หลวิชัยคาวี

หลวิวิชัชั วิวิ ย ชัชั คาวีวี วีวี

คำ นำ หนังนัสืออิเล็ก ล็ ทรอนิกส์(E-Book) นี้ จัดจัทำ ขึ้นเพื่อประกอบการเรียน การสอนในรายวิชวิาภาษาไทยเพิ่มเติม ผู้จัผู้ดจัทำ ได้ร ด้ วบรวมข้อ ข้ มูลเกี่ยวกับกั วรรณคดีไทยเรื่อง หลวิชัวิยชัคาวีโดยการค้น ค้ หาแหล่งเรียนรู้อื่นๆ ทั้งทั้ใน โรงเรียน แหล่งเรียนรู้ในท้อ ท้ งถิ่น และแหล่งเรียนรู้อิเล็ก ล็ ทรอนิกส์ เพื่อให้ ทุกคนได้มี ด้มีความรู้ความเข้า ข้ใจในเนื้อเรื่องหลวิชัวิยชัคาวีมวีากยิ่งยิ่ขึ้น นำ เสนอในรูปแบบ E-book มีภาพประกอบให้ไห้ ด้เ ด้ ห็นภาพประกอบการ เรียนรู้ได้ดี ด้ดียิ่งยิ่ขึ้น ผู้จัผู้ดจัทำ หวังวัเป็นอย่าย่งยิ่งยิ่ว่าว่จะเป็นประโยชน์แ น์ ละผู้อ่ผู้อ่านสามารถนำ ข้อ ข้ คิดจากวรรณคดีเรื่องนี้มาใช้ใช้ นชีวิตวิประจำ วันวัได้ได้ ม่มากก็น้ ก็ อ น้ ย นางสาวศิริกัญกัญากิติวงศ์ ผู้จัผู้ดจัทำ

สารบัญ ประวัติวัติและที่มาของเรื่อง แนะนำ ตัวตัละคร ประเด็นด็ ปัญหาจากวรรณคดี วิเวิคราะห์ตัวตัละคร บทประพันพัธ์ตอนที่๒ ท้าท้วสันสันุราชชุบตัวตั บรรณานุกรม ๑-๓ ๔ ๖-๑๗ ๕ ๕ ๑๘

ประวัติ วั แ ติ ละที่ม ที่ าของเรื่อง หลวิชัวิยชัคาวีเป็นบทละครนอกในสมัยมัรตนโกสินทร์(รัชกาลที่ 2) ผู้แผู้ต่ง : พระบาทสมเด็จด็พระพุทพุธเลิศหล้าล้นภาลัยลั ฉันฉัทลักลัษณ์ :กลอนบทละคร และนอกจากบทต่อไปนี้ยังยัมีให้ไห้ด้อ่ด้อ่านในแบบของนิทานพื้นบ้าบ้นอีกด้วด้ย บทละครนอกเรื่องคาวีแวีต่งเป็นกลอน เป็นพระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จด็พระพุทพุธเลิศหล้าล้นภาลัยลั มีเพลงประกอบการแสดงและเพลงหน้าน้พาทย์กำย์กำหนดไว้ด้ว้วด้ยเพื่อให้ผู้ห้หผู้ ญิงในวังวัเล่นละครเรื่องคาวี หรือเสือโคแต่เดิมเป็นนิทานพื้นเมืองที่เล่ากันกัแพร่หลายและยังยัเป็นเรื่องหนึ่งที่ปรากฏอยู่ใยู่นปัญญาส ชาดกคือ พหลาคาวีชวีาดก ต่อมามีการนำ เรื่องดังดักล่าวมาแต่งเป็นร้อยกรอง เช่น เสือโคคำ ฉันฉัท์ใท์นสมัยมั อยุธยุยา พระบาทสมเด็จด็พระพุทพุธเลิศหล้าล้นภาลัยลัทรงนำ เนื้อเรื่องบางตอนมาทรงพระราชนิพนธ์เป็น บทละครนอกเรื่องคาวีแบ่งเป็น 4 ตอน ได้แด้ก่ ตอนท้าท้วสันสันุราชหานางผมหอม ตอนท้าท้วสันสันุราชชุบตัวตั ตอนนางคันคัธมาลีขึ้นเฝ้า ตอนพระคาวีรวีบกับกัไวยทัตทั

ประวัติ วั แ ติ ละที่ม ที่ าของเรื่อง เนื้อเรื่องย่อ ลูกเสือซาบซึ้งบุญคุณที่แม่โคให้ตห้นดื่มน้ำ นมยามหิวโหยจึงตั้งตั้สัจสัจะว่าว่จะดูแลแม่โคและรักลูกโค เหมือนน้อน้งแท้ๆท้แต่แม่เสือกลับลัฆ่าแม่โคและจะกินโคน้อน้ยลูกเสือจำ เป็นต้อต้งจำ ใจปลิดชีพแม่เสือ ต่อ มาลูกเสือและโคน้อน้ยเดินทางมาพบพระฤาษีที่เห็นใจทั้งทั้สองจึงชุบให้เห้ป็นมนุษย์นย์าม หลวิชัวิยชัและคาวี เมื่อร่ำ เรียนวิชวิาจนกล้าล้แกร่งก็อก็อกเดินทางเพื่อใช้คช้วามรู้ช่วยเหลือผู้คผู้น คาวีเวีดินทางมาพบเมืองร้างได้ ฆ่าอินทรีย์ยัย์กยัษ์แษ์ละครองคู่กับกันางจันจัท์สุท์สุดาแต่ยังยัมีเหตุให้พห้ลัดลัพรากกับกัชายาและเกือบสิ้นชีพเพราะ หลงเชื่อใจผู้อื่ผู้อื่ น หลวีชัวียชัมาช่วยไว้ไว้ด้ทัด้นทัจนในที่สุดเหตุร้ายก็คก็ลี่คลาย แต่ในหนังนัสืออิเล็กล็ทรอนิกส์เล่มนี้จะกล่าวถึงตอนเหตุการ์ณของนางผมหอมหรือนางจันจัท์สุท์สุดาที่ไป ข้อข้งเกี่ยวกับกัท้าท้วสันสันุราชจากบทละครนอกที่พระบาทสมเด็จด็พระพุทพุธเลิศหล้าล้นภาลัยลัประพันพัธ์ใน ตอนที่๒ เท่านั้นนั้

ประวัติ วั แ ติ ละที่ม ที่ าของเรื่อง เนื้อเรื่องย่อของบทที่ก ที่ ล่าวถึงถึนางผมหอม บทพระราชนิพนธ์เริ่มเรื่องตั้งตั้แต่ตอนที่ท้าท้วสันสันุราชเก็บก็ผอบของนางจันจัท์สุท์สุดาได้ พระองค์หค์ลงใหล นางตั้งตั้แต่ยังยัไม่เห็นหน้าน้จึงป่าวประกาศหาเจ้าจ้ของผม ยายเฒ่าทัศทัประสาท ข้าข้เก่าของนางจันจัท์สุท์สุดารับ อาสาพาตัวตันางจันจัท์สุท์สุดามาถวายได้สำด้สำเร็จด้วด้ยการลวงเผาพระขรรค์ขค์องคาวีขวีณะที่ทำ พิธีมุรธาภิเษก ท้าท้วสันสันุราชกระทำ ทุกวิถีวิถีทางที่จะให้นห้างจันจัท์สุท์สุดารับรักแต่ก็ไก็ม่เป็นผลเมื่อเห็นดอกบัวบัเสี่ยงทาย เหี่ยวเฉาลงหลวิชัวิยชัก็รู้ก็รู้ว่าว่คาวีมีวีมีภัยภัจึงออกติดตามหาคาวีแวีละช่วยชีวิตวิไว้ไว้ด้แล้วล้ปลอมเป็นฤษีไปรับ อาสาท้าท้วสันสันุราชชุบตัวตัให้เห้ป็นหนุ่ม ขณะทำ พิธีชุบตัวตัก็ผก็ลักลัท้าท้วสันสันุราช ตกลงในกองไฟ และให้ คาวีปวีรากฏตัวตัแทน นางคันคัธมาลีเข้าข้ใจผิดผิคิดว่าว่คาวีคืวีคือท้าท้วสันสันุราชองค์ชุค์ชุบ นางหึงหวงสามีจน ทะเลาะวิววิาทกับกันางจันจัท์สุท์สุดา ภายหลังลันางคันคัธมาลีทราบความจริงว่าว่ท้าท้วสันสันุราชคือคาวีพวีระสวามี ของนางจันจัท์สุท์สุดา นางจึงส่งสาส์นให้ไห้วยทัตทัซึ่งเป็นหลานมาช่วยรบกับกัคาวีไวยทัตทัแพ้ สุดท้าท้ยนาง คันคัธมาลีไวยทัตทัและยายเฒ่าทัศทัประสาทถูกประหาร บทละครนอกเรื่องคาวี

แนะนำ ตัว ตั ละคร นางคันคัธมาลี ยายเฒ่าทัศทัประสาท ไวยทัตทั คาวี หลวิชัวิชัย นางจันจัท์สุดา ท้าวสันนุราช

ประเด็น ด็ ปัญหา ปัญหาของเรื่องหลวิชัวิยชัคาวีใวีนตอนที่๒ คือการฟังคำ ยุแยุยงจากผู้อื่ผู้อื่ นมากจนเกินไป และไม่เชื่อใจสามีตนเอง หลายครั้งที่ในนิทานพื้นพื้บ้าบ้นและวรรณคดีต่างๆ จะมีตัวตัละครที่ถูกยุยยุงให้ไห้ปทำ สิ่งที่ไม่ควรทำ จนทำ ให้เห้กิดเรื่องมา ตามมาในภายหลังลั วิเวิคราะห์ตัวตัละคร วัววัในร่างคน ด้วด้ยความที่เกิดมา จากวัววัจึงมีนิสัยสัอ่อนโยน ฉลาด ใจดีไม่กล้าล้ทำ ร้ายใครคาวี พยายามฝึกการต่อสู้ และความ กล้าล้หาญ เพื่อพื่สามารถมีชีวิตวิอยู่ รอดได้ คาวี หลวิชัวิชัย เสือในร่างคน มีพระขรรค์เค์ป็น อาวุธวุมีสัญสัชาติญาณเสือแฝงอยู่ หลวิชัวิยชัต้อต้งพยายามควบคุม สัญสัชาติญาณ และห้าห้มฆ่าผู้อื่ผู้อื่น เพราะจะทำ ให้มห้นต์ ฤาษีเสื่อมกลับลักลายเป็นเสืออีก นางจันจัท์สุดา เรียบร้อยอ่อนโยน มองโลกในแง่ดี ไว้ใว้จคนง่าย จุดเด่นของนางคือ มีผมที่หอมมาก ท้าวสันนุราช เจ้าจ้เมืองพัทพัธวิสัวิยสัเป็นคนแก่ไม่ เจียมสังสัขารยังยัหมกมุ่นอยู่กัยู่บกักิเลส กามคุณ ทำ ผิดผิศีลธรรมอย่าย่งไม่กลัวลั บาป รวมทั้งทั้รูปร่างลักลัษณะของท้าท้ว สันสันุราชซึ่งทั้งทั้ผมหงอก ฟันหักหั เยี่ยยี่งคนแก่ทั่วทั่ไป แต่กลับลัไม่ ประพฤติตนให้สห้มอายุ นางคันคัธมาลี เป็นมเหสีชราของท้าท้วสันสันุราช แห่งเมืองพัทพัธวิสัวิยสัมีนิสัยสัขี้หึงขี้ หวง ยายเฒ่าทัศทัประสาท อดีตเคยเป็นพี่เพี่ลี้ยงของนาง จันจัทร์สุดา เมื่อครั้งเมืองโดน พญานกอินทรีย์อย์าละวาด นางเฒ่าทัศทัประสาทก็ไก็ด้หด้นี มาอยู่เยู่มืองพัทพัธวิสัวิยสัอยากได้ ประโยชน์/น์ความดีความชอบ จนทำ ผู้อื่ผู้อื่นตาย เป็นหลานชายของนาง คันคัธมาลีกตัญตัญูต่อป้า ของตนเอง ไวยทัตทั

มาจะกล่าวบทไป ถึงพระหลวิไวิชยเชษฐา เมื่อพระคาวีสิ้วีสิ้นชีวา ในอุราร้อนรุมดังดัสุมไฟ จึงดูดอกประทุมที่เสี่ยงทาย ก็กก็ลับลักลายมัวมัหมองไม่ผ่อผ่งใส พระเร่งตระหนกตกใจ เหตุไฉนฉนี้เจ้าจ้พี่อพี่า ทุกข์ร้ข์ร้อนอย่าย่งไรก็ไก็ม่รู้ จำ กูจกูะไปเที่ยวตามหา แม้นม้มิพบน้อน้งแก้วก้แววตา พี่ยพี่าไม่กลับลัเข้าข้กรุงไกร คิดพลางทางสั่งสั่มเหษี สร้อยสุดานารีศรีใส พี่ขพี่อลาโฉมงามทรามไวย รีบไปตามหาพระคาวี แม้นม้พระบิดาบัญบัชาถาม จึงทูลความให้ทห้ราบบทศรี สั่งสั่พลางทางเสด็จด็จรลี มาเข้าข้ที่สระสรงคงคา ทรงเครื่องประดับดัการพรายพรรณ จับจัพระขรรค์เค์ยื้อยื้งย่าย่งออกข้าข้งน่า ยกพระหัดหัถ์มัถ์สมัการเทวา ทุกเหวผาท่าทางกลางดง แม้นม้น้อน้งของข้าข้อยู่แยู่ห่งใด ช่วยนำ ไปให้พห้บสบประสงค์ แล้วล้รีบออกนอกวังวัดังดัจำ นง เสด็จด็ตรงมาตามมรคา เดชะความสัตสัย์ซื่ย์ซื่อถือมั่นมั่เทวัญวัช่วยพิทัพิกทัษ์รัษ์รักษา บันบัดาลดลใจให้ไห้คลคลา ย่อย่ย่นย่มรคาพนาลี ทางไกลเดือนหนึ่งมาครึ่งวันวัถึงจันจัทบุราบุรีศรี ไม่พบคนไปมาทั้งทั้ธานี ภูมีลดเลี้ยวเที่ยวดู แลเห็นพระขรรค์ทัค์นทั ใด หยิบยิได้เด้ขม้นม้อยู่เยู่ปนครู่ แม่นมั่นมั่พระขรรค์ขค์องน้อน้งกู เหตุใดมาอยู่กยู่ลางอัคอัคี ชรอยน้อน้งรักเจ้าจ้ตักตัไษย ทำ ไฉนจะพบทรากผี ยิ่งยิ่วิโวิยคโศกศัลศัย์พัย์นพัทวี ภูมีลดเลี้ยวเที่ยวมา เดินพลางทางคนึงถึงน้อน้ง ครวญคร่ำ ร่ำ ร้องเรียกหา โอ้เอ้จ้าจ้คาวีขวีองพี่ยพี่า แก้วก้ตาจะเปนประการใด พระขรรค์นี้ค์ นี้ชีวิตวิรก็ย่ก็อย่มรู้ มาทิ้งอยู่ไยู่กลองค์น่ค์ น่าสงไสย ชรอยคนฆ่าฟันเจ้าจ้บรรไลย พี่จึพี่ จึงไม่ประสบพบพาน ใครหนอสามารถอาจอง แกล้งล้มาจำ นงจงผลาญ ล้าล้งชีพน้อน้งชายกูวกูายปราณ ไม่นานจะได้เด้ห็นกันกั กูจกูะทำ ทดแทนให้แห้ สนสา แล่เนื้อเกลือทาจนอาสัญสั ร่ำ พลางทางเสด็จด็จรจรัล ทรงธรรม์เม์ที่ยวแสวงทุกแห่งไป ตอนที่ ๒ ท้าวสันนุราชชุบตัว ตั

ถึงหาดทรายชายฝั่งชลธี เห็นคาวีน้วีอน้งรักตักตัไษย วิ่งวิ่เข้าข้สร้วมสอดกอดไว้ พระร่ำ ไรโศกาจาบัลบัย์ โอ้ว่อ้าว่อนิจจาพระน้อน้งแก้วก้ทิ้งพี่เพี่สียแล้วล้ไปสู่สวรรค์ เราไร้สุริวงศพงศ์พัศ์นพัธุ์ ได้เด้ห็นกันกัพี่น้พี่อน้งสองชาย เคยร่วมโศกร่วมศุขทุกข์ยข์าก มาตายจากพี่ไพี่ ปน่าใจหาย ไม่รู้เหตุผลต้นต้ ปลาย เจ้าจ้ม้วม้ยมอดวอดวายด้วด้ยอันอั ใด กรรมแล้วล้แก้วก้ตาของพี่เพี่อ๋ย ใครเลยจะช่วยแก้ไก้ข ร่ำ พลางทางทรงโศกาไลย สอื้นไห้ไห้ม่เปนสมประดี ครั้นค่อยคลายวายความโศกศัลศัย์ จึงพิศพิดูพระขรรค์ไค์ชยศรี เปนแต่มัวมัหมองต้อต้งอัคอัคี เห็นทีจะไม่ม้วม้ยมรณา จึงตั้งตั้ความสัตสัย์อย์ธิฐาน เดชะคุณอาจารย์ฌย์านกล้าล้ ขอให้อห้งค์พค์ระอนุชา รอดชีพชีวาคืนคง แล้วล้เป่าปัดขัดขัสีพระขรรค์แค์ก้วก้ผ่อผ่งแผ้วผ้สิ้นเท่าธุลีผง จึงเอาน้ำ ชำ ระลดลง ก็กก็ลับลั ฟื้นคืนองค์เค์ปนมา เมื่อนั้นนั้พระคาวีลืวีลืมเนตรเห็นเชษฐา ชื่นชมก้มก้กราบกับกับาทา แล้วล้มีวาจาว่าว่ ไป คุณของพระองค์ทค์รงธรรม์ พ้นพ้ที่จะพรรณาได้ น้อน้งนี้โฉดเฉาเบาใจ หลงใหลเล่ห์กลสัตสัรี จึ่งเล่าความแต่ต้นต้จนปลาย บรรยายให้ฟัห้ ฟังถ้วถ้นถี่ ครั้งนี้น้อน้งแค้นค้แสนทวี จะตามตัดตัเกษีมันมัเสียบไว้ เมื่อนั้นนั้พระเชษฐายิ้มยิ้แย้มย้แจ่มใส จึงว่าว่เจ้าจ้พลั้งลั้พลาดประมาทใจ พระฤๅษีสอนไว้ไว้ม่ยั้งยั้คิด อันอัเชื้อชาติช้าช้งสารแลงูเห่า ข้าข้เก่าเมียรักอย่าย่วางจิตร ทั้งทั้สี่อย่าย่งมักมัล้าล้งเอาชีวิตวิร เจ้าจ้ไม่จำ ทำ ผิดผิจึงบรรไลย น้อน้ยฤๅอีเถ้าถ้เจ้าจ้เล่ห์ โว้เว้ว้พว้านางไปข้าข้งไหน จะแก้แก้ค้นค้แทนทำ ให้หห้นำ ใจ ตามไปฆ่าเสียให้วห้อดวาย ตรัสพลางทางชวนอนุชา สองราจรจรัลผันผัผาย เห็นรอยเกลื่อนกลาดที่หาดทราย สำ คัญคัมั่นมั่หมายตามมา ตอนที่ ๒ ท้าวสันนุราชชุบตัว ตั

ตอนที่ ๒ ท้าวสันนุราชชุบตัว ตั ร่องรอยสูญหายที่ท้าท้ยเมือง ลดเลี้ยวเที่ยวชำ เลืองแลหา เห็นแต่ทางลงในคงคา จึงตรองตรึกปฤกษาพระคาวี ดีร้ายยายเถ้าถ้ทรชน พานางนฤมลลงเรือหนี น้ำ เชี่ยวนักนัหนาน่านี้ เห็นทีจะล่องลงไป บ้าบ้นเมืองทิศนี้จะมีอยู่ จะตามดูให้สิ้ห้สิ้นสงไสย ว่าว่พลางทางพากันกัคลาไคล เลียบไปริมแนวนที หลายวันวัดั้นดั้เดินในป่าชัฏชัมาถึงพัทพัธวิไวิสยกรุงศรี จึงหยุดยุยั้งยั้อยู่นยู่อกธานี แล้วล้พูดพูจาพาทีกับกัน้อน้งชาย ครั้งนี้ตัวตัเราจะเข้าข้ไป กลัวลัเกลือกจะไม่เหมือนหมาย ถ้าถ้อีเถ้าถ้ทรชนคนร้าย รู้จักจัทักทัทายจะเสียที จะต้อต้งทำ โดยหนักนัหักหัหาญ รบราญต้าต้นต่อไม่พอที่ จะป้องปิดกิตติศัพศัท์ใท์ห้ลัห้บลัลี้ ให้ไห้ด้โด้ดยดีด้วด้ยปรีชา พี่คิพี่ คิดจะจำ แลงแปลงองค์ เปนดาบศธุดงค์มค์าแต่ป่า จะแปลงตัวตัเจ้าจ้เท่าตุ๊กตุ๊กะตา อยู่ใยู่นย่าย่มพี่ยพี่าจะพาไป ว่าว่แล้วล้หลับลัตาตั้งตั้สติ ตามลัทลัธิอาจารย์สย์อนให้ โอมอ่านพระเวทเรืองไชย จำ แลงแปลงได้ดัด้งดัจินดา พี่ชพี่ายกลายเพศเปนดาบศ ทรงพรตงดงามนักนัหนา พระคาวีลวีงซ่อนกายา อยู่ใยู่นย่าย่มเชษฐาทันทั ใด ครั้นเสร็จสมคิดนิมิตรกาย ถือไม้เม้ท้าท้ตะพายย่าย่มใหญ่ พัดพัขนนกป้องหน้าน้คลาไคล เดินไปตามตรอกนอกภารา เที่ยวสืบแสวงหวังวัจะฟังข่าว ประชาชาวเรือกสวนถ้วถ้นหน้าน้ ไม่รู้เหตุผลคนพูดพูจา จึงหยุดยุอยู่ยัยู่งยัศาลาน่าเวียวีงไชย เมื่อนั้นนั้ท้าท้วสันสันุราชเปนใหญ่ ตั้งตั้แต่ได้จัด้นจัท์สุท์สุดายาใจ มาไว้ใว้นที่มณเฑียรทอง สุดแสนรักใคร่ใหลหลง นางไม่ปลงประดิพัทพัธิ์ให้ขัห้ดขัข้อข้ง พระครวญคร่ำ ดำ ริห์ตริตรอง ไฉนหนอนวลลอองจะเอนดู ทำ เสน่ห์เล่ห์กลก็หก็ลายสิ่ง นางยิ่งยิ่ด่าว่าว่น่าอดสู สิ้นตำ หรับตำ ราวิชวิาครู เพราะกายกูแกูก่เกินขนาดไป จำ จะหามุนีฤๅษีสิทธิ์ ที่เรืองฤทธิ์ชุบรูปเราเสียใหม่ ให้หห้นุ่มน้อน้ยโสภายาใจ เห็นจะได้เด้ชยชมสมคิด

ดำ ริห์พลางทางมีบัญบัชา ตรัสสั่งสั่เสนาคนสนิท จงตีฆ้อฆ้งร้องป่าวไปทั่วทั่ทิศ หาผู้รู้ผู้รู้วิทวิยาคุณ จะให้ชุห้ชุบรูปกูแกูก่ชรา เปนหนุ่มน้อน้ยโสภาพึ่งพึ่แรกรุ่น ถ้าถ้สมคิดกัลกัยาการุญ จะแทนคุณแบ่งเมืองให้กึ่ห้กึ่งกันกั บัดบันั้นนั้เสนารับสั่งสั่ขมีขมันมั ถวายบังบัคมลาออกมาพลันลัแยกกันกั ป่าวร้องรอบบุรี เมื่อนั้นนั้พระหลวิไวิชยฤๅษี นั่งนั่อยู่ใยู่นศาลาริมธานี ชักชัประคำ ทำ ทีเคร่งครัด เห็นเขาป่าวร้องมาตามถนน ประหลาดอยู่ผู้ยู่คผู้นแออัดอั เงี่ยหูนิ่งฟังนั่งนั่มัธมัยัตยัมิได้ตด้รัสว่าว่ขานประการใด บัดบันั้นนั้เสนีตีฆ้อฆ้งร้องมาใกล้ เห็นพระผู้เผู้ปนเจ้าจ้ก็เก็ข้าข้ไป หยุดยุยั้งยั้นั่งนั่ไหว้วัว้นวัทา แล้วล้ปราไสไต่ถามพระดาบศ ทรงพรตงดงามเปนนักนัหนา ได้เด้รียนร่ำ บำ เพ็ญพ็ภาวนา รู้วิชวิาชุปตัวตัมั่งมั่ฤๅไร เมื่อนั้นนั้พระฤๅษีได้ฟัด้ ฟังยังยัสงไสย แกล้งล้ทำ สำ รวมจิตรใจ มิใคร่จะพูดพูจาพาที กะทั่งทั่ไอกะแอมแย้มย้เยื้อยื้นถาม เหตุผลต้นต้ความอย่าย่งไรนี่ จะชุบตัวตัใครเปนไรมี ความรู้สิ่งนี้เราเรียนไว้ บัดบันั้นนั้อำ มาตย์ผู้ย์มีผู้มีอัชอัฌาไศรย ฟังพระมุนีก็ดีก็ดีใจ กราบไหว้เว้คารพนบน้อน้ม จึงบอกว่าว่ท่านท้าท้วเจ้าจ้ภารา ได้นด้างจันจัท์สุท์สุดาผมหอม เกี้ยวพานพูดพูจาไม่ยินยิยอม ด้วด้ยท้าท้วเธอแก่หง่อมไม่งดงาม จึงตรัสใช้ใช้ห้พห้วกข้าข้พเจ้าจ้เที่ยวตีฆ้อฆ้งร้องเป่าไต่ถาม จะหาพระมุนีชีพราหมณ์ ชุบรูปให้งห้ามพึงพึใจ แม้นม้นางโฉมยงปลงรัก ทรงศักศัดิ์จะแบ่งสมบัติบัติให้ พระองค์ทค์รงญาณชาญไชย ชุบได้ช่ด้ช่วยเอ็นอ็ดูภูมี เมื่อนั้นนั้พระหลวิไวิชยฤๅษี รู้ว่าว่จันจัท์สุท์สุดานารี ไม่ยินยิดีด้วด้ยท้าท้วเจ้าจ้ภารา นึกชมน้อน้งสใภ้อภ้ยู่ใยู่นจิตร สุจริตรักผัวผัเปนนักนัหนา จำ กูจกูะแก้เก้ผ็ดผ็พระยา ลวงฆ่าเสียให้มัห้นมับรรไลย คิดพลางจึงว่าว่กับกัเสนี เปนไรมีรูปพอจะรับได้ ถึงอายุแยุก่เถ้าถ้สักสัเท่าไร จะชุบให้หห้นุ่มน้อน้ยน่าเอนดู รูปไม่พอใจดอกออกตัวตัตน แต่ได้มด้านิมนต์ก็ต์จก็นอยู่ เมตตาตั้งตั้มั่นมั่กตัญตัญู จะอุปถัมถัภ์ค้ำภ์ ค้ำชูภูมี ตอนที่ ๒ ท้าวสันนุราชชุบตัว ตั

ตอนที่ ๒ ท้าวสันนุราชชุบตัว ตั บัดบันั้นนั้เสนาเชื่อถือพระฤๅษี จึงพาผู้เผู้ปนเจ้าจ้เข้าข้บุรี ยินยิดีเดินด่วนรีบมา ครั้นถึงวังวัให้ยั้ห้ยั้งยั้หยุดยุอยู่ ที่ทิมริมประตูข้าข้งน่า เสนีนายใหญ่ก็ไก็คลคลา เข้าข้มาเฝ้าองค์พค์ระทรงยศ บังบัคมทูลแถลงแจ้งจ้เหตุผล ตามกระแสแต่ต้นต้ ไปจนหมด จะสมหวังวัดังดัหนึ่งมโนรถ เพราะพระดาบศองค์นี้ค์ นี้ เมื่อนั้นนั้ท้าท้วสันสันุราชเกษมศรี มาต้อต้นรับขับขัสู้พสู้ระมุนี ให้ขึ้ห้ขึ้นนั่งนั่ยังยัที่แท่นรัตน์ พระเคารพนบนอบนมัสมัการ ประเคนพานหมากพลูเภสัชสั ร้องเรียกเสนาเข้าข้มาพัดพั ปฏิบัติบัติวัดวัถากพระอาจารย์ แล้วล้ตรัสปราไสสนทนา ด้วด้ยวาจาสุนทรอ่อนหวาน ทุกวันวันี้มีธุระรำ คาญ เกี้ยวพานผู้หผู้ ญิงเขาชิงชังชั เพราะแก่หง่อมผอมซูบรูปร่าง แก้มก้คางไม่ครัดเคร่งเปล่งปลั่งลั่ ฟันฟางห่างหกระยำ มังมัถอยกำ ลังลัพลังลัลงมากมาย ถ้าถ้พระองค์ช่ค์ ช่วยชุบให้หห้นุ่มได้ โภไคยไอสวรรย์จย์ะปันถวาย ทรัพย์สิย์สินสิ่งใดไม่เสียดาย แต่สมหมายหนุ่มงามก็ตก็ามที นวลนางจันจัท์สุท์สุดาจะการุญ ก็เก็พราะได้พึ่ด้ พึ่งพึ่บุญพระฤๅษี ซึ่งจะชุบรูปโฉมโยมนี้ ต้อต้งตั้งตั้กิจพิธีพิธีประการใด เมื่อนั้นนั้พระฤๅษีเสแสร้งแถลงไข รูปเปนมุนีชีไพร โภไคยไอสูรย์ไย์ม่ปูนปอง แต่รู้ข่าวว่าว่มหาบพิตพิร มีกิจกังกัวลหม่นหมอง จึงมาช่วยธุระรับรอง หวังวัสนองพระคุณภูวไนย อันอัจะตั้งตั้การกิจพิธีพิธีตามคัมคัภีร์พรหเมศเพศไสย เฉภาะแต่ตัวตัรูปกับกัท้าท้วไท ใครใครมิให้เห้ข้าข้มาเล้าล้ลุม จงเอาม่านมาบังบัไว้เว้จ็ดจ็ชั้นชั้ที่ในนั้นนั้ขุดขุลงให้เห้ปนหลุม แล้วล้เอาฟืนใส่ไฟประชุม จะอ่านเวทชุมนุมเทวา เชิญท้าท้วเข้าข้นั่งนั่ในกองไฟ สำ รวมใจหลับลัเนตรทั้งทั้ซ้าซ้ยขวา จึงจะชุบบพิตพิรด้วด้ยวิทวิยา ให้โห้สภาหนุ่มน้อน้ยนงเยาว์ เมื่อนั้นนั้ท้าท้วสันสันุราชคนโหดโฉดเฉา งวยงงหลงใหลด้วด้ยใจเบา ไม่รู้เท่าเล่ห์กลพระมุนี จึงตรัสสั่งสั่เสนีขมีขมันมัจงเกณฑ์กัฑ์นกั ปันปักน่าที่ ขุดขุหลุมสุมใส่อัคอัคี เราจะตั้งตั้พิธีพิธีชุบตัวตั

ตอนที่ ๒ ท้าวสันนุราชชุบตัว ตั บัดบันั้นนั้เสนารับสั่งสั่พระอยู่หัยู่วหั รีบเร่งออกมาด้วด้ยความกลัวลับอกกันกัทุกทั่วทั่พนักนังาน บ้าบ้งขุดขุหลุมสุมฟืนใส่ไฟ แล้วล้ปักไม้หม้ลักลัมั่นมั่กั้นกั้ม่าน บ้าบ้งปัดปูเสื่อสาดดาดเพดาน ทำ ตามภูบาลบัญบัชา เมื่อนั้นนั้ท้าท้วสันสันุราชเร่งหรรษา จึงชำ ระสระสรงคงคา แล้วล้ทรงผ้าผ้พื้นพื้ขาวเขียนทอง ทรงสพักพัปักตะนาวขาวสอาด เข็มข็ขัดขัคาดถักถัสายลายสอง ครั้นเสร็จสมคิดดังดัจิตรปอง ก็เก็ยื้อยื้งย่อย่งเข้าข้ไปในม่านบังบั เมื่อนั้นนั้พระฤๅษีชื่นชมสมหวังวั จึงจูงท้าท้วก้าก้วขึ้นบนบัลบัลังลัก์ สอนให้นั่ห้งนั่ผินผิหน้าน้เข้าข้หาไฟ เมื่อนั้นนั้ท้าท้วสันสันุราชร้อนเหลือจนเหงื่อไหล ลุกทลึ่งตึงตังตัตกใจ แล้วล้ว่าว่ทนไม่ได้พด้ระมุนี เอออะไรให้นั่ห้งนั่ริมกองเพลิง เนื้อหนังนัจะปอกเปิงเสียแล้วล้นี่ มันมัจะงามมิงามก็ตก็ามที เช่นนี้แล้วล้เห็นไม่เปนการ เมื่อนั้นนั้พระดาบศยิ้มยิ้พลางทางว่าว่ขาน ใจคอท้อท้แท้ไท้ม่ทนทาน จะทำ ให้เห้สียการเสียทั้งทั้คราว แต่ถูกร้อนนิดหนึ่งก็ถก็อยหนี นี่ฤๅยังยัจะมีเมียสาว รู้กระนี้ขี้คร้านชุบท้าท้ว เอออะไรใจราวกับกั ปลาซิว เมื่อนั้นนั้ท้าท้วสันสันุราชฟังว่าว่ทำ หน้าน้นิ่ว สุดที่จะคิดบิดพลิ้ว จึงนบนิ้ววอนว่าว่พระมุนี ข้าข้ดูไฟในหลุมเหลือกำ ลังลัทั้งทั้ที่นั่งนั่หมิ่นนักนัพระฤๅษี ถ้าถ้แม้นม้พลัดลัผลุงลงตรงอัคอัคี ราวกะตกอวิจีวิจีเปนจุณไป อย่าย่เพ่อพ่ โกรธโปรดเถิดพระอาจารย์ ช่วยคิดอ่านยักยัหาตำ ราใหม่ อย่าย่ ให้ต้ห้อต้งกองฟืนใส่ไฟ จะไม่ได้เด้จียวฤๅพระสิทธา เมื่อนั้นนั้พระฤๅษีเสแสร้งแกล้งล้ว่าว่ ฤๅท้าท้วไทไม่เชื่อวิทวิยา จะให้เห้ห็นแก่ตาเสียด้วด้ยกันกั ว่าว่พลางทางหยิบยิเอาขี้ผึ้งผึ้มาเคล้าล้คลึงต่อติดประดิษฐ์ปั้ฐ์ ปั้น เปนรูปคนเสร็จสรรพฉับฉัพลันลั ให้ท้ห้าท้วสันสันุราชทัศทันา เราจะชุบรูปนี้ด้วด้ยเวทมนต์ ให้เห้ปนคนน่ารักหนักนัหนา ท้าท้วจงผินผิหลังลันั่งนั่หลับลัตา อย่าย่ผันผัแปรแลมาข้าข้งนี้ ว่าว่พลางทางทำ เล่ห์กล ปากบ่นบริกรรมทำ อู้อี้อู้อี้ แล้วล้ผลักลัรูปปั้นนั้นนั้ทันทัที ตกกลางอัคอัคีละลายไป จึงเอาพระคาวีอวีอกจากย่าย่ม จะให้เห้ห็นสมความว่าว่ชุบได้ นั่งนั่แทนรูปปั้นไว้ทัว้นทั ใด สกิดให้พห้ระยาลืมตาดู

ตอนที่ ๒ ท้าวสันนุราชชุบตัว ตั เมื่อนั้นนั้ท้าท้วสันสันุราชเขม้นม้อยู่เยู่ปนครู่ หมายว่าว่รูปปั้นไม่ทันทัรู้ พิศพิดูงามประกอบชอบอารมณ์ จึงผินผิมาว่าว่กับกัพระมุนี แต่อย่าย่งนี้ก็งก็ามเสียมิถม จงโปรดช่วยชุบข้าข้ด้วด้ยอาคม ให้โห้สภาน่าชมเหมือนรูปนี้ โยมจะไปนั่งนั่อยู่อยู่ย่าย่งเก่า ถึงร้อนเร่าเท่าไรไม่ถอยหนี แล้วล้ลุกเข้าข้ไปใกล้อัล้คอัคี ภูมีนั่งนั่นิ่งพนมมือ เมื่อนั้นนั้พระดาบศเห็นท้าท้วเธอเชื่อถือ แกล้งล้หยิบยิเอาพัดพัปัดกระพือพื ให้เห้พลิงฮือสมหวังวัดังดัใจ แล้วล้เดินเวียวีนวนบ่นบริกรรม งึมงำ พึมพึพำ เข้าข้มาใกล้ ได้ทีด้ทีผลักลัท้าท้วเจ้าจ้กรุงไกร คะมำ ม้วม้นลงไปในอัคอัคี เห็นม้วม้ยมุดคุดคู้อคู้ยู่ใยู่นหลุม เอาฟืนสุมใส่เข้าข้เหมือนเผาผี ทรากศพโทรมสิ้นก็ยิก็นยิดี ท่อยทีสรวลสันสัต์สำต์สำราญใจ จึงให้น้ห้อน้งแต่งองค์ทค์รงเครื่อง แทนท้าท้วเจ้าจ้เมืองที่ม้วม้ยไหม้ แล้วล้สั่งสั่คนข้าข้งนอกออกไป เร่งให้ปห้ระโคมขึ้นบัดบันี้ บัดบันั้นนั้พนักนังานสังสัคีตดีดสี แตรสังสัข์กัข์งกัสดาลดนตรี ประโคมขึ้นอึงมี่นี่นันนั เมื่อนั้นนั้พระฤๅษีปรีดิ์เปรมเกษมสันสัต์ จึงดำ เนินเดินตามพระน้อน้งนั้นนั้ออกจากม่านกั้นกั้มิทันทัช้าช้ ขึ้นยังยัพระโรงรัตน์รูน์รูจี นั่งนั่เหนือแท่นมณีที่ข้าข้งน่า พร้อมหมู่อำ มาตย์มย์าตยา เข้าข้มาเฝ้าแหนแน่นไป บัดบันั้นนั้เสนาข้าข้เฝ้าน้อน้ยใหญ่ เห็นพระองค์ทค์รงโฉมประโลมใจ ตลึงตไลแลดูไม่พริบตา พิศพิไหนไม่เสียแต่สักสัสิ่ง งามจริงยิ่งยิ่มนุษย์ใย์นใต้หต้ล้าล้ ต่างบังบัคมชมโฉมพระราชา สำ คัญคัว่าว่ท่านท้าท้วเจ้าจ้กรุงไกร บ้าบ้งชมวิทวิยาพระอาจารย์ เชี่ยวชาญชุบแก่เปนหนุ่มได้ แซ่ซ้อซ้งร้องอำ นวยอวยไชย อื้ออึงคนึงไปทุกตัวตัคน เมื่อนั้นนั้พระคาวีนิ่วีนิ่งคิดขัดขัสน จะทักทัทายเสนาสามนต์ ไม่รู้จักจัสักสัคนก็จก็นใจ จำ จะพูดพูย้อย้นยอกหลอกลวง มิให้คห้นทั้งทั้ปวงสงไสย คิดพลางทางตรัสประภาษไป เราชุบตัวตัใหม่ยังยัไม่สบาย ใจจิตรคิดเฟือนไม่เหมือนเก่า ลืมบรรดาข้าข้เฝ้าทั้งทั้หลาย ใครเปนที่หมื่นขุนขุมุลนาย จดหมายรายชื่อมาให้เห้รา แล้วล้เสแสร้งแกล้งล้ว่าว่กับกัดาบศ นิมนต์งต์ดอยู่ก่ยู่ก่อนผู้เผู้ปนเจ้าจ้ สักสัสองวันวัสามวันวัพอบันบัเทา ให้ให้จคอคงเก่าจึงค่อยไป ว่าว่พลางทางชวนพระฤๅษี ลงจากที่แท่นทองผ่อผ่งใส ยุรยุยาตรเยื้อยื้งย่าย่งเข้าข้ข้าข้งใน ใส่ไคล้ใล้ห้เห้หมือนเจ้าจ้ธานี

ตอนที่ ๒ ท้าวสันนุราชชุบตัว ตั เมื่อนั้นนั้นางคันคัธมาลีมเหษี มาคอยรับเสด็จด็พระสามี อยู่ที่ยู่ที่ฉากกั้นกั้ชั้นชั้ ใน เห็นพระคาวีดำวีดำเนินมา สำ คัญคัว่าว่ท้าท้วผัวผัชุบตัวตัใหม่ น้อน้ยฤๅรูปร่างช่างกะไร งามล้ำ เหลือใจเจียวพ่อพ่คุณ หนุ่มน้อน้ยน่ารักหนักนัหนาหนอ ปากคอคิ้วตาเหมือนหน้าน้หุ่น ท่วงทีทอดกรอ่อนลมุน ให้ว้ห้าว้วุ่นวุ่พิศพิวาศเพียพีงขาดใจ จึงวิ่งวิ่ออกไปรับถึงลับลัแล จะเจียมตัวตัว่าว่แก่ก็หก็าไม่ ชม้อม้ยชม้าม้ยชายดูภูวไนย ยิ้มยิ้ใหญ่ยิ้มยิ้น้อน้ยลอยหน้าน้ตา กราบถวายบังบัคมชมโฉมผัวผัช่างชุบตัวตัใหม่เหมาะเปนนักนัหนา ดูไหนให้ปห้ระกอบชอบอัชอัฌา กัลกัยานิยมสมคิด เห็นพระเฉยเชือนไม่เยื้อยื้นทักทัความรักยื่นยื่มือมาสกิด แกล้งล้ทำ เลียมและกระแชะชิด สบิ้งสบัดบัดัดดัจริตกิริยา นิจจาเอ๋ยพระทูลกระหม่อมแก้วก้ลืมเมียเสียแล้วล้กระมังมัหนา ไม่ผินผิภักภัตร์ทักทัทายพูดพูจา ฤๅเห็นแก่ชราจะหย่าย่ร้าง เมื่อท้าท้วหนุ่มข้าข้สาวคราวนั้นนั้สัญสัญากันกัว่าว่ ไม่ทิ้งขว้าว้ง เดี๋ยวนี้มาสเทินเขินค้าค้ง จะพูดพูกับกัเมียบ้าบ้งเปนไรมี เมื่อนั้นนั้พระคาวีขวีวยเขินเมินหน้าน้หนี นึกในใจพลางนางคนนี้ จะเปนมเหษีแล้วล้ดีร้าย ท่วงทีอีเถ้าถ้มิใช่ชั่วชั่หน้าน้เปนเล่นตัวตัใจหาย จะเสแสร้งแกล้งล้ทำ ทักทัทาย ก็คิก็คิดอายอดสูไม่รู้ฤทธิ์ เห็นนางเข้าข้มาว่าว่จู้จี้จู้จี้น่าบัดบัสีขี้เกียจเกลียดจริต เมินหนีเสียมิได้เด้ข้าข้ใกล้ชิล้ชิด แล้วล้สกิดดาบศให้ตห้อบความ เมื่อนั้นนั้พระฤๅษีเสแสร้งแกล้งล้ร้องห้าห้ม สีกาอย่าย่ด่วนลวนลาม เดินตามติดพันพักระนั้นนั้นักนั ท้าท้วเธอพึ่งพึ่ชุบตัวตัใหม่ หลงใหลลูกเมียไม่รู้จักจั ชะช่างชำ เลืองเยื้อยื้งยักยัจะวัดวัถูกจมูกหักหัเสียสักสัที ฉวยกระไรไม่รู้นะสีกา แล้วล้อย่าย่ติโทษโกรธฤๅษี บอกให้รู้ห้รู้ตัวตัแต่หัวหัที ถ้าถ้แม้นม้มิฟังห้าห้มก็ตก็ามใจ เมื่อนั้นนั้นางคันคัธมาลีหลงใหล สาละวนแลดูภูวไนย รักใคร่รูปโฉมโนมพรรณ ได้ยิด้นยิพระสิทธาเธอร้องห้าห้ม นางสเทินเขินขามคิดพรั่น หยุดยุยั้งยั้รั้งรอไม่จรจรัล แล้วล้เลี้ยวไปยืนยืกั้นกั้หน้าน้ไว้ เมื่อนั้นนั้พระคาวีเวีคืองขัดขัอัชอัฌาไศรย ดำ เนินเดินหนีนางไป ขึ้นสู่ปราสาทไชยไพชนต์ นั่งนั่เหนือแท่นรัตน์ชัน์ชชัวาลย์ สาวสนมหมอบกรานอยู่เยู่กลื่อนกล่น พระชายเนตรดูทั่วทั่ทุกตัวตัคน ใส่กลมิให้ให้ครกินใจ

ตอนที่ ๒ ท้าวสันนุราชชุบตัว ตั บัดบันั้นนั้กำ นัลนันางต่างคนไม่สงไสย สำ คัญคัมั่นมั่หมายว่าว่ท้าท้วไท ชุบตัวตัมาใหม่เปนเที่ยงแท้ น่ารักน่าชมคมสันสัสารพันพัดีกว่าว่เมื่อยังยัแก่ รูปร่างรัดกุมกุหนุ่มฟ้อแฟ้ พิศพิวงหลงแลไม่วางตา นางกำ นัลนับรรดาที่โปรดปราน ต่างคลานเข้าข้ไปเฝ้าจะเอาหน้าน้ ชม้าม้ยชม้อม้ยคอยรับไนยนา เสนหาทรงธรรม์พัม์นพัทวี เหล่าพวกเจ้าจ้จอมหม่อมอยู่งยู่าน เข้าข้ไปตั้งตั้เครื่องอานพานพระศรี ลางนางบ้าบ้งอยู่งยู่านพัชพันี ท่วงทีทำ นองในใช้ชิช้ชิด บัดบันั้นนั้ยายเถ้าถ้ทัศทัประสาทประหลาดจิตร แอบประตูดูองค์พค์ระทรงฤทธิ์ ยิ่งยิ่พิศพิยิ่งยิ่เหมือนพระคาวี เฝ้าเขม้นม้เห็นกูก็กูมึก็มึนตึง โกรธขึ้นเข่นเขี้ยวอยู่เยู่จียวนี่ ผิดผิทำ นองท่านท้าท้วเจ้าจ้ธานี ขยับยัหนีถอยหลังลับังบัประตู นี่ผัวผันางจันจัท์สุท์สุดายาใจ จำ ได้ปด้ระจักจัษ์ทัษ์กทัแท้อท้ยู่ ยิ่งยิ่แฝงยิ่งยิ่ตะแคงตาดู จะเล่นกูแกูล้วล้กระมังมัครั้งนี้ เห็นท้าท้วขยับยักลับลัพระเพลา กลัวลัตายยายเถ้าถ้ขยดหนี ตกใจคิดว่าว่จะฆ่าตี ด้วด้ยตัวตัผิดผิภูมีแค้นค้เคือง ครั้งนี้ไม่รอดเห็นวอดวาย ถ้าถ้แม้นม้มิตายก็คก็างเหลือง ถึงอยู่ไยู่ปก็ไก็ม่รุ่งเรือง จะมีแต่ได้เด้คืองเวทนา ท้าท้วจะเฆี่ยนจะริบคงฉิบหาย จะไปโจนน้ำ ตายเสียดีกว่าว่ คิดพลางสอื้นไห้ไห้ปมา เช็ดช็น้ำ มูกน้ำ ตาฟูมฟูฟาย เมื่อนั้นนั้พระคาวีดวีาลเดือดไม่เหือดหาย คิดแค้นค้อีเถ้าถ้แสนร้าย มาดหมายจะทำ ให้หห้นำ ใจ จะผูกผูเข้าข้เฆี่ยนขับขันับนัร้อย ตบต่อยให้หห้นักนัหนาไม่ปราไส ทั้งทั้เจ็ดจ็โคตรเค้าค้มันมัเท่าไร จะตัดตัหัวหัเสียไม่ไว้มัว้นมั ครั้นจะฆ่าตีเดี๋ยวนี้เล่า พวกเสนาข้าข้เฝ้าจะหวาดหวั่นวั่ จำ จะงดอดไว้ใว้ห้หห้ลายวันวั ป้องกันกัควันวัความให้งห้ามดี คิดพลางทางสั่งสั่เปรยไป กำ นัลนัในใครชอบกับกัโฉมศรี จงไปบอกจันจัท์สุท์สุดานารี เชิญนางเทวีใวีห้ขึ้ห้ขึ้นมา บัดบันั้นนั้กำ นัลนันางต่างคนจะเอาหน้าน้ ชิงกันกัรับสั่งสั่บังบัคมลา รีบมาปราสาทนางโฉมยง ครั้นถึงจึงเข้าข้ไปทูล ว่าว่พระนเรนทร์สูรสูงส่ง บัดบันี้ฤๅษีชุบพระองค์ รูปทรงโสภาน่ารัก ถึงแม่จะเปนมเหษี ไม่เสียทีงามสมทั้งทั้ยศศักศัดิ์ ภูวไนยคิดถึงคนึงนักนั ให้เห้ชิญองค์นค์งลักลัษณ์เสด็จด็ไป

ตอนที่ ๒ ท้าวสันนุราชชุบตัว ตั เมื่อนั้นนั้จันจัท์สุท์สุดาเคืองขัดขัอัชอัฌาไศรย จึงขับขันางกำ นัลนัทันทั ใด ออกไปเสียอย่าย่มาพาที ให้พห้ระอินทร์ลงมาเขียวเขียว ก็ไก็ม่เหลียวแลดูอย่าย่จู้จี้จู้จี้ ไม่ขอพบขอเห็นเช่นนี้ จะสู้ม้สู้วม้ยชีวีมิวีมิขอไป ว่าว่พลางนางผินผิผันผัภักภัตร์ คิดถึงผัวผัรักก็ร่ำก็ร่ำไห้ ชลเนตรฟูมฟูฟองนองไนย ทรามไวยข้อข้นทรวงเข้าข้โศกี บัดบันั้นนั้กำ นัลนัในเล้าล้โลมนางโฉมศรี เชิญเสด็จด็ไปเฝ้าพระภูมี จะได้ลด้ากขากดีนะทรามเชย แม่อย่าย่รัญจวนครวญคร่ำ จงแต่งองค์สค์รงน้ำ สว่ำ เสวย ปลอบโยนเท่าไรไม่ไปเลย ฟ้าผี่เผี่ถิดเอ๋ยน่าแค้นค้ ใจ บรรดาฝูงฝูกำ นัลนัชวนกันกั ปลอบ นางจะตอบวาจาก็หก็าไม่ ต่างคิดขัดขัสนเปนพ้นพ้ไป บังบัคมไหว้แว้ล้วล้รีบกลับลัมา ครั้นถึงจึงทูลพระโฉมยง ข้าข้ไปเชิญองค์ขค์นิษฐา อ้ออ้นวอนเท่าไรไม่ไคลคลา เฝ้าโศกาครวญคร่ำ ร่ำ ไร เมื่อนั้นนั้พระคาวีฟัวีฟังแจ้งจ้แถลงไข มิได้ว่ด้าว่ขานประการใด ภูวไนยนิ่งนึกตรึกตรา จำ จะไปเล้าล้โลมโฉมงาม ให้รู้ห้รู้ว่าว่พี่ตพี่ามมาหา คิดพลางทางชวนพระสิทธา ลีลามาปราสาทนางเทวี ครั้นถึงจึงเห็นพระน้อน้งรัก กรรแสงซบภักภัตร์อยู่ใยู่นที่ นั่งนั่ลงกับกัองค์พค์ระมุนี แล้วล้พาทีดูทำ นองลองใจ โฉมเอยโฉมเฉลา นี่จะเฝ้าโกรธขึ้งไปถึงไหน พี่มพี่าหาน้อน้งถึงห้อห้งใน เอออะไรไม่ผินผิมาพูดพูจา แม้นม้พี่เพี่ถ้าถ้แก่เหมือนแต่ก่อน จะเคืองขัดขัตัดตัรอนก็ไก็ม่ว่าว่ บัดบันี้นิมนต์พต์ระสิทธา ช่วยชุบพี่ยพี่าเปนหนุ่มแล้วล้ รูปงามนักนัหนาไม่ว่าว่เล่น สมเปนคู่ครองกับกัน้อน้งแก้วก้ ยศศักศัดิ์ประเสริฐเพริศแพร้ว เห็นแวววนิดาจะปรานี ถึงรูปร่างผัวผัเก่าที่เจ้าจ้รัก ไม่กะไรกันกันักนันะโฉมศรี จงผินผิผันผัหันหัหน้าน้มาข้าข้งนี้ ดูพี่ใพี่ห้เห้ห็นก็เก็ปนไร กลัวลัแต่อุแม่เอ๋ยนางโฉมยง จะต้อต้งจิตรพิศพิวงหลงใหล ว่าว่พลางทางทำ กระแอมไอ แย้มย้ยิ้มยิ้ละไมไปมา เมื่อนั้นนั้จันจัท์สุท์สุดาได้ฟัด้ ฟังนั่งนั่ก้มก้หน้าน้ สำ คัญคัว่าว่ท้าท้วเจ้าจ้ภารา กัลกัยามิได้ปด้ระดิพัทพัธ์ ให้เห้คืองขุ่นขุ่หุนหันหัผันผัหลังลัแค้นค้คั่งคั่ชังชัชิงสบิ้งสบัดบั ขี้คร้านฟังนั่งนั่ยกก้นก้ ฟัด สองหัดหัถ์ปิถ์ปิดกรรณเสียทันทั ใด เมื่อนั้นนั้พระคาวีเวีห็นนางยังยัสงไสย จึงเสแสร้งแกล้งล้พูดพูเปนใน หวังวัจะให้โห้ฉมตรูรู้ความ

ตอนที่ ๒ ท้าวสันนุราชชุบตัว ตั เจ้าจ้เอยเจ้าจ้พี่ ไม่พอที่จะสเทินเขินขาม พี่สู้พี่สู้แสู้ สนทรมาพยายาม เพราะนางรูปงามทรามชม ตามใจสารพัดพัไม่ขัดขัข้อข้ง ถนอมน้อน้งต้อต้งจิตรสนิทสนม ยากที่ตรองตรึกนึกนิยม เหมือนเส้นส้ผมบังบัภูเขาเลากา น้อน้งฤๅเสียแรงรักใคร่ ขอบใจเจ้าจ้นักนัขนิษฐา ลวงถามความลับลัภัศภัดา แล้วล้มาย้อย้นยอกบอกยาย แยบยนต์กต์ลในมิใช่ชั่วชั่ฆ่าผัวผัเสียได้ดัด้งดัใจหมาย สมคเนนวลนางช่างอุบาย จะฟูมฟูฟายชลนาอยู่ว่ยู่าว่ ไร เมื่อนั้นนั้จันจัท์สุท์สุดาสาละวนร่ำ ไห้ ก้มก้หน้าน้นิ่งอยู่ไยู่ม่ดูไป ฟังเสียงเสียวใจเหมือนผัวผัรัก เรื่องราวกล่าวความก็งก็ามสม ลิ้นลมเหน็บแนมแหลมหลักลั ผิดผิกับกัตาเถ้าถ้เจ้าจ้เมืองนักนันงลักลัษณ์นิ่งนึกประหลาดใจ ครั้นจะว่าว่พระคาวีผัวีวผัแก้วก้ตายแล้วล้จะตามมาที่ไหนได้ คิดพลางทางทรงโศกาไลย ทรามไวยข้อข้นอุระประปราน เมื่อนั้นนั้พระมุนีมีจิตรคิดสงสาร จึงเล้าล้โลมโฉมเฉลาเยาวมาลย์ จงดำ ริห์ตริการก่อนเปนไร เสียงท้าท้วคราวแก่กับกัเดี๋ยวนี้ มารศรีฟังเห็นเปนไฉน เคยได้ยิด้นยิกับกัหูรู้กับกั ใจ ไม่จำ ได้ฤด้ๅเจ้าจ้จึงโศกี อย่าย่ก้มก้ภักภัตร์เศร้าสร้อยละห้อห้ยจิตร จงดูรูปนิมิตรฤๅษี ถึงไม่เหมือนก็แก็ม้นม้พระคาวี จงแลดูภูมีให้เห้ต็มต็ตา เมื่อนั้นนั้นางโฉมยงสงไสยเปนนักนัหนา พลางชม้าม้ยชายดูพระราชา เหมือนองค์ภัค์ศภัดาสามี ยิ้มยิ้เยื้อยื้นเหมือนสิ้นทุกสิ่งสรรพ์ สารพันพัพิศพิดูถ้วถ้นถี่ มั่นมั่คงนี่องค์พค์ระคาวี ภูมีไม่ตายตามมา พระดาบศองค์นี้ค์ นี้อยู่ที่ยู่ที่ไหน ฤๅเชษฐาภูวไนยกระมังมัหนา จะถามไถ่ให้แห้จ้งจ้กิจจา กัลกัยาประหวั่นวั่ครั่นคร้าม เมื่อนั้นนั้พระมุนีเห็นนางระคางขาม จึงขยดเข้าข้ไปใกล้โล้ฉมงาม แล้วล้กระซิบบอกความแต่เบาเบา นี่พระคาวีฤวีๅมิใช่ ยังยัหลงใหลจิกปีกอยู่อิยู่อิกเล่า สามีมั่นมั่คงแล้วล้นงเยาว์ มิใช่อ้าอ้ยเถ้าถ้ทรลักลัษณ์ จึงแจ้งจ้ตามความลับลัแต่หลังลันั้นนั้ทุกสิ่งสรรพ์พพ์รรณาให้พห้ระจักจัษ์ เจ้าจ้อย่าย่สเทินเมินภักภัตร์ จงทายทักทัพูดพูจากับกัสามี เมื่อนั้นนั้นางจันจัท์สุท์สุดามารศรี ฟังพระสิทธาพาที เทวีรู้วีรู้แจ้งจ้ไม่แคลงใจ กราบลงกับกับาททั้งทั้สององค์ โฉมยงครวญคร่ำ ร่ำ ไห้ เพียพีงจะพินพิาศขาดใจ ทูลขออไภยภัศภัดา

ตอนที่ ๒ ท้าวสันนุราชชุบตัว ตั โอ้พอ้ระทูลกระหม่อมของเมียแก้วก้เมียนี้ผิดผิแล้วล้เปนหนักนัหนา ไม่รู้กลอีเถ้าถ้เจ้าจ้มารยา วอนว่าว่ ไต่ถามเอาความลับลั ยิ่งยิ่คิดยิ่งยิ่แค้นค้แน่นใจ มันมัไส้หส้นักนัหนาน่าเสี่ยงสับสั อกเมียดังดัพระเมรุเอนทับทัแต่นั่งนั่นับนัคืนวันวัจะบรรไลย ร่ำ พลางนางทรงโศกี พระคาวีโวีศกศัลศัย์ไย์ม่กลั้นลั้ได้ เชษฐาดาบศสลดใจ พลอยร่ำ ไห้ไห้ม่เปนสมประดี

บรรณานุกรม HTTPS://VAJIRAYANA.ORG/บทลครนอก-พระราชนิพนธ์รัชกาลที่-๒-รวม-๖-เรื่องฉบับหอพระสบัมุดวชิรญาณ/บทลครเรื่องคาวี/ตอน วีที่-๒-ท้าวท้ สันสันุราชชุบตัวตั HTTPS://WWW.SAC.OR.TH/DATABASES/THAILITDIR/CHARACTERDETAIL.PHP?N_ID=395 HTTPS://WWW.NONGNOOCHPATTAYA.COM/TH/ARTICLE/578 HTTPS://WWW.FACEBOOK.COM/1390834921135287/POSTS/PFBID02SU1PU WX4QHD18KEYSNNO3W1D9BQRCECJ6FPVAXKNMEQGWQ6A8NZCVEPN HPAWTTEEL/?