ภาษาจีนและภาษาถิ่น

ภาษ汉าจี语นแ和ละ方ภา言ษาถิ่น

คำนำ
หนังสืออิเล็กทรอนิคส์(E-book)เล่มนี้จัดทำขึ้นเพื่อเป็ นส่วน
หนึ่งของวิชาเทคโนโลยีและนวัตกรรมเพื่อการสอนภาษาจีน เพื่อ
ให้ศึกษาหาความรู้ในเรื่องภาษาจีนและภาษาถิ่นและ
ได้ศึกษาอย่างเข้าใจเพื่อเป็ นประโยชน์กับการเรียน
ผู้จัดทำหวังว่าหนังสืออิเล็กทรอนิคส์(E-book)เล่มนี้จะเป็ น
ประโยชน์กับผู้อ่าน หรือนักเรียน นักศึกษา และบุคคลทั่วไป
ที่กำลังหาข้อมูลเรื่องนี้อยู่ หากมีข้อเสนอแนะหรือข้อผิดพลาด
ประการใด
ผู้จัดทำขอน้อมรับไว้และขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย



คณะผู้จัดทำ
วันที่ 9ตุลาคม 2565

สารบัญ

คำนำ

หน้า
สารบัญ )
4
漢語方言ภาษาท้องถิ่นของภาษาจีน ( 5
6
ระบบเสียงจู้อิน/ระบบเสียงพินอิน 6
7
อักษรตัวเต็ม 8
8
อักษรตัวย่อ běifāngfāngyán) 9
xiāngfāngyán) 9
北方方言1.สำเนียงภาคเหนือ (gàngfāngyán) 10
湘方言2.สำเนียงหูหนาน ( 10
赣方言3.สำเนียงกังไส ( kèjiāfāngyán) 11
客家方言4.สำเนียงจีนแคะ( wúfāngyán)
吴方言5.สำเนียงเซี้ยงไฮ้( Yuèfāngyán)
粤方言6.สำเนียงกวางตุ้ง(
闽方言7.สำเนียงฮกเกี้ยน ( mǐnfāngyán)

การแบ่งภาษาท้องถิ่น

1

漢語方言ภาษาท้องถิ่นของภาษาจีน( )

ภาษาจีนคล้ายๆเหมือนกับภาษาไทย ที่มีทั้งภาษากลางและ

ภาษาท้องถิ่น ภาษากลางที่ใช้กันทั่วไปในหมู่ชนชาวจีน(ทั้งจีนแผ่น

ดินใหญ่ ไต้หวัน หรือชาวจีนโพ้นทะเล) ก็คือภาษาจีนกลางหรือ

แมนดาริน ซึ่งจะมีทั้งส่วนที่เป็นภาษาเขียนและภาษาพูด ส่วน

ภาษาท้องถิ่น เช่น กวางตุ้ง แต้จิ๋ว ฮกเกี้ยน แคะ ฯลฯ จะเป็นภาษา

ที่มีใช้และเข้าใจกันในกลุ่มเฉพาะถิ่นนั้น ๆ เท่านั้น และเมื่อ

ต้องการใช้ภาษาเขียน ก็จะเขียนเป็นอักษรจีนกลางเช่นกันความ

แตกต่างของภาษาจีนกับภาษาไทยคือตัอักษรจีน มีรากฐานจาก

ตัวอักษรรูปภาพ ไม่ได้เกิดจากการนำสระ พยัญชนะมาผสมคำ

เหมือนอย่างภาษาไทยหรือภาษาอังกฤษ ภาษาจีนจึงต้องมีคำใช้

อ่านในการออกเสียงต่างหาก ปัจจุบัน

2

ระบบเสียงและตัวอักษรจีนที่ใช้กันอย่างแพร่หลายในโลก แบ่งออกเป็น 2

（注音）ระบบ คือ เป็ นสัญลักษณ์เฉพาะที่ใช้อยู่เดิมในการกำกับ

-ระบบเสียงจู้อิน

（拼音）การออกเสียงในภาษาจีน เป็ นการใช้อักษรโรมันในการกำกับการออก

- ระบบเสียงพินอิน

เสียงของภาษาจีน

ขอบข่ายการใช้งาน 3

1. อักษรตัวเต็ม



















：


(ที่มา https://shorturl.asia/TZGIq)

ใช้ร่วมกับระบบเสียงจู้อิน ใช้ในเกาะไต้หวันและบางส่วนของชาวจีนโพ้น
ทะเล(กลุ่มนักธุรกิจที่มีการติดต่อทำการค้ากับไต้หวัน)

2. อักษรตัวย่อ









：


(ที่มา https://shorturl.asia/TZGIq)

ใช้ร่วมกับระบบเสียงพินอิน ฮ่องกงได้เปลี่ยนมาใช้ภาษาจีน(ตัวย่อ)เป็น
ภาษาราชการ และบางส่วนของกลุ่มชาวจีนโพ้นทะเล(กลุ่มคนที่มีการ
ติดต่อกับชาวจีนแผ่นดินใหญ่)

4

ภาษาท้องถิ่น มี 7 ภาษาหลักตามระบบการออกเสียง

：ที่มา https://shorturl.asia/TZGIq

北方方言1.สำเนียงภาคเหนือ ( běifāngfāngyán)
北方 แปลว่า ภาคเหนือหรือทิศเหนือ ส่วนประกอบที่สำคัญส่วนหนึ่งของสำเนียงภาคเหนือ
国语 华语 普通话คือภาษาจีนกลาง ( gúoyǔ
húayǔ หรือ pǔtōnghuà) ซึ่งถูกกำหนดให้เป็น

สำเนียงมาตรฐานและภาษาทางราชการเมื่อปี ค.ศ.1912 โดยยึดเอาสำเนียงปักกิ่งเป็นหลัก

สำเนียงภาคเหนือประกอบด้วยภาษาท้องถิ่นรอง 4 ภาษาดังนี้

1.สำเนียงภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

2. สำเนียงภาคตะวันตกเฉียงเหนือ

3. สำเนียงภาคตะวันตกเฉียงใต้

4. สำเนียงเจียงหวาย(อยู่ภาคกลางของจีน)สำเนียงภาคเหนือกระจายไปอยู่ทั่วประเทศจีน

โดยเฉพาะภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ภาคเหนือ ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ ภาคตะวันตกเฉียงใต้

และภาคกลางบางส่วน กินพื้นที่มากที่สุด

5

湘方言2.สำเนียงหูหนาน ( xiāngfāngyán)
湘( xiāng ) เป็นชื่อย่อของมณฑลหูหนาน
湖南( húnán) สำเนียงหูหนายกระจายอยู่พื้นที่

广东ส่วนให้ของมณฑลหูหนานและภาคเหนือของ

มณฑล กวางตุ้ง ( guǎngdōng)

：ที่มา https://shorturl.asia/TZGIq

赣方言3.สำเนียงกังไส ( gàngfāngyán)
赣( gang ) เป็นชื่อย่อของมณฑลเจียงซี
江西( jiāngxī) หรือคนไทยนิยมเรียกว่า

กังไส สำเนียงกังไสกระจายอยู่พื้นที่ส่วน

ใหญ่ของมณฑลเจียงซี และมีคนจีนชาวฮั่น

：ที่มา https://shorturl.asia/TZGIq

6

客家方言4.สำเนียงจีนแคะ( kèjiāfāngyán)
客家(kèjiā) หมายถึงจีนแคะ สำเนียงจีนแคะ

กระจายไปอยู่บางส่วนของหลาย ๆ มณฑล เช่น

福建กวางตุ้ง เจียงซี ฮกเกี้ยน ( fújiàn) กวาง
广西 四川สี( guǎngxī) เสฉวน( sìchuān)หู

台湾หนานและไต้หวัน ( tánwān)

：ที่มา https://shorturl.asia/TZGIq

吴方言5.สำเนียงเซี้ยงไฮ้( wúfāngyán)
吴 上wúเป็นชื่อย่อที่เรียกบริเวณนครเซี่ยงไฮ้(
海 江苏shànghǎi) มณฑลเจียงซู ( jiāngsū)
浙江และเจ้อเจียง( zhèjiāng) สำเนียง
：ที่มา https://shorturl.asia/TZGIq
เซี่ยงไฮ้ใช้บริเวณดังกล่าว

7

粤方言6.สำเนียงกวางตุ้ง( Yuèfāngyán)
粤 เป็นชื่อย่อของมณฑลกวางตุ้ง สำเนียง

กวางตุ้งกระจายอยู่บางส่วนของหลายมณฑล

香และหลายเขตเช่น กวางตุ้ง กวางสี ฮ่องกง (
港 澳门xiānggǎng) และมาเก๊า ( àomén)

：ที่มา https://shorturl.asia/TZGIq

闽方言7.สำเนียงฮกเกี้ยน ( mǐnfāngyán)
闽 (mǐn) เป็นชื่อย่อของมณฑลฝูเจี้ยน หรือ

คนไทยนิยมเรียกว่าฮกเกี้ยน สำเนียงฮกเกี้ยน

海南กระจายอยู่บางส่วนของมณฑลฮกเกี้ยน

ไหหลำ ( hǎínán) กวางตุ้ง กวางสี เจ้อ

เจียง และไต้หวัน สำเนียงฮกเกี้ยนค่อนข้างจะ

：ที่มา https://shorturl.asia/TZGIq สลับซับซ้อน ประกอบด้วยภาษาท้องถิ่นรอง

2 ภาษาคือสำเนียงฮกเกี้ยนเหนือกับสำเนียง

ฮกเกี้ยนไต้

8

การแบ่งภาษาท้องถิ่น
อาศัยสำเนียงหรือระบบการออกเสียงของแต่ละภาษาเป็ น
หลัก โดยจะใช้เสียงสำคัญบางเสียงเป็นเกณฑ์ตัดสินโดย
ทั่วไปแล้วสำเนียงต่าง ๆ ที่คล้ายคลึงกันหรือพอจะพูดคุยกัน
เข้าใจก็จะจัดให้เป็นภาษาท้องถิ่นเดียวกัน ซึ่งย่อม
หมายความว่า ภายในภาษาท้องถิ่นแต่ละภาษายังมีความ
แตกต่างกันอย่างมากเมื่อเทียบกับภาษาจีนกลางแล้ว
สำเนียงฮกเกี้ยนกับสำเนียงกวางตุ้งมีความแตกต่างกันมาก
ที่สุด รองลงมาคือสำเนียงเซี่ยงไฮ้ซึ่งคนจีนภาคกลางและ
ภาคเหนือแทบจะไม่สามารถฟั ง เข้าใจสามภาษานี้ได้แม้แต่
น้อย ส่วนสำเนียงหูหนาน สำเนียงกังไส และสำเนียงจีนแคะ
แตกต่างกับภาษาจีนกลางค่อนข้างน้อย พอจะฟั งรู้เรื่องเป็น
ส่วนใหญ่

อ้างอิง



อำนาจ พูนลาภเพิ่มพูน (2012).ภาษาถิ่น.เข้าถึงได้จาก:
https://sites.google.com/site/pasajean642/สืบค้น 10ตุลาคม 2565.

MGR Online(2547).ตัวเต็ม-ตัวย่อ.เข้าถึงได้จาก:
https://mgronline.com/china/detail/สืบค้น 10ตุลาคม 2565.

Phyblas(2017).ภาษาไต้หวันเข้าถึงได้จาก:
https://phyblas.hinaboshi.com/20170824.สืบค้น10 ตุลาคม 2565.

汉语和方言ภาษาจีนและภาษาถิ่น

เรียบเรียงโดย

นางสาวมนัชญา โสมศรี 631121001
นางสาวศุภาวรรณ ธาตุ 631121023