EUS DISEASE คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการ ประมง สาขาเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ
Epizootic Ulcerative Syndrome (EUS) เป็นโรคที่เกิดจากเชื้อราในปลาทั่วทั่โลกที่น่ากังวล โดยส่ง ผลกระทบต่อปลาฟินฟิชอย่างน้อย 94 สายพันธุ์จาก ฟาร์มและประชากรป่าในสภาพแวดล้อมน้ำ จืดและบริเวณ ปากแม่น้ำ มีรายงานครั้งแรกในปี 1971 ในญี่ปุ่น และ เรียกกันหลายชื่อว่าโรคจุดแดง, mycotic granulomatosis, Ulcerative Mycosisและล่าสุดคือ epizootic granulomatous aphanomycosis EUS
ส่งผลให้เกิดความสูญเสียทางเศรษฐกิจอย่างหนัก โดย เฉพาะอย่างยิ่งสำ หรับฟาร์มขนาดเล็ก การประมงพันธุ์ ผสม และฟาร์มเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ ในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก โดยมีมูลค่าประมาณ 20,000 ถึง 100 ล้านเหรียญสหรัฐ (สะสมประมาณ 114 ล้านเหรียญสหรัฐ) ทั่วทั่ประเทศ รวม ถึงศรีลังกา เนปาล อินเดีย ปากีสถาน บังคลาเทศ ไทย อินโดนีเซีย และออสเตรเลีย ในช่วงปี พ.ศ. 2523-2539 EUS เกิดจาก Aphanomyces invadansซึ่งเป็นเชื้อราที่อยู่ ใน Saprolegniales, Oomycetida และจัดอยู่ใน Stramenopiles หรือ Chromistaพร้อมกับไดอะตอมและ สาหร่ายสีน้ำ ตาล
ปากีสถาน EUS ส่งผลกระทบต่อจังหวัดปัญจาบของปากีสถาน ความ สูญเสียทางการเงินอันเนื่องมาจากผลกระทบของโรคปลา EUS ในบางส่วนได้รับการประเมินและรายงาน ( Iqbal et al., 1998 ) มีรายงานว่าการสูญเสียปลาเป็นมูลค่า 125,000 รูปี/- (3,125.0 เหรียญสหรัฐ) เกี่ยวข้องกับการ สูญเสียที่เกิดขึ้นในฟาร์มเลี้ยงปลา ในความเป็นจริง ความ สูญเสียที่กระจายไปทั่ว ฟาร์มปลา ประมาณ 10% นั้นรวม อยู่ใน
ห้าเขตที่ได้รับผลกระทบ โดยเฉพาะ Kausar, Lahore, Gujranwala, Sialkot และ Narowal ใน จังหวัด Punjab ความสูญเสียทางเศรษฐกิจทั้งหมดมี มูลค่าประมาณ 300,000.0 เหรียญสหรัฐ ( AAHRI, NACA, IOA และ NSW-Fisheries, 1997 ) นอกจากนี้ มีรายงานว่าการจับปลาป่าลดลงประมาณ25 % เนื่องจาก EUS นอกจากนี้ ยังมีรายงานการหายตัวไป ของนก Murrels เกือบทั้งหมด โดยเฉพาะChanna punctatusในแม่น้ำ Chenab, Ravi และ Sutlej รวมถึงในคลองที่เกี่ยวข้องด้วย
ต้นกำ เนิดของปัญหา Epizootic Ulcerative Syndrome เวียดนาม จีน และฮ่องกง การระบาดของ EUS และ การเกิดปลาที่ได้รับผลกระทบจาก EUS หลายตอนเป็นที่ทราบกันดีอยู่แล้วในเวียดนามจีน และฮ่องกงแม้ว่า หลายๆ ครั้งจะยังไม่ได้รับการยืนยันก็ตาม รายงานครั้งแรกเกี่ยวกับ หัวงูที่เป็นแผลในเวียดนามมาจากสามเหลี่ยมปากแม่น้ำ โขงในปี พ.ศ. 2526 ซึ่งน่าจะเป็นการเกิดขึ้นครั้งแรกของ EUS ในประเทศ นั้น ( Xuan, 1990 ) Labeo rohitaเป็นแผลถูกพบครั้งแรกที่สถาบันประมงแม่น้ำ เพิร์ลในเมืองกวางโจว ประเทศจีนตอนใต้ ในปี พ.ศ. 2525 ( Lian, 1990 ) ปลาดุก Clariidได้รับผลกระทบในพื้นที่เดียวกันในปี 1987–88 ( Lian, 1990 ) และ มีรายงานว่า C. auratusได้รับผลกระทบในพื้นที่ส่วนใหญ่ของจีนตะวันออกในปี 1989 ( Guizhen, 1990 ) Wilson และ Lo (1992)รายงานการเสียชีวิตตามฤดูกาลสูงถึง70 % ของหัวงู ( C. maculata ) ในช่วงปลายฤดูร้อนในฮ่องกงตั้งแต่ปี 1988
ปัญหาโรคในการเลี้ยงปลา สัตว์น้ำ ที่เพาะเลี้ยง รวมถึงปลาและกุ้งมีความอ่อนไหวต่อ จุลินทรีย์ก่อโรค เนื่องจากเป็นสิ่งมีชีวิตปกติในสิ่งแวดล้อมทาง น้ำ ( Ahmed and Kumar, 2005; Idowu et al., 2017 ) การเกิดโรคในสภาพแวดล้อมทางน้ำ เป็นปฏิสัมพันธ์ที่ซับซ้อน ระหว่างชนิดพันธุ์พืชอาศัย เชื้อโรค และสิ่งแวดล้อม การ ระบาดของโรคได้รับอิทธิพลอย่างมากจากความอ่อนแอของ โฮสต์ ความรุนแรงของเชื้อโรค และสภาพแวดล้อมที่เลวร้าย การทำ ฟาร์มแบบเข้มข้นและแบบกึ่งเข้มข้นเอื้อต่อการเกิดโรค เนื่องจากมีความหนาแน่นของสต็อกสูง เพิ่มความเครียดให้กับ หุ้นเพาะเลี้ยง และการแลกเปลี่ยนน้ำ ไม่เพียงพอ ( Idowu et al., 2017; Kaoud, 2015 )
ดังนั้นปลาจึงไวต่อสิ่งมีชีวิตติดเชื้อต่างๆ เช่น โปรโตซัว มาก ขึ้น พยาธิ สัตว์น้ำ ที่มีเปลือกแข็ง แบคทีเรีย เชื้อรา และไวรัส ( Faruk และ Anka, 2017; Mishra et al., 2017a,b ) ใน ทางกลับกัน การระบาดของโรคพบได้น้อยในสภาพแวดล้อม ของแหล่งน้ำ เปิด แม้ว่าอาจมีเชื้อโรคและชนิดพันธุ์พืชอาศัย อยู่ก็ตาม ( Kaoud, 2015 ) ปรสิตในปลาเข้าไปรบกวน เหงือก ผิวหนัง ลำ ไส้ หรือหนอนคล้ายด้วงในเนื้อเยื่อของ กล้ามเนื้อปลา ทำ ให้เกิดการระคายเคือง การทำ งานบกพร่อง น้ำ หนักลด และอาจทำ ให้ปลาตายได้ในที่สุด มีการสังเกตว่า สารอินทรีย์ในปริมาณมากชอบที่จะอาศัยซีเลียตแบบนั่ง
พยาธิวิทยาของโรค Epizootic Ulcerative Epizootic Ulcerative Syndrome (EUS) เป็น ภาวะ อีพิซูโอติก ตามฤดูกาลที่มีความสำ คัญอย่างยิ่งใน ปลาน้ำ จืดและปากแม่น้ำ ใน ป่าและในฟาร์ม มีสาเหตุการติดเชื้อที่ซับซ้อน และจากข้อมูลของคนงานบางคน มันมีลักษณะทางคลินิกโดยการปรากฏตัว ของAphanomycesและรอยโรคที่เป็นแผลเนื้อตาย ซึ่งโดยทั่วไปจะ นำ ไปสู่การตอบสนองของ granulomatous EUS มีชื่อเรียกอีกอย่างว่า RSD, MG และ UM ในปี พ.ศ. 2548 นักวิทยาศาสตร์เสนอให้ EUS ตั้งชื่อว่า epizootic granulomatous aphanomycosis หรือEGA อย่างไรก็ตาม นักวิทยาศาสตร์หลายคนใช้คำ ว่า EUS oomyceteที่ทำ ให้เกิด EUS เรียกว่าAphanomyces invadansหรือAphanomyces piscicida
การจัดการตอนระบาดวิท วิ ยา การจัดจัการ หลักลัฐานทางระบาดวิทวิยาชี้ใชี้ ห้เห้ห็นห็ว่าว่การระบาดของ EUS ในปลาที่เ ที่ ลี้ย ลี้ งในฟาร์ม ร์ จะรุนรุแรงมากขึ้น ขึ้ เมื่อ มื่ มีคมีวามหนาแน่นน่ สูง ในช่วช่งที่มี ที่ คมีวามเสี่ยงสูง ตัวตัอย่าย่งเช่นช่เมื่อ มื่ ความชุกชุของ EUS สูงในประชากรปลาป่าป่ที่อ ที่ ยู่ติยู่ ดติกันกัควรรักรัษาความ หนาแน่นน่ของการเลี้ย ลี้ งให้ต่ำห้ต่ำที่สุ ที่สุดเท่าท่ที่จ ที่ ะเป็นป็ไปได้ และ ประชากรที่เ ที่ ลี้ย ลี้ งในฟาร์ม ร์ จะมีคมีวามเครียรีดน้อน้ยที่สุ ที่สุด โดย เฉพาะอย่าย่งยิ่งยิ่สามารถตรวจสอบปลาเพื่อให้แห้น่ใน่จว่าว่เชื้อ ชื้ โรคที่ผิ ที่ วผิหนังนัจากแบคทีเทีรียรีและปรสิตไม่ก่ม่อก่ ให้เห้กิดกิ ปัญปัหาใน ช่วช่งที่มี ที่ คมีวามเสี่ยงสูง ในทำ นองเดียดีวกันกัสภาพแวดล้อล้มใน บ่อบ่สามารถตรวจสอบได้เด้พื่อให้แห้น่ใน่จว่าว่ ปัจปัจัยจัทางชีวชีภาพที่ อาจก่อก่ ให้เห้กิดกิความเสียหายต่อต่ผิวผิหนังนั
ตัวอย่างเช่น ความเข้มข้นของ DO ต่ำ จะถูกเก็บไว้ภายในขีดจำ กัดที่ ยอมรับได้ รูปแบบการป้องกันที่ง่ายและมีประสิทธิภาพ ซึ่งอาจ ยอมรับได้ในบางพื้นที่ที่มีการระบาด คือ พันธุ์พืชในฟาร์มที่ต้านทานต่อ EUS ตัวอย่างเช่น ไม่เคยมีรายงาน EUS ในปลานิลหรือปลานม และพบน้อยมากในปลาคาร์ป จีนหรือ ยุโรป โดยบังเอิญ ตาม แนวทางแล้ว อาจสังเกตว่าการศึกษาทางระบาดวิทยาที่ดำ เนินการ โดยKumamaru (1973) ตั้งแต่ปี 1971 ถึง 1972 ในทะเลสาบ Kasumigaura เผยให้เห็นว่าปลาน้ำ จืดเช่น ปลาบู่ครีบเหลือง (Acanthogobius flavimanus ) ปลากระบอกสีเทา ปลา gudgeon มัน ( Sarcocheilichthys variegatus ) ปลาบู่ตรีศูล และความขมขื่นเรียว ( Acheilognathus lanceolatus ) มีความไวสูงต่อ MG ในขณะที่ปลาคาร์พ ( C. carpio ) ปลาคาร์พสีเงิน ( Hypophthalmichthys molitrix ) และปลาไหล ( A. japonica ) ไม่ได้รับผลกระทบในระหว่างการระบาด
ดังที่ได้กล่าวไว้ก่อนหน้านี้ จากมุมมองทางระบาดวิทยา เพื่อรองรับลักษณะหลายปัจจัยที่เห็นได้ชัดของ EUS ลิลลี่ และคณะ (1998)ใช้แนวคิดเรื่อง “เหตุจำ เป็น” “เหตุ ส่วนประกอบ” และ “สาเหตุที่เพียงพอ” การรวมกันของ "สาเหตุ" ต่างๆ ที่ส่งผลให้เกิดโรคแต่ละอย่างรวมกันเรียก ว่า "สาเหตุที่เพียงพอ" สำ หรับโรคนั้น อย่างไรก็ตาม สิ่ง สำ คัญคือต้องรับรู้ว่าภายใต้สถานการณ์ที่ต่างกัน การรวม กันของ "สาเหตุส่วนประกอบ" ที่แตกต่างกันอาจเป็น "สาเหตุที่เพียงพอ" สำ หรับโรค และ "สาเหตุที่เพียงพอ" สำ หรับโรคเฉพาะเหล่านี้มี "สาเหตุองค์ประกอบ" ที่ เหมือนกันอย่างน้อยหนึ่งประการ เป็น “เหตุจำ เป็น” ซึ่ง ต้องมีอยู่เสมอถึงจะเกิดโรคนั้นได้
ควรสังเกตว่าผู้เสนอ "EUS เป็นภาวะ aphanomycosis" มักจะถือว่าA. invadans (= Aphanomyces piscicida ) เป็นสาเหตุการติดเชื้อที่จำ เป็นเพียงประการเดียวสำ หรับโรคนี้ ในทางตรง กันข้าม ผู้เสนอ “EUS เป็นโรคที่มีหลายจุลินทรีย์” โดยทั่วไปแนะนำ ว่าภาวะนี้มีสาเหตุการติดเชื้อที่ จำ เป็นสามประการ ได้แก่ ไวรัส (ในบางกรณีคือ ไวรัสราแฮบโด) เชื้อรา (ในหลายกรณีA. invadans ) และแบคทีเรีย (เช่น Aeromonas sp. หรือVibriosp. ) —ที่เชื่อกันว่าออกฤทธิ์ตามลำ ดับหรือพร้อม กันเพื่อกระตุ้นให้เกิดรอยโรค
การควบคุม (การรักษา) โรค Epizootic Ulcerative Syndrome โพแทสเซียมเปอร์แมงกาเนต การใช้สารเคมีนี้เพื่อยับยั้ง EUS ดูเหมือนจะแพร่ หลายในอินเดีย อัตราการสมัครตั้งแต่ 1 ถึง 10 ppm ให้ผลลัพธ์ที่น่าพอใจในจังหวัดต่างๆ แม้ว่า อัตราการใช้สำ หรับการอาบน้ำ ปลาจะอยู่ที่ 1–6 ppm แต่อัตราการใช้บ่อบำ บัดจะอยู่ที่ 5–10 ppm อัตรานี้พบว่ามีประสิทธิภาพในการควบคุม EUS และ การรักษาแผลในปลาในระยะเริ่มแรก
ในบางกรณี แนะนำ ให้ใช้ความเข้มข้นของ KMnO 4ที่ 5 มก./ลิตร สำ หรับการอาบน้ำ นอกจากนี้ยังสามารถใช้ได้ที่ 3-5 กก./เฮกตาร์ใน บ่อ เพื่อควบคุมการติดเชื้อทุติยภูมิในปลา EUS ตามที่รายงาน โดยTachushong และ Saitanu (1983) ว่ากันว่า KMnO 4ใช้เวลา ประมาณ 120 นาทีในการยับยั้งAeromonas hydrophilaในน้ำ บริสุทธิ์ อาจเกิดจากการที่เปอร์แมงกาเนตไอออน (MnO 4 ) ทำ ปฏิกิริยากับอินทรียวัตถุและสารรีดิวซ์อื่นๆ ก่อนที่มันจะทำ ปฏิกิริยากับแบคทีเรียได้ นอกจากนี้ ปริมาณสารอินทรีย์มักจะสูงในบ่อปลาส่วน ใหญ่ ระดับ DO ในน้ำ สามารถเพิ่มขึ้นได้เนื่องจากระดับ BOD ลดลง นี่ อาจเป็นผลบวกของการสลายอินทรียวัตถุและการหยุดการทำ งานของ แพลงก์ตอนสัตว์ อย่างไรก็ตาม เชื่อกันว่า KMnO 4 อาจส่งผลให้ระดับDO ลดลงบางส่วน เนื่องจาก DO จะถูกกำ จัดออกในระหว่างการ ออกซิเดชันของสารอินทรีย์ อย่างไรก็ตาม สารเคมีดังกล่าวมักจะมีราคาแพงสำ หรับผู้เลี้ยงปลาที่ยากจนจำ นวนมาก ด้วยเหตุนี้ เชื่อกันว่าการใช้ มันจำ กัดอยู่เพียงการจุ่มปลาที่มีคุณค่า เช่น พ่อแม่พันธุ์ในโรงเพาะฟัก เท่านั้น
นางสาวสุมณฑา บุญเสริมสาขาวิชาเพาะเลี้ย ลี้ งสัตว์ น้ำ 4ปี รหัสนักศึกษา 664406520011-4