ความสำคัญของระบบเสียงภาษาจีน

ความสาคญั ของระบบเสียงภาษาจนี

ความสาคัญของสัทอักษรจนี

เนื่องจากอักษรจีนมิไดเ้ ปน็ สทั อักษร การออกเสยี งของตัวอกั ษรไม่สามารถเกดิ ขึน้ มาจากการนา
ส่วนประกอบแตล่ ะส่วนของตัวอักษรมาสะกดกนั การเรียนภาษาจีนจึงต้องอาศยั เคร่อื งหมายกากับการออก
เสียงชุดหนึง่ เป็นตัวชว่ ยในการแยกแยะเสยี ง ในภาษาจนี กลางมพี ยางคก์ ว่า 400 กวา่ พยางคเ์ สียง และคาศัพท์
ภาษาจนี มีหลายหมื่นคา ดงั น้นั 1 พยางคเ์ สยี งจะสามารถเปน็ ได้หลายคา เช่น เสยี ง nan มคี าว่า 男, 难, 南
และอีกหลาย ๆ คา นอกจากน้ี 1 พยางค์สามารถมีได้ถงึ 4-5 เสยี งดว้ ย เช่น ba bā bá bǎ bà ช่วงเวลา
ประมาณ 2,000 ปที ีผ่ ่านมานี้ จีนเคยใช้เครอื่ งหมายเกา่ สองระบบ แต่เพอ่ื ทาใหก้ ารเรยี นการสอนภาษาจีนมี
ประสทิ ธภิ าพมากยงิ่ ข้ึน ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจนี จงึ ไดพ้ ัฒนาและประกาศใชส้ ทั อกั ษรระบบใหม่
สาหรับภาษาจนี ขน้ึ มาอีกระบบหนง่ึ เมื่อปี ค.ศ 1958 เรยี กว่า 汉语拼音 (hànyǔ pīnyīn สัทอกั ษร
ภาษาจีน) ซ่ึงเปรยี บเสมือนเป็นเคร่อื งมอื ทจ่ี าเปน็ ในการเรียน (เหยนิ จงิ่ เหวนิ , 2559)

ระบบเสียงภาษาจีน

ภาษาจีนมรี ะบบการอ่านออกเสยี งประกอบดว้ ยเสียงพยัญชนะ สระ และวรรณยุกต์ เหมือนภาษาไทย

ตวั อย่าง เช่น nǐ hǎo สัทอกั ษร n h เปน็ เสียงพยญั ชนะ i, ao เปน็ เสียงสระ สว่ น ˇ เป็นเสยี งวรรณยุกต์

ภาษาจนี มเี สยี งพยญั ชนะ 23 เสยี ง (รวมเสยี ง y และ w) เสยี งสระ 36 เสยี ง (ไมร่ วมเสยี ง –i 2 เสียง) และมี
วรรณยุกต์ 4 เสยี ง (หากรวมเสียงเบาดว้ ยจะเปน็ 5 เสยี ง) nǐhǎo ในตวั อยา่ งเรียกว่า “พนิ อนิ ” (หมาย
รวมท้งั พยัญชนะ สระ และวรรณยุกต์) เปน็ สัญลักษณ์แทนการออกเสยี ง ซึ่งอกั ษรจนี ส่วนมากมคี รบท้ัง
พยญั ชนะ สระ และวรรณยุกต์ (หลายเซงิ ฮวา, 2564)

เสยี งพยัญชนะตน้ และพยัญชนะกงึ่ สระ

เม่อื นาพยญั ชนะในภาษาจนี มาถอดเสียงแบบพินอนิ จะไดพ้ ยัญชนะทั้งหมด 23 ตัว โดยแตล่ ะตัวมี
วิธีการออกเสียงดังน้ี (สิรนิ ดา โสภณอรณุ โชติ, 2560)

1. เสียงพยัญชนะต้นของภาษาจนี กลางมี 21 เสยี ง ดังนี้

เสียงริมฝปี าก bpmf

เสยี งปลายลน้ิ -ป่มุ เหงอื ก d t n l

เสยี งเพดานออ่ น gk h

เสยี งเพดานแขง็ jq x

เสยี งปลายลิน้ -ฟนั zc s

เสยี งปลายลน้ิ -เพดานแขง็ zh ch sh r

2. เสียงพยญั ชนะก่งึ สระมี 2 เสียง คอื y กบั w

y และ w เป็นพยัญชนะกึ่งสระ ใช้เขยี นแทนเสียงสระ i และ u เมอ่ื เปน็ เสียงสระผสม ที่อยูต่ าแหนง่
ต้นพยางค์ เช่น ie สะกดเป็น ye (เยีย) เสียง ua สะกดเปน็ wa (วา) เป็นต้น

เสยี งสระ

ในระบบการถอดเสยี งแบบพินอินแบง่ สระออกเป็น 2 ประเภท คอื สระเดย่ี ว 6 ตัว และสระผสม 30
ตัว ดงั ตอ่ ไปน้ี (สริ นิ ดา โสภณอรุณโชต,ิ 2560)

1. สระเดย่ี วมี 6 เสยี ง ดังน้ี

aoe¡ uü

2. สระผสมมี 30 เสียง ดงั น้ี

ai ao an ang
ou ong
er ei en eng
ia iao ie iou ian in iang ing iong
ua uo uai uei uan uen uang ueng

üe üɑn ün

ข้อสังเกต เนอื่ งจากไม่มีเสียงสระ ü ในภาษาไทย ดงั น้นั เวลาออกเสยี งใหอ้ อกเสียง “อ”ี แตท่ าริม
ฝปี ากเป็นรูปกลม ซ่งึ เมอื่ ปกตเิ วลาออกเสียง “อ”ี ริมฝปี ากจะแบน

เสียงวรรณยกุ ต์

ภาษาจีนมเี สียงวรรณยุกต์พืน้ ฐานทง้ั หมด 4 เสยี ง แบ่งดว้ ยสัญลักษณ์ ดงั ตอ่ ไปนี้ (หลายเซงิ ฮวา,
2564)

เสียงที่ 1 ( ˉ ) เทียบเสยี งกบั วรรณยกุ ต์ในภาษาไทยคือเสียง สามัญ
เสียงท่ี 2 ( ˊ ) เทยี บเสยี งกบั วรรณยุกตใ์ นภาษาไทยคอื เสยี ง จตั วา
เสยี งท่ี 3 ( ˇ ) เทียบเสียงกับวรรณยุกต์ในภาษาไทยคือเสยี ง เอก
เสียงที่ 4 ( ˋ )เทียบเสียงกบั วรรณยกุ ตใ์ นภาษาไทยคือเสียง โท

วรรณยุกตแ์ ต่ละเสยี งมบี ทบาทในการแบง่ แยกความหมายของคา เชน่ mā (妈 แม่), má (麻 รู้สกึ
ชา), mǎ (马 ม้า/码 รหัส), mà (骂 ด,ุ ด่า) และวรรณยกุ ตเ์ สยี งเด่ยี วมักใชก้ ับอักษรจนี หลายหลาย ๆ ตวั เชน่
mǎ (马 ม้า/码 รหัส) และ nán (南 ทิศใต/้ 难 ยาก/男 ผชู้ าย) เปน็ ตน้

เอกสารอา้ งอิง

สริ นิ ดา โสภณอรณุ โชติ. (2560). พูดจนี ทีละคา (พิมพ์ครัง้ ที่ 1). กรุงเทพฯ. : ด่านสุทธาการพมิ พ์
หลายเซงิ ฮวา. (2564). ภาษาจีนพนื้ ฐาน 1 (พมิ พค์ ร้งั ที่ 1). กรุงเทพฯ. สมาคมส่งเสริมเทคโนโลยี

(ไทย- ญ่ปี ุน่ )
เหยิน จง่ิ เหวิน. (2559). ภาษาจนี ระดบั ต้น 1 ฉบบั ปรับปรงุ (พมิ พค์ ร้ังที่ 9). กรงุ เทพฯ : ซีเอด็ ยูเคช่นั .