ในฮ่องกง เล่มที่ 13

ในฮ่องกง เล่มท่ี 13
ผูเ้ ขยี น ReadingNerdWan

บทท่ี 26

วันต่อมา เวลา 04:00 น.
"ถ้ามากนั ครบแล้วกข็ ึน้ เคร่อื งเถอะครบั "
เซธาเนียลเห็นสภาพแต่ละคนทดี่ ูง่วงนอน
จงึ พาขนึ้ นเคร่อื งบนิ สว่ นตวั เพ่ือไปฮอ่ งกง
"ง่วงนอนชะมัด" นทีบน่ โดนปลกุ ต้ังแต่ตหี น่ึง
ฝมี อื มอื อรหนั ต์ของสายฟ้าที่ตบทีเดียว
หน้านทตี อนน้เี ป็นรอยมอื ข้ึนมาเลยทีเดียว

นทีกบั สายฟ้าหาข้ออ้างดว้ ยการบอกแม่นางว่าอยากหยุดไปเ
ทย่ี วต่างประเทศ ตอนแรกแมน่ างบน่ แต่พอพอ่ ของนทถี าม
สายฟ้าเลยบอกไปวา่ อยากไปเที่ยวที่ฮ่องกง
พ่อของนทที าท่าเหมือนคดิ อะไรบางอย่าง
แต่สุดท้ายก็ชว่ ยพดู กบั ลกู ชายท้ังสองใหแ้ มน่ างว่าให้ลกู ๆ
ไดไ้ ปพกั ผอ่ น
เพยี งเท่าน้ีท้ังสายฟ้าและนทกี ็มาโผล่อยู่ท่สี นามบนิ เรียบร้อ
ย

ส่วนผงฝ่นุ น่ีแทบจะเรียกได้วา่ เลอื ดตาแทบกระเด็น
แมข่ องผงฝนุ่ ไมย่ อมให้ไป
ตอนนน้ั แทบเรยี กได้ว่าทะเลาะบา้ นแตก
แมข่ องเขาบ่นวา่ เจ้าลูกชายคนนีม้ กั ทาให้แม่ลาบากใจ

ทะเลาะกันไปมาจนพอ่ ของผงฝุน่ กลับมาบ้าน
แม่ของเขาจงึ คยุ กบั พอ่ พอแมเ่ ล่าใหพ้ อ่ ฟงั จบ
พ่อก็พูดแค่คาเดียวว่า...ไป
เทา่ นัน้ แหละผงฝุ่นรบี วิ่งไปกอดพอ่
และสัญญาว่าจะซ้อื ของฝากมาให้ พอกอดพ่อเสร็จ
กท็ าสหี น้าได้รบั ชัยชนะให้แมด่ ้วยรอยย้ิมสะใจ
ในขณะทแ่ี มข่ องผงฝนุ่ ได้แต่ทาสหี น้าเอือมระอาใส่เจา้ ลูกชา
ยใจสาว

"แล้วนี่คิดว่าเกรย์กบั เผิงจีจะปลอดภัยมั้ยครับ"
สายฟ้าถามเซธาเนียล
ตอนนีพ้ วกเขาไดม้ าอยบู่ นเคร่อื งบนิ สว่ นตัวสุดหรูของเซธาเ
นียลที่มักจะบนิ ไปเย่ียมทท่ี างานตา่ งๆ ในเครือเซธาเนียล

"ไมห่ รอกครบั เขาเจ้าเลห่ ก์ ว่านั้น" เซธาเนียลตอบ
"คนทีอ่ ยูเ่ บ้อื งหลังคือใครครับ" นทีถาม
เม่อื วานเขาคดิ วา่ เกรย์กับทา่ นอธิการบดีรู้ว่าเป็นใคร
ไมอ่ ย่างนั้นมันคงไมล่ กั พาตัวเพ่อื นเขาไปแบบนี้
"ซงิ ชีอี ลูกชายคนโตของแก๊งค์ซิงช"ี เซธาเนียลตอบ
ก่อนจะจบิ ชาอย่างสบายอารมณ์
มเี พียงนทกี ับสายฟ้าทช่ี ็อคไปแล้ว
"ซงิ ชีอ.ี .." สายฟ้าอ้งึ ไป
คนทล่ี ักพาตัวเพ่ือนของเขาไปเปน็ คนเดียวกับทฆ่ี า่ พอ่ แทๆ้

ของเขา
นทอี ้งึ ทีศ่ ัตรูของพอ่ คือคนทล่ี ักพาตัวเพ่ือนของเขาไป
แถมยังเปน็ ศัตรูกบั เซธาเนียลอีก
นทีหนั ไปมองสายฟ้าที่มือกาลงั สนั่
เขารู้ว่าสายฟ้ากาลงั รู้สกึ กลัวและตกใจทีก่ าลงั จะไปเจอคนที่
ฆ่าพอ่ ของเขา มเี พยี งผงฝ่นุ ที่ไม่รูจ้ กั แตอ่ ย่างใด
ทาได้แค่มองหน้าเพ่ือนท้งั สองที่มีอาการเหมอื นจะรูจ้ กั สองค
นนี้

"มีอะไรทีเ่ ราไมร่ ู้รึเปล่า" ผงฝนุ่ ถาม
"มันเปน็ เร่อื งภายในครอบครัวน่ะ" นทีบอก
น่ันหมายความว่าผงฝ่นุ อย่าเพงิ่ ถาม
เพราะกลัวว่าสายฟ้าอาจจะรบั ไมไ่ หว
"เข้าใจแล้ว เราจะไม่ถามอีก" ผงฝุ่นว่า
ดูเหมือนเร่อื งนจี้ ะซับซอ้ นพอท่ีผงฝนุ่ จะไมอ่ ยากถามอกี

"จะวา่ ไป...พวกเขาลักพาตัวเกรย์กบั เผิงจีทร่ี ถเมล์เหรอคะ"
ผงฝุ่นเปล่ียนเร่อื ง ถามถงึ เร่อื งทเ่ี พ่ือนถกู ลกั พาตัวไป

"ใชค่ รับ
ฟิลลิปส์บอกว่าเจอศพคนทเ่ี คยโดยสารรถเมล์ทป่ี า่ ไม่ไกลมา
กนัก คนแถวนั้นบอกว่ามไี มต่ ่ากว่าสิบคน" เซธาเนยี ลตอบ

"งนี้ เ่ี อง"
ตอนสายฟ้าโทรหาท้งั สองคนคงจะยังไมร่ ู้ตวั วา่ รถเมล์ไม่ปล
อดภัย
แสดงว่าพวกมนั ต้องคอยตามติดชีวิตเพ่ือนของเขามานานพ
อสมควร มนั ได้กะเวลาเอาไว้ท้งั หมดแล้ว

ผงฝุ่นปฏญิ าณกับตัวเองว่าจะต้องช่วยเพ่ือนรักออกมาให้ได้
ถึงแมว้ ่าตัวเองจะต้องเจบ็ ตัวก็ตาม…

ทางฝ่ งั ของเกรย์ที่ตอนน้เี พ่ิงต่นื ข้างๆ
เธอมีเผงิ จกี าลงั นอนหลับอยู่ เพราะกลิน่ อายชวนอาเจียน
ทาใหเ้ กรยเ์ ผลอหลับไปเม่อื ข้ึนเคร่อื งบิน
ส่วนเผิงจีเกรยค์ ดิ วา่ เธอคงเพลียจากการเดินทางและถกู ขฆู่ ่า

เกรยค์ อ่ ยๆ ลุกขึน้ ยนื เพ่อื ไม่ใหเ้ ผงิ จตี ่นื
เกรย์ทาการเดนิ สารวจรอบหอ้ ง และเลิกผ้ามา่ นท่ีหน้าต่าง
เห็นววิ ทิวทศั นเ์ ป็นน่านนา้ ขนาดใหญ่
และผืนแผน่ ดินขา้ งล่างทม่ี ีผูค้ นตา่ งทางานกนั อย่างไมร่ ู้จักเห
นด็ เหน่อื ย ขา้ งทางเตม็ ไปดว้ ยภาษาจนี
เพ่ือระบชุ ่อื ร้านปละตรอกต่างๆ
โดยมแี สงและสีชวนงดงามจากตึกต่างๆ
เกรย์รู้ได้ทนั ทวี ่าอยู่ฮอ่ งกงกันแน่นอน

เม่อื เกรย์คิดได้ดงั นัน้ จึงหนั กลบั มามองรอบหอ้ งอกี คร้งั
กอ่ นจะคิดในใจว่าห้องน้ีนา่ จะเป็นส่วนหนง่ึ ของโรงแรมดงั สั
กทีใ่ นฮอ่ งกง เกรยจ์ ึงปดิ ผ้าม่านเหมือนเดมิ
ตอนนเี้ วลากลางคนื คงไม่ใชเ่ วลาทีเ่ หมาะสมในการหนี
เพราะด้วยความที่เรายังไม่รู้ทีน่ีเปน็ ส่วนไหน
แถมกลางคนื มีแตพ่ วกท่ีอนั ตราย
ผหู้ ญงิ สองคนเอาตัวรอดไมไ่ ดแ้ น่นอน

เกรย์จงึ มาสนใจสง่ิ ของตา่ งๆ เพ่อื จดจาและเอาตัวรอด
หากพวกนั้นตอ้ งการหลอกใชเ้ ธอกบั เผิงจี
กจ็ ะไดม้ ีทางหนที ีไลเ่ ผ่อื เตรียมเอาไว้
เกรยไ์ ดเ้ ชค็ สิง่ ของในกระเป๋าจึงรูว้ า่ พวกอุปกรณส์ ่ือสารตา่ ง
ๆ ไม่ว่าจะเปน็ โทรศัพท์หรืออะไรก็แล้วแต่
ถูกนาออกไปจนหมด เหลอื เพียงแคล่ ปิ มนั หูฟัง
และขนมไวก้ นิ เล่นเท่านน้ั

พอไปดูของเผงิ จกี เ็ จอแตเ่ คร่อื งสาอาง
โชคดที มี่ นั ไม่ได้เอาทด่ี ัดขนตาของเผงิ จีไป
เกรนจ์ งึ คิดจะใชม้ นั เปน็ อาวุธ
ในกระเป๋าของเผงิ จีมเี พียงแค่นั้น
เกรยจ์ งึ เกบ็ กระเป๋าไว้ตามเดิม
ตากนั้นก็ไปสนใจขา้ วของในห้อง ในห้องไม่มอี ะไรมากนัก

แต่ก็มีส่งิ ของอานวยความสะดวกเพ่อื ผเู้ ขา้ พกั โดยเฉพาะ
ไม่ว่าจะเป็นอุปกรณ์อาบน้า ตเู้ ยน็ เปน็ ต้น

เกรย์จงึ ไปดูท่ีตู้เส้อื ผ้า เหน็ ชุดของผู้หญงิ เตม็ ไปหมด
เลยรู้วา่ น่าจะมีการเตรียมให้นาชดุ และอปุ กรณ์สาหรับผ้หู ญิ
งมาใหอ้ ยกู่ ่อนแล้ว
แสดงว่าแผนการทจ่ี ะลักพาตวั มาคงเตรียมการมาอย่างดี

เกรย์จงึ เดินกลับมาปลกุ เพ่ือนสนิททีก่ าลงั หลบั อยใู่ ห้ต่นื ข้นึ ม
า โดยใช้วิธีผลักเพ่ือนลงจากเตียง
เผิงจีมที า่ ทางง่วงงนุ เลก็ น้อย
กอ่ นจะลกุ ข้นึ จากเตียงและบิดข้ีเกียจ

"รีบไปอาบนา้ ล้างหน้าลา้ งตัวเถอะ" เกรย์บอก
"พวกเราอยู่ไหนอะ่ เกรย์" เผิงจีถาม ตายังคงปรืออยู่
"ฮ่องกง รบี ไปอาบน้า เราจะอาบต่อ"
เกรยต์ อบด้วยเสียงเรียบ
กอ่ นจะนัง่ ลงบนเตียงและทาการวางแผนไว้ในใจอย่างเงยี บ
ๆ
ไม่นานนักเผิงจีก็ออกจากห้องนา้ มา
เธอสวมชดุ เส้อื ยดื สีเทา
กางเกงยนี สข์ าสั้นระดับแคน่ ่องราคาถูกๆ
ในมอื ยังคงถอื ผ้าเช็ดตัวอยู่

"เกรย์" เผิงจีเรียกสติเพ่ือนให้ไปอาบน้า
จะได้ถามถึงเร่อื งท่ีเกดิ ข้ึนอย่างใจเย็น

"โทษที" เกรย์พูดส้นั ๆ
กอ่ นจะหยิบผ้าเช็ดตัวและเส้อื ผ้าในตู้เข้าห้องน้าไป
เผงิ จีระหว่างรอจงึ แตง่ หน้าเล่นกอ่ นนอน เพ่อื รอเกรย์

สกั พักเกรยอ์ อกมาด้วยเส้อื ยดื คอเตา่ แขนยาวสีฟา้ ออ่ นและก
างเกงขาส้นั ถึงเข่าสีดาออกมาจากหอ้ งนา้
เกรย์ไดเ้ ดนิ มานั่งขา้ งเตียง
ไม่ได้แตง่ หน้าก่อนนอนที่โตะ๊ เคร่อื งแป้งเหมือนเผงิ จี

"เกรย์ เล่ามาาาา"
เผงิ จีไดห้ ยบิ ทมี่ าสกห์ น้าสีขาวมาโปะทีห่ น้าเอาไว้
และถามเกรย์

"เอาเร่อื งอะไรล่ะ" เกรย์ถาม
ตอนนี้เกรย์พรอ้ มเลา่ ทกุ อย่างให้เพ่ือนฟงั

"คนที่เปน็ คนรา้ ยพยายามฆ่านักศึกษาหญิงปหี น่งึ เปน็ มาเฟีย
เหรอ"

"ต้องเรียกวา่ ผู้ทอี่ ยเู่ บ้ืองหลงั มากกว่านะ" เกรยบ์ อก
"ยังไงอะ่ "

"ซงิ ชอี ีได้ซ้ือตัวเพ่ือนสนทิ ของผหู้ ญิงคนนั้นให้เปน็ เก็บเธอซ
ะ เพราะเธอรู้มากเกินไป"

"อ่าหะ"
"เขาได้แอบมอบเขม็ พิษแมงกะพรุนให้เพ่ือนสนทิ คนนั้น
ซึง่ แผนกเ็ กือบจะสาเร็จ..."
"แต่เราดันช่วยชวี ิตเธอทัน..." เผิงจพี ูดตอ่ มา
"ถกู ตอ้ ง เราเจอต่างหูไข่มกุ ตกอยทู่ ่ีโต๊ะ
จึงรูว้ ่าคนที่ทาเปน็ เพ่ือนคนสนิทของเธอ
ท่ตี อนนี้ไม่ไดใ้ สต่ ่างหใู นวันตอ่ มา"
"อืมมมมม เกรย์นชี่ า่ งสงั เกตนะ"

"จากน้ันเราเอาตา่ งหูไข่มุกไปใหก้ ับเจา้ หน้าที่ท่ที าการแข่งขั
นดูวา่ ตอนทีผ่ ู้หญงิ คนนน้ั แข่งขันเธอไดใ้ สต่ ่างหูไหม
เจา้ หนา้ ทีจ่ งึ บอกว่าใส่ มีคนเดียวทใ่ี สแ่ บบน้ี"

"เดี๋ยวๆ เราตามไม่ทัน
เรามหี ลกั ฐานแล้วนวี่ ่าเพ่อื นสนิทของผหู้ ญงิ คนนัน้ ใส่
ทาไมเกรยย์ งั ต้องไปถามเจ้าหน้าทต่ี อนแข่งขนั ล่ะ
มนั เกย่ี วอะไร..."

"ต่างหไู ขม่ กุ นั่นนะ่ ...คนท่ีเป็นเจ้าของตัวจรงิ คือลลิ ลี่"
"แล้วเจ้าหน้าท่เี ขา...เราไมเ่ ขา้ ใจอ่ะเกรย์"

"ซงิ ชีอีได้ขอร้องให้ลลิ ล่คี นรักของเขามอบต่างหูไข่มุกเพ่ือติ
ดสนิ บนเพ่ือนสนทิ คนน้นั
เจา้ หน้าท่ีคนนน้ั น่ะ...บอกว่าปกติลลิ ลีม่ กั จะมาเป็นกรรมการ
การแข่งขันเพ่ือเอาไปเปรียบเทียบกบั บรษิ ัทของพอ่ ของตนเ
อง ลิลลี่ตอนแรกไมย่ อม เพราะเธอมกั จะใส่ไปไหนมาไหน
จนสุดทา้ ยเม่อื ซิงชอี ีได้ขู่ว่าจะทาใหบ้ รษิ ัทของพอ่ เธอพินาศ
เธอถึงยอมอย่างไมเ่ ต็มใจ
ตอนนนั้ เราตามหาเพ่อื นสนิทของผู้หญงิ คนนนั้ เพ่ือเคน้ หาค
วามจรงิ แต่กไ็ ปเหน็ สภาพท่ีเป็นศพยกครัวไปแล้ว"

"แล้วเกรย์ไปตามหาเพ่ือนสนิทคนน้นั ตอนไหน"
"ตอนท่ีฉันบอกว่าขอกลบั กอ่ น"
"แล้วทาไมไมบ่ อกพวกเรา"
"เรากลัวว่ามันจะอันตรายเกินไป
ตอนนั้นฉันเลยตอ้ งไปเร่ิมใหม่หลงั จากทเ่ี พ่ือนสนิทของผหู้ ญิ
งคนน้นั ตาย
ดว้ ยการทาการถามจากเพ่ือนสนทิ ของเธออกี คนหนงึ่
เพ่ือนเธอคนนนั้ บอกว่าไมเ่ คยเห็นเธอมตี า่ งหูไข่มกุ มาก่อน
บ้านของเพ่ือนสนทิ ท่ีตายมีฐานะยากจน
น่นั ทาใหฉ้ ันม่ันใจมากย่ิงขึน้ ไปอีกว่าเพ่ือนสนิทท่ีตายถูกจ้าง
วานโดยใครบางคน เม่ือไมส่ าเร็จ...ก็ส่ังเกบ็ "

"โหดรา้ ยชะมัด แล้วจากนั้นเกรย์ทายังไง"
"เราเลยตอ้ งสืบเสาะใหม่ต้ังแตเ่ ร่มิ ตน้
เพราะคนในมหาวิทยาลัยมีมากมาย
แต่กไ็ มเ่ จอคนทใ่ี ส่ตา่ งหเู ลย
เราเลยตอ้ งไลถ่ ามจากภายนอกดบู า้ ง
เพราะมนั อาจจะเกี่ยวกบั ทีเ่ หล่านกั ศึกษาหายตัวไปกบั ฆา่ ตวั
ตายต้งั แต่เร่ิมแตง่ ต้งั มหาวิทยาลัยแน่
จงึ รู้ว่าเจ้าของต่างหคู ือลิลลี่ คนรักของซิงชีอี
เจา้ หนา้ ทบี่ อกวา่ มันเปน็ ของเธอแน่นอน
น่ันย่ิงทาให้ฉนั รู้วา่ ต้องเปน็ คนที่มอี านาจมากๆ
เพราะเจ้าหน้าทีท่ ี่ทางานจัดการแขง่ ขนั ทุกปบี อกว่าปนี ีล้ ิลลี่ไ
ม่มาเปน็ กรรมการการแขง่ ขนั เหมอื นทกุ ๆ ป"ี
"โห ซับซอ้ นยิง่ กว่าโคนัน
แล้วเกรย์ไปรู้ภายนอกมาจากไหน"
"กต็ อ้ งเป็นเหล่าเซเลบทเ่ี คยอยูก่ บั พวกผู้บริหารบิก๊ ๆ
เท่านนั้ เราถงึ จะรู้ หลังจากทเ่ี รารูต้ ัวการ
เรากห็ ยุดตามสืบเพ่ืความปลอดภยั ของตัวเองและพวกเธอ
เพราะรู้ดีว่าคงแจ้งจบั ใครไม่ได้ คนร้ายตายไปแล้ว
แตแ่ ล้ว...เราก็ไปเหน็ ลิลลอ่ี ยู่กับท่านอธิการบดี"
"โห ง้นั มันกเ็ ลยทาให้เกรยส์ งสัยสนิ ะ"

"ต้องเป็นความบงั เอญิ ของเรามากกว่า
เราเลยแอบฟงั เธอคยุ โทรศพั ทใ์ นหอ้ งนา้ และอัดเสียงเอาไวส้ ่
งใหท้ ่านอธกิ ารบดีและลบคลิปเสยี งท้ิงไป
เพ่ือความปลอดภยั "

"ง้นั แสดงวา่ ...เกรย์สง่ หลักฐานเพ่ือมดั ตัวลลิ ล่ีไว้กอ่ นเหรอ"
"ประมาณนน้ั เรายอมรับว่าเพ่ิงเคยเห็นลิลล่ีครัง้ แรก

แต่ว่าผู้หญงิ ที่เจอผู้ชายเจ้าเลห่ ์เพทบุ ายอย่างท่านอธิการบดี
มีหรือที่อยากจะไม่สารภาพ
เพราะเธอกลัวอานาจของแกง๊ ซิงชียังไงล่ะ"

"แล้วคลิปเสียงนัน่ น่ะ เน้ือหาสาคัญคอื อะไร"
"เทา่ ทเี่ ราฟงั
ลลิ ลีก่ ลัววา่ ซงิ ชีอีจะสงสัยเร่อื งทเี่ ธอจะสารภาพทุกอย่างใหก้ ั
บทา่ นอธิการบดี เลยทาเป็นกาชบั
และไดพ้ ูดประมาณว่าตัวของลิลลี่เองก็มีความลบั ของอกี ฝา่
ยเหมือนกนั ใหเ้ ลกิ คยุ กันสกั พักเพ่ือความปลอดภัย"
"โหหหหหหห" เผงิ จีอ้งึ ไป มันซับซอ้ นกว่าที่คดิ เป็นไหนๆ
ย่งิ กว่าใครฆา่ ประเสริฐอีก
"รูแ้ ลว้ กท็ าเปน็ ไมร่ ู้ไวก้ อ่ น
เพราะซิงชีอเี ขารูแ้ ค่ว่าฉนั เป็นคนเดยี วทร่ี ูเ้ ร่อื งน้ี
นอกจากท่านอธิการบดีอีกคน"

ดว้ ยความปลอดภัยเกรย์ได้บอกเพ่ือนสนิทเอาไว้ก่อน
ห้องนม้ี แี ค่เฝา้ พวกเธอเอาไว้
ไม่ได้อัดวิดิโอหรอื คลิปเสียงเอาไว้แตอ่ ยา่ งใด
เกรย์รูเ้ พราะได้สารวจห้องทกุ ซอกทุกมุมไปแลว้

"เขา้ ใจแล้ว เราจะทาเป็นไม่รู้" เผงิ จตี กลง
เกรยอ์ ตุ ส่าห์เล่าให้ฟังมนั จะต้องสาคญั มาก
เกรย์ถึงไว้ใจเล่าใหเ้ ผงิ จฟี งั

"แล้วเราจะหนอี อกจากทนี่ ี่ยังไง" เผงิ จถี ามตอ่
"เวลากลางคนื คงไมเ่ หมาะกับผูห้ ญงิ อย่างเรา
เพราะเทา่ ทีเ่ รารู้
ฮอ่ งกงเป็นประเทศที่กอ่ อาชญากรรมไมผ่ ดิ กฏหมาย"
เกรย์ตอบไปตามจรงิ
"ถ้าง้ัน...เราก็ตอ้ งอยทู่ น่ี ่ยี าวๆ เลยสิ"
เผงิ จีคิดว่าอย่างน้อยกลางคืนไม่เหน็ ตัว
แต่พอเกรย์พดู แบบน้เี ธอถงึ กบั ผิดหวังหน่อยๆ
"ไม่ยาวหรอก" เกรย์บอก
กอ่ นทจ่ี ะหยบิ ของบางอยา่ งออกมาจากใตห้ มอน