ความหมายวัฒนธรรม การแต่งกาย วัฒนธรรมด้านภาษา วัฒนธรรมการรับประทานอาหาร วัฒนธรรมท้องถิ่น 4 ภาค สารบัญ
คคววาามมหหมายวัฒวั นธรรม มายวัฒวั นธรรม วัฒนธรรมไทย คือ สิ่งที่ทำ ความเจริญ ในการดำ เนินชีวิตของคนไทย ซึ่งเป็น เอกลักษณ์ของคนไทยที่มีการสั่งสม ปรับปรุง เปลี่ยนแปลงและถ่ายทอดสืบ ต่อกันมา
การแต่ต่ ต่ ง ต่ งกาย
ชายจะนุ่งกางเกงขายาว 3 ส่วน เรียกว่า “เตี่ยว ” ทำ จากผ้าฝ้าย ส่วนเสื้อก็นิยมสวมเสื้อผ้าฝ้าย คอกลมแขนสั้น แบบผ่าอก กระดุม 5 เม็ด เช่นเดียวกันเรียก ว่า เสื้อม่อฮ่อม หญิงชาวเหนือจะนุ่งผ้าซิ่นยาวเกือบ ถึงตาตุ่ม นิยมนุ่งทั้งสาวและคนแก่ ผ้าถุงจะมีความประณีตงดงาม ส่วน เสื้อจะเป็นเสื้อคอกลมมีสีสัน ลวดลายสวยงาม ผู้ชาย ผู้หญิง
สมัยก่อนการเปลี่ยนแปลงระบอบการ ปกครอง นิยมสวมใส่โจงกระเบนสวม เสื้อสีขาว ติดกระดุม 5 เม็ด ที่เรียก ว่า “ราชประแตน ” ไว้ผมสั้นข้างๆตัด เกรียนถึงหนังศีรษะข้างบนหวีแสกกลาง ผู้ชาย การแต่ง ต่ กายภาคกลาง การแต่ง ต่ กายภาคกลาง ผู้หญิง สมัยก่อนการเปลี่ยนแปลงระบอบการ ปกครอง นิยมสวมใส่ผ้าซิ่นยาวครึ่งแข้ง ห่มสไบเฉียงตามสมัยอยุธยา ทรงผม เกล้าเป็นมวยและสวมใส่เครื่องประดับ เพื่อความสวยงาม
ส่วนใหญ่นิยมสวมเสื้อแขน สั้นสีเข้มๆ ที่เราเรียกว่า " ม่อฮ่อม " สวมกางเกงสีเดียว กับเสื้อจรดเข่านิยมใช้ผ้าคาด เอวด้วยผ้าขาวม้า การแต่งกายส่วนใหญ่นิยม สวมใส่ผ้าซิ่นแบบทอทั้งตัว สวมเสื้อ คอเปิด เล่นสีสัน ห่มผ้าสไบเฉียง สวมเครื่องประดับตามข้อมือ ข้อเท้า และคอ การแต่งกายภาคตะวันออกเฉียงเหนือ การแต่งกายภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (ภาคอีสาน) (ภาคอีสาน) ผู้ชาย ผู้หญิง
การแต่งกายภาคใต้ การแต่งกายภาคใต้ ภาคนี้มีนี้มีการ แต่งกายต่างกันตามเชื้อชาติ ถ้า เชื้อสายจีนจะแต่งแบบจีน ถ้าเป็นชาวมุสลิม ก็จะแต่งคล้าย กับชาวมาเลเซีย
วัฒวั นธรรม ด้านภาษา
ภาษาถิ่ ภาษาถิ่น ถิ่ นเเหหนืนื นืนื ออ มีภาษาพูดและภาษาเขียนเป็นของตนเอง หรือที่เรียกว่า “ คำ เมือง ” จะ ใช้กันแพร่หลายในภาคเหนือตอนบน ส่วนภาคเหนือตอนล่างเคยอยู่ร่วมกับสุโขทัย อยุธยา ทำ ให้ประเพณี และวัฒนธรรมมีลักษณะคล้ายกับภาค กลาง
ภาษาภาคกลาง ส่วนใหญ่ใช้ภาษาไทยกลางที่เป็น ภาษาราชการ ยกเว้นคนบางกลุ่มที่มีบรรพบุรุษเป็น ชาวจีน ชาวมอญ หรือชาวลาวพวน ซึ่งมีสำ เนียง ภาษาที่แตกต่างออกไป ภาษาถิ่ ภาษาถิ่น ถิ่ นกกลลาางง
ภาษาถิ่ ภาษาถิ่น ถิ่ นอีอี อี ส อี สาานน ภาษาถิ่นอีสานของประเทศไทยมีลักษณะใกล้เคียงกับ ภาษาที่พูดที่ใช้กันในประเทศลาว แต่ภาษาอีสานก็ยัง ถือว่าเป็นภาษาถิ่นของภาษาไทย
ภาษาถิ่ ภาษาถิ่ ถิ่ นใต้ ถิ่ นใต้ มีภาษาพูดประจำ ถิ่นที่ห้วนๆ สั้นๆ เป็นเอกลักษณ์ เรียกว่า “ ภาษาใต้หรือแหลงใต้ ” ส่วนกลุ่มคนที่อยู่ แถบชายแดนไทย-มาเลเซีย นิยมพูด ภาษายาวี หรือ ภาษามาเลเซีย
วัฒวั นธรรมการกิน กิ
ภาคเหนือ อาหารของภาคเหนือประกอบด้วยข้าวเหนียวเป็นอาหารหลัก มีน้ำ พริก ชนิดต่างๆ นอกจากนั้นยังมีแหนม ไส้อั่ว แคบหมูและผักต่างๆ น้ำ พริกปลาทู แกงแค ข้าวซอย แกงฮังเล ข้าวเหนียว ไส้อั่ว
ภาคกลางนิยมรับประทานข้าวเจ้าเป็นอาหารหลัก โดยทั่วไปจะรับประทานอาหารที่มีรสกลมกล่อมออกหวาน นำ เล็กน้อย มีการตกแต่งจานอาหารให้สวยงามน่ารับ ประทาน ภาคกลาง ต้มยำ กุ้ง ไข่เค็ม ปลาดุกฟู ข้าวเจ้า แกงเทโพ แกงเขียวหวาน
ภาคอีอีส อี ส อีาน คนอีสานจะคนอีสานรับประทานข้าวเหนียวเป็นหลัก รสชาติของอาหาร ค่อนข้างจัด นอกจากนี้ยังรับประทานแมลงต่างๆ เช่น มดแดง ตั๊กแตน ดักแด้ แมงกุดจี่ ฯลฯ ที่สามารถหาได้ทั่วไปในธรรมชาติอีกด้วย แกงอ่อม ส้มตำ ข้าวเหนียว แกงลาว แกงเปรอะ
อาหารหลักในการดำ รงชีวิตเป็นอาหารทะเล รสชาติของอาหารมีรสจัดกว่า ภาคอื่นๆ เนื่องจากรสของอาหารค่อนข้างเผ็ดคนใต้จึงนิยมรับประทานผัก สดกับอาหารเป็นเครื่องเคียงเพื่อช่วยรสความเข้มข้นของแกงต่างๆ ภภาาคคใใต้ต้ต้ต้ แกงไตปลา อาหารทะเล แกงเหลือง
ประเพณีแต่ละภาค
ประเพณีภาคเหนือ ประเพณีของภาคเหนือ เช่น ปอยหลวง ปอยลูกแก้ว ยี่เป็ง งานสลากภัต งานทานโคม ประเพณียี่เป็ง
ประเพณีภาคกลาง ประเพณีของภาคกลาง เช่น การรับบัว การวิ่งความ การตักบาตรเทโว ประเพณีการตักบาตรเทโว
ภาคอีสาน ประเพณีที่สำ คัญ เช่น การแห่ปราสาทผึ้ง การ แห่เทียนพรรษา การไหลเรือไฟ การแห่ผีตา โขน การแห่นางแมว การทำ บุญบั้งไฟ ประเพณีแห่เทียนพรรษา
ภาคใต้ ประเพณีของภาคใต้ เช่น การชักพระ การทำ บุญเดือนสิบ การแห่ผ้าขึ้นธาตุ ประเพณีทำ บุญเดือนสิบ