ภาษาชวา-มลายู าชวา-มลายู คำ ยืม ยื จากภาษาต่า ต่ งประเทศ
ภาษาชวา-มลายู ปัจจุบันเรียกว่า ภาษาอินโดนีเซีย-ภาษา มาเลเซีย ซึ่งเป็นภาษาของประเทศที่มีอมีาณาเขตติดต่อและมีคมีวาม สัมพันธ์ใกล้ชิล้ชิดกับ ไทยมาเป็นเวลาช้านาน ภาษาชวา-มลายู เข้า ข้ มา ในภาษาไทยได้นั้นก็เพราะ การติดต่อสื่อสารในชีวิตประจําวันของ คนไทย โดยเฉพาะในสี่จังหวัด ชายแดนภาคใต้ ได้รับอิทธิพล จากวรรณคดี เรื่อง อิเหนา ทำ ให้มี การนำ ภาษาชวา-มลายูมาใช้ อย่างแพร่หลาย เข้ข้ ข้ า ข้ ามาได้ด้ ด้ อ ด้ อย่ย่ ย่ า ย่ างไร ?
1. คำ ยืม ยื ภาษาชวา-มลายูส่วนใหญ่เป็นคำ ๒ พยางค์ เช่น ทุเรียน น้อยหน่า มังคุด สาคู โลมา 2. ภาษาชวา-มลายูไม่มีเ มีสียงควบกล้ำ เช่น กะปะ (3) กะพง (หอย) กุเรา, กุเลา (ปลา) ตะเบ๊ะ อังกะลุง กํายาน กุดัง 3. ไม่มีรูมี รู ปวรรณยุกต์ ภาษาชวา-มลายูไม่มีห มีน่วยเสียงวรรณยุกต์ เช่น กระดังงา กุดัง สลัก กระจุด ตุนาหงัน บุหงารำ ไป บูดู กระยาหงัน คำ ยืม ยื บางคำ ที่นำ มาใช้โดยมีรูมี รู ปวรรณยุกต์กำ กับด้วย เพื่อให้สอดคล้อล้ งกับ ระบบเสียงในภาษาไทย เช่น บ้าบ่า ยี่เก เบ้าหลุด เป็นต้น หลัลั ลั ก ลั กการสัสั สั ง สั งเกต
อุรังอุตัง บินหลา คำคำคำคำศัศั ศั พ ศั พท์ท์ ท์ ตั ท์ ตั ตั ว ตั วอย่ย่ ย่ า ย่ าง แมงดา มังคุด สังขยา สาคู ตำ รา โลมา มะเร็ง ประทัด น้อยหน่า กุญแจ กะพง เงาะ ทุเรียน โกดัง บุหงา โสร่ง บุหลัน ซ่าหริ่ม ยาหยี กอและ อิเหนา กระหนุง สตูล หลุมพี บุหรง ยี่หวา กรรไกร กระยาหงัน กำ ยาน ตุนาหงัน โนรีบุหงา แบหลา มาลาตี กระจง กระจิดริด กระดังงา กะลาสี บูดู ลางสาด ลองกอง กาหยู สังคาตา
คำคำคำคำศัศั ศั พ ศั พท์ท์ ท์ ตั ท์ ตั ตั ว ตั วอย่ย่ ย่ า ย่ าง ซ่าโบะ คะหมัง ดาลัด ติกาหลัง ปั้นเหน่ง ปาตี พันตุ กรง ปาเต๊ะ สละ สลัก สลาตัน กระจูด กะละปังหา กระแชง ตลับ จำ ปาดะ หนัง กะหลาป่า ระตู ละงิด ละลัด ลุสา จิ้งจัง ย่าหนัด มายา กระจับปี่ กระชัง กระดาษ กระตั้ว กระโถน กุเรา กุเลา กริช มัสยิด โกดัง ภูเก็ต เบตง บ้าบ๋า รองเง็ง อังกะลุง ปะหนัน ปาหนัน มะงุมมะงาหรา อสัญแดหวา โนรี
ชื่ชื่ ชื่ อ ชื่ อสมาชิชิ ชิ ก ชิ ก ด.ญ.พรพรรษา หาญกล้า ด.ญ.จิดาภา โคคำ ด.ญ.ณัฎธิด ธิ า ผัน ผั อินทร์ ด.ญ.ธัญ ธั ญาลักษ์ ภักดี ด.ญ.พรพรรษา หาญกล้า ด.ญ.จิดาภา โคคำ ด.ญ.ณัฎธิด ธิ า ผัน ผั อินทร์ ด.ญ.ธัญ ธั ญาลักษ์ ภักดี เลขที่ 19 เลขที่ 29 เลขที่ 35 เลขที่ 36 เลขที่ 19 เลขที่ 29 เลขที่ 35 เลขที่ 36 ม.3/1