนิ มาเกาะบนโตะทาํ งานของทานรองฯ ดง แตกส็ ามารถเอาตวั รอดไปได
กอนทีน่ ิตยสารในมอื รองฯ ดงจะฟาดลงมา เจาของโตะ เอนหลังพิงพนกั เกา อีอ้ ยางผิดหวัง และ
หลังจากเงยี บไปช่ัวครูก ็พูดขนึ้ ดว ยเสยี งราบเรยี บวา

“ฟง ใหด นี ะ... ตอไปน้ีเธอจะตองทาํ งานอยางหนกั แลว อยาทาํ ผดิ พลาดอีก”

ซูตะลงึ ในเหตกุ ารณท่เี กดิ ข้ึนอยางไมค าดฝน เขาชาไปทั้งตัวคลายถูกไฟฟา ดดู เปน
การยากทจี่ ะเขา ใจการเปลยี่ นแปลงทางการเมอื งของประเทศ เชนเดียวกับการเปลยี่ นแปลง
ของพวกหัวรุนแรง ความจริงแลวเขาไมก ลาแมจ ะคิดถงึ วนั เชนนี้ อยา งไรก็ตามเขาเรม่ิ สุขใจ
อยางใหญห ลวง ความรสู ึกนั้นแผซ า นไปทัว่ รางคลา ยกบั แอลกอฮอล ทาํ ใหเ กิดวิงเวยี นศรี ษะ
สงิ่ แรกก็คอื เขารสู ึกคอแหง แลว เร่มิ ตัวส่ันข้ึนมา ในทีสุดกเ็ ริ่มสะอื้น นา้ํ ตาไหลนองหนา
แมแตร องฯ ดงเอง ซงึ่ โดยปกติเปนคนสขุ ุมมอี ารมณเ ยอื กเย็นมนั่ คง ยงั พลอยสะเทือนใจไปกบั
ภาพทเ่ี หน็ อยูต อ หนา รองฯ ดงรีบยนื่ มอื มาใหเขา และขณะท่ีซกู ําลังเขยามอื กบั รองฯ ดง เขา
เรม่ิ มองเหน็ แสงแหงความหวังราง ๆ สําหรับอนาคต

แลวซกู ไ็ ดก ลบั เขา หอ งเรียนอกี ครัง้ หนง่ึ ในเครื่องแบบสีน้ําเงนิ พรอมกับหอบหนังสือไว
ในออ มแขน และพกชอลก เขยี นกระดานไปดวย เขากลบั มาเรมิ่ งานในความฝน อนั สดใส...
ความฝนท่ีเขารักและหลงใหลเม่อื ๒๐ ปก อ นหนานนั้ อกี ครง้ั หน่งึ

ทีน่ ไ่ี มใ ชไ รปศสุ ตั วร่ํารวย เด็ก ๆ นกั เรียนแตงกายดวยเสื้อผา ขาดวน่ิ หองเรียนมกี ลน่ิ
เหงอ่ื ฟาง และฝุนตลอดวนั พวกนักเรยี นซง่ึ นัง่ ประจาํ โตะ เรียนซ่งึ สรา งขน้ึ ดวยไมห ยาบ ๆ พา
กันเบิกตากวาง จบั จอ งผูม าใหม สงสัยวาทาํ ไมคนเล้ยี งมา ถึงกลายเปน ครูพวกเขาเอางา ย ๆ
แตใ นไมช าบรรดาเดก็ นกั เรียนกย็ อมรับและไววางใจ

ซูไ มคิดวาเขาเสยี สละอะไรเปนพิเศษและไมกลา คิดดวยวา เขารบั ใชระบอบสงั คมนยิ ม
สวน “การพัฒนา ๔ ประการ” ของประเทศน้นั เขาคดิ วาเปนส่ิงทีด่ ี หากผจู ะทําไดน้นั คงมกี ็แต
เพยี งวีรบรุ ุษ เขาคดิ วา ส่ิงทเ่ี ขากระทําอยนู เี้ ปน เพยี งการปฏิบัติหนาทีท่ ี่กําหนดมาใหเทาน้ัน
อยา งไรกต็ าม พวกนักเรยี นก็ยังนับถอื เขา

เชา วนั ที่ซอู อกเดนิ ทางมาปก กง่ิ เขาสงั เกตเห็นวา บรรดานกั เรยี นพากันยนื จบั กลมุ อยูทัง้
สองฟากถนนทจี่ ะไปโรงเรียน และเฝา มองรถมาอยูเงยี บ ๆ พวกเขาคงจะไดย นิ ขา ววา ครซู ูจ ะ
เดนิ ทางไปตา งประเทศ บรรดาเดก็ ๆ พยายามควบคุมตวั เองมิใหย บั ย้ังการเดินทางของเขา
เอาแตเ ฝา มองรถมาจนแลนขามสะพานหิน ผา นเขา ไปในแนวไมล ับไปจากสายตา

บางคร้งั จะมสี ัตวบาลกลมุ อ่ืนเดินทางกวา ๑๐ ล้เี พื่อมาเยย่ี มเขา ผูเ ฒา อายกุ วา ๘๐ ป
แตย งั กระฉับกระเฉงท่ีน่งั อยูบนตา งอฐิ จะยกเอาพจนานุกรมขน้ึ มาถือไวอยางระมัดระวังแลว พูดวา

“ฉลาดเหลือเกนิ สมกบั ทถี่ ูกเรียกวาเปน ครู ดหู นังสอื เลมน้ซี ิ คงจะตอ งใชเ วลาช่วั ชวี ติ
เพอื่ ทีจ่ ะอา นใหจ บ”

“ไมใ ช. .. มนั คือพจนานุกรมตางหาก สาํ หรับไวใชเสาะหาคาํ ใหม” ชา งพูดอธิบายให
เพอ่ื นผูเฒา “ผเู ฒา นะแยแลว ... ย่ิงแกส มองยิง่ ทบึ ไปทุกท”ี

“จรงิ ... ขาแกแ ลว อายุมากกวา ๘๐ ป อา นไมออก เขยี นไมไ ด เวลาไปดภู าพยนตร
ขาไมร ดู ว ยซ้าํ วา เรื่องอะไร เห็นแตค นออกทาทางบนจอเทา น้ันเอง”

“เอาเถอะ ถงึ อยา งไรเราก็ตอ งหัดอา นใหอ อก เมอื่ สองสามวนั กอ นขา เกอื บเอายาใส
แผลใหวัวกิน” ชา งพดู กลาว “วา อยางไร... ซ.ู .. เจาเปนพวกเดียวกบั เราหรือเปลา ตอนนี้
พวกเราแกเ กินไปเสยี แลวทจี่ ะเรมิ่ เรียน... เราปลอยใหเจา ดแู ลการศึกษาของบรรดาลูกหลาน
ของเรากแ็ ลว กัน”

“ดี” ผูเฒา สนบั สนนุ “ซู หากเจา ประสบความสาํ เร็จในการสอนใหหลาน ๆ ของขาอาน
หนงั สือเลม หนา ๆ อยา งน้ไี ด ก็แสดงวา เจายงั รกั เพอื่ นพอ งจน ๆ ทเี่ คยทํางานดว ยกนั ในทอ งทงุ
เล้ียงสตั วอยเู ชนเดมิ ”

คาํ พดู งาย ๆ ไมกี่ประโยคเสยี ดแทงเขา ไปในใจของซู งานท่ีเขาทาํ อยูมีคณุ คา มากกวา
ท่ีเคยคดิ ชว ยใหเขามคี วามหวงั ยง่ิ ขึ้นสาํ หรับอนาคต กลิน่ ตัวของพวกสตั วบาลคลงุ ไปหมด
เปนกลน่ิ ของเหงอ่ื ของหญาแหง และกลิ่นของธรรมชาติ

ซึ่งตรงกนั ขามกับกลิน่ ... ของบิดาและมสิ โซง

จากสายตาของพวกสัตวบาล พวกนกั เรยี น และเพือ่ นรวมงาน ซูมองเห็นคณุ คาของ
ตัวเอง

จะมีอะไรอีกเลา ท่ีทําใหเขาพอใจไปมากกวา น้ี

๔

ตอนเชา เขากบั มสิ โซง ไปทีถ่ นนหวงั ฟจู งิ กบั พอ และรูสึกวา เขาไมมปี ระโยชนอ นั
ใดเลยในเมืองใหญ ทนี่ ี่... ไมเ หมอื นกบั บา นนอกท่ีเขาอยู ถนนทุกสายราดยางมะตอย ไมใ ช
ถนนดนิ ทมี่ แี ตโ คลนตม ผคู นเดินขวกั ไขวส งเสียงจอกแจกจอแจไปหมด เมอ่ื ตกอยใู นสภาวะ
เชน น้ี ไมนานเขากเ็ ริ่มเพลียหมดแรง

ในรานขายของการฝม ือและศลิ ปะ พอเขียนเช็คจํานวนหกรอ ยหยวนเปน คาชดุ ดินเนอร
ลายครามที่มีช่อื จากจงิ เดเชน ในรานเครอื่ งปน ดนิ เผา ซูซ้ือไหใบหนึ่งราคาสองหยวน ไหดนิ ซ่ึง
แสนเปราะบางนน้ั เปน ไหสนี ํา้ ตาลปนเหลือง ดูคลายของโบราณและอาจอางไดอ ยางสบายวามา
จากฮวงซยุ ของราชวงศฮ น่ั เขาไมเคยเห็นสิง่ ตา ง ๆ เหลาน้ที บ่ี า นในยา นภาคพายัพ ซวิ จื้อพูด
ยกยองรสชาติอาหารดองที่บานเดิมของหลอ นใหฟ งบอ ย ๆ และอยากไดไ หดี ๆ สักใบ ไหใบที่
หลอ นใชอยเู ด๋ยี วน้มี ีคนซ้อื มาจากซานสี หลอ นเอาพน้ื รองเทา จํานวน ๕ คูซึ่งใชเ วลาทําหลาย
คืนไปแลกเอามา แตในปจ จุขัน ไหใบนนั้ ดนู า เกลยี ดมาก ผิวเกรอะกรงั ดว ยคราบเกลือ

“เมยี คุณคงจะสวยมาก” มสิ โซง แสรงพดู เม่อื พวกเขากลบั ไปถึงโรงแรม “ความรกั ของ
คณุ ท่ีมตี อเธอชา งนา ยกยองจริง ๆ... ใครตอ ใครคงพากันอิจฉา”

มิสโซง อยูในเสอื้ สแี ดงสลบั ดําเปนทาง เส้ือนอกสมี วงและกระโปรงผา ขนสัตวส เี ทา
ภายใตดวงอาทติ ยท รี่ อ นแรงของฤดูใบไมร ว ง น้าํ หอมกล่นิ มะลิของหลอนฉนุ กวา เกา

“อยางไรก็ตาม การแตงงานก็เปน พนั ธะอยางหนงึ่ มันหมายถงึ หนา ท่ดี วย” พอพูดขึ้น
ขณะนัง่ คนกาแฟชา ๆ ชายชราถอนหายใจ แลว ใครค รวญถงึ ความหมายของคาํ พูดที่จะใช
ตอ ไป บางทีอาจคิดถงึ กรณีของตวั ดว ยก็เปนได

“ไมว า เธอจะรักเมียของเธอหรอื ไมก ็ตาม เธอจะตองรักษาคําม่ันสญั ญาจนถึงทสี ุดปลาย
ของชีวติ หาไมแ ลวเธอจะรสู ึกผิด ระทมขมข่นื และเสียใจไปตลอด พอ ตอ งการใหเ ธอไปอยู
เมอื งนอก แตไ มใ ชเพยี งตามลาํ พัง เธอจะตอ งเอาเมยี และลกู ไปดว ย”

“เลาเร่อื งชวี ิตรกั ตอนกอนแตง งานของคุณใหฟ ง บางซิ” มสิ โซง ขอรอ ง “ความรักของ
คณุ ท้ังสองคงจะตองมอี ะไรพเิ ศษ ๆ หลายอยา ง ฉนั เช่อื วาคงมีสาว ๆ เยอะแยะมาตอมคนหลอ
ๆ อยา งคณุ ”

“ชวี ิตรักของผมนะหรอื ...” ซยู ้มิ อาย ๆ “ผมไมเคยเหน็ หนาเมยี ของผมกอนวันแตง งาน
ดว ยซาํ้ ไป... อยาพดู ถงึ เรอื่ งจบี กันเลย”

“โอ” มิสโซง เคนคําอุทาน เพอ่ื แสดงความประหลาดใจ ขณะทพี่ อยักไหล

ในใจ ซอู ยากจะเลา เรอื่ งท้ังหมดวา เขาและซวิ จอื้ บังเอญิ มาแตงงานแบบแปลก
ประหลาดที่สดุ กันไดอยา งไร แตเขาชะงัก คิดทบทวนดูอีกทวี า จะดหี รอื ไมท จ่ี ะเลา เรื่องทงั้ หมด
เพราะเกรงจะถูกหวั เราะเยาะในสง่ิ ทเี่ ขาถือวา เปนเรอื่ งศักด์สิ ิทธิ์ คร้นั ยังตัดสินใจไมได เขาเลย
นัง่ จิบกาแฟเงียบ ๆ

มคี วามหวานปนอยูใ นรสขมของกาแฟทีด่ มื่ ... ความหวานกบั ความขม... การผสมผสาน
ของทัง้ สองอยางกอ ใหเ กดิ กลน่ิ ทีเ่ ราใจ พอของเขาและมิสโซง อาจชอบรสชาตพิ ิเศษแบบนี้
แตทง้ั คจู ะเขา ใจความหมายที่ยงุ ยากในชีวติ ของเขาหรือเปลา

ในชว งปทเี่ กิดความวนุ วายทั่วแผนดนิ การแตง งานก็เปนเชน เรือ่ งอืน่ ๆ มกั ถกู เขย่ี
ออกไปใหพนจากวถิ ที าง การสมรสเกือบเปน การคลมุ ถุงชน ทงั้ ตวั เขาและซิวจ้อื คดิ วามัน
คอ นขา งจะทเุ รศและตา งกไ็ มเคยฝนถงึ ความสุขทจี่ ะไดรับ แตย ่งิ สถานการณใ นตอนนั้นยงุ ยาก
มากเทา ใด ความสขุ ทเ่ี ขามอี ยเู ดยี๋ วนยี้ ่ิงมคี า ปานกนั เม่ือใดทเี่ ขาทั้งสองคดิ ถงึ การแตงงานที่
แปลกประหลาด ความรสู ึกเศราใจและความรสู ึกอบอุนกเ็ กดิ ขน้ึ ในใจของท้งั คู

เปน สง่ิ ทจ่ี ะไมม ใี ครเขา ใจเลย... นอกจากเขาสองคน

มนั เริ่มในบา ยวันหนงึ่ ของฤดใู บไมผลิ หลงั จากใหน า้ํ ใหท า บรรดาสัตวเลี้ยงและปด ประตู
คอกมาเสร็จ ซกู ็กลบั กระทอ มเลก็ ๆ ตามปกติ แตเ ขายังไมทันจะวางแซ ชางพดู ก็โผลพ รวด
พราดเขา มา

“เฮย ... เจา ซ.ู .. อยากมีเมยี ไหม” ชา งพูดถาม “เจา เพียงแตตอบมาเทานน้ั ... แลว คนื
นีจ้ ะสงเมยี มาให”

“สง มาเลย” ซูตอบยม้ิ ๆ คิดวาเปน เร่ืองตลก

“วิเศษ... หา มคืนคาํ นะ ผหู ญิงเขามหี นังสือรับรองวาเปนโสด สว นสาํ หรับตวั เจา ขา
ไดพูดกบั หวั หนาไรปศสุ ตั วแ ลว เขาบอกวาหากเจาไมม อี ะไรขดั ขอ ง เขากจ็ ะออกหนังสือ
รบั รองใหท นั ที ขาจะไปรบั หนังสือให แลวจะแวะเอาไปสง ใหเจา พนกั งานฝายบรหิ ารเลย
หลงั จากนนั้ ขากจ็ ะพาผหู ญงิ มาท่ีน่ี แลว เรากจ็ ะมกี ารแตงงานกันในคืนน้ี”

ซนู ง่ั อานหนงั สืออยบู นตงั่ ขณะที่อากาศเริ่มขมกุ ขมวั เมอ่ื เขาไดยินเสียงเดก็ ๆ ขาง
นอกพากนั รอ งเสยี งดังเปนหมูขึ้นวา “เมียของซูมาแลว... เมียของซมู าแลว ...” และทันใดนนั้
ประตกู ระทอ มก็เปดออกแลวชา งพูดก็โผลเ ขามาดวยอาการอยา งเดยี วกับตอนบา ย

“ทกุ อยางเรยี บรอย... สําเรจ็ แลว ... ขาจะไมด ม่ื เหลา ของเจา แมแตห ยดเดียวสําหรับการ
เหน็ดเหนอ่ื ยครง้ั นี้ แตขอกินนํา้ หนอย ขา เหน่อื ยนา ดู เจากร็ ู ขาวิ่งไป ๓๐ ลี้ แลว ตองวิ่ง
กลบั มาอกี ขาเกอื บหลดุ แนะ” พูดจบชางพดู กก็ ระดกจอกน้ําดม่ื เออื ก ๆ แลว วางลง เช็ดรมิ
ฝปากท่มี หี นวดหยอมแหยมพรอมกับถอนหายใจยาว

“เฮย... “ ชางพูดตะโกน “ทาํ ไมไมเ ขามาละ ท่ีน่ีเปน บา นของเจา แลว นะ มา... ใหขา
แนะนําเจา ท้ังสองใหรจู กั กนั น่คี อื เจา ซูที่ขาเลาใหฟ ง ช่ือเต็มของเขาคือซหู ลิง่ จนุ เขาเปนคน
ดีแตจนไปหนอย เดย๋ี วน้ีเขาถือกนั วา ยิ่งจนยิ่งมเี กียรต”ิ

ซเู พง่ิ มาสงั เกตตอนนีเ้ องวา มีผูหญงิ แปลกหนายนื อยูห นากลุมเด็ก ๆ นอกประตู
หลอ นสวมชดุ สเี ทาทม่ี คี อเสอ้ื ยับยยู ี่ ในมือถอื หอ ผา สขี าว หลอนสํารวจกระทอมท่เี ต็มไปดว ย
ฝุนละอองดว ยสายตาเยือกเยน็ ประหนึง่ เตรียมเขามาอยดู ว ยจรงิ ๆ

“อะไรกนั นี่...” ซูตะลงึ “เรอ่ื งตลกแบบไหน”

“อา ว... นไ่ี มใชเ ร่อื งตลกนะ” ชางพูดลวงกระดาษ ๒ แผนออกมาจากกระเปาแลว ฟาดลง
ทีข่ อบเตยี งอฐิ “เอกสารทงั้ หมดอยนู ี่ เรียบรอ ยเปนทางการหมดแลว... เจา เขาใจไหม ขา
ไดบอกกบั พนกั งานฝายการเมอื งวา เจา กาํ ลงั พามาไปกนิ หญา อยู และเจาไดขอใหขา
ดําเนินการเรอ่ื งเอกสารที่จาํ เปน ทงั้ หมดแทน... ถา เจากลบั คาํ ละก.็ .. ขาเสร็จแน. .. เจา ไดยินขา
พดู ไหม... ซู”

“เราจะทาํ อยางไรดลี ะ” ซถู าม ยกมอื ทัง้ สองขางขึน้ ยอมแพ

หญงิ สาวเดนิ เขามาในกระทอ ม นง่ั ลงบนตง่ั ทีซ่ เู พิ่งจะลุกข้นึ ดเู หมือนหลอ นไมต น่ื เตน
เลย คลายกับการสนทนาทีด่ าํ เนินไปตอหนา นัน้ ไมเกี่ยวขอ งกับหลอ นแมแตน อย

“จะทําอะไรไดละ ... เปนเร่ืองระหวา งผัวกับเมียแลวตอนน้ี มาถามขา ทําไม” พูดจบ
ชางพูดวางเอกสารทัง้ หมดลงบนเตยี งอฐิ “เอาละ... ตอ ไปนี้ขากข็ อใหเ จา ทั้งสองมชี ีวิตทเ่ี ตม็
ไปดวยความสุข ปหนา เจา กจ็ ะมีทารกตวั อว น ๆ นา รักดว ยกัน... แลว เม่ือถึงเวลานัน้ เจาคอ ย
เล้ียงขา กแ็ ลว กัน” ชางพดู เดินไปทป่ี ระตแู ลว โบกมืออําลา ไลเด็ก ๆ ทยี่ ืนออกนั อยูนอกประตู
เหมอื นไลไ ก “ซซู ูซู มายืนดูอะไรกัน ถา ไมเ คยเห็นพิธแี ตงงาน ก็ลองไปถามพอ แมดูซ.ิ ..
เอา... ไป...ไปใหพ น”

พดู จบชา งพดู ก็จากไป

จากแสงสลัว ๆ ในกระทอม ซูพนิ จิ หญิงสาว... ไมส วยเทาใดนกั จมูกเลก็ มีฝา
ข้ึนเปนจุด ๆ ผมสีน้ําตาลเหยยี ดตรง... เขารสู ึกเสยี ใจแทนหลอ น เลยรนิ น้าํ จอกหน่ึง
“เอา ... ดืม่ น้าํ เสียหนอย เจา เดนิ มาไกลเหลือเกนิ ”

หลอ นเงยหนา ขึ้นสบตาซือ่ ๆ ของเขา แลวรบั จอกน้ําไปด่มื โดยไมพ ดู อะไร ลักษณะ
ทา ทางดูดีกวา เดมิ เหมือนจะมีเรย่ี วแรงกลับมา หลอ นเดินไปท่เี ตียงอฐิ หยบิ ผา หม และ
กางเกงขน้ึ มาพบั แลวแกหอ ผา ทนี่ ํามาดว ย ดงึ เอาเศษผาสีนํา้ เงนิ ออกมาชนิ้ หนึ่งพรอ มกบั เขม็
และดา ย หลงั จากนนั้ หลอ นกล็ งมอื ปะกางเกงใหเขา

หลอนกม ศีรษะทํางานอยางเงยี บ ๆ ดเู หมือนจะมีชวี ิตชวี าขน้ึ ซึ่งแสดงออกโดยการ
ทํางาน มิใชลกั ษณะทางทาทีเ่ ห็นเพียงผิวเผนิ ภายนอก

เมอื่ ปะกางเกงเสร็จ หญงิ สาวผนู าสงสารกท็ าํ ความสะอาดกระทอมจนหมดจด ลักษณะ
ทํางานของหลอนคลายนกั เปย โนท่ีกําลังบรรเลงดนตรี ขณะหยบิ โนน หยบิ นห่ี นอย สําหรบั ซู
แลว เขารสู ึกมเี สยี งเพลงขนึ้ ภายในกระทอ มเล็ก ๆ โทรม ๆ หลังนี้

ทันใดนั้นเอง ซูกน็ กึ ถึงเจา มา สีนาํ้ ตาล เขาเจบ็ แปลบขนึ้ ในใจ... คลา ยกับวา เขาไม
เพียงรูจกั ผูหญงิ คนน้ี ทวา ไดรอคอยหลอนมาตลอดชีวติ เม่อื ถูกกระทบดว ยคล่นื ของความรสู ึก
ทรี่ ุนแรงเชนน้ี เขาลุกไปน่งั ลงเคยี งขา งหลอ นบนเตยี งอฐิ โดยไมร ตู ัว ยกมือทงั้ สองข้นึ ปดหนา
ไมอยากปลอ ยใหตวั เองเชือ่ วา ในท่ีสุดเขากม็ ีความสุข กลวั วา ความปรีดาท่ไี มคาดฝนจะนาํ โชค
รายมาใหภายหลัง เขาขจดั ความรสู ึกประหลาดออกไป แตม ือยงั ปด หนา อยู

หญิงสาวหยดุ เย็บผา ลางสังหรณบอกวา น่คี อื ชายที่จะพงึ่ ไดตลอดชวี ิต หลอ นไมเคย
คดิ วา เขาเปน คนแปลกหนา คอย ๆ ยกมอื ขนึ้ วางบนไหลเ ขาแลวทัง้ สองก็น่งั อยูท่ีขอบเตยี งคุย
กันจนสวา ง

ซวิ จ้อื มาจากสฉี วน ซ่ึงในตอนน้ันเปน ที่รู ๆ กนั วามลฑลนม้ี ปี ญหาความอดอยาก ชาวนา
ยากจนตองอพยพไปถิ่นอ่นื เพื่อยังชพี บรรดาหญิงสาวทีส่ ามารถเสาะหาสามใี นภูมิภาคอื่นไดกด็ ี
ไป เพราะเมอ่ื แตง งานแลวกส็ ามารถเปนแมส อื่ แนะนําเพื่อน ๆ ไปเปนเมียบรรดาชายในถิน่ ท่ี
หลอ นไปตัง้ รกรากใหม วธิ นี ี้พวกผูห ญงิ จะออกจากบานไปพรอ มกบั หอ ผา เลก็ ๆ เดนิ ทางไป
ไกลกวาชองเขาหยางผงิ ขา มเทอื กเขาฉิ่นหล่ิวแลว เดนิ ทางลอดถํา้ รถไฟจาํ นวนไมถ วน ท้งั ยาว
และสนั้ ไปยงั ทิศทางของซานสี กานซู หนง่ิ เซยี หรือซนิ เจยี ง

หากพอ แมพอมีเงนิ ก็จะซอื้ ตว๋ั รถไฟใหลกู สาว หาไมแลว พวกหลอนจะตองแอบขึ้น
รถไฟไปเอง จากสถานีหน่งึ ไปยังอีกสถานีหน่ึง โดยพยายามไมใหถกู จบั ได ในหอผา พวก
หลอนจะมเี ศษผา สาํ หรบั ใชปะเสอ้ื ผา กระจกสองหนากลมบานเล็ก ๆ และหวี พวกหลอ นพกสงิ่
เหลา น้ปี ระหน่ึงอาวธุ แลวเสี่ยงพนันดวยวยั สาว หรอื บางคร้ังอาจดวยชวี ติ หากชนะก็จะไดรับ
ความสขุ เปนรางวลั แตบ างคนอาจแพแ ละสญู เสยี ทกุ สิ่งทุกอยา ง

ลักษณะวิธีแตง งานแบบน้ี เปนท่ีรูจักกนั ดใี นยานไรป ศสุ ัตวของซวู าเปน “การววิ าหแปด
เฟน” ชายหนุม หรือชายโสดที่มอี ายมุ ากแตยากไร จนไมสามารถหาสนิ สอดสาํ หรบั สาว ๆ ใน
หมบู า นเดียวกนั ไดก็จะพากันติดตอ ผูห ญงิ จากสฉี วน ฝา ยผหู ญิงจะจัดสงรายชื่อสาวโสดไปให
หลังจากนนั้ ฝา ยชายกส็ ง จดหมายมา และเม่ือถกู เรียกตัว ฝา ยหญงิ จะเดนิ ทางไปหา แลว มีการ
แตง งาน

ซิวจอื้ เปน หญงิ คนหน่ึงในประเภทนี้ เริ่มทเี ดียวหลอนออกเดนิ ทางมาเพ่อื แตงงานกับ
คนขบั รถไถ ซงึ่ อยูประจํากลมุ ผลติ ท่ี ๗ แตโชคราย เมือ่ เดนิ ทางถึงจดุ หมายก็พบวา ฝา ยชาย
เสยี ชีวติ เพราะอุบัตเิ หตเุ มอื่ ๓ วันกอ นหนา หลอ นไมไ ดไ ปรว มพิธีศพ ไมจาํ เปนเพราะหลอ นยัง
ไมเ คยเหน็ หนา เขา

ซวิ จอ้ื ไมก ลาไปรบกวนแมส อ่ื เพราะรูวา นางกอ็ ยูในฐานะยากจนแรนแคน ตอ งรบั ภาระ
เลย้ี งดสู ามีพิการและลกู อีกคนหนง่ึ ซวิ จ้อื ไมร จู ะทําอยา งไร ก็เลยนัง่ ลงหนาคอกสตั วข องกลุม
ที่ ๗ กม หนาดเู งาตนเองท่ีทอดบนพ้ืนดนิ

ชางพดู รูเ ร่ืองราวทงั้ หมดเมือ่ เที่ยงวัน ตอนหิ้วกาไปตกั น้าํ ท่คี อกสตั ว เขารบี ปลอ ยฝงู
สัตวไวต ามลําพัง วิ่งเขาบา นนี้ ออกบา นโนน เพ่อื ชวยหาทางออกใหห ลอน มชี ายโสดเหลอื อยู
แค ๓ คนเทาน้นั ในกลุม และทง้ั ๓ คนก็แวะมาดูหลอ น แตทุกคนคดิ วาหลอ นผอมและตัวเล็ก
เกนิ ไป ในท่ีสดุ ชา งพูดก็นึกถึงซขู น้ึ มาได... ซู หล่งิ จุน ซึง่ มอี ายุ ๓๕ – ๓๖ แลว

ในท่ีสดุ เขาก็ไดแ ตงงาน น่ันคอื เรอ่ื งราวชีวิตรักของเขา

“ครูซูแตงงานแลว ”

เปน เร่อื งตื่นเตนพอสมควรในหมูบาน แมชาวบานท่ไี มค อ ยจะลงรอยเพราะอยู
กันคนละกลุมความคิดก็ลมื เร่อื งเบาะแวง หันมาแสดงความยนิ ดีกับเขา... ผูทไ่ี มส นใจ
จะขดั แยงใคร... ผซู ึ่งทาํ งานหนกั ... และไมเปน พษิ เปนภยั ตอ ใครทัง้ สิ้น

มนษุ ยก็คอื มนุษย ชาวบานตางรสู กึ ดีใจทไ่ี ดแสดงความอบอุนตอผอู ืน่ รูวาความเปน
มนุษยข องพวกเขายงั มิไดสญู สิน้ มคี นเอาหมอ นง่ึ ใหเ ปนของขวญั แตง งาน บางก็เอาขา วให
หลายถงั บา งกใ็ หค ูปองสําหรับแลกผา และอืน่ ๆ อีกมาก สัตวแ พทยห นุม ขอเรย่ี ไร... แตละ
บา นไดเ งนิ หลังละ ๕๐ เฟน สาํ หรบั เปน เงนิ กน ถงุ ผูนาํ ไรป ศสุ ตั วตัดสนิ ใจวาซูมสี ทิ ธหิ ยุดงาน
ได ๓ วนั เพ่อื ด่ืมนาํ้ ผึ้งพระจันทรเ ชนเดียวกับคนอืน่ ๆ ถึงแมว ายงั เปนชว งท่มี ีความวุนวายอยู
แตชาวบานก็มีน้ําใจกรุณาปรานีอยา งยง่ิ

ทัง้ คูเ ร่ิมตนชวี ติ ใหมดวยเงนิ บรจิ าค

ซิวจอื้ เปน คนมองโลกในแงดี และทํางานหนัก หลอ นมีการศกึ ษาแค ๒ ปเ ทา น้นั จงึ ไม
คอ ยรจู กั แสดงออกเร่อื งวัฒนธรรม แตหลังจากไดด ูหนงั กลางแปลงกลางหมบู า น หลอนจํา
คําพดู ของตัวละครตวั หนงึ่ ได ตวั ละครน้นั พดู วา “แลว เราจะมีขนมปง และนมดวย” หลอ นชอบ
คําพูดประโยคนนั้ มาก และในทสี่ ดุ ก็จาํ ไดขนึ้ ใจ คราใดท่ีหลอ นพูดออกมา ซวิ จอ้ื จะหัวเราะคกิ
ๆ คิ้วของซวิ จ้ือบางเรยี บ ตาก็เล็ก และยามใดทหี่ ลอนยม้ิ ดวงตาจะดูคลา ยกบั พระจนั ทรค รงึ่
เสีย้ ว ลกั ยม้ิ ที่แกม ท้ังสองขางทําใหห ลอ นเปน คนมีเสนห 

เม่อื ซู หลิง่ จนุ ออกไปเลี้ยงมาตอนกลางวัน ซิวจอ้ื กจ็ ะไปปน อฐิ กลางเปลวแดดอัน
รอนแรง ตอมา หลอ นกจ็ ะใชรถเขน็ คนั เลก็ ๆ ขนมันกลบั บาน แลว กอ สรา งกําแพงลอ มกระทอม
นอย

บนผนื แผน ดนิ ซง่ี กวา ง ๙,๖๐๐,๐๐๐ ตารางกโิ ลเมตร หลอ นกันเนอ้ื ที่ ๑๘ ตารางเมตร
เปน ของตนเอง

“ทบ่ี า นเดมิ นะ ” หลอ นกลา ว “จะตองมตี นไมใหญอยหู นา บา นแตละหลัง มนั ใหญใบ
ดกหนาทึบจนไมส ามารถมองทะลุขึน้ ไปเหน็ ทองฟา ”

ดังน้นั ซวิ จอ้ื จึงไปขุดเอาตนไมใ บหนาจากทงุ นามาสองตน หลอ นลากมาจนถงึ บาน
แลว ปลกู กับมอื

คร้นั สรางรวั้ เรยี บรอ ย ซิวจอื้ ก็เริม่ เล้ยี งสตั ว นอกเหนอื จากไก เปด และหาน หลอ นยงั
เล้ยี งกระตา ยและนกเขาไวเ ปนสตั วเ ล้ียงยามวาง จนมีผขู นานนามหลอ นวา “ผบู ญั ชาการสาม
กองทพั ” แตส ่งิ ทีท่ าํ ใหหลอ นไมพอใจทส่ี ดุ คอื ไรป ศุสัตวข องราชการแหง นี้ไมอนญุ าตใหเลีย้ ง
หมู หลอ นเคยเลา ใหซ ฟู งบอย ๆ ตอนเขา นอนวา หลอ นฝน จะมีหมูอวน ๆ หลายตวั

ไรป ศุสตั วทอ่ี ยูโดดเดี่ยว หางไกลความเจรญิ นี้ คลา ยกับสระนาํ้ ทไี่ มค อ ยมีประโยชน
บรรดาผนู าํ ทคี่ อนขา งชักชาในการดําเนินตามนโยบายของหนว ยเหนอื แมจ ะเสย่ี งตอ การตรา

หนา วา “เปน พืชพนั ธุของพวกทุนนิยม” ซิวจือ้ กเ็ หมอื นตน หญา ที่งอกข้ึนจากรอยแตกของหนิ
หลอ นยืนหยดั อยูกบั ความคิดของตนเอง และสัตวเล้ียงของหลอ นก็เพ่มิ ปริมาณขนึ้ โดยรวดเร็ว...
อยางกบั การเลน กล

“แลว เราจะมีขนมปง และนมดวย” จริงดังท่ีหลอนไดทองจาํ และกลา วซ้าํ อยเู สมอ ๆ
หลังจากเวลา ๑ ปของการทาํ งานหนกั ชีวติ เขาท้งั สองกด็ ีขน้ึ กวา เดมิ มาก มีทุกสิง่ ทุกอยางท่ี
ตอ งการ ซวิ จอ้ื เปน คนที่คอ นขา งดอื้ รัน้ ดเู ปนคนตอตานกระแสคลืน่ สังคมดว ยซํ้าไป เมอื่
หลอนกลบั จากไรในตอนเย็นจะมซี วิ ซิ่วผกู ตดิ หลัง ติดตามดวยฝูงเปด ไก และหาน โดยมี
นกเขาจบั อยูบนไหล หลงั จากนั้นจะมีเปลวไฟจากฟน เตน วับ ๆ แวม ๆ อยใู นเตาใตหมอ น่ึง ดู
เหมอื นจะเปนเทวรูปรอยกร หลอนจะจดั การทุกส่งิ ทกุ อยางใหอ ยูถกู ท่ีถกู ทางเสมอ

ผหู ญงิ คนนี้ ซงึ่ เติบโตมาดว ยมนั หวาน ไมเพียงนาํ ความอบอุน ทางใจมาให หากยัง
ชวยใหเขาปก หลกั หยง่ั รากลกึ ลงไปในแผน ดนิ ชวยใหม องเห็นไดช ดั เจนวา ชีวติ การทาํ งานนัน้
เปน สง่ิ งา ยบริสทุ ธ์ิ และยตุ ธิ รรม หลอนทําใหเขาเต็มไปดวยความสุขท่ไี ดเ คยแสวงหามานานป

อยมู าวันหน่งึ รองฯ ดงกป็ ระกาศวา ชื่อเสยี งของเขาไดรับการแกไขแลว มลทินจาก
ขอกลาวหาตาง ๆ ในอดีตไดถูกลบลางหมด พรอ มกันนน้ั ก็มอบเงนิ จํานวน ๕๐๐ หยวนเปน
คาชดเชยตามนโยบายของแผนกการเงิน ซิวจ้ือดีใจอยางย่งิ เมอื่ ไดยินขา วน้จี ากปากของเขา
หลอ นรีบเช็ดมอื กับผากนั เปอนแลวลงมอื นับเงนิ ซึง่ ลว นเปนธนบัตรใหมเ อ่ยี ม

“น่ี ซวิ จอ้ื ... นบั ต้ังแตว นั นี้ไป เราเสมอภาคกบั ทกุ คนแลว ” ซตู ะโกนไปยังทิศทางของ
หอ งครวั ขณะลา งหนา “ไดยนิ ฉนั พดู ไหม... ซวิ จ้อื ... เธอทําอะไรอยนู ะ”

“ฉนั นับเงนิ นตี่ ้งั หลายหน แตนบั ไมถวนสกั ท.ี .. โอ... มนั ปก ใหญเหลอื เกิน”

“ไอห ยา.. เธอนับมันจรงิ ๆ หรอื ... เงินมคี วามหมายอะไร สิ่งทน่ี า ฉลองกค็ อื การไดร บั
เกียรติภูมขิ องฉันคนื มาตา งหาก”

“เธอหมายถงึ อะไร... เกียรติภมู .ิ .. สาํ หรับฉันแลว เธอก็คอื เธอ มคี นกลา วหาวา เธอเปน
พวกฝา ยขวาในอดีต แตหลังจากเวลาผา นมาเนินนานแลว พวกเขากลบั บอกวา เปนความเขา ใจ
ผิด ถาเปน เชน น้นั จริง ทําไมเขาถงึ ไดเ ตือนเธออีกวา อยา ทาํ ผดิ อกี นะ สวรรคเ ทานัน้ ท่จี ะรวู า
พวกเขากาํ ลงั ทาํ อะไร ใครละ ควรเปนฝายท่จี ะตอ งระมดั ระวังไมกระทาํ ผิดพลาดอีก... เรายัง
ดาํ เนินชีวติ อยางเดมิ อยางทีเ่ คยปฏิบตั มิ าโดยตลอด... เด๋ยี วนเี้ รามีเงินแลว เราจะมชี ีวติ สงบ
สขุ ... เอาละ อยากวน... ฉันจะนบั เงนิ อกี ครงั้ ”

เปน ความจรงิ ซิวจ้อื ซึ่งมอี ายอุ อ นกวา เขาถงึ ๑๕ ปไมเคยคดิ เลยวา เขาทง้ั สองเปน คน
ตํา่ ตอ ย หลอ นเปน คนพน้ื ๆ งาย ๆ และซอื่ สตั ย. .. ใครคอื ฝา ยขวา... คําถามน้ไี มเคยผา นเขา
สมองของหลอ น ส่ิงทหี่ ลอ นรูก็คอื วา สามีเปน คนดี ซื่อสตั ย แคน ั้นก็พอแลว มีอยบู อ ย ๆ ที่
หลอนไปรวมทํางานกบั ผูห ญิงคนอื่น ๆ หลอ นจะพดู วา “พอของซวิ ซว่ิ เปนคนงา ย ๆ ซ่ือสัตย
เขาจะไมพ ดู อะไรเลยแมฉันจะเตะเขา เขาจะไมว่ิงหนหี ากหมาปา ไลกัด เปน บาปมากทเี ดยี ว
หากใครจะรังแกคนอยา งเขา ใครกต็ ามที่รังแกเขาจะตองชดใชกรรมในชาติหนา แนน อน”

หลอนชอบเงนิ และจํานวนเงิน ๕๐๐ หยวนนาํ ความปรีดาใหญหลวงมาให มอื ของ
หลอนส่นั เบา ตาเออ ไปดว ยน้าํ ตาของความปราโมทย แตเม่ือไดย นิ วาบดิ าของเขาเปนเศรษฐี
มธี ุรกจิ ใหญโ ตในตา งประเทศ หลอ นไมพูดอะไรเลยเกย่ี วกับเงินทอง แตก ลับคะย้นั คะยอให
เขาเอาไขตม มาฝากพอดวย หลอนเคยพดู บอย ๆ กบั ลกู สาวอายเุ จ็ดขวบวา “เราจะใชเ งินอยาง
สบายใจ หากเปนเงินทีเ่ ราเสาะหามาดว ยนํ้าพักนาํ้ แรงของเรา เมอื่ แมซ ้อื เกลอื แมรูวา มนั เปน
เงนิ ทไ่ี ดจ ากการขายไข เม่อื ซ้อื พรกิ กร็ ูว า เปน เงนิ ท่ีไดจ ากการรบั จางเกีย่ วขา ว เมอ่ื ซื้อสมดุ
แบบฝกหดั ใหล กู แมร ูว าเปนเงนิ ทไี่ ดมาจากการปลูกฝง...” หลอนไมม ที ฤษฎี ไมม ีปรชั ญา
เปน คนงาย ๆ ภาษาที่ชัดเจนของหลอ นทําใหเ ด็กหญงิ ตวั เล็ก ๆ เขาใจวา การทาํ งานเปน ส่ิงท่ี
สงู สง รางวัลของแรงงานซึ่งแตละคนไดล งทนุ ไปเทาน้นั จะทําใหบ คุ คลน้นั มีความสขุ

เปนส่ิงทนี่ า ละอายอยางยิ่ง ถา จะไดเงินมาจากการเอารัดเอาเปรียบผูอนื่ หรือไดมาจาก
การหยิบย่นื ให

ซิวจอ้ื รอ งเพลงไมเ ปน เมื่อตอนซวิ ซิว่ อายไุ ด ๑ เดือน เขาท้งั สามเดนิ ทางไปในเมอื ง
เพื่อถายรูป มีคนขายน้ําแข็งอยูขา งถนนรอ ง “โลล.ิ .. โลลิ...” นน่ั ไดกลายเปน เพลงกลอ มลกู
ของหลอ น เม่ืออมุ ลูกในวงแขน หลอ นจะรอ ง “โลลิ... โลล.ิ ..” คอย ๆ โดยพยายามลอก
เลียนสําเนียงของชาวพายพั ไปในขณะเดยี วกนั ดว ย เสยี งท่รี าบเรียบหวาน ๆ ของหลอ นจะสะกด
จติ ลกู สาวใหเคล้ิมหลับไปในท่สี ุด

มีคนขายนาํ้ แขง็ อยทู ถ่ี นนหวังฟูจิงเหมอื นกัน แตค นขายไมรอ งอะไรเลย พวกเขานงั่
เงียบ ๆ อยหู ลงั โตะทําหนาตาย นา เบือ่ เหลือเกนิ ซคู ิดถึงเพลงกลอ มลกู ท่ีไพเราะ คาํ พดู ที่ติด
ปากและรอยย้มิ ทส่ี ดช่ืนของหลอ น

เขาอยูท่ีนีไ่ มได. .. จะตอ งกลบั ไป มีเพือ่ นฝูงท่ีเคยชว ยเหลอื เขายามตกอยูในความ
ยากลาํ บาก และเดีย๋ วนบ้ี รรดาเพือ่ น ๆ เหลานั้นกําลังตอ งการความชวยเหลือจากเขา มีแผนดิน
ท่ีเขาไดห ลัง่ หยาดเหงอ่ื ลงรด มภี รรยาและลกู ผเู ปนทีร่ ักรอเขาอยทู นี่ ัน่

มันรวมไปถงึ รากเหงา ความเปนคนของเขาดว ย

๕

ในท่ีสดุ เขาไดก ลับมา... กลับมายงั เมืองเล็ก ๆ ในชนบท ถนนราดยางสายเดียว
ของเมอื งซ่งึ ทอดอยหู นา สถานรี ถประจําทางยังปกคลุมไปดวยฝุนสีนํ้าตาลบาง ๆ และเมื่อลมพัด
กจ็ ะลอยคลงุ ขึ้นในอากาศ แลวกระจายฟงุ รอบ ๆ รา นคาเลก็ ๆ ธนาคาร และทที่ าํ การไปรษณีย
เครอื่ งปน นุน ทอ่ี ยอู กี ฝากหนง่ึ ยังทาํ งานอยางเดิม ดเู หมอื นจะยงั ไมห ยุดเลยตั้งแตตอนทีเ่ ขาจาก
ไป ทางเขาสถานีรถประจําทางยังเตม็ ไปดวยพอ คาแมคาขายเมล็ดดอกทานตะวัน ขา วโพด
หวาน และปาทองโก สองขางสถานีรถมอี าคารเกา ๆ ท่ไี มใ ชแ ลว แตค านคอนกรตี ซงึ่ มี
ลวดลายสลกั ไวอยางวิจิตรยงั เหลอื อยู โรงมหรสพใหมกาํ ลังอยูใ นระหวางกอสราง ชางปนู
กาํ ลงั ทํางานกนั ขะมักเขมน

ซูร ูส กึ คลา ย ๆ กับกระโดดรมลงจากเครือ่ งบนิ เมือ่ กา วจากรถประจําทาง และเดยี๋ วนี้เขา
ไดลงมายืนม่นั คงอยบู นพ้นื ดนิ แลว เขารกั ทกุ สง่ิ ทกุ อยา งทนี่ ่ี รวมท้งั ส่ิงท่ไี มด ขี องมันดว ย
เหมอื นกบั ชีวิตของเขาเอง ทีจ่ ะหลกี หนจี ากความทรงจาํ ท่ีเจ็บปวดและขมขน่ื ในอดตี ไมไ ด

ซูขอโดยสารไปกับรถมา และไปถงึ หมบู า นตอนเย็น ดวงอาทิตยก ําลังสาดแสงสีสม
ขามยอดเขาทางทิศตะวันตกลงมาครอบคลุมหมบู าน ตนไมใหญส องตน ของซิวจอ้ื ท่ียนื เดนอยู
หนา บานดูสงบเงยี บประหน่งึ กาํ ลังมองดูเขาอยางลกึ ซึ้งจากกน บ้งึ วญิ ญาณของมนั

มาและสัตวเ ลี้ยงตา ง ๆ กาํ ลังยํา่ เทากลบั ขณะทีจ่ ะขา มถนน พวกมันพากันหยุดดู คลา ย
จะจําเขาได จนกวาเกวียนเทยี มมาไดผานไปลบั ตาแลว นน่ั แหละ พวกมันถงึ หันหนาไปทางอนื่
แลว ออกเดนิ ตอ ... มงุ หนาสูคอกตอ ไป

ซูตืน้ ตน ใจ เขานกึ ถึงคําสนทนากบั พอทพี่ ดู กันคนื กอนจะจากมา คืนน้นั ท้งั สองนัง่ อยใู น
เกา อ้ีนวมเผชิญหนา กนั ชายแกท มี สี ีหนาหมดหวังสวมชุดนอนไหมอยางดี หลังงมุ คอตก

“จะรีบกลบั แลวหรือ” พอเอย ปากถาม

“ใช... โรงเรียนกําลงั เตรียมสอบกลางเทอม”

หลงั จากเงยี บกนั ไปช่วั ครู พอ เร่มิ พดู ข้ึนใหม

“พอ ดใี จเหลอื เกนิ ที่ไดพบเธอ” แมจ ะพยายามควบคุมอารมณแลว แตริมฝป ากของพอ
ยงั สน่ั นิด ๆ “เธอเปนผูใหญเตม็ ตัวแลว เห็นไดช ัด คงจะเปน เพราะศรทั ธาทมี่ ่นั คงของเธอ...
ดีแลว สิง่ ที่เราแสวงหาตลอดเวลาก็คือ...ศรัทธา ถา จะใหพ ดู อยา งเปดอก ในอดีตพอ กเ็ คย
เสาะหามันเชน กัน แตศ าสนากช็ วยพอไมไ ด...” พอโบกมอื ไปมาคลายจะปด อะไรบางอยา งที่
นา ขยะแขยงใหพ น ตัวแลว เปลย่ี นเรอ่ื งพูด “ปท่ีแลวพอ ไดอ านเรื่องสัน้ ของ “โมปารซ งั ” ขณะท่ี
อยปู ารีส เปนเร่อื งของพอ คนหน่งึ ท่กี ลบั มาหาลกู ชาย หลังจากท่เี ขาท้งิ ไปเปน เวลานาน แลว
พบวา ลูกกลายเปน คนโง สตไิ มด .ี .. พอนอนไมหลบั หลงั จากไดอา นเร่ืองน้นั จบ ตอ มาพอ นกึ
เหน็ แตเธอบอ ย ๆ คิดวาเธอคงจะมีปญหายงุ ยาก... เดีย๋ วนพ้ี อสบายใจแลว เปนสิง่ ที่พอ ไม
คาดฝน มากอน เดย๋ี วนี่เธอไดก ลายเปน... เปน...” พอไมสามารถหาคําพูดที่เหมาะสมได

อยางไรกต็ าม ซูเ ห็นแววพึงพอใจและช่ืนชมยนิ ดีปรากฏในสายตาพอ เขารดู วี า ท้งั ตัว
เขาและพอตา งมคี วามสขุ เน่ืองจากการพบปะในครง้ั นี้ เพราะตางไดรบั ส่งิ ท่ีตนตอ งการ
ความรสู กึ ผิดท่ฝี งอยูสวนลกึ ในใจพอ ละลายหายไปหมด ขณะเดียวกนั เขาก็ไดม โี อกาสทบทวน
อดีตและเขาใจความหมายชวี ติ ของเขา

ดวงอาทติ ยท ่เี คล่ือนลับลงหลงั เขาสาดแสงสที องขน้ึ มาฉาบกอนเมฆทีล่ อยอยบู นฟา
แสงสะทอ นจากกอนเมฆยอ นกลบั ลงมาปกคลมุ ทุงหญา เชิงเขา ทุงนา และหมบู า น ทําใหทุก
สงิ่ จมอยูในแสงสลวั ของยามพลบ ซูเดินเกอื บถึงโรงเรียน จนสามารถมองเหน็ สนามเดก็ เลน อยู
ไกล ๆ จากระยะนั้นดคู ลายทะเลสาบทีส่ งบเงยี บลอ มรอบไปดวยทุงหญา สนี ้าํ ตาลถูกลบู ไลด วย
สายลมเยน็ ท่ีพัดมาแผวเบา ความรสู ึกออนโยนและน่ิมนวลกอตวั ข้นึ ในใจ เขาคิดวา ในทสี่ ดุ พอ

กไ็ มเขาใจอะไรเลย แมพอจะพดู วา พอ มศี รทั ธาทีม่ ่นั คงเชนกัน... ความรูสึกของปญญาชน
น้นั หากขาดเสยี ซ่ึงประสบการณของความรูสึกพ้ืนฐานแลว ยอมเปน สิ่งทีว่ างเปลา

บางคร้ังและในบางลกั ษณะ... ความรูส กึ สาํ คญั กวา ความคดิ
หลงั จากใชเ วลากวา ๒๐ ป ทนทุกขทรมานทํางานหนกั สงิ่ ทเี่ ขาไดร ับกค็ ือความเขาใจ
ในความรูส ึกของคนทใี่ ชแรงงาน... และนีแ่ หละคือสมบตั ลิ ํ้าคาของเขา นา้ํ ตาเร่ิมเออ ขน้ึ มา
เม่อื ซูคดิ ถึงสงิ่ นี้ ผลสดุ ทายก็คือ เขามไิ ดใ ชชีวิตและเวลาทผ่ี านมาอยางไรป ระโยชน
ในทสี่ ุด ซูก็มองเหน็ อาคารเรยี น คน ๒ – ๓ คนท่ียนื จับกลมุ อยูหนา บานพากันหันหนา
มาทางเขา ผากันเปอ นสีขาวท่ีซวิ จอื้ คาดอยูสองประกายเดน อยใู นแสงสลัวของสนธยา กลุม
คนมีจาํ นวนมากขึน้ อยางรวดเร็ว และเม่อื จาํ เขาไดก็พากันวิ่งตรงมายงั ถนน
เดก็ หญิงตัวเลก็ ๆ สวมเสอื้ สแี ดงวง่ิ ตรงมาหา ความเคล่อื นไหวของหลอนดู
คลายเปลวไฟทโี่ อนเอนไปมา แมห นูนอยว่งิ ใกลเ ขา มา... ใกลเขา มา และฝเ ทา ของ
หลอนกเ็ รว็ ขน้ึ ... เร็วขน้ึ

จากหนงั สอื “คนเลยี้ งมา” แตงโดย จาง เสยี น เลยี้ ง แปลโดย พิริยะ พนาสุวรรณ จดั พมิ พ
โดยสาํ นกั พิมพชีวติ พ.ศ. ๒๕๒๖