เมื่อเปนการกระทำลงในราชอาณาจักร หรือกฎหมายใหถือวากระทำลงในราชอาณาจักร
จงึ ตอ งรบั โทษในราชอาณาจกั ร หากศาลตา งประเทศพพิ ากษาลงโทษแลว ศาลไทยจะพพิ ากษา
ลงโทษไดอ กี หรอื ไม ตาม ม.11
หลัก: ผู ใดกระทำความผิดในราชอาณาจักร หรือกระทำความผิดที่ประมวลกฎหมาย
อาญานี้ถือวาไดกระทำในราชอาณาจักร ตองรับโทษในราชอาณาจักร
เวนแต : ถูกฟองตอศาลในตางประเทศ
ขอใหล งโทษ ขอใหล งโทษ
มิใชโดยรัฐบาลไทยรองขอ โดยรัฐบาลไทยรองขอ
ถาผูนั้นไดรับโทษสำหรับการกระทำนั้นตามคำพิพากษา หาม มิใหลงโทษผูนั้นในราชอาณาจักร เพราะการ
ของศาลในตา งประเทศมาแลว ท้ังหมดหรือแตบ างสว น กระทำนั้นอีก ถา
ศาลจะลงโทษนอยกวาที่กฎหมายกำหนดไวสำหรับ
ความผิดนั้นเพียงใดก็ไดหรือจะไมลงโทษเลยก็ได ทั้งนี้ ไดมีคำพิพากษาของศาลในตางประเทศอัน
โดยคำนึงถึงโทษที่ผูนั้นไดรับมาแลว (ม.11 ว.1) ถึงที่สุดใหปลอยตัวผูนั้น หรือ
ศาลในตางประเทศพิพากษาใหลงโทษ และ
ผูนั้นไดพนโทษแลว
(ม.11 ว.2)
หมายเหตุ : ม.11 เปน ขอ ยกเวน หลกั ทว่ี า “บคุ คลไมค วรถกู ลงโทษซำ้ สองสำหรบั การกระทำครง้ั เดยี ว
(กรรมเดียว)” เพราะกรณีความผิดไดเกิดในราชอาณาจักรหรือประมวลกฎหมายอาญาถือวาไดกระทำ
ในราชอาณาจักร เปนการกระทำที่กระทบกระเทือนตอความสงบเรียบรอยของประเทศไทย ศาลไทยยอม
มีอำนาจลงโทษผูกระทำความผิดโดยไมตองคำนึงถึงคำพิพากษาของศาลในตางประเทศ เวนแตเปนกรณีที่
รัฐบาลไทยรองขอใหลงโทษในศาลตางประเทศมาแลว 13
ลหงลโักทอษสำนากาจล
การกระทำความผิดนอกราชอาณาจักร ตาม ม.7
ผูใดกระทำความผดิ ดงั ทร่ี ะบุไวตอไปน้นี อกราชอาณาจักร (โดยแท)
จะตอ งรับโทษในราชอาณาจกั ร คือ
ความผิดเกีย่ วกับความมั่นคงแหง ราชอาณาจกั ร
ตามทบ่ี ญั ญตั ิไวใน ม.107 ถงึ ม.129 (ม.7 (1))
ความผิดเกี่ยวกับเพศตาม
ที่บัญญัติไวใน ม.282 และ
ม.283 (ม.7 (2 ทวิ))
ความผิดเกี่ยวกับการปลอมและการแปลง
ตามที่บัญญัติไวใน ม.240 ถึง ม.249
ม.254 ม. 256 ม.257 และม.266 (3)
และ (4) (ม.7 (2))
ความผิดเกี่ยวกับการกอการรายตามที่บัญญัติไว
ใน ม.135/1 ม.135/2 ม.135/3 และม.135/4
(ม.7 (1/1))
ความผิดฐานชิงทรัพย ตามที่บัญญัติไวใน
ม.339 และความผิดฐานปลนทรัพยตามที่
บัญญัติไวในม.340 ซึ่งไดกระทำในทะเลหลวง
(ม.7 (3))
ขอสังเกต: ม.7 ศาลไทยมีอำนาจลงโทษผูกระทำความผดิ ไดโ ดยไมตองมีผูใดรอ งขอ
16 ผูกระทำความผดิ หรอื ผูเสียหายจะเปนคนสญั ชาติใดก็ได