ไดค ้ รับ นี่คือนิทานที่สร ้ างข้ึนจากภาพที่คุณส่งมา กาลคร้ังหน่ึงนานมาแลว ้ มีสุนขัตวัหน่ึงชื่อ"เจา ้ ตูบ"อาศยัอยใู่นหมู่บา ้ นเลก ็ ๆ แห่งหน่ึง เจา ้ ตูบเป็ นสุนขัที่แสนดีและข้ีเล่น เจา ้ ตูบชอบกินผลไมม ้ ากโดยเฉพาะองุ่น วนัหน่ึง เจา ้ ตูบกา ลงัเดินเล่นในสวนผลไม ้ เมื่อเห ็ นพวงองุ่นสีแดงสดอยบู่นตน ้ สูง เจา ้ ตูบกอ ็ ยากจะกินองุ่นเหล่าน้นัมากแต่พวงองุ่นน้นัสูงเกินกวา่ที่เจา ้ ตูบจะกระโดดข้ึนไป ถึงเจา ้ ตูบพยายามกระโดดข้ึนไปหลายคร้ังแต่กย ็ งัไม่ถึงพวงองุ่น ในที่สุด เจา ้ ตูบกเ ็ หนื่อย และหมดแรงเจา ้ ตูบมองพวงองุ่นเหล่าน้นัอยา่งเศร ้ าใจ
เจ้าตูบหันหลังและเดินจากไป :: นทิานเรอื่งนสี้อนใหร ้ วู้ า่:: ผทู้ที่ ำสงิ่ใดไมส่ ำเร ็ จ มักโทษวำ่ สงิ่นัน้ไมด่ ี :: พุทธภาษิต :: ทันใดนั้น เจ้าตูบก็เกิดความคิดขึ้นมา "ช่างเถอะ องุ่นพวกนี้คงเปรี้ยวแน่ๆ"