Lek Lek Lek UZUN BACAKLI LEYLEK Adres : Aşağı Yahyalar Mah. İvedik Cad. No: 227/A Yenimahalle / ANKARA e-mail : [email protected] Yayıncı : 0 505 853 61 65 • 0 505 773 68 92 Yazar: Aziz SİVASLIOĞLU Resimleyen: BEF Dizgi Editör: Fazilet ÖZEN Yayına Hazırlayan: Murat KESKİN Bu kitabın her türlü yayın hakları Fikir ve Sanat Eserleri Yasası gereğince BEF YAYINCILIK VE HAKİM YAYINCILIK Tic.Ltd.Şti.’ne aittir.
2 LEK LEK LEK UZUN BACAKLI LEYLEK Gagam sivri, boynum uzundur. Bacaklarım ince ve uzundur. İlkbaharda gelmiştim. Evlerin bacasına yuva kurmuştum. Beni hatırladınız mı?
3 Ben beyaz leyleğim. Gagamı birbirine çarparak haberleşirim. — Taka tata, tak tak! Tıkı tıkı, tık tık! Ben de sizin gibi bir canlıyım. Yaşamayı seviyorum. Siz seviyor musunuz?
4 Yaşamayı kim sevmez ki? Herkes sever. Ben de tüm leylekler de sever. İlkbahar da gelmiştim. Size baharı müjdelemiştim. Ben bir direğe yuva yaptım.
5 Yuvamı eşimle yaptık. Birlikte çalı çırpı taşıdık. O direğin tepesine güzel bir yuva kurduk. Yaz günlerince birlikte çalıştık. Yavrumuzu besledik. Onu sevgiyle büyüttük.
6 O güzel yaz günleri geçti. Sonbahar mevsimi geldi. Sonbahar ne demektir. Leylekler, bu mevsimde uçarlar. Sıcak ülkelere göç ederler.
7 Tüm leylekler hazırlandılar. “Taka taka, tak tak! Tıkı tıkı, tık tık!“ dediler. Havalar iyice soğudu. Sıcak ülkemize gidiyoruz… Biz de hazırlandık. Tam uçacaktık ki kötü bir şey oldu. Yavrumuz hastalandı.
8 Eşime sordum: — Yavrumuzun neyi var? — Çok üşütmüş, dedi. — Ne yapmalıyız? — Şifalı otlardan ilaç yapmalıyız. İlacını içsin ki iyi olsun, diye yanıt verdi. — O otlar nerede var?
9 Eşim şöyle bir düşündü. Sonra dedi ki: — O otlardan Kaz Dağlarında var. — Ne yapalım? — Kaz Dağlarına gidelim. Otları bulalım. Yavrumuzu iyileştirelim. — Tamam mı? — Tamam.
10 Ben anneyim. Yavrumun yanında bekledim. Eşim uçtu. Kaz Dağlarına doğru gitti. İçimden iyi dileklerde bulundum. Yavrumun babası bir an önce dönsün, “Yavrumuz iyileşsin“ dedim.
11 Aradan günler geçti. Leylekler göçe hazırlansınlar. Gökyüzünde bir araya geldiler. — Hazırlanın göç başlıyor, dediler. Ben hâlâ gökyüzüne bakıyordum.
12 Yavru leyleğim hastaydı. Ateşler içindeydi. — Dayan yavrum. Baban birazdan gelecek, diyordum. O günün akşamı babamız geldi.
13 Otları çiğnedik. Yumuşattık. Yavrumuza yedirdik. O, birkaç saat geçmeden kendine geldi. — Ben uçabilirim, dedi. O an çok mutlu olduk. Sevinçten ağladık.
14 Leylek kardeşler, uçup gitmemişlerdi. Son ana kadar bizi beklemişlerdi. — Haydi! dedik. Yavrumuz uçtu. Gökyüzüne yükseldi. Biz de arkasından kanat çırptık. Gökyüzüne yükseldik.
15 O an çok mutlu oldum. Hemen bir tekerleme uydurdum: Leylek leylek lekirdek. Hani bana çekirdek? Cebim çekirdek dolsun, Yavrumuz mutlu olsun.
16 Leylek kardeşler, mutlu oldular. Leyleklerin başkanı: — Bu en güzel günümüz. Kardeşlerimiz de bizimle birlikteler. Onları çok seviyoruz, dedi. — Yavru leyleğim ne dedi, biliyor musunuz? —Anne, biz bu sıcaklığı hiçbir yerde bulamayız! dedi.