ไลสายมาตราสำคัญ ทรัพย - ที่ดิน
ทรัพย - ที่ดิน ทรัพย ทรัพยสิน วัตถุมีรูปราง (ม.137) รวมทั้งทรัพยและวัตถุไมมีรูปราง ซ�่งมีราคาและอาจถือเอาได (ม.138) อสังหา ร�มทรัพย ที่ดินและทรัพยอันติดกับที่ดินมีลักษณะเปน การถาวรหร�อประกอบเปนอันเดียวกับที่ดินนั้น และหมายความรวมถึงทรัพยสิทธ�อันเกี่ยวกับที่ดิน หร�อทรัพยอันติดอยูกับที่ดินหร�อประกอบเปน อันเดียวกันกับที่ดินนั้นดวย (ม.139) ทรัพยสินอื่นนอกจากอสังหาร�มทรัพย และหมายความรวมถึงสิทธ�อันเกี่ยวกับ ทรัพยสินนั้นดวย (ม.140) สังหา ร�มทรัพย 1
ทรัพย - ที่ดิน ทรัพย แบงได ทรัพยแบง ไมได ทรัพยอันอาจแยกออกจากกัน เปนสวน ๆ ไดจร�ง แตละสวนได รูปบร�บูรณโดยลำพัง (ม.141) ทรัพยอันจะแยกออกจากกันไมได นอกจากเปลี่ยนแปลงภาวะของทรัพย และหมายความรวมถึงทรัพยที่กฎหมาย วาแบงไมไดดวย (ม.142) ทรัพยนอก พาณิชย ทรัพยที่ไมสามารถถือเอาไดและ ทรัพยที่โอนแกกันมิไดโดยชอบ ดวยกฎหมาย (ม.143) 2
สวนควบ สวนซึ่งโดยสภาพแหงทรัพยหรือโดยจารีตประเพณีเปนสาระสำคัญ ในความเปนอยูของทรัพยนั้น และ ไมอาจแยกจากกันไดนอกจากจะ ทำลาย ทำใหบุบสลาย หรือทำใหทรัพยนั้นเปลี่ยนแปลงรูปทรงหรือ สภาพไป เจาของทรัพยยอมมีกรรมสิทธิ์ในสวนควบของทรัพยนั้น (ม.144) ไมยืนตน ไมลมลุกหรือธัญชาติ ทรัพยซึ่งติดกับที่ดิน กับโรงเรือนเพียงชั่วคราว เปนสวนควบกับที่ดิน ที่ไมนั้นขึ้นอยู (ม.145) ไมเปนสวนควบ กับที่ดิน (ม.145 ว.2) ไมถือวาเปนสวนควบกับที่ดิน หรือโรงเรือนนั้น ความขอนี้ให ใชบังคับแกโรงเรือนหรือสิ่ง ปลูกสรางอยางอื่น ซึ่งผูมีสิทธิ ในที่ดินของผูอื่นใชสิทธินั้นปลูก สรางไวในที่ดินนั้นดวย (ม.146) 3
อุปกรณ หมายความวา สังหาริมทรัพยซึ่งโดยปกตินิยมเฉพาะถิ่นหรือโดยเจตนา ชัดแจงของเจาของทรัพยที่เปนประธาน เปนของใชประจำอยูกับทรัพยที ่ เปนประธานเปนอาจิณเพื่อประโยชนแกการจัดดูแล ใชสอย หรือรักษา ทรัพยที่เปนประธาน และเจาของทรัพยไดนำมาสูทรัพยที่เปนประธานโดย การนำมาติดตอหรือปรับเขาไว หรือทำโดยประการอื่นใดในฐานะเปนของ ใชประกอบกับทรัพยที่เปนประธานนั้น ว.2 อุปกรณที่แยกออกจากทรัพยที่เปนประธานเปนการชั่วคราวก็ยังไม ขาดจากการเปนอุปกรณของทรัพยที่เปนประธานนั้น ว.3 อุปกรณยอมตกติดไปกับทรัพยที่เปนประธาน เวนแตจะมีการกำหนด ไวเปนอยางอื่น (ม.147) เปนสังหาริมทรัพย มีทรัพยประธานเปน ตัวเกาะ และใชประจำ อยูกับทรัพยประธาน แยกออกจากทรัพยประธานได โดยไมตองทำลาย ทำใหเสียหาย เชน อะไหลรถยนต 4
บทเบ็ดเสร็จทั่วไป ตองทำเปนหนังสือและ จดทะเบียน ตอพนักงานเจาหนาที่ ถามิไดจดทะเบียน มิฉะนั้น ไมบริบูรณ (ในฐานะทรัพยสิทธิ) อสังหาริมทรัพยหรือทรัพยสิทธิ อันเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย กอตั้งไดดวยอาศัยอำนาจในประมวลกฎหมายนี้หรือกฎหมายอื่น (ม.1298) แบงเปน สำนักงานที่ดิน จดทะเบียน และไดจดทะเบียน สิทธิโดยสุจริตแลว ไมได เปลี่ยนแปลง ทางทะเบียน ไมได ตอสูกับ บุคคล ภายนอก ผูไดสิทธิมาโดย เสียคาตอบแทน โดยสุจริต จดทะเบียน เอกสาร สิทธิ จดทะเบียน 1. การไดมาโดยทางนิติกรรม (ม.1299 ว.1) 2. การไดมาโดยทางอื่นนอกจาก นิติกรรม (ม.1299 ว.2) P.3 5
3. การโอนที่เปนทางทำใหบุคคลผูอยูในฐานะอันจะจดทะเบียน สิทธิไดอยูกอนเสียเปรียบ (ม.1300) สำนักงานที่ดิน จดทะเบียน มีสิทธิเพิกถอนการจดทะเบียนโอนได บุคคลผูเสียเปรียบ การโอนมีคาตอบแทน ซึ่งผูรับโอนกระทำการโดยสุจริต จะเรียกใหเพิกถอนทะเบียนไมได จดทะเบียน ผูโอน ผูรับโอน เวนแต 6
ที่สาธารณสมบัติ ของแผนดิน ทรัพยสินใชเพื่อ ประโยชนของแผนดินโดยเฉพาะ ที่ดินรกราง วางเปลา ทรัพยสินสำหรับ พลเมืองใชรวมกัน (ม.1304) หามโอน (ม.1305) หามมิให ยกอายุความ (ม.1306) หามยึด (ม.1307) ขึ้นเปนขอตอสู กับแผนดิน 7
การไดมาซึ่งกรรมสิทธิ์ 1. การไดมาซึ่งที่งอก ที่ดินแปลงใดเกิดที่งอกริมตลิ่ง ที่งอกยอมเปนทรัพยสินของ เจาของที่ดินแปลงนั้น (ม.1308) ที่งอก ที่ดินของผูอื่น 2. การไดมาซึ่งโรงเรือน แบงออกเปน 2.1 กรณีปลูกสรางโรงเรือนในที่ดินของผูอื่น เจาของที่ดินเปนเจาของโรงเรือน แตตองใชคาแหงที่ดิน เพียงที่เพิ่มขึ้น แตถาเจาของที่ดินสามารถแสดงไดวา มิไดมีความประมาท เลินเลอ จะบอกปดไมยอมรับโรงเรือนนั้น และ เรียกใหผูสราง รื้อถอนไป และทำที่ดินใหเปนตามเดิมก็ได เวนไวแตถาการนี้ จะทำไมไดโดยใชเงินพอสมควรไซร ทานวาเจาของที่ดินจะเรียก ใหผูสรางซื้อที่ดินทั้งหมดหรือแตบางสวนตามราคาตลาดก็ได โดยสุจริต (ม.1310) 8
การไดมาซึ่งกรรมสิทธิ์ ที่ดินของผูอื่น 2. การไดมาซึ่งโรงเรือน แบงออกเปน 2.1 กรณีปลูกสรางโรงเรือนในที่ดินของผูอื่น โดยไมสุจริต (ม.1311) บุคคลนั้นตองทำที่ดินใหเปนตามเดิม แลวสงคืนเจาของ เวนแต เจาของจะเลือกใหสงคืนตามที่เปนอยู ในกรณีเชนนี้ เจาของที่ดินตองใชราคาโรงเรือน หรือ ใชคาแหงที่ดินเพียงที่เพิ่มขึ้นเพราะสราง โรงเรือนนั้นแลวแตจะเลือก 9
การไดมาซึ่งกรรมสิทธิ์ ที่ดินของผูอื่น 2.1 กรณีปลูกสรางโรงเรือนรุกล้ำ เขาไปในที่ดินของผูอื่น โดยสุจริต (ม.1312 ว.1) โดยไมสุจริต (ม.1312 ว.2) บุคคลนั้นเปนเจาของโรงเรือนที่สรางขึ้น แตตองเสียเงินใหแกเจาของที่ดินเปนคาใชที่ดินนั้น และ จดทะเบียนสิทธิเปนภารจำยอม ตอภายหลังถาโรงเรือนนั้นสลายไปทั้งหมด เจาของที่ดิน จะเรียกใหเพิกถอนการจดทะเบียนเสียก็ได รุกล้ำ เจาของที่ดินจะเรียกใหผูสรางรื้อถอนไป และทำที่ดินใหเปนตามเดิมโดยผูสรางเปนผูออก คาใชจายก็ได 3. การไดมาซึ่งการกอสรางใด ๆ ซึ่งติดที่ดิน และ ตนไมหรือธัญพืช (ม.1314) ทานใหใชบทบัญญัติมาตรา 1310, 1311 และ 1313 บังคับใชโดยอนุโลม 10
การไดมาซึ่งกรรมสิทธิ์ 4. การไดมาโดยสุจริตในการขายทอดตลาด ตามคำสั่งศาล หรือคำสั่งเจาพนักงานรักษา ทรัพยในคดีลมละลาย (ม.1330) สิทธิของบุคคลผูซื้อทรัพยสิน มิเสียไป ถึงแมภายหลังจะพิสูจนไดวาทรัพยสินมิใชของจำเลย หรือ ลูกหนี้โดยคำพิพากษา หรือ ผูลมละลาย 5. การไดมาโดยสุจริตในการขายทอดตลาด หรือ ในทองตลาด หรือ จากพอคาซึ่งขายของชนิดนั้น (ม.1332) SALE 50% บุคคลผูซื้อทรัพยสินมา ไมจำตองคืนใหแกเจาของแทจริง เวนแตเจาของจะชดใชราคาที่ซื้อมา 11
แดนกรรมสิทธิ์ เจาของทรัพยสินมีสิทธิ (ม.1336) ใชสอย จำหนาย ทรัพยสินของตน ไดซึ่งดอกผลแหง ทรัพยสินนั้น สิทธิติดตามและ เอาคืนซึ่งทรัพยสินของตน จากบุคคลผูไมมีสิทธิจะ ยึดถือไว สิทธิขัดขวาง มิใหผูอื่นสอดเขา เกี่ยวของกับทรัพยสินนั้น โดยมิชอบดวย กฎหมาย 1. ขอยกเวน การถูกจำกัดสิทธิในแดนกรรมสิทธิ์ ตามม.1338 ขอจำกัดสิทธิแหงเจาของอสังหาริมทรัพยซึ่งกฎหมายกำหนดไวนั้น ทานวาไมจำตองจดทะเบียน ขอจำกัดเชนนี้ ทานวาจะถอนหรือแกใหหยอนลงโดยนิติกรรมไมได นอกจากจะไดทำนิติกรรมเปนหนังสือและจดทะเบียนกับพนักงาน เจาหนาที่ ขอจำกัดซึ่งกำหนดไวเพื่อสาธารณประโยชนนั้น ทานวาจะถอนหรือ แกใหหยอนลงมิไดเลย 12
แดนกรรมสิทธิ์ 2. ตกเปนทางจำเปน ม.1349,1350) 1. ทางจำเปนตามม.1349 (กฎหมายใหสิทธิผูที่มีคุณสมบัติตาม ม.1349 และ ม.1350 ใชที่ดินของผูอื่นได และเจาของที่ดินแปลงนั้นตองยอมใหผูอื่นใชที่ดินของตนตามกฎหมาย) ผูมีสิทธิจะผานตองใชคาทดแทนใหแกเจาของที่ดินที่ลอมอยูเพื่อความเสียหาย อันเกิดแตเหตุที่มีทางผานนั้น คาทดแทนนั้นนอกจากคาเสียหายเพราะสราง ถนน ทานวาจะกำหนดเปนรายปก็ได ทางสาธารณะ ฉ.1 ฉ.2 ฉ.3 ฉ.4 ที่ดิน ตาบอด เจาของที่ดิน มีสิทธิขอผาน ที่ดินซึ่งลอมอยูสูทางสาธาณะได ที่ดินแปลงใดมีที่ดินแปลงอื่นลอมอยูจนไมมีทางออกถึงทางสาธารณะไดไซร ทานวา เจาของที่ดินแปลงนั้นจะผานที่ดินซึ่งลอมอยูไปสูทางสาธารณะได ที่ดินแปลงใดมีทางออกไดแตเมื่อตองขามสระ บึง หรือทะเล หรือมีที่ชันอันระดับ ที่ดินกับทางสาธารณะสูงกวากันมากไซร ทานวา ใหใชความในวรรคตนบังคับ ที่และวิธีทำทางผานนั้นตองเลือกใหพอควรแกความจำเปนของผูมีสิทธิจะผาน กับทั้งใหคำนึงถึงที่ดินที่ลอมอยูใหเสียหายแตนอยที่สุดที่จะเปนได ถาจำเปน ผูมีสิทธิจะผานจะสรางถนนเปนทางผานก็ได ว.1 ว.2 ว.3 keyword keyword keyword keyword 13
แดนกรรมสิทธิ์ 2. ทางจำเปนตามม.1350 ทางสาธารณะ ฉ.2 ฉ.3 ฉ.4 ที่ดิน ถูกแบงแยก 1 2 เจาของที่ดินมีสิทธิเรียกรองเอาทางเดิน เฉพาะบนที่ดินแปลงที่ไดแบงแยกได ไมตองเสียคาทดแทน ถาที่ดินแบงแยกหรือแบงโอนกันเปนเหตุใหแปลงหนึ่งไมมีทางออกไปสูทางสาธารณะ ทานวา เจาของที่ดินแปลงนั้นมีสิทธิเรียกรองเอาทางเดินตามมาตรากอนไดเฉพาะบน ที่ดินแปลงที่ไดแบงแยกหรือแบงโอนกันและไมตองเสียคาทดแทน keyword ขอสังเกต : หลักของม.1350 คือ กอนแบงมีทางออกสูทางสาธารณะ หลังจากแบงแยกแบงโอนเปนเหตุใหที่ดินแปลงหนึ่งไมมีทางออกสู ทางสาธารณะ จึงเขาหลักเกณฑตามม.1350 ที่จะขอผานที่ดินที่ แบงแยกนั้นได 14
กรรมสิทธิ์รวม ทรัพยสินที่บุคคลหลายคนเปนเจาของรวมกัน (ม.1356) ใหสันนิษฐานไวกอนวาเจาของรวมมีสิทธิจัดการทรัพยสินรวมกัน (ม.1358) ในเรื่องจัดการตามธรรมดา = ตกลงโดยคะแนนขางมากแหง เจาของรวม แตเจาของรวมคนหนึ่ง ๆ อาจทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งในทางจัดการ ตามธรรมดาได เวนแต ฝายขางมากไดตกลงไวเปนอยางอื่น แตเจาของรวม คนหนึ่ง ๆ อาจทำการเพื่อรักษาทรัพยสินไดเสมอ ในเรื่องจัดการอันเปนสาระสำคัญ = ตองตกลงกันโดยคะแนนขางมาก แหงเจาของรวม และคะแนนขางมากนั้นตองมีสวนไมต่ำกวาครึ่งหนึ่ง แหงคาทรัพยสิน การเปลี่ยนแปลงวัตถุที่ประสงคนั้น ทานวาจะตกลงกันไดก็แต เมื่อเจาของรวมเห็นชอบทุกคน เจาของรวมคนหนึ่ง ๆ อาจใชสิทธิอันเกิดแตกรรมสิทธิ์ครอบไปถึง ทรัพยสินทั้งหมดเพื่อตอสูบุคคลภายนอก แตในการเรียกรองเอา ทรัพยสินคืนนั้น ทานวาตองอยูในบังคับแหงเงื่อนไขที่ระบุไวใน มาตรา 302 แหงประมวลกฎหมายนี้ (ม.1359) เจาของรวมคนหนึ่งๆ จะจำหนายสวนของตน หรือจำนอง หรือกอใหเกิดภาระติดพันก็ได แตตัวทรัพยสินนั้นจะจำหนาย จำนำ จำนอง หรือกอใหเกิดภาระติดพันได ก็แตดวยความยินยอมแหงเจาของรวมทุกคน ถาเจาของรวมคนใดจำหนาย จำนำ จำนอง หรือกอใหเกิดภาระติดพันทรัพยสินโดยมิไดรับความยินยอมแหงเจาของรวมทุกคน แตภายหลังเจาของรวมคนนั้นไดเปนเจาของทรัพยสินแตผูเดียว ทานวานิติกรรมนั้นเปนอันสมบูรณ 1. มีสวนเทากัน 2. จัดการ รวมกัน สันนิษฐานไวกอนวา ผูเปนเจาของรวมกันมีสวนเทากัน (ม.1357) 3. ใชสิทธิตอสู บุคคล ภายนอก 15
กรรมสิทธิ์รวม ทรัพยสินที่บุคคลหลายคนเปนเจาของรวมกัน (ม.1356) เจาของรวมคนหนึ่ง ๆ มีสิทธิใชทรัพยสินได แตการใชนั้น ตองไมขัดตอสิทธิแหงเจาของรวมคนอื่น ๆ ทานใหสันนิษฐานไวกอนวาเจาของรวมคนหนึ่ง ๆ มีสิทธิ ไดดอกผลตามสวนของตนที่มีในทรัพยนั้น เจาของรวมคนหนึ่งๆ จะจำหนายสวนของตน หรือ จำนอง หรือ กอใหเกิดภาระติดพันก็ได 4. มีสิทธิใช และไดดอกผล 5. มีสิทธิจำหนาย จำนอง กอใหเกิด ภาระติดพัน keyword สำคัญ แตตัวทรัพยสินนั้นจะจำหนาย จำนำ จำนอง หรือกอใหเกิด ภาระติดพันได ก็แตดวยความยินยอมแหงเจาของรวมทุกคน ถาเจาของรวมคนใดจำหนาย จำนำ จำนอง หรือกอใหเกิด ภาระติดพันทรัพยสินโดยมิไดรับความยินยอมแหงเจาของรวม ทุกคน แตภายหลังเจาของรวมคนนั้นไดเปนเจาของทรัพยสิน แตผูเดียว ทานวานิติกรรมนั้นเปนอันสมบูรณ keyword สำคัญ 16
“ครอบครอง” 1. ยึดถือเพื่อตน บุคคลใดยึดทรัพยสินไว ทานใหสันนิษฐานไวกอนวา บุคคลนั้นยึดถือเพื่อตน (ม.1369) บุคคลใดยึดถือทรัพยสินโดยเจตนาจะยึดถือเพื่อตน ทานวา บุคคลนั้นไดซึ่ง สิทธิครอบครอง (ม.1367) 2. บทสันนิษฐานสิทธิการครอบครอง สิทธิซึ่งผูครอบครองใชในทรัพยสินที่ครอบครองนั้น ทานใหสันนิษฐานไว กอนวา เปนสิทธิซึ่งผูครอบครองมีตามกฎหมาย (ม.1372) 3. บทสันนิษฐานผูมีชื่อในทะเบียน 4. ถูกรบกวนการครอบครอง ถาผูครอบครองถูกรบกวนในการครอบครองทรัพยสิน เพราะมีผูสอดเขา เกี่ยวของโดยมิชอบดวยกฎหมาย ทานวาผูครอบครองมีสิทธิจะปลดเปลื้อง การรบกวนนั้นได การฟองคดีเพื่อปลดเปลื้องการรบกวนนั้น ทานวา ตองฟองภายในปหนึ่ง นับแตเวลาถูกรบกวน (ม.1374) ถาทรัพยสินเปนอสังหาริมทรัพยที่ไดจดไวในทะเบียนที่ดิน ทานใหสันนิษฐาน ไวกอนวา บุคคลผูมีชื่อในทะเบียนเปนผูมีสิทธิครอบครอง (ม.1373) 17
“ครอบครอง” 5. ถูกแยงการครอบครอง ถาผูครอบครองถูกแยงการครอบครองโดยมิชอบดวยกฎหมาย ทานวา ผูครอบครองมีสิทธิจะไดคืนซึ่งการครอบครอง เวนแต อีกฝายหนึ่งมีสิทธิ เหนือทรัพยสินดีกวาซึ่งจะเปนเหตุใหเรียกคืนจากผูครอบครองได การฟองคดีเพื่อเอาคืนซึ่งการครอบครองนั้น ทานวา ตองฟองภายใน ปหนึ่งนับแตเวลาถูกแยงการครอบครอง (ม.1375) 6. การสละเจตนาและการโอนการครอบครอง ถาผูครอบครองสละเจตนาครอบครองหรือไมยึดถือทรัพยสินตอไป การ ครอบครองยอมสุดสิ้นลง (ม.1377) การโอนไปซึ่งการครอบครองนั้นยอมทำไดโดยสงมอบทรัพยสินที่ครอบครอง (ม.1378) 7. การเปลี่ยนลักษณะการยึดถือ บุคคลใดยึดถือทรัพยสินอยูในฐานะเปนผูแทนผูครอบครอง บุคคลนั้นจะ เปลี่ยนลักษณะแหงการยึดถือได ก็แตโดยบอกกลาวไปยังผูครอบครองวา ไมเจตนายึดถือทรัพยสินแทนผูครอบครองตอไป หรือตนเองเปนผูครอบ ครองโดยสุจริตอาศัยอำนาจใหมอันไดจากบุคคลภายนอก (ม.1381) 18
“ครอบครอง” 8. การครอบครองปรปกษ บุคคลใดครอบครองทรัพยสินของผูอื่นไวโดยความสงบ และ โดยเปดเผย ดวย เจตนาเปนเจาของ ถาเปนอสังหาริมทรัพย ไดครอบครองติดตอกันเปนเวลา 10 ป ทานวา บุคคลนั้นไดกรรมสิทธิ์ ถาเปนสังหาริมทรัพย ไดครอบครองติดตอกันเปนเวลา 5 ป ทานวา บุคคลนั้นไดกรรมสิทธิ์ (ม.1382) 9. การครอบครองทรัพยสินที่ไดมาโดยไมสุจริต ทรัพยสินอันไดมาโดยการกระทำผิดนั้น ทานวา ผูกระทำผิด หรือ ผูรับโอน ไมสุจริต จะไดกรรมสิทธิ์โดยอายุความก็แตเมื่อพนกำหนดอายุความอาชญา หรือพนเวลาที่กำหนดไวในมาตรากอน ถากำหนดไหนยาวกวา ทานใหใช กำหนดนั้น (ม.1383) 19
ภาระจำยอม ทางสาธารณะ ภาระจำยอม 1. ภาระจำยอม คือ อสังหาริมทรัพย อาจตองตกอยูในภาระจำยอม อันเปนเหตุใหเจาของตองยอมรับกรรมบางอยาง ซึ่งกระทบถึงทรัพยสินของตน หรือตองงดเวน การใชสิทธิบางอยางอันมีอยูในกรรมสิทธิ์ ทรัพยสินนั้น เพื่อประโยชนแกอสังหาริมทรัพยอื่น (ม.1387) อสังหาริมทรัพยอื่น สามยทรัพย ภารยทรัพย 2. หามเจาของภารยทรัพย ทำใหภาระจำยอมลดไป ทานมิใหเจาของภารยทรัพยประกอบ กรรมใด ๆ อันจะเปนเหตุ ๆ อันจะเปน เหตุใหประโยชนแหงภาระจำยอมลดไป หรือเสื่อมความสะดวก (ม.1390) 3. การรักษาและใชภาระจำยอม เจาของสามยทรัพยมีสิทธิทำการทุกอยางอันจำเปนเพื่อรักษา และใชภาระจำยอม แตตองเสียคาใชจายของตนเอง ในการนี้ เจาของสามยทรัพยจะกอใหเกิดความเสียหายแกภารยทรัพยได ก็แตนอยที่สุดตามพฤติการณ (ม.1391) ถาภาระจำยอมแตะตองเพียงสวนหนึ่ง แหงภารยทรัพย เจาของทรัพยนั้นอาจ เรียกใหยายไปยังสวนอื่นก็ได แตตอง แสดงไดวาการยายนั้นเปนประโยชน แกตนและรับเสียคาใชจาย ทั้งนี้ตองไม ทำใหความสะดวกของเจาของสามยทรัพย ลดนอยลง (ม.1392) 5. การสิ้นสุดภาระจำยอม ภาระจำยอมนั้น ถามิไดใช 10 ป ทานวายอมสิ้นไป (ม.1399) ถาภาระจำยอมหมดประโยชนแกสามยทรัพย ทานวา ภาระจำยอมนั้นสิ้นไป แตถาความเปนไปมีทางใหกลับใช ภาระจำยอมได ทานวาภาระจำยอมนั้นกลับมีขึ้นอีก แต ตองยังไมพนอายุความที่ระบุไวในมาตรากอน ถาภาระจำยอมยังเปนประโยชนแกสามยทรัพยอยูบาง แตเมื่อเทียบกับภาระอันตกอยูแกภารยทรัพยแลว ประโยชนนั้นนอยนัก ทานวาเจาของภารยทรัพยจะขอให พนจากภาระจำยอมทั้งหมด หรือแตบางสวนก็ไดแต ตองใชคาทดแทน (ม.1400) 6. อายุความภาระจำยอม ภาระจำยอมอาจไดมาโดยอายุความ ทานใหนำบทบัญญัติวาดวยอายุความ ไดสิทธิอันกลาวไวในลักษณะ ๓ แหง บรรพนี้มาใชบังคับโดยอนุโลม (ม.1401) (สงบ เปดเผย เปนเวลา 10 ป) 4. การยายภาระจำยอม 20
ทรัพยสิทธิอื่น ๆ สิทธิเหนือพื้นดิน คือ เจาของที่ดินอาจกอใหเกิดสิทธิเหนือพื้นดิน เปนคุณแกบุคคลอื่น โดยใหบุคคลนั้นมีสิทธิ เปนเจาของโรงเรือน สิ่งปลูกสรางหรือสิ่ง เพาะปลูกบนดินหรือใตดินนั้น (ม.1410) สิทธิอาศัย คือ บุคคลใดไดรับสิทธิอาศัยในโรงเรือนบุคคล นั้น ยอมมีสิทธิอยูในโรงเรือนนั้นโดยไมตอง เสียคาเชา (ม.1402) สิทธิเก็บกิน คือ อสังหาริมทรัพยอาจตองตกอยูในบังคับ สิทธิเก็บกิน อันเปนเหตุใหผูทรงสิทธินั้น มีสิทธิครอบครองใช และถือเอาซึ่งประโยชน แหงทรัพยสินนั้น ผูทรงสิทธิเก็บกินมีอำนาจจัดการทรัพยสิน ผูทรงสิทธิเก็บกินในปาไม เหมืองแร หรือ ที่ขุดหิน มีสิทธิทำการแสวงประโยชนจาก ปาไม เหมืองแร หรือที่ขุดหินนั้น (ม.1417) ภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย คือ อสังหาริมทรัพยอาจตองตกอยูในภาระติดพัน อันเปนเหตุใหผูรับประโยชนมีสิทธิไดรับ การชำระหนี้เปนคราวๆ จากทรัพยสินนั้น หรือไดใชและถือเอาซึ่งประโยชนแหงทรัพยสิน ตามระบุไว (ม.1429) ขอสังเกต : ทรัพยสิทธิที่ไดกลาวมานี้ ถือเปนทรัพยสิทธิอันเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย ดังนั้น การไดมาจะบริบูรณ ก็ตอเมื่อไดทำเปนหนังสือและจดทะเบียนการไดมากับ พนักงานเจาหนาที่ ตาม มาตรา 1299 21
แหงเดียวในประเทศไทย #อานงาย #เขาใจงาย หนังสือกฎหมายสไตล INFOGRAPHIC หนังสือที่นักกฎหมายทุกคนตองมี LawDD หนังสือกฎหมายสไตล INFOGRAPHIC Lawdd_bookshop Law.DD