คู่มือเทคนิคการเขียนบทความวิจัยเพื่อการตีพิมพ์เผยแพร่

คํานาํ

รายงานการจัดการความรู (Knowledge Management, KM) ดานการวิจัยของคณะวิทยาศาสตรและ
เทคโนโลยี มหาวิทยาลยั เทคโนโลยรี าชมงคลตะวันออก ประจาํ ปการศึกษา 2562 เปนการรวบรวมแนวคิด เทคนิค
และแนวทางในการเขยี นบทความวิจัยเพื่อตีพิมพเ ผยแพรในวารสาร คณะกรรมการการจัดการความรดู านการวิจัย
มุงหวงั วาองคค วามรูที่ไดรวบรวมสรุปและคูมือเลมน้ี จะสามารถใชเ ปนแนวทางในการปฏิบตั ทิ ี่ดี สําหรบั ผูท ่ีสนใจ
นําไปใชในการเขียนบทความวิจัย ซึ่งจะมีสวนชวยใหนักวิจัยสามารถเผยแพรผลงานวิจัยไดอยางมีประสิทธิภาพ
มากยง่ิ ขน้ึ และนาํ ไปสูก ารพฒั นางานดานวิชาการตอไป

คณะกรรมการการจัดการความรดู านการวิจัย
คณะวทิ ยาศาสตรแ ละเทคโนโลยี

มหาวิทยาลัยเทคโนโลยรี าชมงคลตะวันออก

สารบัญ หนา
1
เรอื่ ง 1
บทนํา 2
ขอ เสนอแนะในการเตรยี มตัวเขยี นบทความวิจัย 2
ลกั ษณะของบทความวิจัยทีด่ ี 3
จรรยาบรรณนกั วิจยั /ความซ้าํ ซอนของบทความวิจัย 3
การเขียนวสั ดุอปุ กรณแ ละระเบยี บวิธวี ิจยั 4
การเขยี นผลการวิจัย/การอภิปรายผล 4
การเขยี นสรปุ ผล 5
การกาํ หนดวัตถปุ ระสงค 6
การเขยี นบทนํา/หลกั การและเหตผุ ล 6
การศกึ ษาเอกสารและงานวิจัยท่เี ก่ยี วของ 6
การเขยี นเอกสารอา งองิ 7
การเขียนบทคัดยอ
การตั้งช่ือเร่ืองบทความวิจยั

Page |1

บทนาํ

จุดประสงคของการวิจัยคือ การคนหาความรูใหมหรือการคนหาแนวทางที่จะนําความรูไปใชประโยชน
การวิจัยเปรียบเสมือนการตอยอดของฐานความรูที่มีการส่งั สมกันมา ความรูท สี่ งั่ สมกันมานั้นก็มาจากการวิจัยกอน
หนานี้นั่นเอง เราสามารถเขาถึงความรดู งั กลา วไดก็ดวยการเขาถึงส่ิงตีพิมพ และผลงานอื่นท่ผี ูทาํ การวิจัยกอนหนา
นี้ไดเผยแพรไว ในทํานองเดียวกัน ผลงานวิจัยใหมจากการวิจัยของเราเองก็ควรไดรับการตีพิมพเผยแพร เพ่ือเปน
การสั่งสมความรูใหเพิ่มยิ่งขึ้นไปอีก และเพ่ือใหสามารถนําไปใชประโยชนตอไปได ผลงานวิจัยที่ไมมีการตีพิมพ
เผยแพรหรือไมไดรับการพีพิมพเผยแพรในแหลงที่เหมาะสม จะหลุดไปจากองคความรูโดยรวม และจะ
เปรยี บเสมือนไมมีผลงานน้ันเกิดขึน้ เลยนับเปน การสญู เปลา

ดังน้ันนักวิจัยตองพยายามตีพิมพผลงานวิจัย โดยถือวาเปนข้ันตอนสําคัญของการวิจัย และตองใหการ
ตีพิมพนั้นอยูในวารสารวิจัยท่ีมีคณุ ภาพ มกี ารตรวจสอบและประเมินผลได โดยพยายามท่ีจะใหผลงานเปนทีมไม
ควรแบงงานยอยเพ่ือตีพิมพผลงาน เน่ืองจากวาถาผลงานมีคุณภาพแลวการอางอิงก็จะเกิดตอไปซึ่งเปนสิ่งสําคัญ
กวาผลงานทีไ่ มไ ดรบั การอา งอิง

ขอ เสนอแนะในการเตรยี มตัวเขียนบทความวจิ ัย

1. ทาํ ใจหรอื เตรียมใจ คอื การปรับทศั นคตเิ ชิงบวกตอ การเขยี นบทความ เปนส่งิ แรกทตี่ องทาํ ใหไ ดและ
ย้ําตนเองเสมอวา “เราสามารถทําได” “ถาเราไมทํา ใครจะทํา” “คิดแลวตองลงมือทํา” การเขียนบทความตอง
คิด เสมอวาเปนการสรางสรรคผ ลงาน เขียนเพ่ือจรรโลงความรูเขียนเพ่ือทําบุญทางวิชาการ เมื่อบทความไดรับ
การ เผยแพรแลวก็จะมีกําลังใจในการพัฒนาบทความอื่น ๆ สิ่งสําคัญที่ทําใหประสบความสําเร็จในการเขียน
บทความ คือไมท อ ถอยเม่อื ตองปรับปรงุ แกไขบทความ

2. หามุมสงบ คือการหาสถานที่สงบยอมเกิดสมาธิและมีแรงบันดาลใจ ซง่ึ จะทาํ ใหการเตรียมตน ฉบับ
บทความล่ืนไหล สรางสรรคเปนมิตรกับผูอาน อาจมีหองทํางานหรือหามุมสงบบางแหงในที่ทํางาน ซึ่งผูเขียน
จะตอ งรูจักแบง เวลาและไมมสี ง่ิ รบกวนระหวางเตรยี มตน ฉบบั

3. ทบทวน/หาตนแบบ คือการอานทบทวนความรูวิทยาการใหมๆ การประมวลความรูแนวคิด และ
ทฤษฎีทเี่ กี่ยวของ จากหนงั สอื ตํารา วารสาร แหลง สารสนเทศ หรือแหลง ความรูตา ง ๆ ทาํ ใหเราเปนคนทม่ี ีหูไว ตา
ไว ทันโลก มีความคิดใหมๆ ล่ืนไหลตามขอมูลทันสมัย ซ่ึงจะชวยพัฒนาความสามารถทางการอาน วิเคราะห
สังเคราะหแ ละเชอ่ื มโยงสปู ระเด็นการเขียนบทความได

ควรอานและศกึ ษารูปแบบการเขียนบทความจากวารสารหลาย ๆ ฉบับเพื่อเปนแนวทางการเขียนและ
สรา งแรงบนั ดาลใจ

Page |2

4. มที ปี่ รกึ ษาหรือมกี ารเขยี นเปน ทมี สําหรับคนท่ีไมม ีประสบการณการเขยี นหรอื มปี ระสบการณนอย
5. ควรมจี รรยาบรรณในการเขยี นบทความ อยานาํ ผลงานของผอู นื่ มาใช
6. อานนโยบาย วัตถุประสงคและคําแนะนําของวารสาร เพราะขอบเขตเน้ือหาบทความจะตอง
สอดคลองกบั นโยบายการจดั ทําหรือการจดั พิมพของวารสาร และอา นคําแนะนําสําหรับผเู ขียนบทความท่ีเจาของ
วารสารนั้นใหค าํ แนะนาํ ไวและควรปฏิบัตติ ามคําแนะนํานน้ั ๆ อยางเครงครัด

ลักษณะของบทความวจิ ัยท่ีดี

ตอบคําถามของโจทยและปญหาและนําไปสูองคความรูใหมไมซาซอนกับส่ิงท่ีมีอยูแลวหรือหากซาซอน
ควรไดผ ลดีกวา อธบิ ายไดอ ยางชัดเจน (วาสอดคลองหรอื /และขดั แยงกับผลงานวิจยั อน่ื ๆ) มีความเปนคณุ ภาพและ
ความเปนปริมาณไดผลสัมฤทธิ์ท่ีแมนยา (good reproducibility) รูสึกไดถึงความสมํ่าเสมอของตรรกะของ
ผลการวิจัยเปนท่ียอมรับจากสาธารณชนและนักวิชาการไดรับการเผยแพรในระดับคุณภาพสากลหรือสามารถ
นําไปใชประโยชนไดนําไปสูโจทยวิจัยใหมที่ลึกซ้ึง และสูงกวา เปนการคนควาที่ตองอาศัยความรูความชํานาญ มี
ระบบ มีเหตุผล และเปาหมาย การวิจัยตองมี เคร่ืองมือ หรือเทคนิคในการเก็บรวบรวมขอมูลที่มีความเท่ียงตรง
และเชื่อถือไดมีการรวบรวมขอมูลใหมและได ความรูใหมกรณีใชขอมูลเดิมวัตถุประสงคตองแตกตางไปจาก
วัตถุประสงคเดิม เปนการศึกษาคนควาที่มุงหา ขอเทจ็ จรงิ เพ่ือใชอธิบายปรากฏการณหรอพัฒนากฏเกณฑท ฤษฎี
หรอื ตรวจสอบทฤษฎี

1. อางอิงผลงานของนกั วิชาการ/นักวิจยั ที่เชอ่ื ถือไดว ารสารที่อา งถงึ ตอ งไดร ับการยอมรับ
2. บทความวิจัยควรมีความทันสมยั ล้ําสมัย เกิดนวัตกรรมใหมๆ และวิเคราะหเปนไปตามแนวคิดและ
ทฤษฎีทีเ่ หมาะสมและชดั เจน
3. ควรใชศัพทและภาษาทางวชิ าการท่ถี ูกตองเหมาะสมและมีการนาํ เสนออยางเขา ใจงาย

จรรยาบรรณนกั วิจยั /ความซํา้ ซอ นของบทความวิจยั

นกั วิจัยตองมคี วามซื่อสัตยตอตนเองไมนําผลงานของผูอื่นมาเปน ของตนไมลอกเลียนงานของผูอ่ืน ตอง
ใหเ กยี รติและอางถึงบุคคลหรือแหลง ที่มาของขอมูลทนี่ ํามาใชใ นงานวิจัย ตองซื่อตรงตอ การแสวงหาทุน วจิ ัยและมี
ความเปน ธรรมเก่ยี วกับผลประโยชนทีไ่ ดจ ากการวิจัย

นักวิจัยตองปฏิบัติตามพันธกรณีและขอตกลงการวิจัยที่ผูเก่ียวของทุกฝายยอมรับรวมกันอุทิศเวลา
ทํางานวิจยั ใหไ ดผ ลดีทสี่ ดุ และเปน ไปตามกาํ หนดเวลา มีความรับผิดชอบไมละทิง้ งานระหวางดาํ เนนิ การ

นักวิจัยตองมีพ้ืนฐานความรูในสาขาวิชาการท่ีทําวิจัยอยางเพียงพอและมีความรูความชํานาญหรือ มี
ประสบการณเ กีย่ วเนื่องกบั เร่ืองท่ีทําวิจัย เพ่ือนําไปสูงานวจิ ัยท่ีมีคุณภาพ และเพ่ือปองกันปญหาการวิเคราะห การ
ตคี วาม หรือการสรุปทผี่ ดิ พลาด อันอาจกอใหเ กิดความเสยี หายตองานวจิ ัย

Page |3

นกั วิจัยตอ งดําเนนิ การดวยความรอบคอบระมัดระวัง และเที่ยงตรงในการทําวิจัยทเี่ ก่ียวของกับคน สัตว
พืช ศลิ ปวัฒนธรรม ทรพั ยากร และสิ่งแวดลอ ม มจี ติ สํานึกและปณิธานทจ่ี ะอนรุ ักษ ศลิ ปวฒั นธรรม ทรพั ยากรและ
ส่งิ แวดลอ ม

นักวิจัยตองไมคํานึงถึงผลประโยชนทางวิชาการจนละเลย และขาดความเคารพในศักดิศรีของเพ่ือน
มนุษยตองถือเปนภาระหนาที่ท่ีจะอธิบายจุดมุงหมายของการวิจัยแกบุคคลที่เปนกลุมตัวอยาง โดยไมหลอกลวง
หรือบบี บังคบั และไมล ะเมดิ สิทธสวนบุคคล

นักวิจัยตองมีอิสระทางความคิด ตองตระหนักวา อคติสวนตนหรือความลําเอียงทางวิชาการ อาจสงผล
ใหมกี ารบดิ เบือนขอ มูลและขอคนพบทางวชิ าการ อันเปนเหตุใหเ กดิ ผลเสียหายตอ งานวิจัย

นักวิจัยพึงเผยแพรผ ลงานวจิ ัยเพื่อประโยชนทางวชิ าการและสังคมไมข ยายผลขอคน พบจนเกิดความเปน
จริง และไมใชผลงานวิจยั ไปในทางมิชอบ

การเขียนวัสดอุ ปุ กรณและระเบยี บวิธีวจิ ัย

เปนการเขยี นเพือ่ ใหท ราบวาขอ มูลของงานวิจัยนถ้ี กู รวบรวม หรือถกู สรา งขึน้ ไดอ ยางไร โดยนําขอ มูลที่
อยูในขอบเขตการวิจัย ตัวแปรที่ศกึ ษา ระยะเวลา กรอบแนวคิด เคร่ืองมือ รวมท้ังกระบวนการวิเคราะหขอมูล
และสถิติท่ีใชในการวิเคราะหขอมูล เพ่ือใหผูอานทราบและมัน่ ใจวาเปนวิธีการท่ีทําไดถูกตอง และเหมาะสมกับ
บัญหาวิจัยนั้น ๆ ดังน้ีควรเขียนโดยยอ กระชบั ชัดเจน ตรงประเด็น และใหอยูใ นกรอบงานวิจัย ซ่ึงบางคร้งั การ
วิเคราะหข อมูลไมจ ําเปน ตอ งใชหลกั การ สถิตกิ ไ็ ด

การเขียนผลการวิจยั /การอภปิ รายผล

ผลการศกึ ษา/ทดลอง (Results) ควรใหสัมพันธกับเน้ือหาที่ไดแจงไวในวัตถุประสงคแตไ มควรอธิบาย
อยางยืดยาว ถาเปนไปไดควรเสนอในรูปของตาราง กราฟ หรือรูปภาพ ซง่ึ แตละส่ิงควรหาคําอธิบายท่ีกะทัดรัด
และ เปน อสิ ระกบั เนอ้ื เร่ือง การอภิปรายหรอื การวิจารณ (Discussion) คือการวิเคราะหแ ละสงั เคราะหผ ล เพ่ือให
ผอู านคลอ ยตามถึงความสมั พนั ธของหลักการหรอื กฎเกณฑเพ่ือชี้แนะใหผอู านเหน็ ความสาํ คญั ของ ผลการทดลอง
ที่ไปสนับสนุนหรือคัดคานสมมติฐานหรือทฤษฎีที่มผี ูเคยนําเสนอมากอน หรืออาจเปนการเปรียบผลการทดลอง
และการ ตคี วามหมายของผูอ่ืน ใชหลักสถิติในบทความวิจัย เพื่อสนับสนนุ บทความวิจัยใหมีความนาเช่ือถือมาก
ย่งิ ขนึ้ โดยภาพรวมดงั นี้

- ทําความเขาใจประเด็นวิจัยของตนเอง
- รูจักธรรมชาติและลกั ษณะของตวั แปร
- สามารถวิเคราะหเ ปาหมายของการวิจัยไดว าเปนการบรรยายสภาพ สํารวจ อธิบาย หาความสัมพันธ

เปรียบเทยี บ หรือทาํ นาย

Page |4

- สามารถระบหุ รอื เลือกใชส ถิตทิ เ่ี หมาะสม ทฤษฎีและสมการ
- ใหค วามสาํ คัญกบั การเตรียมรวมท้ังตรวจสอบความสมบรู ณข อมูล
- เลือกใชโ ปรแกรมทีช่ วยวิเคราะหขอ มูลทีเ่ หมาะสม
-

การเขยี นสรุปผล

การเขียนสรุปผลการวิจัย คือ นําเอาผลการวิจัยท่ีทําไวแลวนํามาสรุปผลใหส้ันลง โดยการนําเสนอ
ขอมูล ในภาพรวมหรือสรุปเพียงคราว ๆ ท้ังในสวนของผลการศึกษา และสมมติฐานการวิจัย โดยพยายามเนน
ปญหาหรือ ขอโตแยงในสาระสําคัญของเรื่อง สรุปสาระสําคัญ และประจักษพยานของผลการทดลอง แตไมใช
การนําผลมา เขียนซ้ํา เสนอแนะความคิดเห็นใหมๆ ทไ่ี ดจากการทดลองนี้สาํ หรับการทดลองในอนาคต ชี้ใหเห็น
ถงึ ปญหาและ อุปสรรคที่เกิดขึน้ ในการทดลองนี้ตลอดจนชีใ้ หเหน็ ลูทางนําผลไปใชใ หเ กดิ ประโยชนใ นภาพรวมการ
สรปุ ผล การศกึ ษาควรสรุปตามผลการวจิ ัย ท่สี อดคลอ งกบั วัตถปุ ระสงคก ารวจิ ัย

การกําหนดวตั ถปุ ระสงค

เขียนใหครอบคลุม ใหผูอานเขาใจแจมชัดวาผูวิจัยตองการศึกษาคนควาอะไร ไปไหนทิศทางไหนการ
นาํ เอาแนวความคิดของประเดน็ ปญ หาวิจัยมาขยายรายละเอยี ด โดยเรยี บเรียงใหเปน ภาษาเขยี นทช่ี ัดเจน เขาใจ
งา ย ดงั น้ี

1. ตองเขยี นประเดน็ ของปญ หาใหชัดเจนวา ตอ งการศึกษาอะไร ในแงมมุ ใด และเรือ่ งที่ศึกษาตอ งอยูใน
กรอบของหัวเรอื่ งท่ีทาํ วิจยั

2. วัตถุประสงคท เี่ ขยี นตองสามารถศกึ ษาไดกระทาํ ไดห รอื เก็บขอมูลไดท้งั หมด
3. ตองเขียนวัตถุประสงคในลักษณะท่ีสั้น กระทัดรัด ใชภาษาที่งาย ไมกํากวม ซง่ึ สามารถเขียนในรูป
ประโยคบอกเลา หรอื ประโยคคาํ ถามกไ็ ด
4. วัตถุประสงคสามารถเขียนในรูปของการเปรียบเทียบ เพื่อเนนความแตกตาง หรือเขียนในรูปของ
ความสัมพันธและสามารถเขียนรวมเปนขอเดียว หรืออาจเขียนแยกเปนขอ ๆ ก็ไดซ่งึ จํานวนวัตถุประสงคจ ะมาก
หรอื นอยแคไ หนนั้นขน้ึ อยูก บั ขอบเขตของการวิจัย วาตอ งการศกึ ษาแคไ หน
5. การเรียงหัวขอวัตถุประสงคสามารถเรียงไดหลายลักษณะ เชน เรียงตามความสําคัญของประเด็น
ปญหาวิจัยลดหล่ันลงมา หรืออาจเรียงตามลักษณะระดับปญหาใหญและปญหารองลงมา หรืออาจเรียง
วตั ถปุ ระสงคต ามความสอดคลองของเน้ือหา หรอื อาจเรยี งวตั ถปุ ระสงคต ามลําดบั การเกดิ กอน เกิดหลังของแตละ
ปญหาได

Page |5

6. อยานําประโยชนที่คาดวาจะไดรับมาเขียนไวในวัตถุประสงคการวิจัย เพราะวัตถุประสงคการวิจัย
เปน เร่อื งท่ตี อ งทํา แตประโยชนท่คี าดวาจะไดรับเปนผลที่คาดวาจะเกิดข้ึนหลังจากสิ้นสดุ การวจิ ยั แลว ประโยชน
ที่คาด วา จะไดรบั ไมไ ดเ ปนเรอ่ื งบังคบใหผูวิจยั ตอ งทําเหมอื นวัตถุประสงคและเมื่อทาํ วิจยั เสร็จแลว ผลทค่ี าดหวังไว
อาจจะ เปน ไปตามทีค่ าดหรอื ไมก ไ็ ด

การเขยี นบทนํา/หลักการและเหตุผล

เปนเคาโครงท่ีสําคัญของบทความ (ผูกํากับ ) เขาใจเนื้อหาภาพรวมของบทความ กลาวถึงปญหาและ
ความสําคัญของปญหาทฤษฎี/แนวความคิดท่เี ก่ียวของโดยการบรรยายใหเ ห็นพฒั นาการของผลงานวิจัยกอนหนาน้ี
และนําเขา สูปญหาวิจัย การรายงานเอกสารท่ีเกี่ยวของกับการวิจัยในสวนทฤษฎีและงานวิจัยสําคญั ที่นําไปสูการ
สรา งกรอบความคิด รวมทั้งสมมติฐานการวิจัย เรยี บเรียงเนือ้ หาอยางเชื่อมโยงไมใชว ธิ ีการตดั ตอ หรอื ปะตดิ ปะตอ
การเขียนควรใหไดขอความที่แสดงถึง การลื่นไหลของความคิด ควรมีประโยคแรกเปนประโยคหลัก ตามดวย
ประโยคสนับสนุน และลงทายดวยประโยค สรุป กลาวถึงวัตถุประสงคขอบเขต และประโยชนของงานวิจัยในยอ
หนา

การเขียนตามหลักการสามเหลี่ยมหัวกลับ คือ การเขียนจากภาพรวมจากสภาพปญหาหรือ
สถานการณปจจุบัน จากนั้นเช่ือมโยงสูทฤษฎีหรือหลักการ สูประเด็นท่ีตองการศึกษา โดยเขียนใหกระชับ ได
ใจความ และช้ีประเด็นที่แนนอนโดยยอ ในสว นทา ยของบทนาํ

การอางอิงบทความวิจัยผูอื่นในบทนําควรมีความเชื่อมตอกันและอานแลวควรมีความความลื่นไหล
ของภาษาที่เขียน โดยบทความท่ีนํามาอางอิงควรจะนํามาจากวารสารท่ีเราตองการตีพิมพบทความวิจัย หรือ
พิจารณาจากคา Impact ไดเชน กัน

การศึกษาเอกสารและงานวิจยั ท่เี ก่ยี วของ

แสวงหาเอกสารที่เก่ียวของกับการวิจัยใหมากท่ีสุด ศึกษาเนื้อหาสาระของทฤษฎีแนวคิด หลักการ
ผลการวิจัยท่เี กี่ยวของใหมาก ๆ ทําความเขาใจกับระบบอางอิงตาง ๆ พิจารณาถึงพัฒนาการของเร่ืองท่ีจะวิจัย ดู
ความทนั สมัยในการท่ีจะนํามาอางองิ ทําการศึกษาแบบวิเคราะหเชน ดคู วามสมั พนั ธระหวางเร่ืองทศ่ี กึ ษา ระหวาง
สวนตาง ๆ ขอความตาง ๆ สมเหตุสมผลหรือไมผูเขียนเขียนขัดแยงตนเองหรือไมขอมูลไดมาอยางไร เพียงพอ
หรือไมน าเชื่อถือหรือไมขอ สรปุ มเี หตุมผี ลนาเช่อื ถอื หรอื ไมแสดงใหเ ห็นถึงความสมั พันธของเรื่องท่ีจะวิจยั นั้นกบั ผล
การศึกษาคนควาของ ตรวจสอบคุณภาพของเอกสาร อา น วเิ คราะหแ ละจับประเด็น แลว สรปุ ยอลงในแบบ บนั ทึก
โดยสรุปดงั นี้

Page |6

1. แสวงหา สืบคน คัดเลือก และจัดหาเอกสารเอกสารที่เก่ียวของกับการวิจัย เน้ือหาสาระของทฤษฎี
แนวคิด หลกั การ ผลการวจิ ัยทเ่ี กยี่ วขอ งใหมากที่สดุ

2. ทําความเขาใจกับระบบอางอิงหรือบรรณานุกรมตาง ๆ พิจารณาถึงพัฒนาการของเร่ืองท่ีจะวิจัย ดู
ความทนั สมัยและไมเ กา เกินไปในการท่จี ะนํามาอา งอิง

3. ทําการศึกษาแบบวิเคราะหเชน ดูความสัมพันธระหวางเร่ืองที่ศึกษา ระหวางสวนตาง ๆ ขอความ
ตางๆ สมเหตสุ มผลหรือไมผ ูเขียนเขียนขัดแยงตนเองหรือไมขอมลู ไดมาอยางไร เพียงพอหรือไมนา เชื่อถือ หรอื ไม
ขอสรุปมีเหตุมีผลนาเช่ือถือหรอื ไมแสดงใหเห็นถึงความสัมพันธของเรื่องท่ีจะวิจัยน้ันกับผลการศึกษาคนควาของ
ตรวจสอบคณุ ภาพของเอกสาร อาน วเิ คราะหและจับประเด็น แลว สรปุ ยอ ลงในแบบบันทกึ การทบทวนวรรณกรรม
ตอ งเขยี นสรปุ ตัวงานทที่ ํางาน มีจุดเดน ทเี่ ราจะนําเสนอ และสรปุ ใหเ ขา กับงานของเรา

4. แหลงการคนควาเอกสารและงานวิจัยท่ีเกี่ยวของนับวามคี วามสาํ คัญอยางมาก ซงึ่ สามารถสรุปแหลง
การคนควาเอกสารและงานวิจัยไดด งั นี้หนังสือหรือตํารา วารสาร สารานกุ รม เอกสารรายงานการประชุมสัมมนา
ตาง ๆ รายงานการทบทวนวรรณกรรมท่ีเกี่ยวของกับการศึกษารายงานการทบทวน แหลงรวบรวมแบบวัด
มาตรฐาน รายงานวิจัยท่ีบุคคลหรือสถาบันหรือหนวนงานใดหนวยงานหนึ่งจัดทําขึ้น งานวิจัยเปนผลงานของ
นักศกึ ษาเรยี กวา "วิทยานิพนธ" หรอื "ปริญญานพิ นธ" หนังสือรวบรวมผลงานวิจยั เปน ตน

การเขียนเอกสารอา งอิง

ในการเขยี นบทความวิจัยซ่ึงเปนเอกสารทางวิชาการ การเขยี นหลกั ฐาน การอา งองิ จากเอกสารทุกแหง
ท่ีปรากฏในบทความ เปนเร่ืองจําเปนทตี่ องแสดงในรายการเอกสารอางอิงทายบทความ โดยผูเขยี นบทความควร
ตรวจสอบรูปแบบการเขียนรายการอางอิงใหถกู ตอ ง ตามประเภทการอางอิงรูปแบบการอางอิงตามท่ีวารสารนั้น
กําหนดรูปแบบไวและถูกตองตามระบบการอางอิงของวารสารนั้นๆ โดยทั่วไปวารสารแตละช่ือเร่ืองจะระบุ
รูปแบบและระบบการอางอิงดังนั้นผูทเขียนบทความวิจัยที่ควรปรับรูปแบบใหเปนรูปแบบตามท่ีวารสารนั้นๆ
กาํ หนดดวย

การเขียนเอกสารอางอิงจําเปนตองเขียนตามรูปแบบที่วารสารนั้นๆ กําหนด และใหดีบทความวิจัยที่
นํามาอา งอิงในบทความวิจยั ควรจะมาจากวารสารทผ่ี ูเขียนตองการตีพมิ พบ ทความ วิจัยในวารสารน้นั ๆ

การเขยี นบทคดั ยอ

การเขียนบทคัดยอมีความสําคัญมาก ควรเปนสวนสุดทายท่ีจะเขียน โดยบอกประเด็นปญหา
วัตถุประสงควิธีการหรือแนวทางการศึกษา วิธีการทดสอบ ผลทดสอบอยางยอ และบทสรุป ท่ีมีความกะทัดรดั
และสนั้ ไมควรอางอิงเอกสาร รูปภาพและตารางใด ๆ นอกจากนค้ี วรเนน สิง่ ใหมท่ีคน พบไดหรือสรางข้ึน และควร

Page |7

ยาวไมเ กิน 300 คํา หรือ 10 – 15 บรรทัด หรือประมาณ 5% ของเนื้อเร่ือง เพราะถาเขียนยาวกวาทก่ี ําหนด จะ
ถูกตัดสวนเกินท้ิงไป ซึ่งอาจทําใหใจความสําคัญขาดหายไป จึงควรเขียนใหไดส าระสาํ คญั ของเร่ืองภายในความ
ยาวที่ กําหนดไว

บทคัดยอแบบกราฟก (Graphical abstract) เปนภาพเดียวท่ีออกแบบมาเพื่อชวยใหผูอานไดรับ
ภาพรวมของบทความวิจัย เพ่ือยืนยันวัตถุประสงคและผลการวิจัยที่ไดรบั รวมท้ังรายละเอียดสําคัญของผูเขียน
และวารสาร โดยเอาจุดเดนของงาน มาแสดงเปนรูปแบบสรุป

วารสารท่นี ักวิจยั สงบทความวิจัยตีพิมพนัน้ มีการกาํ หนดจํานวนคําของบทคดั ยอ หรอื กาํ หนดใหใ สค ํา
สําคญั (keyword) ที่เกย่ี วของ กับบทความวจิ ัยประมาณ 3 – 5 คาํ ดังนน้ั นกั วิจยั จงึ ควรศกึ ษาเงอ่ื นไขการตีพิมพ
ของวารสารนั้น ๆ

การตัง้ ช่อื เรือ่ งบทความวจิ ยั

การต้ังช่ือเร่ืองซ่ึงเปนช่ือท่ีมาจากชื่องานวิจัย ควรเขียนใหกระชับ แตชัดเจน และแสดงสิ่งท่ีตองการ
ศึกษา โดยมคี าํ สําคญั หรอื คาํ ดัชนีเพื่อสืบคน และไมค วรใชคําฟุมเฟอย แตท ี่สาํ คัญตอ งตั้งชอ่ื ใหไดตามความหมาย
และนา สนใจ ชอ่ื เร่ืองทจ่ี ะวิจัยจะตอ งตรงกบั ปญ หาทศี่ ึกษา และควรจะเปนเร่ืองใหม

1. ควรตั้งช่ือเรื่องใหส้ันและกระชับ โดยใชคําเฉพาะเจาะจงหรือส่ือความหมายเฉพาะเร่ือง และควร
เปน ภาษาท่ีเขา ใจงาย กระชับ แตชัดเจน ซ่ึงช่ือเรอ่ื งไมค วรส้นั เกินไปทําใหข าดความหมายทางวิชาการ

2. ควรตั้งชื่อบทความใหตรงกับประเด็นของปญหา วาเปนการวิจัยเก่ียวกับปญหาอะไร อยาต้ังชื่อ
เร่ืองบทความที่ทําใหผูอานตีความหมายไดหลายทาง อยาพยายามทําใหผูอานเห็นวาเปนเรื่องที่มีความ สําคัญ
มากเกิน ความเปน จริง และควรแสดงสงท่ีตองการศกึ ษา รวมถึงภาพรวมของเน้ือหาทัง้ หมด

3. ควรตั้งช่ือบทความโดยการใชคําท่ีบงบอกใหทราบถึงประเภทของการวิจัย ซ่ึงจะทําใหช่ือเรื่อง
ชัดเจนและเขาใจงายข้ึน เชน การวิจัยเชิงทดลอง มักใชคําวา การทดลอง การวิเคราะหการสังเคราะหการ
เปรยี บเทยี บ เปนตน นาํ หนาชือเรือ่ ง

4. ควรต้ังชื่อเร่ืองในลักษณะของคํานาม ซ่ึงจะทําใหเกิดความไพเราะสละสลวยกวาการใชคํากรยิ า
นําหนาชื่อเรื่อง เชนใชคําวา การวิเคราะหไมใชใชค าํ วา วิเคราะหนําหนาช่ือเร่ือง โดยไมจําเปนตองเปนประโยค
แตท ส่ี ําคญั ตอ งตั้งชอื่ ใหไ ดตามความหมาย

5. ควรต้ังชื่อเร่ืองวิจัยที่ประกอบดวยความเรียงที่สละสลวยไดใจความสมบูรณ เปนช่ือเร่ืองทร่ี ะบใุ ห
ทราบตง้ั แตวัตถปุ ระสงคของการวจิ ัย ตัวแปร และกลุมตัวอยา งทจ่ี ะศึกษาวิจัยดวย

Page |8

คณะผูจ ัดทํา : สติ รานนท ประธาน
อาจารยจริ วฒั น บญุ ธกานนท กรรมการ
อาจารยพัชนี แจค ํา กรรมการ
อาจารยศรมี า รัตนสิ สัย กรรมการ
อาจารยวรภี รณ สนั ตเิ บ็ญจกุล กรรมการ
อาจารยสมทบ นาคภบิ าล กรรมการ
อาจารยกรณฏั ฐ เรืองไพศาล กรรมการ
อาจารยยศภทั ร สงิ หศ รี กรรมการ
อาจารยพงศพฒั น เกาะมั่น กรรมการและเลขานุการ
อาจารยกนกพร เบญจมาศ ผชู ว ยกรรมการและเลขานุการ
นางสาวกนกรัตน