ประเภทของลีลาศ

ประเภท
ของลีลาศ

คำ
นำ

E-BOOK เล่มนี้เป็นส่วนหนึ่งของการ
เรียนการสอนในรายวิชาพลศึกษาระดับ
ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 โดยมีจุดประสงค์
เพื่อรวบรวมเนื้อหาและศึกษาเยชนื้อหา
เกี่ยวกับประเภทของลีลาศ

คณะผู้จัดทำต้องขอขอบคุณ คุณครู
ประจำวิชา ผู้ให้ความรู้และแนวทางการ
ศึกษา คณะผู้จัดทำหวังว่าE-BOOK เล่ม
นี้จะให้ความรู้และเป็นประโยชน์แก่ผู้
อ่านทุก ๆ ท่าน

คณะผู้จัดทำ

สาร
บัญ 1
2
ประเภทบอลลูม
(BALLROOM) 2

-จังหวะควิกซ์วอลซ์ หรือ เวียนนีสวอชซ์ 3
-จังหวะแทงโก้ 3
-จังหวะควิ๊กสเต็ป
-จังหวะวอลท์
-จังหวะสโลว์ฟอกซ์ทรอท

ประเภทลาตินอเมริกัน
(LATIN AMERICAN)

-จังหวะไจว์ฟ 4

-จังหวะรุมบ้า 5

-จังหวะแซมบ้า 6

-จังหวะแมมโบ้ 6

-จังหวะชะ ชะ ช่า 7

-จังหวะปาโซโดเบล 7

สา
ร
บัญ 8
8
ประเภทเบ็ดเ
ตล็ดต่าง ๆ 9
9
-จังหวะกัวราซ่า
-จังหวะบีกิน
-จังหวะรุมบ้า
-จังหวะตะลุง

ประเภทบอลลูม
(BALLROOM)

การลีลาศที่เคลื่อนที่ด้วยการลากหรือไสเท้ากับ
พื้น ลำตัวยืดตรง สง่างาม จังหวะและทำนองของ
ดนตรีช้า นุ่มนวลและทิศทางของการเคลื่อนไหวจะ
ต้องเคลื่อนที่ไปรอบๆบริเวณ อาจเป็นวงกลมหรือ
เป็นห้องสี่เหลี่ยม

-จังหวะควิกซ์วอลซ์
หรือ เวียนนีสวอชซ์

เป็นการย่อตัว และยืดตัวขึ้น พร้อมกับการเลื่อนไหล
ด้วยการหมุนไปโดยรอบ ซึ่งต้องอาศัยพลังและความ
แข็งแกร่งของร่างกาย เคลื่อนไหวร่างกายระดับปาน
กลางถึงหนักใช้ความเร็วในการเคลื่อนไหวประมาณ
180 ก้าวต่อนาที ความเร็วของดนตรี 60 บาร์ต่อนาที




1

-จังหวะแ
ทงโก้

เป็นการย่อตัวตลอดเวลาแบบสงบนิ่ง และกาวกก้าว
เท้าแบบพุ่งในลักษณะกระแทกเป็นช่วง ๆ ควบคู่กับการ
เคลื่อนไหวของศีรษะ และไหล่ โดยสับเปลี่ยนทันที
ทันใด โดยเปรียบเทียบการเคลื่อนไหวคล้ายสัตว์ ดั่ง
แมว หรือเสือ เคลื่อนไหวร่างกายระดับเบาถึงปานกลาง
ด้วยความเร็วในการเคลื่อนที่ประมาณ 99 ก้าวต่อนาที
ความเร็วของดนตรี 33 บาร์ต่อนาที

-จังหวะควิ
๊กสเต็ป

เป็นการใช้เท้าเฉียดผิวฟลอร์อย่างกระฉับกระเฉง การ
ใช้เข่าและขา เท้าและข้อเท้า เพื่อส่งความเร็วที่ถูกต้อง
ระหว่างความเร็วและช้า เคลื่อนไหวร่างกายระดับปาน
กลาง ใช้ความเร็วในการเคลื่อนที่ประมาณ 133 ก้าวต่อ
นาที ความเร็วของดนตรี 50 บาร์ต่อนาที

2

-จังหวะว
อลท์

เป็นการยืดตัวขึ้นและลดตัวลง การสวิงตัว และการ
สเวย์ เคลื่อนไหวร่างกายระดับปานกลาง ทั้ง ๆ ที่เดิน
ด้วยความเร็วประมาณ 90 ก้าวต่อนาที ความเร็วของ
ดนตรี 30 บาร์ต่อนาที เป็นการเพิ่มการทำงานของ
กล้ามเนื้อมากขึ้น จึงทำให้ความหนัก หรือความเหนื่อย
เพิ่มขึ้น

-จังหวะสโลว์ฟ
อกซ์ทรอท

เป็นการใช้พลังของขาและเท้า ในการเปลี่ยนน้ำหนัก
รับต่อเนื่องกัน เหมือนวงล้อ โดยเน้นการใช้ปลายเท้า
และส้นเท้าอย่างชัดเจน เคลื่อนไหวร่างกายระดับปาน
กลาง ด้วยความเร็วประมาณ 90 ก้าวต่อนาที ความเร็ว
ของดนตรี 30 บาร์ต่อนาที และยังเพิ่มความหนัก จาก
การหน่วงของเท้า และการเคลื่อนเปลี่ยนทิศทาง ไปกับ
คู่อย่างกลมกลืน

3

ประเภทลาต
ินอเมริกัน
(LATIN AM
ERICAN)

การลีลาศที่เคลื่อนที่ด้วยการยกเท้าก้าวไป ไม่
ลากเท้าไปกับพื้น มีการกระโดโลดเต้น มีการยกขึ้น
มีการกระแทก มีการย่อบิดเหวียง การเคลื่อนไหว
อาจอยู่กับที่เคลื่อนที่ไปตามทิศทางการเต้นรำก็ได้
จังหวะของดนตรีที่ใช้ประกอบการเคลื่อนไหวค่อน
ข้างไหวค่อนข้างเร็ว เร้าใจ ไม่เชื่องช้าและเกิดความ
สนุกสนาน เหมาะสมที่จะใช้เป็นการออกกำลังกาย
เพื่อสุขภาพได้เป็นอย่างดี

-จังหวะ
ไจว์ฟ

ต้นกำเนิดของ ไจว์ฟมาจาก NEW YORK,HALEM
ค.ศ.1940 ไจว์ฟ ได้ถูกพัฒนาไปสู่จังหวะ จิกเตอร์บัคจ์
มีลักษณะการเต้นที่ผสมผสานกับความสนุกสนาน และ
การใช้พลังอย่างสูง การเน้นจังหวะล้วนอยู่ที่ขาทั้งคู่ ที่
แสดงให้เห็นถึงการ เตะ และการดีดสะบัดปลายเท้า

4

-จังหวะร
ุมบ้า

รุมบ้าถูกนำเข้ามาในอเมริกาโดยทาสชาวอัฟริกัน
ราวค.ศ.1928-1929 การก้าวเท้าและรูปแบบการเต้น
ของจังหวะนี้ยังไม่ชัดเจรทีเดียว คนส่วนมากทึกทัก
เอาการเต้นของจังหวะนี้เป็นการเต้นรูปแบบใหม่ของ
จังหวะ ฟอกซ์ทรอท หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 รุมบ้าได้
รับการพัฒนาต่อให้เป็น คิวบันรุมบ้า ลักษณะการเต้น
เป็นการเปลี่ยนถ่ายน้ำหนัก ร่วมกับการบิดเอี้ยวลำตัว
เล็กน้อย ในลักษณะยั่วยวนและการใช้สะโพกที่เป็น
ธรรมชาติ

-

5

-จังหวะแ
ซมบ้า

ต้นแบบของแซมบ้ามาจากอัฟริกา แต่ได้รับการ
พัฒนามากที่สุดที่ประเทศบราซิล ปี ค.ศ.1925 จังหวะ
แซมบ้าได้เริ่มแพร่หลายเข้าสู่ทวีปยุโรป แบบฉบับท่าทาง
การยืดหยุ่นขึ้นลงของ แซมบ้า ก่อให้เกิดการย่นย่อและ
การเหยียดตึงของเข่าและข้อเท้า ท่วงทำนองที่มีจังหวะ
จะโคนของแซมบ้าจะนำมาซึ่งความตื่นเต้นเร้าใจ
เป็นการเต้นรำที่เคลื่อนที่ไปข้างหน้าลักษณะการ
เคลื่อนไหวที่จะสะท้อนถึงลักษณะการเดินพาเหรดเป็น
วงกลม

-จังหวะแ
มมโบ้
ตั้งขึ้นจากชื่อของหมอผีเป็นการผสมผสาน
การเต้นในแบบแอฟริกัน-คิวบัน โดยเริ่มแพร่
หลายเมื่อ เปเรซ ปราโด นำเอาจังหวะนี้มาเล่น
จนถูกเรียกว่าเป็น ราชาแห่งแมมโบ้

6

-จังหวะช
ะ ชะ ช่า

ได้รับการพัฒนามาจาก จังหวะแมมโบ้ และเป็น
จังหวะลาตินที่คนส่วนมากชอบที่จะเลือกเรียนรู้เป็น
อันดับแรก ชื่อของจังหวะนี้ตั้งขึ้นโดยการเลียนเสียงของ
รองเท้า ขณะที่กำลังเต้นรำของสตรีชาวคิวบา จังหวะชะ
ชะช่า ได้ถูกพบเห็นเป็นครั้งแรกที่ประเทศอเมริกาและ
ระบาดเข้าสู่ยุโรป เป็นจังหวะที่สร้างบรรยากาศความ
รู้สึกขี้เล่น และซุกซน

-จังหวะปา
โซโดเบล

เป็นการเต้นรำเพียงจังหวะเดียวที่ไม่ได้มาจากชนผิว
ดำ จุดสำคัญจังหวะนี้ ควรอยู่ที่การเน้นลำตัวและท่าทาง
ต่างๆ โดยการใช้ลีลาของแขน ข้อศอก ข้อมือและนิ้วมือ
ตามแบบการเต้น ฟลามิงโก้ ลักษณะของพาโซโดเบ้คือ
การเดินมาร์ช การย่างก้าว และการโบกสะบัดของผืนผ้า
ที่ใช้สำหรับกีฬาสู้วัวกระทิง

7

ประเภทเบ็ดเ
ตล็ดต่าง ๆ

-จังหวะก
ัวราซ่า

เป็นจังหวะที่นิยมลีลาศกันภายในบางประเทศ แต่ยัง
ไม่เป็นที่แพร่หลาย เมื่อสงครามโลกครั้งที่ 2 สิ้นสุดลง
วงการลีลาศของไทยก็เริ่มคึกคักมีชีวิตชีวาขึ้นดังเดิม
จังหวะค่อนข้างเร็ว ใช้ความคล่องแคล่วง่องไว ส่วนใหญ่
จะใช้ไหล่ สะโพก เอว เข่า ข้อเท้า การก้าวเดินสามารถ
ยกเท้าพ้นพื้นได้

-จังหวะ
บีกิน

นิยมเต้นรำกันมากในงานสังคมลีลาศทั่วไป เป็น
จังหวะที่ฝึกหัดง่าย จังหวะจะนับ 1 , 2 , 3 , แตะ หรือ 1
, 2 , 3 , พัก ( จังหวะแตะ หรือ พัก หมายถึง การงอเข่า
แตะปลายเท้าไว้ที่พื้นไม่วางเต็มเท้า) ความช้า - เร็ว
ของจังหวะทุกจังหวะจะเท่ากันหมด ความเร็วของจังหวะ
บีกินประมาณ 28 – 32 ห้องเพลงต่อนาที

8

-จังหว
ะรุมบ้า

ใช้สะโพกเคลื่อนไหวให้สัมพันธ์กับการก้าวเท้า ลำตัว
ตั้งแต่เอวขึ้นไปให้อยู่ในลักษณะตรงแบบสบายๆ ไม่เกร็ง
ไม่ยืดคอ ไม่แอ่นอก ไม่ทำหลังค่อม และไม่เอียงตัวไป
มา จังหวะนับ นับ ช้า ช้า เร็ว หรือนับ 1 2 3 ใช้เท้า
โดยเฉพาะการใช้สปริง ข้อเท้าและที่หัวเข่า ซึ่งมีทั้ง
เหยียดตึงและงอ การใช้สปริงข้อเท้าจะเกิดบ่อยขณะที่
ก้าวเท้า เมื่อเท้าใดก้าวไปแตะพื้น น้ำหนักตัวก็ต้องเท
ไปที่เท้านั้นทุกครั้งไปพร้อมกับใช้สปริงที่ข้อเท้าด้วย

-จังหวะ
ตะลุง

มีลีลาการยั่วเย้า หยอกล้อ หลอกล่อ เบิกบาน และมี
ชีวิตชีวา การเคลื่อนไหวโดยใช้ความยืดหยุ่น โยกและ
โยน โดยควบคุมด้วยกล้ามเนื้อของลำตัวและความต่อ
เนื่องความเร็วต่อนาที 22-24 บาร์ต่อนาที

9

สมาชิกใ
นกลุ่ม

นาย ณัชพล สุทธินวล เลขที่ 4 ม.6/1
นางสาวกมลพรรณ ศิริรัตน์ เลขที่ 11 ม.6/1
นางสาวบุญญาพร ดวงใจ เลขที่ 20 ม.6/1
นางสาว ปานแก้ว เดิมผกา เลขที่ 21 ม.6/1
นางสาว พัชมล สุขเจริญ เลขที่ 24 ม.6/1
นางสาว สุจิตรา เขียวเกลี้ยง เลขที่ 35 ม.6/1