วฏั ฏะให้ เราได้ เสพสุขสม ชื่นภิรมณ์ สุขขี มีบุญหนา
ลาภศกั ด์ิศรี มงั่ มี ในเงินตรา สุดทา้ ยหนา วฏั ฏะให้ ในความตาย
ส่ิงอนั มี ไม่มี อยา่ งเท่ียงแท้
ท่ีแทม้ นั น้นั หนา พาเราวน ใหห้ ลงผล ยลบุญ หนุนความตาย
หวงั เสพสุข สิ้นทุกข์ ดว้ ยผลบุญ
ตอ้ งโศกา ราพนั น้นั อยดู่ ี
แม่ลาลบั พอ่ ครับ ลุกซ้ึงแลว้ ไม่คลาดแคลว้ แลว้ เรา ตอ้ งพลดั พราก
บทสุดทา้ ย เราไซร้ ตอ้ งจรจาก ต่างตอ้ งพราก จากกนั ทุกช้นั ชน
บุญอนั ใด ทาไว้ ในวฏั ฏะ กย็ ากจะ ช่วยได้ ใหร้ อดพน้
ท่ีแทม้ นั น้นั พา เราวา่ ยวน ใหห้ ลงผล แห่งบุญ ในความตาย
มิต่างกนั กบั หมู ในรางรา บุญยงิ่ ล้า กินรา เป็นสุขหลาย
หลงในบุญ เสพบุญ จนลืมตาย จาก..ผใู้ ห้ ในบุญ มนั นน่ั แล
บุญแทจ้ ริง คือสิ่ง การละวาง ใหไ้ กลห่าง กิเลส นนั่ แน่แท้
คาส้นั ๆ รู้กนั ในความหมาย
คอื ..ผใู้ ห้ กาเนิด เกิดเราน้ี
ทกุ หยาดหยด เลือดกาย ในเรามี
คือ..แม่น้ี ที่ให้ เป็นตวั ตน
แม่ชีเงิน มีเกิน ในความหมาย
สิ่งแม่ให้ มากมาย ไดเ้ หลือลน้
ใช่เพียงชีพ ชีวติ ท่ีเป็นคน
แม่..สอนตน รู้ตน รู้ทากิน
ส่ิงกระทา แม่นา ย้าใหด้ ู
ใหไ้ ดร้ ู้ ดูใจ ก่อนกายสิ้น
มิใช่รู้ เพียงดู แม่ทากิน
แต่รู้สิ้น เตรียมใจ ไดก้ ่อนตาย
อนั “วฏั ฏะ” เวยี นวา่ ย ในมนุษย์
จะสิ้นสุด หยดุ เรา ไดต้ รงไหน
มีธรรมะ นน่ั นะ จะพาไป
ใหเ้ ราได้ ประสบ พบส่ิงดี
ทุกส่ิงอยา่ ง แนวทาง ท่ีแม่สอน
บ่งสะทอ้ น ใหเ้ ห็น เป็นวถิ ี
มิใช่บท เรียงร้อย ถอ้ ยวจี
แต่บ่งช้ี ใหเ้ ห็น เป็น “กระทา”
โดย เรียนรู้ จากใจ ไดส้ ัมผสั
แบบฝึกหดั ทาจริง ส่ิงบ่งย้า
เป็นวถิ ี ชีวติ จิตกระทา
มุ่งเนน้ ย้า“ความเพียร” เรียนรู้จริง
แต่..เยาวว์ ยั พดู ได้ 3 ภาษา
ไทย, จีน, มอญ หนา น่าแปลกยงิ่
แม.่ .สมั ผสั จากใจ ไดร้ ู้จริง
จึงเกิดส่ิง จดจา นาช้ีตน
อนั ลาธาร สายน้า แห่งชีวติ
ถูกลิขิต ล่องไป ใหผ้ า่ นพน้
แต่..เลือกได้ ขอนไม้ หรือ เรือยนต์
คือ..เหตุผล ของคน ที่ต่างกนั
เลือก..ขอนไม้ ลอยไป ไม่ตอ้ งคดิ
มีชีวติ ผา่ นไป ตามใจฉนั
เลือก..เรือยนต์ เป็นคน ตอ้ งฝ่าฟัน
จิตมุ่งมนั่ สร้างฝัน ใหเ้ ป็นตาม
ชีวติ แม่ กาเนิด ก่อเกิดมา
สูฟ้ ันฝ่ า อปุ สรรค และขวากหนาม
ช่วยพอ่ ตน คา้ ขาย ไดต้ ิดตาม
จนกา้ วขา้ ม สู่วยั ไดค้ รองเรือน
มีครอบครัว ตวั เอง เป็นภาระ
ท่ีตอ้ งจะ ฝ่ าฟัน ดนั ขบั เคล่ือน
ความทุกขย์ าก ลาบาก เขา้ มาเยอื น
มิรางเรือน คอยซ้า อยรู่ ่าไป
แมย้ ากจน อยา่ งไร “ลูกไม่อด”
นี่คือบท แบบเรียน แม่เขียนไว้
สร้างครอบครัว ผกู พนั น้นั ดว้ ยใจ
มีสายใย อาทร ห่วงนาพา
ดว้ ยมุ่งมน่ั ฝ่ าฟัน ผา่ นปัญหา
แมเ้ หน่ือยลา้ กย็ งั ต้งั ใจหมาย
ตอ้ งกา้ วขา้ ม ความจน พน้ ผา่ นไป
โดยรู้ใช้ รู้จ่าย ใหเ้ หมาะตน
สร้างครอบครัว ตวั เอง ไดเ้ ติบใหญ่
ลูกท้งั หลาย ไดร้ ับ จบั ตอ้ งผล
ท้งั อาชีพ ความคิด ท่ีติดตน
ก่อเกิดผล หนทาง รู้สร้างตวั
การรู้เกบ็ รู้ออม แม่สอนคิด
ทางชีวติ ใหค้ ิด ดว้ ยเหตุผล
ใหร้ ู้ใช้ รู้จ่าย ไดไ้ ม่จน
มีเหตุผล เตือนตน ใชจ้ ่ายเงิน
ถอดบทเรียน จากใจ ไดบ้ ่งย้า
แม่ช้ีนา “ใหป้ ระหยดั ” ไม่ขดั เขิน
ใหร้ ู้ใช้ ในการ ผนั จ่ายเงิน
เกิดส่วนเกิน เหลือใช้ ไดเ้ กบ็ ออม
บนเส้นทาง ทากิน ดิ้นฟันฝ่ า
ถือวาจา จากใจ ไม่ออ้ มคอ้ ม
สร้างเครดิต คา้ ขาย นายทุนยอม
ต่างนอบนอ้ ม ยอมแม่ สจั จะมี
การกระทา แม่นา ย้าใหค้ ิด
ทางชีวติ ไม่ผดิ วถิ ีน้ี
ในทางธรรม แม่นา ย้าความดี
สู่วถิ ี ชีวติ พรหมจรรย์
เจด็ สิงหา สองห้า สามสิบสาม
แม่เดินตาม พทุ ธองค์ จงใจมนั่
เขา้ บวชชี วถิ ี พรหมจรรย์
ดว้ ยมุ่งมน่ั หมนั่ เพยี ร เรียนรู้ธรรม
ไดร้ ู้จริง ทาจริง ส่ิงพระสอน
ไม่เหนื่อยอ่อน ฝึกฝน ตนเชา้ ค่า
ท่องบทสวด กวดขนั หมนั่ กระทา
ทุกคืนค่า นาตรอง ท่องข้ึนใจ
อ่านหนงั สือ ไม่ถนดั ติดขดั อยู่
แม่ยงั สู้ จดจา คาสวดได้
คอ่ ยสะกด จดจา นาข้ึนใจ
จนจาได้ ดว้ ยใจ หมายหมน่ั เพยี ร
ในทางธรรม กรรมฐาน สมาธิ
สมั มาทิฐิ มุ่งมนั่ ไม่ผนั เปลี่ยน
เฝ้ าฝึกฝน จิตตน ทนหมนั่ เพยี ร
ถือเป็นเซียน ในหมู่ ผเู้ คร่งธรรม
ค่าคืนวนั ผนั ผา่ น นานยง่ิ เห็น
ส่ิงอนั เป็น ความเพียร ประเสริฐล้า
แม่ฝึกตน ขวนขวาย ในทางธรรม
จนงามล้า ทาจิต ไดล้ ะวาง
ท่สี ิบสอง เมษา บอกลาลูก
ไม่พนั ผกู ส่ิงใด ใหต้ ิดขวาง
ยอมชีพตน ตายไป ไดล้ ะวาง
ยกเหตุอา้ ง “ไมร่ ู้ อยทู่ าไม”
ถึงท่ี..หยดุ สุดทา้ ย ในชีวติ
คือ..หยดุ คิด ผกู พนั อนั สิ่งไหน
หยดุ ..ยดึ ติด ยดึ มน่ั อนั ส่ิงใด
หยดุ สุดทา้ ย หยดุ ใจ ใน “พระธรรม”
ที่ สิบสาม เมษา แม่ลาจริง
ไม่ฝากส่ิง ใดๆ ใหค้ รวญคร่า
แม่จากไป หยดุ ใจ ใน “พระธรรม”
ไม่ครวญคร่า อาลยั ใหอ้ าวร
โอแ้ ม่จ๋า คุณคา่ แม่ยง่ิ ใหญ่
เป็นผใู้ ห้ ชีวติ และบทสอน
ลูก..ขอจา นาร้อย ถอ้ ยคากลอน
ไวส้ ะทอ้ น สอนใจ ไดฝ้ ึกตน
โอว้ นั น้ี ไม่มี ซ่ึงแม่แลว้
ยงั ยนิ แวว่ ถอ้ ยคา ล้าค่าลน้
“พทุ โธ” ใหท้ ่องได้ ข้ึนใจตน
ก่อนล่วงพน้ วยั ชรา ชีวาวาย
“ไม่รู้ธรรม” กย็ งั นา จิตกาหนด
ถือเป็นบท ปล่อยวาง ทางโลกได้
ไม่ยดึ ติด ผกู พนั อนั ส่ิงใด
ละโลกได้ ในคา วา่ “พทุ โธ”
แม.้ .วฏั ฏะผกู พนั น้นั ยงั อยู่
กย็ งั รู้ หนทาง ยา่ งสุขโข
จิตนอ้ มนา ในคา วา่ “พทุ โธ”
ยงั บุญโข ได้ “พทุ โธ” นอ้ มนาใจ
ขอนอ้ มกราบ วนั ทา พระคุณแม่
ที่มีแก่ ลูกน้ี มิลืมได้
แมร้ ่างแม่ จะดบั ลบั จากไป
ยงั ยง่ิ ใหญ่ ในใจ ที่ลกู มี
ขอต้งั สตั ย์ ปฏิบตั ิ ในทางธรรม
ใหเ้ ป็นตาม คาสอน ของแม่น้ี
จะยดึ มนั่ กระทา ในความดี
ตามวถิ ี แม่น้ี ที่ช้ีนา
ขอ..กศุ ล ผลบญุ ของลกู หนา
ที่นาพา จากใจ ไดช้ ุ่มฉ่า
ร่วมกศุ ล ผลบุญ แม่กระทา
ช่วยหนุนค้า แม่สุขธรรม น้นั ยงิ่ เทอญ
รู้ลงทนุ ทากิน แต่พอเหมาะ
ไม่เฉพาะ มองดี น้ีทุกส่วน
ประมาณการ ทากิน แต่พอควร
มองถึงส่วน ตอ้ งเสีย ขาดกาไร
แม่
แมย้ ากจน อยา่ งไร “ลูกไม่อด”
น่ีคือบท แบบเรียน แม่เขียนไว้
ฤดูกาล ช่วงน้นั มนั อะไร
แม่กข็ าย ตามไป ใหล้ กู กิน
หนา้ ทุเรียน แม่เปลี่ยน มาขายมงั่
ดว้ ยใจหวงั ลกู ได้ ไม่เพยี งกลิ่น
มีทุเรียน แม่ขาย ลกู ไดก้ ิน
ไม่เพียงกล่ิน ลกู กิน ไดส้ มใจ
ไม่คาดการณ์ เกินเหตุ ยงั ไม่เห็น
รู้มองเห็น เป็นเหตุ ประมาณไหน
ประกอบกิจ ตอ้ งคิด มีกาไร
เหมาะ ประมาณตน