да батты, отқа да жанды, бірақ тірі қалды, құрып кетпеді. Осының бәріне айғақ
халықтың ерлігі, тағдыры үшін күреседі.
Бағанадан бері әскерінен көзін алмай тұрған Қасым хан осыншама жауынгер
ұл берген халқына риза болып кетті.
— Мына сұрапыл күшке қарап тұрып бір ойға келдім, — деді ол қайтадан
жақында ғана майсары болған Оңай батырға, — қазақ елі нағыз бір алмас қылыш
қой, қарашы, алмас қылыштан айни ма? Ол — жарқ-жұрқ етіп, байтақ даланы
дүбірлеткен қалың әскерді көрсетті.
— Кәп осы алмас қылыш кімнің қолында болады, сонда ғой, — деді Оңай
батыр ханға сәл бұрылып, — кім оны қалай ұстайды, қандай арман үшін жауына
салады.
— Жөн айтасың, — деді Қасым, — бабын таппасаң қыран құс қасқыр ала
алмайды, — сөйтті де ол қалың қол аттанып бара жатқан күншығыс пен
оңтүстікке қобалжи қарады. — Ел шетіне жау келді, алмас қылыш тағы
қынабынан суырылды... Арты немен тынбақ?
Iлияс Есенберлин. «Алмас Къылыш» (Коьшпендiлер – 1) © «I. Есенберлин атындагъы къор», 2004 www.kazakhstanets.narod.ru
201