Phobia's short article

hSohboiart’sarticle

Phobia’s Short Article

บทความตอไปนเี้ ปน เพย� งบทความท่ี
แตงข้�น ไมม กี ารกลา วอางหรอ� กลาว
ถึงบคุ คลใดบุคคลหนึง่ หรอ� มีการอาง
อิงจากเหตกุ ารณท ่ีเกดิ ข้น� จรง� แตอ ยาง
ใด โปรดใชว จ� ารณญาณในการอา น

เดยี๋ วจะเลาอะไรใหฟ ง� อยากฟง� หรอ� ปา ว
ถา ไมก ็ไมเ ปน ไร การไดเ ลาอะไรซักอยาง
จากคำพด� หรอ� จากประสบการณ จะจรง�
หร�อเทจ็ สดุ ทา ยแลวก็ขอใหผ ูอ า นเปนผู
ตัดสนิ ใจ เน้อื หาตอ ไปนจี้ ะเปนการนำเอา
โรคกลัวหร�ออาการโฟเบยี มาสรา งเปน
คารแ รค็ เตอรดีไซน เพ�่อนำมาเข�ยนเปน
บทความสน้ั จำนวน 6 บทดว ยกัน ท่ังน้ี
หากมขี อ ผด� พลาดประการใดก็ตามแต
ตอ งขออภัยไว ณ ทน่ี ี้

01

Chapter 01

บทของแมงมุม

02

เด๋ียววนั นี้จะเลา อะไรใหฟ �ง สวัสดฉี นั ช่ือ001เปน เร่�องราวที่
คุณจะไดอา นกอ นเรอ่� งราวอน่ื ๆตอ จากน้ีคุณคงไดอานคำ
นำหร�อคำกลาวเปด อะไรแบบนน้ั มากอ นแลว ใชไหมงั้นเรามา
เขา สูเร�อ่ งเลา กัน ในหองสี่เหลย่ี มขนาด 4x4 ตารางเมตรซ่ึง
ในไมก ่ีแผน กระเบื้องมเี พ�ยงความวา งเปลา ภายในหอ งไมม ี
แมก ระทงั่ หนาตาง มเี พย� งประตทู างเขา สีเรย� บและมเี พย� ง
แผนกระเบ้ืองสเี บสและผนงั หอ งสีขาว

03

ภายในนนั้ มเี พ�ยงตวั ตนของใครบางคนและแทนตัวของเขาคน
น้นั เปน คุณเอง ณ ตอนนค้ี ณุ อยใู นหองเปลาขนาด 4x4 ไม
มีเฟอรนิเจอร มีเพย� งคุณกับแสงไฟทส่ี าดลงมาดานบนของ
เพดาน แสงไฟสขี าวจา สอ งลงมาทำใหหองสวา งและนัน้ เปน
เพย� งอยา งเดยี วทีท่ ำใหท กุ อยางยงั คงดูปกติดเี พราะดวงตา
ของคุณยังคงมองเหน็ สงิ� ตางๆรอบตวั แมว ามนั จะวางเปลา
ในหองไมมีเสียงจากดา นนอกคุณไดยินแคเ สียงของตัวคุณ

04

เสียงหายในบางๆ และจะเกดิ อะไรข�น้ หากฉันจะขอปด ไฟใน
หอ งคุณซกั หนอ ย ถึงคณุ จะบอกวานัน่ ไมใ ชห องของคณุ ซัก
หนอ ยเพราะเปน ฉนั เองทใ่ี หค ุณจติ นาการวาคุณอยใู นน้ันนนั่
อาจจะเรย� กไดวา เปน หอ งของฉนั เองเพราะฉะนนั้

ฉนั จะขอปด ไฟซกั หนอ ย
คณุ จะโอเคไหม ?

ถึงคณุ จะบอกวาไมฉันก็ไมร หู รอกนะ ฉันเปน เพ�ยงแคตวั อักษร
ท่คี ณุ กำลงั อานอยฉู ันไมส ามารถรับรูความรูสึกของคุณได
ฉนั ทำไดแ คเ ดาใจของคุณโดยท่ีไมร ูวามันจะถูกหรอ� ผ�ดแตฉัน
ก็ยงั คงตอ งดำเนนิ เร่�องตอ ไปเพอ�่ ใหม นั ไปจนถึงชว งท่สี นกุ
ดูเหมอื นวาตอนนคี้ ุณจะรแู ลว นะวาน่อี าจไมใชเ ร่อ� งราวของ
ฉันแคค นเดยี วเพราะในน้นั มันมคี ณุ อยดู ว ย ฉะนน้ั เราไปกนั
ตอ เอาละ ฉันจะดบั ไฟแลวนะ 3 2 1

05

* พะลึบ * ฉนั รู ฉนั ทำเสียงดบั ไฟไดคอ นขา งดูตลกแตต อน
น้ีไฟดบั ลงแลวและตอนนเ้ี ราอยูดว ยกันในหองสเี่ หลี่ยมแคบๆ
กบั คณุ คณุ ยงั ไมร ูตัวหรอกเพราะฉนั ไมไดบ อกไวล ว งหนา วา
ฉันจะเขา มานี่ ง้ันเรามาเลนไลจ บั กันไหม? แนนอนคนคุมเกม
กต็ อ งเปนฉนั อยูแลวสดุ ทายคณุ ก็จะถูกจับและถูกโอบลัด
อยางแนน คุณอยากไดหร�อปาวชวงชวี ต� ที่ผานมาเคยมคี น
กอดคุณแนน ที่สุดเทา ที่จำไดตอนไหนละ

06

ขอเดาวา ตอนเดก็ ๆนะ เพราะฉนั คิดวา ตอนเด็กๆเปน ชว งท่ี
หนา กอดมากๆเลยละ เอาละฉันคิดวา เราใชเวลามาคอนขาง
มากแลวเรามาเปล่ียนบรรยากาศกันในหอ งมืดๆน่ีกันสกั กะ
หนอ ยไหม?

07

หองแคบและมดื ไมอ าจมองเหน็ ส�ิงใดทีอ่ ยภู ายในแมแ ตการ
ยกมือข�้นมาและกม หนาลงไปเล็กนอยก็ไมอ าจทำใหรูสกึ ถึง
การมอี ยขู องมือตวั เองได ความเง�ยบทเ่ี รม่� ดงั ขน้� เร�อ่ ยๆเพย� ง
แคไมม แี สงสวางทุกอยางกลับดชู ัดเจนขน้� มบี างอยางไตข�้น
มาบนตัวอยางนาประหลาดเสียงแหลมเลก็ ๆที่เบาบางแตไม
นานกร็ บั รูไดวามนั เพม�่ จำนวนข�น้ เรอ�่ ยๆ บางอยางนัน้ เรม�่
สมั ผัสกบั ผว� หนังอยางชา ๆ และไมใชแค ่1 หร�อ 2 แตม าก
กวาน้ัน สมั ผัสเบาบางแตห นาขนลกุ มากมายกำลงั คืบคลาน
ข�้นมาจนถงึ ใบหนา ทุกอยา งยวั้ เยยี้ และเพ�่มจำนวนมากข้�น
เรอ่� ยๆ เมื่อคอยๆยกแขนข�น้ อยางชา ๆทปี่ ลายนิว� กลบั สัมผัส
ไดถึงมวลทเ่ี บาบางของเสน ใยแตก ็ยากท่จี ะสะบัดออกใหหลุด
มอื ในความมืดท่ีไมรูวา แทจ รง� แลว ส�งิ ที่กำลังหอมลอ มอยู
บนตัวอยนู ัน้ คอื อะไร

08

“อยากเปด ไฟไหม ?”

09

*พะลึบ* อยากเปด หร�อไมย งั ไงผดู ำเนนิ เร่อ� งอยา งฉนั กต็ อง
เปดอยูแลว เอาละตอนนล้ี กู ๆของฉันเต็มตัวคุณไปหมดเดยี๋ ว
ฉนั จะปด พวกแกออกใหนะแตพ วกแกดูจะชอบคุณนะพวกแก
ไมท ำอันตรายหากไมไดรบั อันตรายกอนแตปกตพิ วกแกจะ
หนีซะมากกวา และเพ�อ่ อรรถรสที่มากขน�้ ตอนนีเ้ ราอยูใน
หอ งดว ยกันกจ็ รง� แตว าคุณยงั ไมเ หน็ ฉันใชไหม
“คุณอยากเหน็ ฉนั ไหม?”

10

11

Chapter 02
บทของรู
12

คณุ คงไดอา นหรอ� ไดเปนสวนหน่ึงในเรอ�่ งราวของแมงมมุ แลว
ใชไหม และตอไปคุณก็คงรูแลววา จะเจอกบั เร่�องราวของ
อะไร แตไมต อ งเปนหว งไป ฉนั ไมใชค นชา งพ�ดเหมอื นกบั
แมงมุมเพราะฉะนน้ั วางใจได บทของฉนั มีไมมากและใชเวลา
ไมน านเพย� งแตฉ ันมอี ะไรเล็กๆหนอ ยๆจะใหค ณุ ไดร บั ชมกนั
และมกี จิ กรรมเลนๆใหไดเลนเพย� งแคค ณุ ลองสแกนท่นี าจอ
ทแ่ี สดงควิ อารโคด แตยงั ไมใ ชต อนน้ี ตอนน้คี ณุ แคลองเปด
หนาถดั ๆไปเพ่�อรับชมสงิ� ท่ฉี ันอยากจะใหคณุ ดูกอ นนะ

13

14

15

16

18

สิง� เหลานี้คอื สว นหน่งึ ของฉนั
คณุ เหน็ สงิ� เหลา น้ีแลว รูส กึ อยา งไรบา ง ?
ฉนั ไมร คู ำตอบหรอก แตฉนั หวงั วา ฉนั จะไมท ำใหก ารใชชีว�ต
ของพวกคุณไมสนกุ หร�อยากข�้นนะ และถา หากคุณยงั สนใจ
กิจกรรมเล็กๆที่ฉันไดก ลาวไปขางตน อยู คณุ สามารถทจี่ ะ
สแกนท่คี ิวอารโคดเพ่�อพบกันได

19

20

Chapter 03

บทของทะเล

21

“อึดอดั ”
“หนาว”
“ลกึ ”
“เปยกชมุ ”

22

“หายใจไมออก”
“มองไมเหน็ ”
“โดดเดียว”
“อยคู นเดียว”

23

“อยูกับตัวเอง”
“รสเคม็ ”
“แสบตา”

“กล�นิ ของเกลือ”

24

“มตี ัวอะไรอยขู างใตน ้นั ”
“มันจะทำรา ยใครหร�อปา ว”

“ขอโทษนะ”

“ขอโทษ”

25

26

Chapter 04
บทของทแี่ คบ
27

สวสั ดีผอู านทกุ
ทไปา หนนใอนยนแอ้ี ตาไจมแ คบ
เปน ไร

28

มาๆเรามาตอ กัน
มเถีออะะไรใในหนคี้กณุ อ็ ทาจำจไมะ
มากหนกั หรอก

29

ฉันหมายถึงอะไร
ทน้คมีี่ ีณุไมมจะาไกดนอ ะา นแตบท
ฉันหวังวา

30

คุณจะสนุกไปกบั
บทของฉนั นะ เปน
ยงั ไงบา ง ? กบั
เร�่องราว

31

ทัง้ 3บททีผ่ า นมา
คณุ ชอบบทของ
ใครมากท่สี ดุ แต
ตอนนี้ยงั

32

ไมตอ งตอบก็ได
เพราะยงั เหลืออกี
2บทใหค ุณไดอา น
กนั อยูนะ

33

ไวอ า นครบแลว
คถอามยกมบัาตฉนัอกบ็คไดำ
ไมว า กัน เอาละ

34

เรามาเร่ม� กนั เถอะ
บทของฉันไมมี
อะไรมากอยา งที่
บอกไป

35

กอนนา นี้ มนั อาจ
จะฟ�งดนู ารำคาญ
ไปซักหนอย แต
ไมเปน ไรเพราะฉัน

36

สามารถพ�ดได แค
ในชอ งแคบๆนเี่ ทา
นนั้ ทกุ อยา งถูก
อดั แนน อยใู นน้ี

37

แเปตน ว ยางัขไา งงบนาองกตนอน้ัน
นที้ ีๆ่ คณุ กำลงั
อานบทของฉัน

38

มันกวางหร�อปา ว
มันจะกลางแคไหน
กนั นะ ฉันหวังวาจะ
ไมแ คยเหมือนกับ

39

ตการรงมนพี้นี ะน้� เทพีแ่ รคาเละ ็ก
นอยมนั ทงั้ อึดอัด
คับแคบ

40

และอดั แนน ไปหมด
แถบจะไมมชี องอา
กาศมากพอทจ่ี ะ
หายใจเลยละ

41

แตการท่ีอยใู นท่ี
แคบๆมนั อาจจะดู
เหมอื นกบั วา มัน

42

นากลวั ก็จร�ง แตก็
ใชว า มนั จะมขี อเสีย
ซะทเี ดยี ว ตอนเลน
ซอนแอบ

43

มนั กด็ มู ปี ระโยชน
เหมือนกนั นะแตถา
เขา ไปไดแ ลวทะลึ่ง
ออกไมไดน ีแ่ ยเ ลย

44

ท่งั น้ีฉนั กห็ วังวา
คณุ จะไมเ ขา ไปตดิ
อยูในทีแ่ คบๆแบบ
กลอ งนี่นะ

45

46

Chapter 05
บทของจอ งมอง
47

48

มองเหน็ หร�อปาวฉนั ไมไดถ ามวา คุณมองเห็นตวั อกั ษรท่ีคณุ
กำลังอานเหลา นห้ี รอก ที่ฉันหมายถึงคือคุณมองเห็นผคู น
รอบขา งคณุ บา งหรอ� ปาว มันอาจฟง� ดแู ดกดนั และอาจฟง�
ดเู หมือนกำลังตำหนคิ ณุ อยูแตไมใชวาเรากำลังพด� กนั เก่ียว
กบั ความหมายโดยนยั แบบนัน้ หรอก เรากำลงั จะมาพด� เร�่อง
ของการมองกันโดยตรง คุณชอบการถูกจอ งมองหรอ� ปาว
แนนอนวาสวนใหญก็คงจะไมชอบใหม ีใครมาคอยจบั ตามอง
อยตู ลอดเวลา และในทางกลับกนั คุณกช็ อบทีจ่ ะจอ งมองผู
อน่ื หร�อปาว คุณอาจจะบอกวา การจอ งมองมหี ลายรปู แบบ
ไมวาจะเปนการจอ งมองแบบพยายามมองรายละเอียดของ
คนๆหนึ่ง หร�อเปนการจอ งมองโดยการคุกคามทางสายตา
การจอมองโดยหวงั ใหอกี ฝายรบั รูและหนั มาสนใจ เปนตน

49