กลอนดอกสร้อยรำพึงในป่าช้า

2. สะท้อนใหเ้ หน็ ความเชอื่ ของคนในสังคมไทย ในเร่ืองจติ วญิ ญาณและความตาย
ดงั บทประพันธ์

๓. นกเอ๋ยนกแสก จบั จ้องร้องแจ๊กเพยี งแถกขวัญ
อยู่บนยอดหอระฆงั บงั แสงจันทร์ มเี ถาวัลยร์ งุ รังถึงหลังคา

จากบทประพนั ธ์ สะท้อนให้เหน็ ความเชอื่ ของคนไทยทีว่ า่
นกแสกเปน็ ทูตแห่งความตาย หรือสญั ลักษณแ์ หง่ ความตาย
ความน่าสะพรงึ กลวั ซ่ึงนกแสกน้ี เปน็ นกชนิดเดยี วกบั นกเคา้ แมวและนกฮกู
เน่อื งจากมสี ายตาดีจึงหากินในเวลากลางคนื โดยซุม่ จบั เหยือ่ ในทร่ี กและมืด
เมื่อถูกรบกวนหรือจบั เหย่ือไดจ้ ะร้องเสียงดัง จึงเกดิ ความน่ากลวั ขน้ึ

3. สะท้อนใหเ้ หน็ ค่านิยมของคนในสงั คม ในเร่ืองการเคารพนบั ถอื ผู้ทีม่ ีฐานะ

หรอื มีช่ือเสยี งในสังคม ดงั บทประพนั ธ์

๒๑. ศพเอย๋ ศพสงู เปน็ เครื่องจูงจติ ให้เล่อื มใสศานต์
จารึกคาสานวนชวนสักการ ผิดกับฐานชาวนาคนสามญั
ซึง่ อยา่ งดีกม็ กี วเี ถือ่ น จากรกึ ช่ือปเี ดอื นวันดับขันธ์
อทุ ศิ สง่ิ ซง่ึ สรา้ งตามทางธรรม์ ของผู้นน้ั ผูน้ ้ีแก่ผี เอย.

จากบทประพนั ธ์ สะท้อนค่านิยมของการให้ความสาคญั แก่บคุ คลต่างๆแตกตา่ งกัน
กลา่ วคือ ผเู้ สยี ชีวิตที่มฐี านะร่ารวยมักจะมกี ารจารกึ คา หรอื สร้างสิ่งก่อสร้างเปน็ อนุสรณ์
แตถ่ ้าผู้เสยี ชีวติ เป็นชาวนาชาวไร่ หรอื ผู้ท่มี ฐี านะยากจน มกั จะไม่มใี ครเห็นคุณค่าหรือ

ความสาคัญ อยา่ งมากก็มีเพียงการจารกึ ชอื่ และวนั เดอื นปีที่เสยี ชวี ิตทา่ นนั้

4. ชี้ใหเ้ ห็นธรรมชาตขิ องมนุษย์ คอื มนษุ ยท์ ุกคนยอ่ มรักตัวเอง

ห่วงความสุขสบาย กลัวความตาย แต่ทกุ คนนั้นกห็ นีไมพ่ ้นความตาย
ดงั บทประพนั ธ์

๒๒. หว่ งเอย๋ หว่ งอะไร ไมย่ ิ่งใหญ่เทา่ หว่ งดวงชวี ติ
แม้คนลมื ส่ิงใดได้สนิท กย็ ังคิดข้นึ ไดเ้ มือ่ ใกลต้ าย
ใครจะยอมละท้ิงซ่ึงสิ่งสุข เคยเปน็ ทกุ ขห์ ่วงใยเสยี ไดง้ า่ ย
ใครจะยอมละแดนแสนสบาย โดยไม่ชายตาใฝ่อาลัย เอย.

จากบทประพนั ธ์ กลา่ วว่า ทุกคนยอ่ มรักชวี ติ ของตนเอง รกั ทรัพยส์ ิน
รกั ความสบายทเี่ คยได้รบั ดงั นั้น เม่อื ถึงเวลาตาย ส่งิ เหลา่ นี้ไม่มีใครสามารถ

นาตดิ ตัวไปได้เลย คนท้งั หลายจึงยงั ห่วงหาอาลยั ในชีวิตของตน
ไมอ่ ยากตายจากโลกท่ตี นเคยอยู่อย่างเป็นสขุ

ข้อคดิ

1. ทุกสรรพสิ่งในโลกล้วนไมเ่ ท่ียง ไม่มคี วามจีรังย่ังยนื ล้วนตัง้ อยู่และแตกดบั ไป
ตามสงั ขารและกาลเวลา จึงควรเตรียมใจไว้เผื่อ เมือ่ เวลานนั้ มาถึงจะไดย้ อมรบั
ไดอ้ ย่างไม่วุ่นวายและทรมาน

2. ความสงบคือความสุขท่แี ทจ้ รงิ ในกลอนดอกสรอ้ ยราพงึ ในปา่ ช้า ได้กล่าวถงึ
ชาวนาในเชิงยกย่องให้เกยี รติและนาเสนอว่า ชาวนานัน้ เปน็ ผูม้ วี ิถชี ีวติ ทเ่ี รยี บงา่ ย
และสันโดษ แตท่ าตนเปน็ ประโยชน์ให้กบั ประเทศชาติสงู สดุ

3. อยา่ ยึดตดิ กบั วตั ถุ นัน่ คือ มนษุ ย์ไมค่ วรยึดตดิ กับยศถาบรรดาศกั ด์ิหรอื
ทรพั ยส์ ินเงินทอง เพราะเม่ือส้ินลมหายใจ เราไม่สามรถนาสิ่งใดไปไดเ้ ลย
นอกจากความดีความชั่วอันเป็นส่งิ ทใี่ ห้อนุชนรุ่นหลังไดก้ ล่าวขาน

มนุษย์ทุกคนไม่วา่ รา่ รวยหรอื ยากจน
ตา่ งเทา่ เทียมกันในเรือ่ งความตาย
แต่บุคคลท่อี ุทิศตนทาความดีเพื่อชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์
ประพฤตหิ น้าทขี่ องตนเองอย่างเต็มกาลังความสามารถ
เมือ่ เสยี ชวี ิตไปแลว้ ยอ่ มได้รับคาสรรเสริญจากอนชุ นรนุ่ หลัง