นิทานอีสป

20นิทานอสี ป
ส อ น ใ จ เ ด็ ก ดี

คํานํ า

การนําเอานิทานไปเลา่ เรอื งประกอบคาํ สอนใหเ้ ด็ก ๆ ได้ฟงยอ่ มจะ
เปนเครืองทาํ ให้เพลิดเพลินและเสริมความรู้ แบง่ เบาภาระทีจะต้อง
สอนเนือหาอย่างเดียว โดยอาศัยบคุ ลาธิษฐานเปนตวั อยา่ งประกอบ
นอกจากนีนิทานแตล่ ะเรืองยังใหข้ อ้ เทจ็ จรงิ และชว่ ยในดา้ นการอา่ น
การเขยี น การใชภ้ าษาทถี ูกตอ้ ง เปนการเพิมทักษะในด้านการเหน็
การฟง และการทําตามเยียงอย่างอันดีนันดว้ ยการศกึ ษาเรืองนิทาน
จงึ เปนปจจยั ให้ เกิดความร้ทู งั ทางทฤษฎแี ละแนวปฎิบัติด้วยทงั สอง

ทาง หากเกิดความผดิ พลาดประการใดกข็ อมา ณ  โอกาสนีด้วย

กลั ย์รัตน์ คณา
ผูจ้ ดั ทาํ

สารบัน 1
2
เรอื ง สนุ ขั จงิ จอกจอมตะกละ 3
เรืองค้างคาวเลือกพวก 4
5
เรอื งสุนขั จงิ จอกกบั ผลอง่นุ 6
เรืองสนุ ัขจิงจอกกับเงา 7
เรืองหมาปากับหมาจิงจอกเพอื นรัก
เรืองสงิ โตกับยุง
เรืองสิงโตกบั กระต่ายปา

เรอื งแมวกับหนู 8
เรอื งเจา้ ชายกับแมว 9
เรืองแพะสองตวั 10
เรืองห่านกบั ไขท่ องคํา 11
เรืองสนุ ัขจงิ จอกกับแมว 12
เรืองชาวนากบั งูเหา่ 13
เรือง มดกับดกั แด้ 14

เรืองลมและพระอาทิตย์ 15
เรือง ม้ากบั ลา 16
เรอื งสุนัขจงิ จอกเจ้าเล่ห์กับแพะผโู้ ชคร้าย 17
เรอื งสุนัขจิงจอกเจ้าเล่ห์กบั กา 18
เรอื ง แมลงวนั กบั โถนําผงึ 19
เรืองไก่กบั พลอย 20

เรือง สนุ ขั จิงจอกจอมตะกละ

กาลครงั หนึงนานมาแลว้ ….มีสนุ ขั จิงจอกตวั หนึงซึงกาํ ลัง เจ้าสนุ ขั จิงจอกอกี ตัวหนึงซึงเดนิ ผ่านมาและได้ยนิ เสียงรอ้ ง
หวิ มาก มนั เหน็ ขนมปงและชินเนือทคี นเลียงแกะทงิ ไวใ้ น ครวญครางของมัน เลยเขา้ ไปดใู กล้ๆ และสอบถามถึงสาเหตุ
โพรงตน้ โอ๊ค มนั จึงยอ่ งเข้าไปในโพรง และกินอาหารอย่าง ทมี ันร้องครวญครางเมือเจ้าหมาจิงจอกตัวทีเดินผ่านมาได้รู้ถงึ
เอร็ดอร่อยจนอมิ หนําสําราญเมือมนั กนิ เสร็จและอิมมากเตม็ สาเหตขุ องสิงทเี กิดขนึ มันจงึ พดู ต่อเจา้ หมาจงิ จอกตัวทีตดิ อยู่
พงุ จนมันไม่สามารถออกไปจากโพรงได้ มันเริมรอ้ งครวญ ในโพรงต้นโอค๊ วา่ “เจา้ คงต้องอยตู่ รงนนั แหละ่ เพือนเอย๋ จน
กระทงั รา่ งกายเจา้ จะกลับคืนสูส่ ภาพปกติเหมอื นตอนทเี จ้า
ครางเพราะนําหนกั ตวั ทีเพมิ ขึน
คลานเข้าไป แล้วเจา้ จึงจะคลานออกมาได้โดยงา่ ย”

ข้อคิดทไี ดจ้ ากเรอื ง:

1. ความละโมบโลภมาก ย่อมนําทกุ ข์มาให้
2. จงร้จู กั อดทนอดกลนั แล้วเราผา่ นพ้นปญหาไปได้

เรอื งค้างคาวเลือกพวก

กาลครังหนึงนานมาแล้ว มีคา้ งคาวตัวหนึงมนั ถอื วา่ ตนมปี กเหมือน ต่อมาพวกนกกาํ ลังพลาดทา่ เสยี ทเี เก่สัตวอ์ ืนๆ…
นก ค้างคาวกผ็ ละจากฝายนกไปเขา้ พวกกบั สตั ว์อืนๆ

เเละกม็ หี เู หมือนสัตว์อืนทัวๆ ไป ต่อมาพวกนกต่อส้จู นใกลจ้ ะไดร้ ับชยั ชนะ…
ดงั นนั เมอื นกยกพวกไปต่อสกู่ บั สตั ว์อืนๆ คา้ งคาวกข็ อตวั … คา้ งคาวก็กลับมาอยกู่ บั พวกนกอกี เมือนกกับสัตว์อืนๆ ทาํ สญั ญา
ไม่เข้าข้างฝายใดโดยทาํ ตวั เปนกลางเเต่พอเมือพวกนกนนั มที า่ ทวี ่า
สงบศึกเเละเปนมติ รต่อกัน
จะชนะ… สตั วท์ งั หลายตา่ งก็พากันขบั ไล่ค้างคาว ไม่ยอมใหเ้ ขา้ พวกด้วย
ค้างคาวกจ็ ะประกาศตวั แล้วไปเข้าข้างกบั ฝายนกทันที
คา้ งคาวอบั อายจึงต้องไปซ่อนตวั อยู่ในถํา…
และจะออกจากถําไปหา อาหาร ในตอนกลางคืนเทา่ นัน

เรืองนีสอนให้รู้วา่
ผทู้ ีขาดความจริงใจ…ไมม่ ีใครอยากคบหาด้วย

เรอื งสุนัขจิงจอกกบั ผลองนุ่

วนั หนึงในชว่ งฤดรู อ้ น ขณะทีสุนัขจงิ จอกกาํ ลังเดนิ เลน่ …ผา่ น มนั ถอยหลังไป 2-3 ก้าวแล้ววงิ กลับมา…และกระโดด
เขา้ ไปยังสวนผลไม้ แต่มันกพ็ ลาด ไม่สามารถเก็บอง่นุ ชอ่ นนั ได้

จนกระทงั มาถงึ พวงองุ่นชอ่ หนึงเพงิ สุกเตม็ ที ซงึ อยสู่ ูงตระงา่ น มันทําเชน่ เดิมอกี แตก่ ย็ ังไม่สาํ เรจ็ ครงั แล้วครงั เล่าทมี นั
“มันจะช่วยดับกระหายของข้าได”้ สนุ ัขจิงจอกกล่าว พยายามอยเู่ ช่นนันหลงั จากทีได้เหน็ อาหารล่อใจชนิ นนั

แตส่ ดุ ท้ายมนั กต็ อ้ งยอมแพ้ และเดนิ กลบั ออกมา
พร้อมเอย๋ ออกมาว่า “ฉนั มันใจว่า…มันตอ้ งเปนองุ่นเปรยี วแน่ๆ”

นิทานเรอื งนีสอนใหร้ ูว้ า่

“คนทที ําสิงใดไมส่ าํ เร็จ…มักหาเรอื ง
ตาํ หนิวา่ สงิ นนั ดอ้ ยค่า”

เรืองสนุ ัขจิงจอกกบั เงา

เย็นวันหนึงเวลาใกลพ้ ลบคํา ดวงอาทิตยเ์ ปนสีแดงเลือดหมกู ําลงั จะลบั ต่อมามีเสอื ตวั ใหญ่มากตวั หนึง ออกมาปรากฏตวั ขึนทีตรงหนา้ ของสนุ ัข

ขอบฟา จงิ จอก

ไดม้ ีสุนัขจงิ จอกตวั หนึง…เดนิ มาตามถนน และได้หยดุ ยนื นิงอยู่ทตี รงเงามันพอดีเจา้ สนุ ัขจงิ จอกเมอื เหน็ เช่นนันจงึ

ซึงมนั เดนิ หันหลงั ใหก้ บั ดวงตะวนั ทีกําลังจะตกดิน เปรียบเทยี บขนาดของเงาตัวเองกบั เสอื ตวั นนั

ทนั ใดนนั เมอื มันรสู้ ึกประหลาดใจมาก พร้อมเอย๋ ขึนว่า

เมอื เหน็ เงาของตัวเองบนพืน… เงาดาํ ทบึ ยาวและใหญ่ “จากทขี ้าดูแล้วนะ..เจ้าตัวเลก็ กวา่ ขา้ มาก ฉะนันขา้ จงึ ไมจ่ ําเปนตอ้ งกลัวอะไร

อนั เนืองจากแสงอาทิตย์ปรากฏบนถนน และเคลือนทีไปพรอ้ มกับตวั ของ ทังสิน”

สนุ ขั จิงจอก สนุ ัขจงิ จอกยงั พูดแบบหยิงยโสต่ออีกด้วยว่า

มันแปลกใจกบั เงาของตัวมันเองเปนอย่างมาก ”เฮ้…เจ้าเสือนอ้ ย…คกุ เข่าลงตอ้ นรบั ขา้ เดียวนีนะ…จนกวา่ ข้าจะเดินผ่าน

และเงานนั ก็ดูเหมือนกบั วา่ ได้เดนิ นําหนา้ มันไปตลอดเสียดว้ ยสิ ไป””ก้าววว! อัายสุนัขจงิ จอกผอมแห้ง ถึงแม้ว่าเมือก่อนนี

”ว้าว…มนั ชงั เปนเงาทใี หญ่โตมากเลยนะเนีย“”หากเงาของข้าใหญข่ นาด ข้าจะเคยคดิ ว่าหากกินเอง็ เข้าไปคงจะไม่อร่อย

นี กห็ มายความวา่ ตัวของข้าเองนนั แตต่ อนนีข้าไม่อาจทีจะยกโทษใหเ้ อง็ ได้เสียแล้วสิ ก้าววว”

กจ็ ะต้องใหญ่เหมือนกันดว้ ยน่ะส”ิ มนั เกิดความคิดทหี ยงิ ผยองขึนมา สนุ ขั จิงจอกจึงต้องพบกับจดุ จบคอื ถูกเสอื กนิ เปนอาหาร

และเรมิ ออกเดนิ ต่อไปเรือย ๆ นิทานเรืองนีสอนให้รูว้ ทา่ ีเกดิ จากมันสําคัญผดิ …คดิ หลงไปกบั เงาของตัวมนั เอง

“การหลงตวั เองคดิ วา่ ยิงใหญ่เหนือใครๆนนั …อาจนํามาซึง

ความล้มเหลวในภายหลังได้”

เรืองหมาปากับหมาจิงจอกเพือนรกั

กาลครังหนึง มีหมาปากบั หมาจิงจอกได้สาบานตวั เปนเพอื นตายว่า… จนในทีสดุ หมาปาไมส่ ามารถทนหวิ ได้อกี ต่อไป
จะไมท่ ําอนั ตรายตอ่ กัน และจะชว่ ยกนั ทาํ มาหากิน จงึ กระโจนเข้ากัดหมาจิงจอกเพอื นตายของมนั
เพือหวงั กนิ เปนอาหารจะได้พ้นจากความตาย เพราะไม่มอี ะไรจะกิน
โดยหมาจิงจอกมหี นา้ ทไี ล่ต้อนสัตวป์ าทีจะมาเปนอาหาร หมาจงิ จอกก็ดินรอ้ งขนึ ก่อนจะกลายเปนอาหารของหมาปาว่า…
ส่วนหมาปารา่ งใหญ่ ก็คอยจบั สตั ว์ปาเหล่านนั “เจ้าเพอื นตายของขา้ …คาํ สาบานของเจา้ เอาไปทิงเสียทไี หนเลา่ ?”“เจ้าหนา้ โง่
เจา้ เคยเห็นคําสาบานหรือไฉน…ใครบอกเจา้ วา่ โลกนีมคี าํ สาบาน
แล้วแบ่งอาหารกนั กนิ อย่างอมิ หนําสาํ ราญทุกวนั ไป…สมเปนเพือนกนั โดย คําสาบานเปนเพียงคําพูดเท่านัน…ครนั พดู ออกไปแล้วกไ็ มม่ ตี ัวตน…หรอื แมแ้ ต
แท้
เงาก็ไม่มี”
แตอ่ ยู่มาไม่นาน ได้บังเกิดความแหง้ แล้งกันดาร ทวั ทกุ ย่อมหญา้ ในปา
นนั วา่ แล้วหมาปา…กก็ ินหมาจงิ จอกเปนอาหาร…แกห้ วิ ในมอื นนั เอง

บรรดาสัตว์ปานอ้ ยใหญต่ ่างเดือดร้อนเหลอื ประมาณ
เพราะอาหารหายากยงิ ขนึ ทกุ วนั

หมาปากบั หมาจงิ จอก ถึงกบั อดอาหารติดตอ่ กนั เปนเวลาหลายวนั อยู่
เสมอ

นิทานเรอื งนีสอนใหร้ ู้วา่
“ไมม่ คี ํามนั สญั ญา…ในหม่โู จร”

เรืองสงิ โตกบั ยงุ

กาลครังหนึง มียุงนอ้ ยตัวหนึงกําลงั บนิ ไปรอบๆตวั สิงโตเจ้าปาที จึงเอย๋ กับสิงโตว่า “ทา่ นเปนถึงเจ้าปา…
กาํ ลงั หลบั ใหลอยู่ แตใ่ ยทา่ นจึงถูกยงุ ตัวเล็ก ๆ อยา่ งขา้ กัดได”้ ยงุ นอ้ ยจงึ บนิ ตามสงิ โต

สิงโตรสู้ ึกราํ คาญจงึ ตียุงนอ้ ยตัวนัน แตก่ ไ็ ม่สําเรจ็ เข้าไปในปาทีเตม็ ไปดว้ ยใยแมงมุม
ยงุ จงึ บินพ่งุ เข้าไปกัดทแี กม้ ของสงิ โต และในทสี ดุ ยงุ นอ้ ยกบ็ นิ ไปติดกบั ใยแมงมุมเขา้
และไม่สามารถทจี ะแกะตัวเองออกจากใยแมงมุมนันได้
ต่อมายงุ นอ้ ยกไ็ ปบนิ สร้างความรําคาญทรี อบ ๆ จมกู ของสงิ โตอกี “เหนียวน่มุ จริงๆ” แมงมุมกล่าวเนืองจากมนั ไดก้ นิ ยุงนอ้ ยเข้าไปแลว้
สิงโตพยายามตยี ุงอีกแต่ก็ไมส่ ําเรจ็ ตามเคย ยงุ นอ้ ยจึงกัดเขา้ ที ยุงนอ้ ยทีสามารถกัดสงิ โตได้…แตม่ ันก็ไมส่ ามารถทจี ะกัดแมงมุม
จมกู ของสงิ โตยงุ ภูมใิ จในผลงานของตวั เองมากทีสามารถสรา้ ง
ได้
ความรําคาญและกัดสงิ โตได้

นิทานเรืองนีสอนให้รูว้ ่า
“ทกุ ๆ คนมจี ดุ แขง็ และจุดอ่อนของตวั เอง…เราจะตอ้ งไม่ใหส้ งิ

เหลา่ นีมาทาํ ลายตัวเราได้”
“รู้จกั ประมาณตนและอยา่ ประมาท…กอ่ นทกุ อยา่ งจะสายเกนิ

ไป”

เรอื งสงิ โตกับกระต่ายปา

เยน็ วันหนึง มสี ิงโตตวั หนึงตนื จากการหลบั ใหลด้วยความหิวโหย เมอื คดิ เช่นนนั เจ้าสงิ โตจงึ ทิงกระตา่ ยปาทจี บั ได้…แล้วหนั กลับ
มันเดนิ เขา้ ไปในปาเพือหาอาหาร และเพราะมันหิวมาก ไปจับกวาง
มันจงึ พรอ้ มทีจะจับทุกอยา่ งกนิ เปนอาหาร
แตก่ วางวิงหนีสุดชวี ิตเท่าทมี นั จะวงิ ได้
ทันใดนนั สงิ โตตัวนันก็เห็นกระต่ายปาตวั หนึงกาํ ลงั วิงอย่บู ริเวณนัน และสิงโตก็ไมส่ ามารถวงิ ไลจ่ ับมนั ทนั ในทสี ดุ สิงโตกต็ อ้ งหยดุ
สงิ โตวิงไปด้านหลังกระต่ายปา
วงิ เพราะความเหนือยอ่อน
และมันกจ็ บั กระต่ายนอ้ ยตวั นันได้ ในเวลาต่อมาในขณะทีมนั กําลงั จะ มันพดู กับตัวเองวา่ “ขา้ กลบั ไปกนิ กระตา่ ยปาดีกวา่ ”
กินกระตา่ ยปา มันกเ็ หลือบไปเหน็ กวางตัวหนึง
และเพราะความตะกละของมัน สิงโตจึงคดิ ว่า… มนั รบี กลับไปยังกระตา่ ยปา…
แตเ่ มอื ไปถึง…กระต่ายปาตัวนันก…็ ไดห้ ายไปแล้ว
มนั ควรกนิ กวางตัวใหญ่มากกว่าทจี ะกนิ กระตา่ ยปาตัวนี สงิ โตรู้สึกเสียใจมาก เพราะความตะกละของตวั มนั เองแท้ ๆ
ถงึ ตอนนีมันไมเ่ หลืออะไรใหก้ นิ เปนอาหารอกี …

แมก้ ระทงั กระต่ายปาตวั นอ้ ยก็ตาม!

นิทานเรืองนีสอนให้รู้วา่

“จงพอใจ…ในสิงทตี นเองมีอย”ู่

เรืองแมวกบั หนู

บา้ นหลังหนึงมหี นูชกุ ชมุ มาก เจา้ ของบ้านจงึ นําแมวมาเลยี งไว้ แมวเฝารอจับหนูอยูห่ ลายวนั แตไ่ มเ่ ห็นหนูวงิ เพ่นพ่านกแ็ ปลกใจ
เจ้าแมวขยนั ไล่จบั หนูกนิ ทกุ วันจนลดจํานวนลงไปทลี ะตวั ๆ จงึ วางแผนแกลง้ นอนนิง ๆ ซอ่ นเล็บแหลมคมไว้มิดชดิ
ด้วยความกลวั ว่าจะถูกกินเปนรายตอ่ ไป…
ทาํ ทวี า่ ตายเปนซากไรว้ ิญญาณใหพ้ วกหนูตายใจจะไดอ้ อกจากทีซ่อนแลว้
พวกหนูจึงพากนั เกบ็ ตวั เงยี บไมอ่ อกมาจากรูทพี วกมันอาศยั อยู่ จับกนิ หนูตัวหนึงเมอื เหน็ เช่นนนั จงึ ร้องออกมาวา่

“เฮอ้ …คุณผ้หู ญิงผ้แู สนด…ี แม้ว่าท่านจะมคี วามสามารถพเิ ศษ…
นอนนิงได้นานแสนนาน…พวกเรากจ็ ะไม่มวี ันเขา้ ไปใกล…้ ตัวเจา้ เดด็ ขาด”

นิทานเรืองนีสอนใหร้ วู้ ่า
1). “คนฉลาดย่อมไมป่ ระมาทหลงกลอบุ าย”
2). “จงหลกี เลียงสภาวะทเี ปนอนั ตรายทงั ปวง”

เรืองเจา้ ชายกับแมว

นานมาแล้ว มีเจ้าชายผ้กู ลา้ หาญ ทันใดรา่ งของแมวนนั กก็ ลายเปนเจ้าหญิงทสี วยงาม

และสง่างามพระองคห์ นึงประทบั อย่ใู นวังแหง่ หนึง เมือเจา้ ชายได้พบกับเจ้าหญงิ ทีแปลงรา่ งมาจากแมว

เจา้ ชายทรงโปรดปรานแมวทีเลยี งไว้ กท็ รงตกหลุมรักและขอแต่งงานดว้ ยในทนั ทีเมอื เวลาผ่านไป

จนไมป่ รารถนาทจี ะอภเิ ษกกับเจา้ หญิงองค์ใด เจา้ หญิงไมอ่ าจละทงิ สัญชาตญาณเดิมของเธอได้

สว่ นแมวตวั นนั กห็ ลงรักเจา้ ชายจนไม่เปนอนั กนิ อันนอน ครังแรกเจ้าชายทรงแปลกใจ

เพราะมนั รวู้ า่ ไม่อาจสมหวงั ในความรกั นีได้…เจา้ แมวเฝาแตร่ ้องคราํ ครวญ เมือเห็นเจา้ หญิงใชเ้ ล็บขว่ นทีประทบั จนขาดวนิ

จนวันหนึงนางฟาแหง่ ความรัก ได้ปรากฏกายขึน ตอ่ มาเจา้ ชายทรงเห็นเธอปนปายเล่นบนกําแพงวังจนในวนั หนึง

“เจ้าแมวทนี ่าสงสาร มอี ะไรเกดิ ขนึ หรือ?” นางฟาถาม เจา้ ชายกท็ รงตกพระทยั มาก…

“ข้ารักเจา้ ชายมากแต่ต้องสินหวัง เพราะขา้ เปนแค่แมวตวั หนึงเทา่ นัน” เมอื เหน็ เธอคาบหนูไวใ้ นปาก แล้วกนิ มันเขา้ ไป

มันตอบ นางฟาสงสารจงึ บอกว่า และยังไม่ทนั ทเี จา้ ชายจะตรัสอะไร

“ขา้ จะทาํ ใหเ้ จา้ กลายเปนเจ้าหญิงแสนสวย รา่ งของเจา้ หญิงก็พลนั กลับกลายไปเปน…แมว…ตามเดมิ

แตเ่ จ้าจะตอ้ งละทิงสัญชาตญาณเดมิ ของเจ้า…ใหไ้ ด้ทังหมดนะ” เพราะมนั ไมอ่ าจละทิงความเปนแมว…

“ขา้ จะไมม่ วี ันแสดงให้ใครรวู้ ่า…ข้าเคยเปนแมวมาก่อน” แมวให้สัญญา ตามทเี คยให้สัญญาไวก้ ับนางฟาไมไ่ ด้

“ดี!…เจา้ ตอ้ งทาํ ตามสญั ญาใหไ้ ด้…

มิฉะนันรา่ งของเจ้าจะกลบั กลายไปเปนแมวตามเดิม” นางฟายาํ เมอื แมว

รบั คํา…นางฟากร็ า่ ยเวทมนตร์ นิทานเรืองนีสอนใหร้ วู้ ่า

“พนื เพนิสยั …และการกระทาํ เบืองหลงั ทีแทจ้ ริง…

ไมใ่ ชส่ งิ ทจี ะปกปดกนั ไดง้ า่ ย ๆ”

เรอื งแพะสองตวั

กาลครงั หนึง มีแพะสองตัวกาํ ลังกระโดดโลดเตน้ อย่างมีความสุข ความทะนงตนของมนั ทังสอง
…อย่บู นหุบเขาสงู ชนั …ทีเตม็ ไปด้วยหนิ แหง่ หนึง ทําให…้ ไม่มตี วั ไหนยอมหลบ…ให้อกี ตัวทีอย่ตู รงขา้ ม
เมือตวั หนึงก้าวขาลงบนทอ่ นไม้…อกี ตัวจงึ กา้ วตามเชน่ กัน
แพะทงั สองตัวไดม้ าพบกนั บรเิ วณเหวลกึ ซงึ มีกระแสนําเชยี วกราด
ลาํ ต้นของตน้ ไม้ตน้ หนึงล้มลงมาขวางพาดระหวา่ งเหว จนมาถงึ ณ จุดตรงกลาง…พวกมนั จึงใชเ้ ขาชนกัน
เพราะไม่มีใครยอมหลีกทางใหใ้ คร
ซงึ แม้แตก่ ระรอกสองตวั …ยังไม่สามารถเดนิ ผา่ นอย่างปลอดภัยได้
เส้นทางทีแสนแคบนี…อาจต้องใชค้ วามกล้าอยา่ งมาก… ในทสี ดุ พวกมันทังคกู่ ็ตกเหว…และถกู กระแสนําอันเชียวกราด…
ในการเดินขา้ แต่ไม่ใช่สําหรับแพะทงั สองตัวนี… พดั พาไป

นิทานเรอื งนีสอนให้รวู้ า่
“การร้จู ักโอนออ่ นผ่อนปรนบ้าง…ย่อมดกี ว่าผ้ทู ระนงตนหรอื มที ิฏฐิดือรัน…

ทสี ง่ ผลให้ได้รบั เคราะหร์ ้ายในทสี ดุ ”

เรอื งห่านกบั ไขท่ องคาํ

กาลครังหนึงนานมาแลว้ …ชาวนาคนหนึง เมือเขายิงราํ รวยขนึ …เขากย็ งิ โลภมากขึน
ไดไ้ ปยังรงั หา่ นของเขา และคดิ หาทางทจี ะไดข้ ายไขท่ ังหมด…
ทหี ่านสามารถใหไ้ ดใ้ นคราวเดยี ว
แลว้ พบไข่ฟองหนึงเปนสีเหลืองส่องแสงแวววาว เขาจึงฆ่ามัน…ผา่ ทองมนั
เมือเขาหยบิ มันขนึ มา… แลว้ เขาก็พบแตค่ วามวา่ งเปลา่ …!

กร็ ู้สึกวา่ มนั หนักพอๆ กับตะกัวเขานํามนั กลับบา้ น…
และทันใดกพ็ บวา่ มนั เปนไข่ทองคําบริสุทธิ
ทุกเชา้ เหตกุ าลเดยี วกนั กเ็ กดิ ขึน
และในไมช่ ้าเขากก็ ลายเปนคนมงั ม…ี
จากการขายไขท่ องคํา

นิทานเรอื งนีสอนใหร้ ู้ว่า
“ความโลภ…ไมเ่ คยให้ความมงั มแี ก่ใคร”
ดงั คําสุภาษิตไทยทวี ่า “โลภมาก ลาภหาย” นนั เอง

เรืองสุนขั จิงจอกกบั แมว

สุนขั จิงจอกตัวหนึงคยุ อวดตัวเองกบั แมวตัวหนึง ต่อมาอีกชัวครู่หนึงแมวไดย้ ินเสยี งหมาลา่ กลุม่ หนึงมงุ่ หนา้ มาทางมนั
ถงึ วธิ ีทีจะหลบหลกี จากศัตรูของมันว่า และแมวกร็ ีบวงิ ขนึ ต้นไมแ้ ละซ่อนตัวภายใต้กงิ ไม้ทนั ที

“ฉนั มีกลวิธที กุ อยา่ งอยใู่ นหัวแลว้ ” สุนขั จงิ จอกกลา่ ว “นีคือแผนการของฉนั ” แมวกล่าว “แลว้ เธอละจะทาํ อะไรต่อไป”สนุ ขั
“ฉนั มเี ปนร้อยร้อยวธิ ี…ทจี ะหลบหนีจากศัตรูของฉนั ” จิงจอกคิดถงึ วธิ กี ารแรก และวิธอี ืน ๆ…
และในขณะนีเขากําลังคดิ วิธีต่อไป…
“ฉันมอี ยวู่ ธิ เี ดยี ว” แมวกลา่ ว “แตส่ ามารถใชไ้ ดก้ ับทกุ
สถานการณ”์ กลมุ่ คนก็ได้ใกล้เขา้ มาทกุ ที สุนขั จิงจอกสับสนในความคดิ ของตน
จึงถกู หมาล่าจบั และถกู ฆ่าโดยนายพรานกลมุ่ ดงั กลา่ ว

“และนีคอื ความผิดพลาดของเธอ” แมวผเู้ ฝาดเู หตกุ ารณอ์ ย่กู ลา่ ว

นิทานเรอื งนีสอนให้ร้วู ่า
“หนึงทางรออด…ย่อมดกี ว่ารอ้ ยทางเสยี ง”

เรืองชาวนากบั งูเห่า

ณ ท้องทงุ่ นาแหง่ หนึงของประเทศสยาม มีต้นข้าวสที อง ชาวนาเฝามองดูมนั อยู่นานด้วยความร้สู ึกสงสารอยา่ งจบั ใจ
เหลอื งอร่ามเต็มทอ้ งทงุ่ พรอ้ มทจี ะทําการเก็บเกยี ว ดว้ ยความเปนคนมใี จเมตตา
เชา้ วนั หนึงทา่ มกลางอากาศทีหนาวเหนบ็
จึงไดก้ ม้ ลงอุม้ เอาเจา้ งูเหา่ ตัวนนั มาไวใ้ น อ้อมกอด เพือใหค้ ลายหนาว
ลงุ บญุ ชาวนาและเพอื นบา้ น ได้พากันออกไปทํานาอยา่ งเช่นเคยทกุ วัน แล้วก็เดนิ ดูนาข้าวต่อไป ตอ่ ไป และตอ่ ไปในทีสุด เมอื เจ้างเู ห่าพอไดร้ ับไออุ่น

ขณะทลี ุงบญุ กาํ ลังเดนิ สํารวจแปลงนาวา่ แปลงใดควรจะได้รับการเก็บ มันรสู้ ึกตวั ขึนมา
เกยี วกอ่ น มันก็ฉกกัดเข้าทีแขนของลุงบุญทนั ที
ชาวนาผู้นันรอ้ งขนึ ด้วยความเจ็บปวดและล้มลงสินใจตายอยู่ตรงนันเอง
พลนั สายตาก็เหลอื บไปเหน็ งูเหา่ ตวั หนึงนอนขดตวั แขง็ อยู่ กอ่ นตายชาวนาผนู้ ันไดร้ ้องรําพนั ออกมาว่า
เพราะความหนาวมันไมก่ ระดุกกระดิกเลย “ทาํ คุณแก่สตั วร์ ้าย…มกั จะใหโ้ ทษแก่เราอย่างนีแหละหนอ”

นิทานเรืองนีสอนใหร้ วู้ า่
“ความเมตตานนั เปนบารมีทีพึงปฏิบตั ิ…แตก่ อ่ นจะเมตตาใคร…ใหพ้ จิ ารณาใหด้ ีก่อน”

1) ความใจดีควรใช้กับคนทดี ี…
2) ควรรจู้ ักคิดพิจารณาไตร่ตรองว่าสิงใดด…ี หรอื ไมด่ ี…หรือมีอันตรายอย่างไร…“

เรอื ง มดกับดกั แด้

ในวันอากาศแจม่ ใส มดตวั หนึงกาํ ลงั วงิ ออกหาอาหารอย่าง ดักแดไ้ ด้ยนิ คําเหยียดหยันทีมดพูดออกมาทังหมดแตก่ ็ไม่ได้
คล่องแคลว่ โตต้ อบใด ๆไม่กีวันตอ่ มา

มันเดนิ ขา้ มผา่ นดักแด้ตวั หนึง ซงึ กาํ ลังจะเปลียนแปลงสภาพ เมอื มดตัวดงั กล่าวเดินผา่ นมาทางนนั อกี ครัง ก็ไมพ่ บสิงใดอีก

ร่างกายจากดกั แดเ้ ปนผเี สอื นอกจากเปลือกของดักแด้ทยี งั คงอยบู่ รเิ วณนัน

ดกั แดท้ ีขยับหางของมนั ทําให้มดจ้องมองดว้ ยความสนใจ และรวู้ ่า มนั ประหลาดใจว่าสงิ ทีอยู่ในเปลอื กกลายไปเปนอะไร
สิงทมี นั เห็นมีชวี ติ มดร้สู กึ ทนั ทีว่าตวั เองกําลงั ไดร้ ับร่มเงาจากปกทสี วยงามของ

เจ้ามดไม่เคยเห็นสงิ นนั มาก่อน มันรู้สึกไม่ค่อยชอบและนึกรังเกียจ ผีเสือ“เหน็ ข้าไหม” ผีเสอื พูด
“น่าสงสารจริง ๆ เล๊ย…ย” มดร้องด้วยเสียงเหยียดหยัน “ เจ้าน่าเวทนายิงนกั ! ตอนนี เจ้าสามารถโออ้ วดพละกําลังของเจา้ ใน

“เจา้ นีชา่ งมีโชคชะตาทนี ่าเศรา้ อะไรเชน่ นี ในขณะทขี ้าสามารถทีจะ การวิง

วงิ ไปไหนมาไหน และปนไตไ่ ดเ้ ท่าทเี จ้าอยากใหข้ ้าฟงได้นะ…”

ไดต้ ามทีใจตอ้ งการ ปนขึนยอดตน้ ไม้ แต่เจา้ ไดแ้ ต่นอนนิงใน จากนัน ผเี สือกบ็ ินขนึ ไปในอากาศ มงุ่ หนา้ ไปตามสายลมทีแผว่ เบา

เปลือกของตัวเองอยตู่ รงนี ในฤดูรอ้ น
และมแี รงแค่ขยบั หางเทา่ นัน” จนลับสายตาของมดไปตลอดกาล…

นิทานเรอื งนีสอนใหร้ วู้ ่า

“สงิ ทเี ห็นอาจไม่ใช่สิงทีเปน”

เรืองลมและพระอาทติ ย์

วันหนึง ลมและพระอาทิตยถ์ กเถยี งกันว่าใครจะคือ นกั เดนิ ทางผนู้ นั …รูส้ กึ เริมร้อนขึนเรอื ยๆ…และเมอื ดวงอาทิตย์สอ่ งแสงจ้า
ผ้ทู มี พี ลังแขง็ แกรง่ น่าเชือถอื มากกว่ากนั มากขนึ …

ทงั สองฝายไดต้ กลงกนั วา่ จะใช้วธิ ีตัดสนิ โดยการทดสอบให้เห็นชดั ว่า มากขึนดว้ ยความร้อน…เขาก็เดินต่อไปไม่ไหวเสยี แลว้
หากผู้ใดสามารถทําให้นกั เดนิ ทางทีเดินทางผา่ นมาผู้หนึง และด้วยความเหนือยอ่อน…เขาไดถ้ อดเสอื คลุมของเขาออกและขว้างทิงลง

ถอดเสอื ผ้าทีสวมใส…่ ออกจากตัวของเขาได…้ เมือนันจะไดช้ ือว่าเปนผู้ ไปทพี นื
ชนะ…ลมเปนฝายเริมแสดงกอ่ น มันไดร้ วบรวมพลงั ทีมีอยทู่ งั หมด จากนนั ก็ทรดุ ตวั ลงนงั ดว้ ยความอ่อนเพลีย…เพราะเหงือทไี หลออกมาจน
เปาลมทมี ีความเยน็ รนุ แรงและโหดรา้ ยโหมกระหนํา
เข้าปะทะร่างของนกั เดินทางผู้นันอย่างแรง เปยกชุ่มไปทงั ตัว
นักเดินทางรบี กระชับเสอื คลมุ ทีเขาสวมใสใ่ ห้แนบตวั อย่างแนบแน่น และเมอื เขามองไปเห็นแมน่ ํา…และด้วยรอ้ นจนสดุ ทจี ะทนทานได้
เพอื ไม่ให้มนั สะบดั ไปได้ตามแรงของลมจากนนั
พระอาทติ ยก์ เ็ ริมฉายแสงอนั เจดิ จา้ ชายผนู้ นั จึง…ถอดเสอื ผา้ ทเี ขายังมีหลงเหลอื อยอู่ อกทังหมด
แสงอาทิตย์ทรี อ้ นแรง ขับไล่เมฆ และความหนาวเย็นไปจนหมดสิน แลว้ กระโดดลงไปในแม่นํา…เพือหวงั ทจี ะช่วยให้ผอ่ นคลายความร้อน

ดงั นันพระอาทติ ย์จึงเปนฝายชนะในการแขง่ ขนั …ครงั นี

นิทานเรืองนีสอนใหร้ วู้ า่
“ทําอะไร ควรใช้เหตุผล มากกว่าใช้กาํ ลัง” หรือ…
“การโนม้ นา้ ว ย่อมไดผ้ ลดีกวา่ การบังคบั ขม่ ข่”ู

เรือง มา้ กับลา

มีชายพอ่ ค้าคนหนึงนําของไปขายตา่ งเมือง คิดจะถนอมม้าไว้ใช้ แต่ม้าก็ไมฟ่ งเสียงขอร้อง กลับบอกกบั ลาว่า ให้ทนไปกอ่ นเถดิ
เมอื ถงึ คราวจาํ เปน จงึ เอาสนิ ค้าทงั หมดใสห่ ลงั ลา ลาก็เลยไมพ่ ดู อะไรอีก อตุ สา่ หเ์ ดนิ ตอ่ ไปไมช่ ้ากห็ มดแรงล้มลง
สว่ นม้า นันปลอ่ ยให้เดนิ ตวั เปล่า
ตายเจา้ ของกแ็ ก้เอาสินค้าบนหลงั ลา เอามาใส่หลงั มา้
ลาถกู บรรทกุ ของหนัก ๆกล็ ม้ เจบ็ ลงมนั พูดกับม้าว่า “ช่วยแบ่งของไป แถมยังเอาศพลาบรรทกุ เพมิ เขา้ ไปอกี ด้วย มา้ ครางว่า
จากหลังขา้ บา้ งเถดิ ข้าไปไม่ ไหวแล้ว “พุทโธเ่ อ๋ย เรานีช่างชัวเสยี จริงๆ ไมเ่ หน็ ใจผูอ้ นื เดียวนีถกู

ถา้ ทา่ นช่วยแบง่ เบาภาระไปบ้าง ขา้ คงจะหายเจบ็ กลับมามีแรงขนึ บา้ ง บรรทุกของหนกั แล้ว
แลว้ ข้าจะเอาของกลับมาใส่หลังข้าดงั เดิม ถ้าท่านไมช่ ว่ ยขา้ ขา้ คงต้อง มหิ นําซาํ …ยงั มีศพลาเพมิ ขนึ อกี เสยี ดว้ ย”

ตาย เปนแน่”

นิทานเรอื งนีสอนให้รู้ว่า
“คนทีไมร่ ้จู ักเห็นอกเห็นใจมคี วามเมตตาให้กบั คนอนื นนั …ส่วน

มากทกุ ข์นนั …ก็จะมาตกกับตัวเองดงั นีแล”

เรอื งสนุ ขั จิงจอกเจา้ เล่ห์กับแพะผ้โู ชครา้ ย

สนุ ัขจงิ จอกตวั หนึงเกดิ พลดั ตกลงไปในบ่อนํา สุนขั จงิ จอกไดโ้ อกาส จงึ เหยยี บเขาแพะ กระโดดขึนมาจากบ่อได้
มันพยายามทจี ะตะเกียกตะกายขึนจากบอ่ แตไมส่ าํ เร็จ… มันตะโกนบอกแก่แพะว่า

ขณะนนั มแี พะกระหายนําตวั หนึงเดนิ ผ่านมารมิ บ่อนํา “ถา้ เจา้ มสี มองสกั ครงึ หนึงของหนวดเคราของเจา้
มองเหน็ สุนขั จงิ จอกอยู่ในบอ่ นํานนั จงึ รอ้ งถามว่า เจ้ากค็ งจะต้องมองให้แน่ใจเสียก่อน ทจี ะกระโดดลงไป…”
“เปนไง สหาย นําในบ่อนันคงมมี ากและอร่อยซนิ ะ” “ขา้ ไปล่ะ…สหายหนา้ โง่” แลว้ เจา้ สุนขั จิงจอกกเ็ ดนิ จากไปอยา่ งไม่ใยดี
ปล่อยให้เจา้ แพะผโู้ ชครา้ ยต้องตกอยูใ่ นบอ่ นํานันต่อไป
สนุ ขั จงิ จอกจึงบอกกบั แพะว่า “ลงมากนิ ดว้ ยกนั ซิเพือน นําในบอ่ นีทังเย็นและ
หวาน

แล้วกม็ ีมากเสยี ด้วย ขา้ กนิ เท่าไรๆ กไ็ ม่หายอยาก…สหายลงมาซ”ิ
แพะไดฟ้ งดงั นนั ก็กระโดดลงไปในบอ่ ตามคาํ ชกั ชวนของสนุ ขั จงิ จอกทันที

นิทานเรอื งนีสอนใหร้ ้วู ่า
“การทําสิงใดโดยมไิ ดพ้ จิ ารณาเสียก่อน ย่อมนํามาซงึ ความทกุ ข”์
ดังนนั กอ่ นทีเราจะตดั สนิ ใจทําอะไรลงไปนัน ควรคดิ ไตรต่ รองถึงวธิ ที ีจะทําให้บรรลุเปาหมายเสีย
กอ่ น แล้วจงึ ค่อยลงมอื ทาํ …มเิ ชน่ นันกจ็ ะมานังเสยี ใจทีหลังเหมอื นกับเจ้าแพะ ทีมัวคิดแต่จะดืมนํา
เพอื ดบั กระหาย แตล่ มื นึกไปว่า เมือลงไปดมื นําในบอ่ แล้ว ตนเองจะขนึ มาจากบอ่ นําได้อยา่ งไร

เรอื งสนุ ัขจงิ จอกเจ้าเลห่ ก์ บั กา

ณ ปาใหญ่แหง่ หนึง ช่วงนีเปนชว่ งฤดแู ลง้ จงึ ออกอุบายแล้วบอกกับกาวา่
สัตว์ตา่ งๆในปาไดล้ ม้ ตายจํานวนมากเพราะความหวิ เสยี งของกานันช่างไพเราะ มนั ไม่เคยไดย้ ินมากอ่ น
กาหลงตวั เองมากทีมีเสยี งไพเราะ กาจงึ อ้าปากแผดเสยี งของมันออกมา
ชว่ งบา่ ยของวนั หนึง มีกาตัวดําคาบเนือชนิ ใหญ่ ทาํ ให้เนือก้อนโตทอี ยู่ในปากของกาตกลงมาอยู่ในมือของสุนัขจิงจอกแทนเมอื
ทีหามาได้จากในหมู่บา้ นทหี า่ งไปไม่ไกลนกั
สมใจเจา้ สนุ ขั จิงจอก มนั กไ็ ดบ้ อกความจรงิ ว่า
มนั คาบเนือกอ้ นนนั อยบู่ นกงิ ของต้นไมใ้ หญ่ตน้ หนึง กานอกจากเสียงไมไ่ พเราะแล้ว ปญญาของกากย็ ังโงเ่ ขลาอีกด้วย

และกไ็ ดม้ สี นุ ัขจงิ จอกทีกําลังหวิ โหยเนืองจากไม่ได้กินอะไรมาหลายวัน กาเสียใจมากทีหลงเชอื กลอบุ ายของสนุ ขั จิงจอก
สนุ ัขจงิ จอกเหน็ เนือทีกาคาบไวอ้ ยู่ จึงอยากได้เนือก้อนโตมาครอบครอง แตก่ าก็ทําอะไรไม่ได้ นอกจากฟงเสยี งทอ้ งรอ้ งของตนเอง

นิทานเรอื งนีสอนใหร้ ู้วา่
“อย่าไว้ใจคนประจบสอพลอ…ถอ้ ยคําเยินยอมกั มาจากผู้ทหี วงั ผลประโยชนเ์ สมอ”

เรือง แมลงวันกับโถนําผงึ

ณ ทา้ ยหมูบ่ ้านแห่งหนึงทสี วยงาม แมลงวนั ตวั หนึงจงึ พดู ขนึ ว่า
มีแมลงวันฝูงใหญ่ฝูงหนึงบินผ่านมา “ถา้ พวกเราไมม่ ัวตะกละตะกลามกินนําผึง กค็ งไม่

มนั พบโถนําผงึ หกตะแครงอยู่ พบจุดจบอยา่ งนีหรอก”
นําผงึ หอมหวานไหลนองเตม็ พืน พวกมันพยายามจนสดุ ความสามารถ
ฝูงแมลงวนั จงึ พากันตอมกนิ นําผงึ อยา่ งเพลดิ เพลนิ ไม่นานนักพวกมันกต็ ายไปทลี ะตวั ทลี ะตัว
แมอ้ ิมแล้วก็ไมบ่ นิ จากไปจนกระทังปกและขาของเหล่า ในทีสดุ …ฝูงแมลงวนั กต็ ายอยใู่ นนําผงึ นนั
แมลงวนั ติดหนึบอยู่ในนําผึงขน้ เหนียว

ไมม่ แี รงขยับเขยอื น

นิทานเรอื งนีสอนใหร้ ูว้ ่า
“ผู้หลงกบั ความสุขชัวคร่…ู อาจพบความ

ทุกขไ์ ดใ้ นภายหลงั ”

เรืองไก่กบั พลอย

พอ่ ไกห่ น่มุ ตัวหนึงพร้อมกบั ฝูงแมไ่ ก่ มนั จึงเอ่ยขึนวา่
กาํ ลังคุย้ เคียอาหารหากินอย่ทู ีลานดิน ใกล้ๆกบั ทุ่งนา “ถา้ นายมาพบเจ้าละก็ เขาจะตอ้ งเกบ็ เจ้าขนึ ไปแน่ทีเดียว
เพราะเจ้ามคี ่าสาํ หรับเขา แตส่ าํ หรบั ข้า เจา้ ไม่มีค่าเลยแม้แต่นอ้ ย
ขณะทีมันกําลังค้ยุ ดินอยนู่ ัน
ได้พบกบั พลอยเม็ดงามส่องประกายเม็ดหนึง อนั ทีจรงิ …ข้าวสกั เมลด็ นัน…ยังจะมคี ่ามากกวา่ เจา้
พวกเพชรพลอยทงั หมดในโลกเสียดว้ ยซํา “

แลว้ พ่อไกก่ เ็ ลิกสนใจ
หันไปคยุ้ เคยี อาหารของตนตอ่ ไป

นิทานเรอื งนีสอนใหร้ ้วู า่
“คนทรี คู้ วามต้องการของตนจะมคี วามสขุ …คนฉลาดชอบสิงทจี ําเปน

…มากกว่าเครืองประดับอนั ระยบิ ระยับทไี มม่ คี า่ อนั ใด…
นอกจาก กอ่ ให้เกิดความเยอ่ หยงิ และความฟุงเฟอ”