นิทานเรื่องกระต่ายกับเต่า

นทิ าน เร่อื ง กระตา่ ยกับเตา่

จดั ทาโดย
นางสาวกรรณกิ าร์ อนิ ทรม์ ณี

ตาแหนง่ ครผู ้ชู ่วย

โรงเรยี นบ้านภเู ขาขาม

สานกั งานเขตพ้ืนท่กี ารศกึ ษาประถมศึกษาอานาจเจริญ

สานักงานคณะกรรมการการศึกษาข้ันพนื้ ฐาน กระทรวงศกึ ษาธิการ

เต่านอ้ ยตวั น้อี าศยั อยู่ในป่า
และมลี าธารทอี่ ดุ มสมบรู ณแ์ ห่งหนง่ึ

ใกล้ๆนั้นมกี ระต่ายหน่มุ ผปู้ ราดเปรียว
และซกุ ซนอวดดี แกล้งเขาไปทวั่

ทกุ ๆวนั เตา่ น้อยออกมาเดนิ เล่นอยา่ งสบายใจ
ไปรอบๆ ในสวนปา่

แต่บังเอญิ ที่เกิดมาขาสน้ั โดยธรรมชาติ
ไปไหนก็ไม่ทนั ใจ

วนั หนึง่ กระตา่ ยหนุม่ เจอกบั เจา้ เต่า
เหน็ ขาสั้นๆ กเ็ ลยจ้องดใู หญ่

เพราะไม่เคยเหน็ หนา้ กันมาก่อน จึงหยดุ มองจอ้ งหนา้ กัน
สักพักเจ้าเตา่ นอ้ ยก็เลยชคู อออกมาหยอกลอ้

กระต่ายหนุ่มสงสัย ลองเอาขาหนา้ เข่ียดู

เจา้ เตา่ จึงหดหวั เข้าไปในกระดอง กระต่ายเห็นเช่นนนั้ กส็ งสยั
เดนิ มองไปรอบๆ ตัวเต่าคิดว่าเปน็ ตวั อะไรกนั แน่

ทาไมมแี ต่ตวั หวั ไปไหน จะต้องหยอกให้หวั ออกมาแล้วสิ

จึงเอาเท้าเขยี่ ดแู ตม่ นั ช่างนา่ ประหลาดใจ
วา่ เหตใุ ดจงึ หลบหน้าเขา้ ไปในกระดองได้

กระต่ายหนมุ่ แปลกใจ สว่ นเจ้าเตา่ ก็ดูเหมอื นเลน่ กล
คงทาตวั เฉยไว้ในกระดอง จงึ จอ้ งดอู ยูอ่ ย่างนน้ั เปน็ เวลานาน

สักพักเจา้ เต่าน้อยค่อยย่นื ขาออกมาช้าๆ
แล้วยืนน่งิ หยุดมองเจ้ากระต่าย อยา่ งกลา้ ๆ กลวั ๆ

เจา้ กระตา่ ยเหน็ ดงั นัน้ กต็ กใจ จึงถอยกรดู ไม่อวดเก่ง
เจ้าเต่านอ้ ยได้โอกาส จงึ ลุกเดนิ หนา้ เผชญิ ทนั ที

เต่าได้ใจเดินเข้าหา กระต่ายกย็ ง่ิ ถอย ยง่ิ ถอย..

เตา่ น้อยก็พยามทาใจกลา้ แลว้ หยดุ มองดู
กระตา่ ยก็เลยหยดุ บา้ ง จ้องมองเต่า
แต่ลมื ไปว่าตัวเองถอยไปถึงไหน

ถอยไปเรื่อยๆ จนกระทง่ั ..ตกลาธาร
กระต่ายหนุ่มเสียท่า และเสียหน้า

ทงั้ อายท้งั หนาว รบี ตะกายขึ้นวงิ่ หนี
กลับบา้ นทนั ที

พอกันที ตอ่ ไปน้ีไม่อยากพาลใคร
และอวดดอี กี แล้ว

ฝ่ ายเต่าน้อยกเ็ ดนิ ท่องเทยี่ วต่อไป
ว่ายนา้ ในลาธารอย่างสบายใจ
เพราะไม่มใี ครมาแกล้งอกี

ส่วนฝา่ ยกระตา่ ยได้แตม่ องดเู จา้ เตา่ แลว้ คดิ
"เราเดินถอยหลงั ไมย่ อมระวังดใู ห้ดี ชา่ งขายหนา้ เสียจริงๆ"

และเปน็ สาเหตุหนง่ึ ท่วี า่ กระต่ายไมช่ อบอาบนา้ นั่นเอง