UZAYA YOLCULUK Yazar: Aziz SİVASLIOĞLU Resimleyen: Ekrem AKKAL Görsel Tasarım: Turan KIZILDAĞ Bu kitabın her türlü yayın hakları Fikir ve Sanat Eserleri Yasası gereğince Hakim Yayıncılık ve BEF Yayıncılık'a aittir. Adres : Aşağı Yahyalar Mah. İvedik Cad. No: 227/A Yenimahalle / ANKARA e-mail : [email protected] Yayıncı : 0 505 853 61 65 • 0 505 773 68 92
2 UZAYA YOLCULUK GÖKKUŞAĞI Yağmur şak›r şak›r yağıyordu. Sonra durdu. Güneş p›r›l p›r›l parlamaya başlad›. ‹şte o zaman gökkuşağ› ortaya ç›kt›. Yay gibiydi. Yedi renkliydi.
3 Yağmurun yağışı durdu. Mahallenin çocukları dışarıya çıktılar. Gökkuşağına uzunca baktılar. Farklı farklı renklerinin nasıl oluştuğunu düşündüler. Bazıları pencereden seyretti. Bazıları da fotoğrafını çekti.
4 Küçük P›nar, evin tek k›z›yd›. Pencereyi açt›. Gökkuşağ›n› seyretmeye başlad›. Ninesi, ona bir masal anlatm›şt›. Onu hat›rlad›:
5 “Bir zamanlar kül renkli bir tavşan varm›ş. Kendini hiç beğenmezmiş. Renkli tüyleri olsun istermiş.“ Ona demişler ki: — Gökkuşağ› alt›ndan geç. O zaman dileğin yerine gelir.
6 Tavşanc›k günlerce yürümüş. Gökkuşağ›n›n alt›ndan geçmiş. Geçince dileği yerine gelmiş. Çok renkli tüylere kaplan›vermiş. Tavşan›n mutluluğu uzun sürmemiş... Çok uzaktan bile rahatça görülüyormuş.
7 Onu gören y›rt›c› hayvanlar peşine düşmüş. Tavşanc›k can›n› zor kurtarm›ş. Evinden d›şar› ç›kamaz olmuş. — Ah keşke eskisi gibi olsayd›m! demiş, içini çekmiş. P›nar, “Ben şansl› bir çocuğum“ diye düşündü. Bahçeye indi. Oynamaya başlad›.
8 UZAYA YOLCULUK Benim ad›m Eren. Arkadaş›m›n ad› Mine. ‹kimiz de çok merakl›y›z. Gezip görmeye bay›l›r›z. Dünyay› gezdik, dolaşt›k. Ormanlar›, çölleri gördük. Şehirleri, köyleri gördük. Çöp dağlar›na şaş›rd›k. Aç insanlara üzüldük.
9 Yaşadığımız dünya hepimize yeter. Kimse aç kalmasın. Savaştan ölen insan olmasın. Tanklar, tüfekler niçin var? Atom bombası niçin yapılıyor. Savaşsız bir dünyada yaşamak istiyoruz. Barış olsun özgürce oynayalım. Mutlu olalım!
10 Mine dedi ki: — Ben s›k›ld›m. Y›ld›zlara gidelim. Akl›m›z› çal›şt›rd›k. Elimizi işlettik. Büyük bir uzay gemisi yapt›k. T›k›r t›k›r çal›şt›rd›k. Sonra geriye doğru sayd›k: — 10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1, 0! Düğmeye bast›k. Gökyüzüne doğru yola ç›kt›k.
11 Bulutlar› aşt›k. Bulutlar ›slakt›. Uzaya girdik. Uzay karanl›kt›. Aydede, uzaktan bize bak›yordu. Tam yol ilerledik. Aydede büyüdü, büyüdü... Kumlu, taşl› bir çöl oldu.
12 Mine merakland›. — Buras› havas›z, susuz bir yer. Burada yaşayan var m›d›r? — Biz var›z ya! dedim. Gülüştük. Ay›n üstüne bayrağ›m›z› diktik.
13 Şanlı bayrağımız dalgalanmaya başladı. Ay ve yıldızı ışıldadı. Kuyruklu Yıldız da yanımızdan geçti. Bazı yıldızlar yanıp yanıp sönüyordu. Gezegenlerin ışıklarını doyasıya izledik. Gece gündüz uzayı seyrettik.
14 Yeniden yola ç›kt›k. Her y›ld›z bir güneşti. Hepsi birer ateşti. Onlara yaklaşamad›k. O s›rada kötü bir şey oldu. Uzayl›lar peşimize düştü.
15 — Dünyay› kirlettiniz! Şimdi s›ra uzaya m› geldi? diye bağ›rd›lar. Gözlerimi bir açt›m ki ne göreyim? S›cak, yumuşak yatağ›mday›m!
16 OKUYAN ÇOCUK Su gibi okuyorum, İnci gibi yazıyorum. Aklım doymak bilmiyor, Ben bilgi istiyorum. Bana derler bilgisayar, Aklım çözer, elim yazar. Çok okuyan çocukları, Kuşlar bile alkışlar.