E-Book ข้อมูลPower point3

ลานา ในฝัน ลานา..หงส์เหริ ลานา...จันทร์ ลับขอบนา้

ในคืนจนั ทร์สอ่ งฟ้ ำนภำใส หงส์เหิรฟ้ ำงำมสง่ำแล สองเรำคลอเคล้ำ ตำ่ งเฝ้ ำเย้ำยวนชวนช่ืน
ไมม่ ีขดั ขืน ต่ำงรักระร่ืนชื่นบำน
ได้โลมไล้กอดน้องประคองขวญั สครำญ
แสงจนั ทร์สำดสอ่ ง ลอยเลือ่ นล้อมรอบดง่ั สวรรค์
นวลแสงฉำยในฝันชื่นชีวนั ถ่ินสำรำญแดนหิมะพำนต์ที่กลำ่ วไว้ ประหนง่ึ พยำน สะท้อนตระกำรขอบนำ้

นวลพกั ตร์นนั้ งำมละม้ำยคล้ำยจนั ทรำ บนิ เหริ ลมท่วงท่ำสมนภำลยั สขุ ใจเชน่ นี ้ เพลดิ เพลนิ ฤดีสขุ ลำ้
เป็นภำพทรงจำ ไมช่ ำ้ กลบั ช่ืนดวงใจ
กลิน่ เกษรโชยมำตำมสำยลม เหริ สงู กวำ่ ปักษำใดในท้องฟ้ ำ
ไมน่ กึ ต้องร้ำง รักหำ่ งจำกกนั ไฉน
กลนิ่ ผกำคลกุ เคล้ำห่มจบั นำสำ ยำมเยือ้ งย่ำงสวยสอำงค์ท่ำทำงสง่ำ อย่เู ดี่ยวเปลย่ี วใจ ค่ำนีเ้ธอไมแ่ ลมอง

ผวำต่ืนอนงค์หำยไร้ กำยำ ลงธำรำว่ำยแหวกหำพำคเู่ คล้ำ รอเธอเพ้อขอ ง้อจนั ทร์เสกเป่ ำเร่ำร้อง
มองนำ้ ลำคลอง จนั ทร์ลบั ดบั สอ่ งมดื มน
ดวงจนั ทรำนภำโปร่งโล่งแสงจนั ทร์ สะบดั กำยไซร้ขนปี กกระพอื เป่ ำ
ทริ นต์วรรณ ๙ พ.ค. ๖๓
ทิรนต์วรรณ ๗มี.ค.๖๒ คลอเคลียเย้ำเคล้ำคคู่ รองผองเรียงรำย

เริงระรื่นชื่นฉ่ำนำ้ ดำผดุ วำ่ ย

ฉ่ำช่ืนกำยเตรียมผนั ผำยว่ำยขนึ ้ ฟ้ ำ

พร้อมเพรียงกนั พำหนั หน้ำพ้นธำรำ

โบยบินถลำส่ทู ้องฟ้ ำพำเบิกบำน

ทิรนต์วรรณ ๗ พ.ค.๖๓

ลานา...รักหมอน ลานา...ทงั้ เกลียดทงั้ รักวสันต์ ลานา...ไม่มวี ันนัน้ อีกแล้ว

รักหมอนใบนี ้ใบที่เคยหนนุ เกลียดวสนั ต์ ฤดนู นั้ สองเรำพลนั หนั หำ่ งไกล
ด้วยรักอบอนุ่ หนนุ อยภู่ ำยใน
หำ่ งน้อง ห่ำงนำนไป พำหวั ใจให้เศร้ำหมอง หำกเธอเพยี งบอกรักสกั คำ วนั นีค้ งไมต่ ้องจำกกนั
นอนหลบั ฝันดี สดชื่นแจม่ ใส
คดิ ถงึ หวำนใจ ผ้ใู ห้หมอนนี ้ ยำมดกึ ฝนตกพรำว อำกำศหนำวยิ่งห่วงน้อง และเรำไม่ต้องมำโศกศลั ย์ เจบ็ ปวดร้ำวจติ ใจ

กำ่ ยกอดหมอนน่ิม อม่ิ เอบิ สขุ ศรี กระซบิ ปลอบใจปอง เม่ือเธอร้องพร่ำรำพนั ถ้ำเธอวนั นนั้ บอกฉนั เธอฉนั ก็คงเดินไป
รักหมอนใบนี ้ ด้วยมีมนตรำ
ค่ำนี ้พน่ี อนหนำว ครวญถงึ เจ้ำเฝ้ ำใฝ่ ฝัน สฝู่ ันอนั แสนยิ่งใหญ่ ด้วยใจช่ืนฉ่ำหวำน
อกั ษรที่เจ้ำ บรรจงจดั หำ
ฝี มือเย็บผ้ำ ตดิ ตรำสะท้อน หยำดฝน หลง่ั มำนนั้ หวนคืนวนั เคยคลอเคล้ำ
ปักใจไมห่ วนั่ ด้วยใจรักหมอน
สกั วนั ได้ย้อน นอนคเู่ คยี งกนั ในคืน ฟ้ ำคะนอง สองเรำครองรักของเรำ น่ีเธอมำบอกรักทำไม จนสำยเกินไหวตวั กลบั ทนั

ทิรนต์วรรณ ๙ พ.ค.๖๓ เสียงลม ครวญแว่วเบำ คล้ำยเสียงเจ้ำกระซบิ แผ่ว เหตใุ ดไม่บอกฉนั เม่ือวนั ท่ีฉนั ถำมจำกเธอ

ลำนำ...รสตำล ให้หวน รักวสนั ต์ พร่ำพรอดกนั ไมเ่ คยแคล้ว ไมม่ ีวนั นนั้ อีกแล้ว เจอแล้วคนท่ีมำแทนเธอ

อนั ยอดตำลมีนำ้ หวำนอยยู่ อดต้น สำบำน รักแน่แน่ว วสนั ต์แนวคือวิมำณ อภยั ให้ฉนั นะเธอ วอนเธออย่ำโกรธฉนั
ต้องดนั้ ด้นปี นต้นชิมรสหวำน
เปรียบดงั่ รสสดสำวจำกจำวตำล ทิรนต์วรรณ ๑๑ พ.ค. ๖๓
รสออ่ นหวำนซำบซำ่ นสะท้ำนทรวง
ไมม่ ีวนั นนั้ อีกแล้ว เจอแล้วคนที่มำแทนเธอ
ไมย่ อมให้ลกู ตำลหวำนใจหลน่
ด้วยอยำกด้นปี นต้นลมิ ้ ของหวง อภยั ให้ฉนั นะเธอ วอนเธออยำ่ โกรธฉนั
รสหอมหวำนซำบซงึ ้ ใจดง่ั ยอดดวง
กลบั เจ็บทรวงพลำดรักจำกต้นตำล ไมม่ ีวนั นนั้ อีกแล้ว เจอแล้วคนท่ีมำแทนเธอ

ทริ นตว์ รรณ ๑๐พ.ค.๖๓ อภยั ให้ฉนั นะเธอ วอนเธออยำ่ โกรธฉนั

ทิรนต์วรรณ ๑๒พ.ค.๖๓

ลานา...มาลีแดนสรวง ลานา...ดอกไม้เมืองกรุง ลานา...รักท่อี ยากลืม

เพลนิ ใจ ชมดอกไม้งำมสดใสดง่ั แดนสรวง เธองดงำมอ่อนหวำนดงั่ นำงฟ้ ำ เหมือนหลดุ ลอยเคว้งคว้ำงดง่ั ใบไม้
จติ ใจ โล่งหมดห่วง เพลินชมพวงมำลีงำม เหมือนนำ้ ผงึ ้ เดือนห้ำช่ำงหวำนยิง่ ด้วยทกุ ข์ใจพลำดรักจำกตวั เธอ
กล่นิ อบอวนหวนหอมเป็นควำมจริง แสนระทมบ่มทกุ ข์ต้องซมึ เหม่อ
ดอกไม้ พนั ธ์ไุ ทยไทย นำมหลำกหลำยขออยำกถำม จริตเธอสมงำมหญิงแหง่ เมืองกรุง เพรำะรักเธอข้ำงเดียวจงึ เปลี่ยวใจ
ชื่อดอก พนั ธ์ไุ ม้งำม สวยอร่ำมมีนำมใด
เปรียบดอกไม้ใต้ฟ้ ำของเมืองไทย ขอวอนฝนเป็ นพยำนขำนรับข้ ำ
เพลินชม ดมกลน่ิ หอม เหลำ่ ภมรบนิ ว่อนใกล้ กลน่ิ หอมไกลภมรไซร้หนั หน้ำมงุ่ ช่วยเมตตำให้ ร้ ำงลำลืมรักได้
ฟังแล้ว นบั เท่ำไหร่ มวลดอกไม้ในแดนสรวง...? ด่ืมนำ้ หอมแล้วบนิ ไกลไปจำกกรุง ลืมควำมหลงทงิ ้ ควำมรักหกั ห้ำมใจ
ผดิ กบั เรำแม้นมำยงุ่ แต่จริงใจ... เพือ่ จำไว้อย่ำรีบรักเหมือนหกั เคียว...
ทริ นต์วรรณ ๑๒ พ.ค. ๖๓
ทิรนต์วรรณ ๑๔ พ.ค.๖๓ ทริ นต์วรรณ ๑๘ พ.ค. ๖๓
ลานา...ดอกหญ้า

หว่ งคน นำมดอกหญ้ำ หว่ งดอกฟ้ ำนำ่ สงสำร ลานา...เสียงสะอนื้ จากสายลม
เกรงถกู เขำรุกรำน จะขอหำญเข้ำโอบยงั้
เสียงครืนครืนคล้ำยสะอืน้ จำกเสียงเธอ
ไมร่ ัก และไม่หลง แตก่ ลบั สงสำรเธอจงั หรือละเมอเสียงพร่ำเพ้อเฝ้ ำครวญหำ
ยมิ ้ โศก เหมือนมนต์ขลงั ส่ือพลงั สำยตำเศร้ำ นำ้ ซดั ฝ่ังเสียงลมดงั ผ่ำนพลิว้ มำ
ให้ครวญหำวำ่ เสียงน้องอย่แู หง่ ใด
ปรับใจ ขอบอกรัก อยำกสมคั รเช่ือมนงเยำว์
ดอกหญ้ำ มดั ใจเรำ สื่อโศกเศร้ำเรำรักกนั พี่นอนหวิวหวำดผวำด้วยอำวรณ์
ใจเร่ำร้อนเฝ้ ำวอนหำคร่ำครวญไคล้
ทริ นต์วรรณ ๑๓ พ.ค. ๖๓ คอยหำเธอเพ้อเสียงคล่ืนลมหวิวไหว
โอ้ดวงใจหลบั เถิดหนำอย่ำโศกศลั ย์

ลานา...รักสามฤดู ลานา ... ระฆงั ใจ ลานา...มนต์รักเรียกหา

ถึงหน้ำร้อนร้อนกำยไมค่ ลำยร้อน เสียงระฆงั หง่ำงเหงง่ วงั เวงแวว่ ควำมรัก เหมือนมีมนต์ เข้ำมำดลตรึงตรำใจ
แม้ยำมนอนร้อนรักย่ิงหนกั ใหญ่ แม้อยไู่ กลเสียงแผว่ แผว่ มีควำมหมำย หววิ หวนั่ คร่ำครวญไป เกิดคลง่ั ไคล้ภำพนวลนำง
จะอำบนำ้ ดำแช่ยงั ไม่ไหว บอกสญั ญำณวำ่ เป็นเสียงระฆงั ใจ
ถ้ ำกอดน้ องหวำนใจคงหำยร้ อน เสียงแผว่ หวำนขำนควำมหมำยฉนั รักเธอ อำจเป็น ด้วยบพุ เพ จงึ หกั เหไมย่ อมห่ำง
ใฝ่ รัก อยำกเคียงนำง ภำพเคียงข้ำงไม่เจือจำง
ถงึ หน้ำหนำวผิงไฟยงั หนำวสน่ั ปลกุ หวั ใจควำมรักพริว้ ออ่ นไหว
หนำวใจนนั้ จะทำไงจงึ คลำยอ้อน เหมือนมนตข์ ลงั เคล้ำมำลยั ใจเสนอ ฝันใฝ่ ในอำรมณ์ มนั่ หมำยสมมวั เมำค้ำง
ได้กอดน้องเนือ้ นำงอ่นุ ไอร้อน ฝำกควำมรักจำกระฆงั ให้ถึงเธอ ชำตินี ้โชคดีบ้ำง คงครองนำงได้สมใจ
ยำมได้นอนคงสขุ กำยไม่วำยปรำน เสียงกริ่งแก้วเจ่ือยแจ้วเพ้อจำกหวั ใจ
ทิรนต์วรรณ ๒๕พ.ค.๖๓
ถงึ หน้ำฝนสำยฝนและฟ้ ำลน่ั ทริ นต์วรรณ ๒๓พ.ค. ๖๓
ได้กอดน้องอนุ่ กนั แสนชื่นหวำน
ไม่วำ่ ร้อนหรือวำ่ หนำวใกล้นงครำญ ลานา...สวรรค์มืด
จงึ ไม่หวน่ั รักกนั ได้สำมฤดู
มองท้องฟ้ ำไร้จนั ทรำใจข้ำสนั่
ทริ นต์วรรณ ๒๓พ.ค.๖๓ ยำมตะวนั สญู สิน้ แสงสลวั
ดฟู ้ ำมืดสวรรค์มวั นกึ เกรงกลวั
นำ้ ตำรินหลง่ั รัวอยำ่ งกลำ้ กลืน

เป็นควำมรักจำกคนจนต้องดนิ ้ ด้น
รักเหลือล้นทนปลอบใจให้ยมิ ้ ช่ืน
สวรรคม์ ืดสลวั มวั ไมค่ ลำยคนื
หวงั รักฟื น้ จนั ทรำสอ่ งครองรักกนั

ทิรนตว์ รรณ ๒๔พ.ค.๖๓

ครืน้ เครงในคากลอน











ทิรนต์วรรณ



















อวยพรในวนั เกดิ