ลักษณะคำประพันธ์ของราชาธิราชตอนสมิงพระรามอาสา

ลกั ษณะคำประพันธ์

รำชำธิรำช

ตอน

สมงิ พระรำมอำสำ

ลกั ษณะคำประพันธ์

รำชำธิรำช ตอน สมงิ พระรำมอำสำ แปลและเรียบเรียง

แต่งเป็นร้อยแก้ว ใช้ประโยคที่มีขนำดสั้นยำวได้จังหวะ มีคำรมคมคำย
ใช้โวหำรต่ำง ๆ ได้อย่ำงจับใจ และมีกลวิธีในกำรำเนินเรื่องแบบเรื่องเล่ำ
ลกั ษณะคล้ำยนิทำน

ลักษณะคำประพนั ธ์

กลวิธีกำรแต่ง มีลักษณะคล้ำยนวนิยำยปัจจุบัน ทั้งกำร

ดำเนินเรื่อง ตัวละคร ฉำก กำรเขียนบรรยำยควำมที่ต่อเนื่องกันไป บท
สนทนำมไิ ดแ้ ยกให้เห็นชัดเจนอย่ำงนวนิยำย แต่ผู้อ่ำนสำมำรถเข้ำใจได้ว่ำ
ส่วนใดเปน็ บทบรรยำย สว่ นใดเป็นบทสนทนำ

ลกั ษณะคำประพันธ์

โดยมีหลักสังเกต คือ คำเชื่อม “ว่ำ” ดังเช่น จึงตรัสว่ำ จึงพูดว่ำ
กรำบทูลว่ำ จึงตอบว่ำ เป็นต้น และสรรพนำมแทนตัวผู้พูดในข้อควำม
น้ัน ๆ ดงั ตวั อย่ำง

“...สมงิ พระรำมจึงทูลว่ำลกั ษณะชำ้ งดีเม่อื ขี่จึงรู้ว่ำดี ม้ำดีได้ต้องเอำ
มือต้องหลงั ดูกอ่ นจึงจะรูว้ ่ำดี...”