ย้อนยุคมาอยู่ในนิยายยุคกลาง yaoi

1

โปรยเรื่อง

ผมครสิ หนมุ่ เชือ้ ชาติองั กฤษท่ีมีความชอบในการอา่ น
หนงั สือนยิ ายวรรณกรรมยคุ กลางเป็นชีวติ จิตใจวนั ดีคืนดี
ผมดนั มาอยใู่ นนยิ ายยคุ กลางซะงนั้ แถมเป็นนยิ ายท่ีผมคดิ

วา่ เนือ้ เร่อื งบดั ซบที่สดุ แลว้ ผมจะเอาชีวติ รอดยงั ไงละ
ครบั เนีย๊ .....

2

ถึงนกั อ่าน

ขอบคุณนกั อ่านทุกท่านทีเ่ ขา้ มารับชมรับอา่ นนิยายเรื่องน้ี
ของเรานะคะเราขอบอกตามตรงเลยวา่ เรื่องน้ีเป็นเรื่องแรก

ทเี่ ราทาเป็นอบี ุค๊ และเราต้งั ใจทามากเลยค่ะ...
นิยายเร่ืองน้ีไม่มีNC+หรือมีดราม่าใดๆท้งั สิ้นขอใหน้ กั อ่าน

ไดร้ ับชมรับอา่ นอยา่ งสนุกสนานกนั นะคะ

นกั เขียน: Melody0
นกั วาด: Inari_Shiro
ติดตามนกั วาดไดท้ ่ี Twitter :@ABRAAGE_O

3

เรื่องราวท่ี1
ในรัฐเลก็ แห่งหน่ึงในประเทศองั กฤษมีร้านหนงั สืออยใู่ น
ตรอกเล็กๆในตึกที่มีมากมายท่ีกาลงั พฒั นาในร้านหนงั สือ
แห่งน้นั ยงั มีชายหนุ่มคนหน่ึงผิวสีขาวซีดราวกบั ศพสวม
แว่นท่ีหนาเตอะกาลงั เปิ ดอ่านหนงั สืออยา่ งใจจดใจจ่อจน
ไม่สนใจโลกภายนอกจะเป็ นอย่างไรเวลาผ่านไปนาน
เทา่ ไหร่....
ชายคนน้ันชื่อว่าคริสหรือก็คือผมน้นั เอง ผมคริสเป็นคน
องั กฤษที่ชอบการอ่านนิยายวรรณกรรมแนวยุคกลางแลว้
ตอนน้ีผมกาลงั เลือกหนังสือเพื่อที่จะซ้ือกลับไปอ่านอยู่
บา้ นของผม ร้านน้ีถึงจะเก่าไปหน่อยแต่มีหนงั สือหายาก
มากมายที่ไม่สามารถหาได้ในร้านท่วั ไป ผมเปิ ดหาดู
หนงั สือจนสะดุดกบั ปกนิยายเล่มหน่ึงทดี่ ูเก่าสงั เกตไดจ้ าก
สีกระดาษการเป็นสีน้าตาลและฝ่นุ ที่เกาะไปหมดดว้ ยความ
อยากรู้ผมจึงหยบิ เล่มน้นั ข้ึนมา
"เร่ืองราวขององค์กษตั ริย์วิปริต"
ผมออกเสียงอ่านช่ือหนงั สือไม่รู้ทาไมท้งั ๆท่ีไม่ใช่แนวที่
ผมชอบแต่ผมถึงอยากเอาหนงั สือเล่มน้ีเหลือเกินและก็ผม

4

ไม่ไดเ้ ปิ ดดูเน้ือหาแบบเล่มอ่ืนๆผมหยิบเจา้ หนงั สือตวั ดี
แลว้ พร้อมกบั หนงั สือเล่มอื่นแลว้ เดินไปชายวยั กลางคนที่
กาลังอ่านหนังสื ออยู่ตรงเคาน์เตอร์หน้าร้าน ชายวัย
กลางคนเงยหนา้ มองผมและส่งยิม้ ให้เล็กนอ้ ยผมยิ้มตอบ
กลบั ชายคนน้นั ไม่รอชา้ หยบิ ถุงกระดาษใส่หนงั สือใหผ้ ม
และย่ืนให้ผม ผมหยิบเงินและจ่ายให้ชายคนน้ันและเดิน
ออกจากร้านทนั ที เมื่อผมออกมาจากร้านก็เงยหน้ามอง
ทอ้ งฟ้า....
"ฮ่า...เยน็ มากแลว้ สินะแยจ่ งั เลือกหนงั สือนานเกิน"
ผมบ่นให้กบั ตวั เองนิดหน่อยแลว้ เดินไปตามทางท่ีมีคน
มากมายเดินสวนกนั ผมเดินและมองวิวไปพลางระหว่าง
ทางจนถึงบา้ นของผมบา้ นเลก็ ๆๆท่ีมีตน้ แอปเปิ้ ลตน้ ใหญ่1
ตน้ บา้ นโทนสีขาวละมุนหลังเล็กท่ีเหมาะสาหรับอยู่คน
เดียวดา้ นหนา้ มีโต๊ะเก้าอ้ีไวก้ ินขา้ วหรือพกั ผ่อนหย่อนใจ
ผมไขกุญแจและเข้าไปในบ้านวางข้าวของและทาการ
ทาอาหารม้ือเยน็ ให้กับตนเอง ผมกินอะไรท่ีเรียบง่ายไม่
เร่ืองมาก เมื่อกินขา้ วเยน็ ผมก็ลุกไปอาบน้าทาความสะอาด
ร่างกายและมานงั่ ตรงหอ้ งโถงขนาดเลก็ หยบิ หนงั สือที่ผม

5

ซ้ือมาใหม่เปิ ดอ่านเล่มแลว้ เล่มเล่าเวลาผา่ นไปนานเท่าไหร่
ผมก็ไม่รู้เช่นกนั เพราะผมจดจ่อกบั การอ่านหนงั สือที่ผม
ซ้ือมาจนมาถึงเล่มสุดทา้ ยท่ีผมหยิบแบบไม่รู้ตวั เองเช่นกนั
ผมเริ่มเปิ ดอ่านเน้ือเร่ืองเรื่อยๆๆดวงตาสีเขียวและผมสีแดง
ทหี่ ายากในองั กฤษเพราะสมยั ก่อนมีความเชื่อว่าคนพวกน้ี
เป็ นแม่มดผมท่ีไม่อยากเป็ นจุดสังเกตจึงใส่ คอนเทคเลนส์
ดวงตาของผมไล่อ่านหนงั สือเล่มและกต็ อ้ งปิ ดลงทนั ทีเม่ือ
อา่ นจบ
"อะไรกนั เน้ียใหต้ ายเถอะ..."
ผมที่หงุดหงิดกบั เน้ือเรื่องในหนังสือเลยลุกไปกินน้าเผื่อ
จะข้ึนนอน ก่อนที่ผมจะข้ึนนอนผมหันไปมองหนงั สือตวั
ดีทีท่ าผมเสียอารมณ์และพาพ่ึมกบั ตวั เอง
"นิยายห่วยแตก"
คาพดู สุดทา้ ยของผมก่อนจะปิ ดประตูแลว้ หวั ลงนอนทนั ที
หารู้ไม่ว่าเมื่อผมหลบั ตาลงแลว้ เจา้ หนงั สือตวั ดีน้ันก็ส่อง
แสงสีม่วงดาออกมาพร้อมเปิ ดหนงั สือหนา้ รูปองค์ กษตั ริย์
ข้ึนมา ดวงตาสีฟ้าราวกบั แม่น้าผมสีทองสว่างสไวใบหนา้
เรียบน่ิงใบหนา้ คมเขม้ ท่แี สดงถึงความหนุ่มแน่นพร้อมกบั

6

ชุดที่แสดงถึงความเป็ นองค์กษตั ริย์ ท้งั ดูสง่างามราวกับ
องค์เทวดามาจุติ แสงสีม่วงดายงั ส่องสว่างไสวไม่หยุด
ก่อนท่ีจะดับลงแล้วจู่ๆภายใต้ในรู ปองค์กษัตริ ย์น้ันก็
ปรากฏขอ้ ความข้ึนมาราวกบั มีเวทมนตร์
"เจา้ เป็นของขา้ โจเซฟ"

เร่ืองราวท่2ี

เหมน็ ....
ผมที่นอนอยู่ก็ต้องขมวดคิ้วข้ึนมาทนั ทีเพราะอะไรนะ
เหรอกลิ่นเหม็นสาบส่ิ งประติกูลหรื อมูลสัตว์ลอยเข้ามา
กระทบกลิ่นประสาทของผมทาให้ผมตอ้ งรีบลืมตาข้ึนมา
ทนั ทีและตอ้ งตื่นตกใจทนั ที
"ทน่ี ้ี...."
'ท่ีนไี้ ม่ใช่บ้านของผม..ทีน่ ที้ ไี่ หน'
ผมถึงกบั พูดไม่ออกสั่นกลวั ข้ึนมาทนั ทีอากาศท่ีหนาวเยน็
จนทาให้ปากของผมสั่นร่างกายสั่นสะทา้ นผมเดินไปหา
เครื่องนุ่งห่มหรือผา้ ที่ใส่มามารถ บรรเทาอาการหนาวเยน็
น้ีไดแ้ ต่กต็ อ้ งหยุดนิ่ง ถึงผมจะเป็นคนผวิ ขาวซีดราวกบั ศพ

7

แต่ก็ไม่ไดข้ าวถึงเพยี งน้ีผมมองหากระจกแต่กไ็ ม่มีลกั ษณะ
ขา้ วของราวกับอยู่ในยุคกลางยงั ไงยงั ง้นั ผมเดินหาสิ่งที่
สามารถเห็นตวั เองไดจ้ ึงเดินไปเจอถงั น้าผมชะโงกหวั ข้ึน
ไปมองก็ตอ้ งเบิกตากวา้ งแลว้ เอามือปิ ดปาก น้ีไม่ใช่ผมคน
น้ีคือใครกัน ทาไมผมถึงอยู่ในร่างน้ีแลว้ ผมอยู่ที่ไหน ผม
ต่ืนตะหนกสับสนไปหมดภายในใจผมนงั่ สงบสติอารมณ์
สักพกั ก่อนจะทาใจและหาทางกลบั บา้ นอนั ดบั แรกผมตอ้ ง
เดินสารวจและตามหาว่าเด็กคนน้ีเป็ นใครเพราะดูจาก
รูปร่างเดก็ คนน้ีน่าจะอายุ16-17ปี ผวิ ที่ขาวผดิ ปกติขนทีเ่ ป็น
สีขาวดวงตาสีแดงผมที่สีขาว ไม่ผดิ แน่เดก็ คนน้ีเป็นโรคผิว
เผือก ท่ีตวั ขาวราวกับหิมะและยงั บอบบางอ่อนแอไดง้ ่าย
และแพแ้ สงอยา่ งรุนแรงอีกท้งั การมองเห็นยงั อ่อนดอ้ ยกว่า
คนทว่ั โดยเฉพาะตอนกลางคืน เด็กคนน้ีจะมองไม่เห็นผม
หาเส้ือหรือผา้ คลุมมาคลุมร่างกายเพื่อไม่ใหเ้ ด็กคนน้ีโดน
แสงแดดมากเกินเพราะอาจจะเกิดปัญหาภายหลังได้
จากน้นั ผมออกไปขา้ งนอกและทาการสารวจ
บริเวณรอบบา้ นแห่งน้ีมีแต่ป่ าและป่ าผมหยุดนิ่งและต้งั ใจ
ฟั งเสี ย งบร ร ย า ย ก า ศที่เงี ย บส งบก ล่ิ นดิ นค ว า ม ช้ื นแ ล ะ

8

อากาศหนาวเยน็ ยงั มีเสียงน้าไหลมาแต่ไกลผมเดินไปตาม
ทางกเ็ จอกบั ถงั น้าที่วางตรงริมน้าเดก็ และเส้นทางท่ีราวกบั
มีคนเดินผา่ นมาบ่อยๆถา้ ใหเ้ ดาคงเป็ นเด็กคนน้ีที่ตกั น้าจาก
ลาธารมาไวใ้ นบา้ นของเขาผมเดินสารวจเสร็จก็เขา้ ไปใน
บา้ นแลว้ คน้ หาว่าเดก็ คนน้ีเป็นใครกนั แน่ผมร้ือขา้ วของจน
ไปเจอไดอาร่ีเล่มหน่ึงผมถึงกบั ตกใจอีกรอบเพราะถา้ น้ีคือ
ยุ ค ก ล า ง น้อ ย นัก ที่ จ ะ มี ค น อ่ า น อ อ ก เ ขี ย น ไ ด้เ ด็ ก ค น น้ ี
สามารถเขียนไดอารี่ไดแ้ สดงว่ามีความรู้พอสมควร..
ผมเปิ ดอ่านก็จึงรู้ว่าเดก็ คนน้ีช่ือโจเซฟเป็ นเด็กกาพร้าที่หา
เล้ียงตวั เองเกบ็ ของป่ าขายและมีการแอบไปเเรียนหรืออ่าน
หนงั สือในโบสถ์ร้างเน้ือจากเป็ นโบสถ์เลยมีหนงั สือเล่ม
เก่าเป็นผลพลอยไดข้ องโจเซฟท่ีไดอ้ ่านหนงั สือทุกเชา้ โจ
เซฟจะเก็บของป่ าไปขายในเมืองชนบทและกลบั มาบา้ น
ในตอนเท่ียงๆบ่าย ชีวิตประจาวนั ของเด็กคนน้ีเรียบง่าย
คลา้ ยผมยงั ไงยงั ง้นั ผมปิ ดไดอาร่ีก่อนจะมองไปรอบๆๆก็
เห็นถุงเงินขนาดเลก็ คงเป็นเงินทีเ่ ก็บของป่ าขายสินะ...
แลว้ เดก็ คนน้ีไปไหนทาไมผมถึงมาอยู่ในร่างของเดก็ คนน้ี
มี ค า ถ า ม ม า ก ม า ย ท่ี ผ ม ต้ อ ง ก า ร ค า ต อ บ มัน สั บ ส น ไ ป

9

หมดแลว้ ไม่รู้จะทายงั ไง ผมท่ีทนความกังวลและความ
สับสนตัวเองไม่ไหวจึงว่ิงออกจากบ้านพร้อมร้องไห้
ออกมาว่ิงไม่หยุดจนกระท้งั ร่างกายเหน่ือยลา้ ก็พบว่าตวั เอง
ออกมาจากบา้ นห่างไกลพอสมควรแต่ถึงอยา่ งง้นั ผมกย็ งั จา
ทางไปบา้ นไดผ้ มมองไปรอบๆๆก็มีตน้ ไมข้ นาดใหญ่ที่มี
หิมะค่อยๆตกลงมาอากาศท่ีหนาวเยน็ ทาใหผ้ มกระชบั เส้ือ
คลุมท่ีผมคลุมผิวของผมไวด้ วงตาที่อาบไปดว้ ยน้าตายงั
ไหลออกมายงั ไม่หยดุ ผมเหลือบไปเห็นโขดหินก็ปี นตวั เอง
ข้ึนไปและความคิดหน่ึงก็แล่นมาถา้ ผมตายล่ะผมจะกลบั
บา้ นไดห้ รือไม่?
ผมมองลงไปในพ้ืนท่ีเริ่ มมีหิ มะปกคลุมเพียงแค่เอาหัวลง
ไปในพ้ืนก็ตายแลว้ ผมท่ีกาลงั จะเอนหัวลงไปก็ตอ้ งสะดุง้
เพราะไดย้ ินเสียงฝี เทา้ ที่เหยยี บกบั หิมะผมหันไปตามแต่ก็
ตอ้ งน่าเจบ็ ใจเพราะดวงตาของผมกบั เบลอนิดหน่อยกแ็ หง่
สิเด็กคนน้ีเป็นโรคผวิ เผอื กการมองเห็นจะแยก่ วา่ คนทวั่ ไป
แต่มนั ไม่ใช่เวลาคิดเรื่องน้นั ผมตื่นตะหนกจึงลงจะโขดหิน
แลว้ ถอยหลงั ผมจอ้ งไปท่เี สียงน้นั ถึงดวงตาผมจะพลางมวั
แต่ผมยงั เห็นเป็นรูปร่างได้

10

"มนุษย.์ ..."
น้นั คือมนุษยห์ รือก็คือคน คนในยคุ น้ีเขาเป็ นคนยงั ไงหรือ
จะเป็นคนร้ายที่มาฆ่าแลว้ ชิงทรัพยเ์ พราะในยุคน้ีกฏหมาย
ไม่ไดร้ ุนแรงเหมือนยุคสมยั ของผม ผมไวใ้ จไม่ไดผ้ มตอ้ ง
หนีผมตอ้ งมีชีวิตรอด..ไม่รอชา้ ผมสาวเทา้ ว่ิงหนีทนั ทีโดย
ไม่ฟังเสียงใดๆๆๆ ผมวิ่งจนถึงบา้ นก่อนจะปิ ดประตูล็อค
ทกุ อยา่ งแลว้ มุดไปในเตียงร่างกายของผมสน่ั สะท่านเพราะ
ตอ้ งวง่ิ ผา่ หิมะและอากาศหนาวเยน็ บวกกบั ความหวาดกลวั
...
ผมอยากกลบั บา้ นเหลือเกินผมนอนร้องไห้จนเผลอหลบั
ไป
ทางดา้ นน้นั ...
ก็มีชายคนหน่ึงที่ถือคนั ธนูและมีดาบเหน็บอยขู่ า้ งกายยืน
น่ิงกลางหิมะสายตาทอดไปตามทางทีเ่ ดก็ หนุ่มผวิ ขาวและ
ผมสีขาวราวกบั หิมะว่ิงหนีตนไปดวงตาสีฟ้าทะเลมองจน
ไม่สามารถรู้ไดว้ ่ากาลงั คิดอนั ไดอ้ ยู่ห่อนที่ชายคนน้นั จะ
เอยปากข้ึน
"งดงามเหลือเกิน"

11

ชายคนน้นั ตกอยใู่ นภวงั ค์ความคิดอย่นู านก็มีเสียงขายคน
หน่ึงท่ีเป็นองคร์ ักษท์ กั ข้ึน
"องค์รัชทายาทอดมั พะย่ะค่ะถึงเวลาเสด็จกลบั แลว้ พะย่ะ
ค่ะ"
อดมั หนั หัวเลก็ นอ้ ยก่อนจะพยกั หนา้ แลว้ เดินหนั หลงั กลบั
ตามเหล่าองครักษแ์ ต่ถึงอยา่ งง้นั ภาพของเด็กหนุ่มหรือโจ
เซฟก็ยงั ตราตรึงในหวั อดมั ไม่หาย
อยากได้ อยากไดเ้ หลือเกิน งดงาม งดงามเหลือเกินราวกบั
นางฟ้า....
อดมั คิดในใจตลอดทางจนถึงในวงั ...
พระองค์ไม่รอชา้ สาวเทา้ กลบั เขา้ ไปในห้องพระองคก์ ่อน
จ ะ ห ยิ บ ก ร ะ ด า ษ แ ล ะ พู่ กั น ล ง มื อ ว า ด โ จ เ ซ ฟ ทัน ที เ ม่ื อ
พระองค์วาดเสร็จก็หยบิ แผน่ ใหม่แลว้ วาดอีกจนเเลว้ จนเล่า
หอ้ งพระองค์เต็มไปดว้ ยรูปของโจเซฟในกริยาบทต่างๆๆ
พระองคม์ องผลงานของพระองคก์ ่อนจะลูบไปตามรูปแลว้
พดู กบั ตวั เอง
"งดงามเหลือเกิน งดงามอะไรเช่นน้ี"

12

พระองค์พาพ่ึมกับตัวเองแลว้ ลงมือวาดรูปโจเซฟขนาด
ใหญ่ ท่มี ีลวดลายงดงามและแผน่ ใหญ่ที่สุด ในรูปน้นั มีกรง
สีทองขนาดใหญ่ท่ีสามารถขงั คนได้และภายในกรงน้ัน
มีโจเซฟที่นั่งอยู่ในน้นั พระองค์ยิม้ ออกมาอย่างเยน็ เยียบ
ก่อนจะเอามือลูบไปทีผ่ ลงานแลว้ จูบลงไปที่ภาพน้นั
"อ่า...ช่างงดงามอะไรเช่นน้ีเจา้ เป็ นใครกนั นะนางฟ้าของ
ขา้ "

เรื่องราวท่3ี

ทางดา้ นโจเซฟ

ผมลืมตาต่ืนข้ึนและเช็คข้ีตาเล็กนอ้ ยไม่รู้ตวั เลยดว้ ยซ้าว่า
ตวั ผมหลบั ไปตอนไหนรู้แต่ว่าผมกวาดกลวั การถูกฆ่าจน
มุดตวั อยใู่ นเตียงผมนงั่ นิ่งไดส้ กั เสียงทอ้ งก็ร้องข้ึนมาผมกม้
มองไปทเ่ี จา้ ทอ้ งตวั ดี...

"หิวจงั เลย"

13

ผมบ่นกบั ตัวเองก่อนจะเดินไปที่ครัวมีขนมปังแข็งก้อน
ใหญ่ ก้อ นห น่ึ งผ มเ บ๋ ป ากอ อก มา อย่า งไ ม่ ช อบน้ ี มัน แข็ง
เกินไปแลว้ ผมกินไม่ไดห้ รอกไม่คิดไม่ฝันว่าขนมปังจะ
แขง็ ไดข้ นาดน้ีผมมองหาเตาอบ ยงั ดีถึงจะเป็นบา้ นกลางป่ า
แต่ยังมี เตาอบใ ห้ผม ผมหาผ้าที่ สะอา ดๆๆชุ บน้ า
พอประมาณแลว้ นาไปคลุมเจา้ ขนมปังตวั ดีแขง็ ที่ตวั ผมคน
น้ีไม่สามารถกินไดเ้ มื่อผมวางคลุมเสร็จก็ทาการก่อกองไฟ
อนุ่ เตาผมมองไปท่เี ตาสกั พกั เพือ่ ดูวา่ ความร้อนไดท้ ่ีหรือยงั
เมื่อได้ที่แล้วผมก็นาขนมปังที่ผมคลุมด้วยผ้าชุบน้ า
พอประมาณเขา้ เตาอบแลว้ แต่ในยุคน้ีน่าจะมีความเช่ือว่า
การกินอาหารเช้าเป็ นส่ิงไม่ดีหรื อมีค่านิยมว่าคนท่ีกิน
อาหารเชา้ เป็นพวกคนจนพวกใชแ้ รงงาน แต่ก็นะครับผม
ไม่ไดส้ นใจผมจะใชช้ ีวติ แบบเดิมทีผ่ มเคยอยกู่ ารกินอาหาร
ครบ3ม้ือ เชา้ เที่ยงเยน็ เพราะมนั ดีต่อสุขภาพผมรอไดไ้ ม่
นานในท่ีสุดขนมปังกอ้ นของผมก็กลบั มานุ่มนิ่มเช่นเคย
กล่ินหอมกรุนของขนมปังทาผมเอาน้าลายไหลไปไม่นอ้ ย
ผมห่ันขนมปังพอดีท่ผี มจะกินในม้ือเชา้ จดั การหาแยม้ เพ่ือ

14

เพิ่มรสชาติและลงมือกินทนั ที ผมกินเสร็จกน็ าจานไปวาง
ทอี่ ่างลา้ งและเปลี่ยนซ้ือผา้ อาบน้าถึงในยคุ น้ีเขาจะไม่ค่อย
นิยมอาบแต่เพ่ือสุขอนามยั แลว้ ผมตอ้ งอาบ!!! ผมอาบน้า
เสร็จผมสีขาวซีดของผมก็แนบติดกบั หนา้ อากาศหนาวเยน็
เริ่มปะทะเขา้ ผิวของผม ผมจึงหาเส้ือผา้ หนาๆแต่ยงั ไม่ลืม
เจา้ ผา้ คลุมเพ่อื คลุมร่างกายไม่ให้เป็ นจุดสังเกตต่อชาวบา้ น
เวลาผมเก็บของป่ าไปขายอีกท้งั กันแสงแดดเพราะคนผิว
เผอื กพวกเขาไวต่อแสง...

ผมสะพายตะกร้าแลว้ ปิ ดบา้ นก่อนจะเก็บของป่ าเพ่ือเอาไป
ขาย นอกจากน้ีผมมีความคิดท่ีจะเขียนหนังสือเล้ียงชีพ
ตวั เองอีกงานหน่ึงผมเก็บของป่ าที่พอจะขายไดก้ ็มุ่งหน้า
ไปท่ีชนบทเพ่ือนาไปแลกเงินจากไดอาร่ี ของโจเซฟเด็ก
นอ้ ยคนน้ีจะนาไปขายให้กบั หญิงชราคนหน่ึงที่เหมือนจะ
ขายของป่ าแต่เน้นที่สมุนไพร ผมมุ่งไปท่ีร้านน้ันตาม
ไดอารี่ของโจเซฟเดินไดไ้ ม่นานผมก็เห็นปากทางการออก
จากป่ าผมว่ิงไปดว้ ยความตื่นเตน้ ยุคกลางน้ีคือยุคกลาง

15

จริ งๆด้วยเหมือนในนิ ยายที่ผมเคยอ่านเลยผมมองอย่าง
ต่ืนเตน้ ท่ีตนเองไดม้ ีโอกาสสัมผสั บรรยากาศแบบน้ีกับ
ตวั เองแลว้ ก็เดินชมรอบๆชนบท อยากเห็นจงั ว่าตวั เมืองจะ
งดงามแค่ไหนกนั นะผมคิดกบั ตวั เองเล่นๆๆและเผยรอยยมิ้
สดใสออกมา ผมจินตนาการอยา่ งชอบใจจนถึงร้านทผี่ มจะ
เอาผมเปิ ดประตูไมเ้ ขา้ ไปกล่ินอายสมุนไพรลอยกระทบ
เขา้ ที่หนา้ ของผมเมื่อมองไปรอบๆราวกบั ท่ีน้ีเป็ นบา้ นของ
แม่มดยงั ไงยงั ง้นั มีหมอ้ ตม้ ยาขนาดใหญ่ที่กาลงั เดือดปุดๆๆ
มี ขว ดโ หล ที่เ ก็บ สมุ นไ พร และ ดอ งส่ิ งต่ าง ๆมี หนังสื อ
มากมายท่ีน่าจะเก่ียวกับพ้ืนต่างๆนานาๆชนิดเป็นที่ ที่ผม
รู้สึกราวกบั อยรู่ ังแม่มดเลยสุดยอดเลย

"อา้ ว...มาแลว้ เหรอโจเซฟ"

หญิงชรากล่าวข้ึนมาอยา่ งเป็นมิตรก่อนจะหยบิ ตะกร้าขนม
มาวางไวบ้ นโต๊ะและรินน้าชาให้ผม ทาไมหญิงคนน้ีถึงใจ
ดีจงั นะผมไม่รู้ท่ีมาท่ีไปเพราะผมไม่ใช่โจเซฟผมคือคริส
และผมยงั อ่านไดอารี่ยงั ไม่หมดคงไม่รู้ว่าทาไมหญิงชรา

16

คนน้ีถึงใจดีกบั ผมแต่ท่ีแน่ๆๆผมตอ้ งทาตวั เป็ นมิตรเขา้ ไว้
...

"ครับ ผมเอาของมาขายดว้ ยครับ"

ผมพูดอย่างเขินอายแลว้ กม้ หน้ามุย้ หญิงชราเห็นผมเป็ น
อ ย่ า ง ง้ ัน ก็ ต ก ใ จ นิ ด ห น่ อ ย ก่ อ น จ ะ เ ก็ บ อ า ก า ร แ ล้ว ยิ้ม
ออ่ นโยน

"ดีจงั เลยนะพอดีฉนั อยากไดส้ มุนไพรเพิม่ อยเู่ ลยโจเซฟเอา
ไรมาขายบา้ งล่ะ" ผ

มไดย้ นิ น้าเสียงที่อ่อนโยนแลว้ การตอบรับที่จะซ้ือของกบั
ผม ผมจึงหยิบตะกร้าข้ึนมาแลว้ วางของต่างๆท่ีผมพอจะ
เอาไปขายให้ไวบ้ นโต๊ะกินขนมที่อบใหม่ๆทาให้ผมรู้สึก
อยากกินข้ึนมาแต่ก็กลวั ว่าจะโดนดุเลยกม้ หนา้ เอาของมา
วางต่อจนเสร็จ

โครกกกกกกกกกก

"0////0"

17

ผมเบิกตากวา้ งแลว้ เอามือกุมทอ้ ง ไม่นะเจา้ ทอ้ งบา้ มาร้อง
อะไรตอนน้ีนะ หญิงชราไดย้ ินเสียงท้องร้องของผมก็
หวั เราะนิดหน่อยแลว้ พลกั ขนมไปทางผมเป็ นเชิงบอกว่า
กินสิ ผมพยกั หนา้ แลว้ หยบิ ขนมมากิน

"อ้ืม! อร่อยจงั "

"น่ารักจงั เลยน๊าโจเซฟเธอกินขนมรอล่ะกนั เดี๋ยวฉนั จะเอา
เงินมาใหน้ ะ"

"ครับ"

ผมพยกั หน้าแต่อย่างน้ันเจา้ ปากน้อยๆๆของผมก็ยงั เค้ียว
ขนมตุ้ยๆๆๆส่วนมืท้ังสองข้างก็หยิบขนมช่างเป็ นคน
ตะกละเหลือเกินแต่ไม่เป็ นไรผมไม่สนเพราะมนั อร่อยไง
ล่ะขนมอร่อยจงั ...

ผมกินจนเหลือขนมไวค้ ร่ึงหน่ึงกอ็ ิ่มเสียแลว้ อิ่มชนิดท่ผี ม
ไม่ตอ้ งกินขา้ วเทยี่ งเลยล่ะ ผมหยบิ น้ามากินเพือ่ ลา้ งปากไม่

18

นานหญิงชราก็มาพร้อมยื่นถุงเงินให้ผมกบั หนังสือเล่ม
หน่ึง ผมหยบิ หนงั สืออยา่ ง งงงวยหญิงชราจึงพดู ข้ึน

"โจเซฟลองเอาไปอ่านสิ ฉนั ให้ยืมแลว้ คราวหนา้ ค่อยมา
คืนนะ"

ผมพยกั หนา้ แล้วยิม้ กวา้ งเพราะหนงั สือที่หญิงชราเอาให้
ผมมนั คือนิยายวรรณกรรมยงั ไงล่ะผมกอดหนงั สือแน่น
ก่อนจะกล่าวขอบคุณพร้อมหยบิ เงินและโคง้ หวั ลา

"ขอบคุณครับ!! ผมไปก่อนนะครับ"

"กลบั ดีๆนะโจเซฟ"

หญิงชรากล่าวอวยพรผมก่อนที่ผมจะเดินกลบั บา้ นท่ีอยู่
กลางป่ า

19

เรื่องราวท4ี่

ผมเดินตามทางที่มีคนเดินไปมาอย่างมากมายบางคนก็ขี่มา
ไม่ก็ข้ึนเกวียนในการขนของต่างๆผมเดินมองตนมากมาย
จนไม่ไดด้ ูทางจึงเดินชนกบั คนตรงหนา้ เขา้ อย่างจงั ผมลม้
ลงพ้ืนขา้ วของกระจดั จายขา้ วของท่ีมีเพียงหนงั สือนิยายท่ี
หญิงชราใหผ้ ม3-4เล่มผมกาลงั กม้ เก็บของแต่กต็ อ้ งเงยหนา้
ม อ งค นท่ี ผ ม ช นเ พ ร า ะช า ย ค นน้ ันก็ เ ก็บ หนัง สื อ ใ ห้ผ ม
เช่นกนั เขาคือใครกันนะทาไมถึงหล่ออย่างง้ีถา้ ใชค้ าพูด
ของสมยั น้ีคือทาไมสง่างามอะไรเช่นน้ีผมสีทองดวงตาสี
ฟ้าสดใสราวกับทะเลใบหน้าที่คมเข้มสมกับชายแทไ้ ม่
เหมือนกบั ผม
"ขะ..ขา้ ขอโทษทชี่ นเจา้ นะ"
ผมโคง้ หัวขอโทษทนั ทีและพยายามจะยื่นมือขอหนังสือ
จากชายคนน้นั คืนชายคนน้นั คืนหนงั สือใหผ้ มแต่โดยดี
"ไม่เป็นไรเจา้ เป็นอะไรหรือไม่"
"ไม่เป็นไร ขา้ ไม่เป็นไร...."
ผมเงยหน้าข้ึนก็ตอ้ งอุทานในใจ ทาไมเขาช่างดูดีอะไร
ขนาดน้ีถา้ เป็ นคนในยุคสมยั ก่อนของผมชายคนน้ีคงเป็ น

20

นายแบบไม่ก็ดาราดงั แน่นอนดวงตาสีฟ้าราวกบั ทอ้ งทะเล
เม่ือมองเขา้ ไปในดวงตาก็เหมือนมองไปในใตท้ อ้ งทะเลท่ี
ยากจะคน้ หาอะไรไดผ้ ิวสีขาวออกแทนหน่อยตามสไตล์
คนยคุ กลางผมสีทองสว่างงดงามราวกบั เทพบุตรลงมาเกิด
ดูจากการแต่งตวั ท่ีไม่ไดด้ ูหรูราเกินไปแต่ก็ไม่มีความมอม
แม่มเหมือนคนทาไล่ทานา ทางานหาเชา้ กินค่าคงเป็ นขุน
นางแถวชนบทไม่ก็เป็ นลูกเศรษฐีในระแวกน้ี ผมปัดฝ่ ุน
ออกจากร่างกายและฉุดใจนึกไดว้ ่าเราสองคนตอ้ งใกลก้ นั
ขนาดไหนทที่ าให้ผมสามารถมองเห็นและบรรยายหนา้ ตา
ของชายคนน้ีไดผ้ มจึงถอยหลงั ไปสามกา้ วและโคง้ หัวขอ
โทษอกี คร้ัง
"ขออภยั ทเี่ ดินชนท่าน ถา้ เช่นน้นั ขา้ ขอตวั "
ผมเดินหนีอย่างรวดเร็วเท่าที่ตวั ผมจะเดินไดอ้ ยากกลบั
บา้ นใจจะขาดอยแู่ ลว้ หลายคนคงสงสยั ว่าทาไมผมถึงทาตวั
และกิริยาไม่ดีเช่นน้นั ก็เพราะจากท่ีผมอ่านนิยายมาแค่การ
เดินชนอาจจะมีเรื่องทาให้ผมโดนทาร้ายร่างกายไดซ้ ่ึงผม
ไม่ทางที่จะสู้อะไรกบั คนพวกน้ีไดแ้ ลว้ เมื่อพวกมนั รู้ว่าผม
สู้พวกมนั ไม่ไดก้ ็จะมีคร้ังต่อๆไปและน้นั จะทาให้การใช้

21

ชีวิตของผมลาบากข้ึนกว่าเดิมเพราะฉะน้นั เล่ียงไดเ้ ลี่ยง!!
ผมสาวเทา้ หนีอย่างรวดเร็วและไม่สนใจฟังเสียงร้องของ
ชายคนทผ่ี มเดินชน
"เด๋ียวสิ เจา้ รอขา้ ก่อน"
รอให้โง่ใหเ้ จา้ ไถเงินผมนะเหรอฝันไปเถอะจากท่ีเดินเร็ว
ผมก็เปล่ียนเป็ นวิ่งและหายเขา้ ไปในฝูงคนทนั ที ผมหัน
หลงั ไปก็ไม่เห็นชายคนน้นั แลว้ ก็ถอนหายใจกบั ตวั เองและ
เดินไปนงั่ ท่ีมา้ นงั่ ที่มีรูปป้ันองคร์ าชาองคป์ ัจจุบนั อยผู่ มนบั
หนงั สือที่หญิงชรามอบให้และพลางลูบปกหนังสืออย่าง
ออ่ นโยน
"เจา้ หนีขา้ ทาไมกนั หรือวา่ เจา้ ! ทาอะไรผดิ "
ชายที่ผมพ่ึงว่ิงหนีเขากลบั กลายว่ามาน่ังขา้ งผมพร้อมเอา
นิ้วช้ีหนา้ ผม ไม่นะ! น้ีผมว่ิงเหนื่อยฟรีเหรอเนี๊ยแต่ก่อนจะ
ตกใจผมตอ้ งแกต้ วั ขอ้ กล่าวหาที่ใส่ร้ายผมเสียก่อน
"ไม่ใช่นะ!!!"
ผมเงยหนา้ และโตเ้ ถียงทนั ทสี ายตาผมเร่ิมมีการสั่นเลก็ นอ้ ย
ผมไม่ไดท้ าอะไรผิดจะกล่าวหาผมแลว้ เอาผมจบั เขา้ คุก
หรือไถเงินผมกนั นะ ร้ายกาจนกั นะ

22

"ห๊ึ! แลว้ ทาไมเจา้ ถึงหนีขา้ ถา้ เจา้ ไม่มีเหตุผลขา้ จะจบั เจา้ ส่ง
ทางการซะ"
น้นั ไงผมว่าแลว้ ไม่ไดน้ ะแบบน้ันผมก็ซวยนะสิ ผมถอน
หายใจก่อนจะพูดความจริงออกมา ถา้ พูดขนาดน้ีแลว้ ไม่
เชื่อผมก็ตอ้ งยอมรับชะตากรรมท่ีตวั เองดนั ซวย ผมท่ีไม่รู้
เจออะไรนอนอยดู่ ีๆก็ต่ืนกบั ที่ ที่ไม่รู้จกั ไหนจะพ่ึงหนีตาย
จากคนแปลกหนา้ ในป่ าแลว้ มาเดินเก็บสมุนไพรในป่ าเพื่อ
หาเงินหน้าซ้ายงั โดนคนหาเรื่องทาไมผมซวยขนาดน้ี ผม
อยากกลบั บา้ น ผมนึกในใจของตวั เองแต่ไม่รู้ทาไมดวงตา
ของผมถึงร้อนผ่าวและเร่ิ มมองไม่เห็นและในท่ี สุ ดหยด
น้าตาของผมกไ็ หลออกมาจนคนตรงหนา้ เบิกตากวา่ งและ
พยายามจะโอ๋ผมเพราะไม่อยากใหค้ นมองดู
"ขะ...ขา้ ขอโทษทาไมเจา้ ถึงร้องไห้แบบน้ันล่ะไม่เป้นไร
นะเจา้ หยดุ ร้องไหก้ ่อนเถอะ"
"ฮึก ฮึกขา้ ..ไม่ไดเ้ ป็นคนร้ายนะ..เจา้ คนใจร้าย ฮะ..ฮึกๆ"
ผมพร้ังพรูออกมาในใจ จนชายที่ฟังผมอยกู่ ็เผยยิ้มออกมา
เลก็ นอ้ ยก่อนจะยน่ื ลูกอมใหผ้ ม ลูกอมถือวา่ เป็นของหายาก
ของสมยั น้นั เพราะสมยั น้นั ยงั ไม่รู้วธิ ีการทาน้าตาลแลว้ ชาย

23

คนน้ีให้ของมีค่าขนาดน้ีกับผมได้อย่างง่ายๆถา้ ไม่เป็ น
เศรษฐีก็เป็นขุนนางแน่นอน แลว้ มีหรือผมจะไม่เอา เอาสิ
ผมรีบควา้ แลว้ เอาเขา้ ไปในอมเขา้ ไปในปากทนั ทีแต่ก็ยงั มี
เสียงสะอกึ สะอ้ืนอย.ู่ .

เร่ืองราวที่5

ผมร้องไห้อยูน่ านในที่สุดผมก็หยุดสะอึกสะอ้ืนแลว้ ผมก็
เงยหนา้ แต่ในปากของผมก็ยงั มีลูกอมปลอบใจอยู่
"เอาล่ะเม่ือเจา้ หายร้องไหแ้ ลว้ บอกขา้ ไดไ้ หมว่าเจา้ ร้องไห้
เพราะอะไรกนั "
"ผมกม้ หนา้ งุดเขา้ กบั ตวั เองกาลงั ครุ้นคิดว่าจะบอกดีไหม
หรือไม่บอกดี ถึงบอกไปก็ไมเสียหายอะไรเพราะผมกบั เขา
ก็เป็นเพียงคนแปลกหน้าผมเงยหนา้ และ พร้อมเล่าเร่ืองท่ี
ผมประสบผมเจอแต่ไม่ไดบ้ อกว่าผมเป็นคนจากท่ีอืน่ ที่ตื่น
ข้ึนมาแลว้ มายุคกลางแห่งน้ี ไม่รู้ว่าผมเล่าเรื่องต่างๆนานา
นานแค่ไหนจากท่ีทอ้ งฟ้าสดใสกเ็ ร่ิมเป็ นสีอ่อนๆทบ่ี ่งบอก
ว่าพระอาทิตยก์ าลงั ลบั ฟ้าและดวงจนั ทร์กาลงั จะฉายแสง
ผมทร่ี ู้สึกตวั ไดก้ ล็ ุกข้ึนจากมา้ นง่ั ก่อนจะกม้ หวั นิดหน่อย

24

"เยน็ ขนาดน้ีแลว้ ขา้ ขอตวั "
"ดะ..เด๋ียว"
ผมหยุดชะงกั ตามเสียงเรียกของชายคนน้นั ผมหนั หนา้ ไป
หาเขาเพราะเมื่อเร่ิ มเย็นทอ้ งฟ้าก็จะเร่ิมมืดแล้วผมที่มี
ปัญหาทางดา้ นายตาการเดินเขา้ ป่ าในยามดึกดื่นอาจจะ
ไม่ใช่ทางเลือกที่ดี ผมจึงกระวนกระวายใจเลก็ นอ้ ยแต่ก็ยงั
ใจเยน็ และรอฟังชายคนน้นั พดู
"เราจะไดเ้ จอกนั อีกหรือไม่"
"ไดเ้ จอ...ถา้ มีโอกาสเช่นน้ี"
ผมตอบกลบั ไปก่อนจะเดินมุ่งตรงไปท่ีป่ ากลบั กระท่อม
นอ้ ยของผม.. โดยไม่สนใจประโยคพูดถดั ไปของชายคน
น้นั
"ต่อให้ไม่มีโอกาส ข้าก็จะสร้างโอกาสให้เจอเจ้า นางฟ้า
ของข้า"

เช้าวนั ต่อมาผมตื่นข้ึนมากับแสงแดดท่ีรอดออกมาจาก
หนา้ ต่างผมเงยหนา้ มองทอ้ งฟ้าทีแสงอาทิตยส์ ว่างจา้ กาลงั
จะบอกผมวา่ น้ีสายมาแลว้ นะ เจา้ คนนอนตื่นสายแต่ผมหา

25

ไดส้ นใจไม่เพราะเมื่อวานผมไปเมืองแลว้ และยงั ซ้ือของ
ติดมาเล็กนอ้ ยเพราะง้นั ผมไม่จาเป็ นตอ้ งไปเก็บสมุนไพร
แต่เชา้ และเดินเขา้ เมืองแต่เชา้ ผมลุกข้ึนและทาการจดั การ
เจา้ ขนมปังกอ้ นแขง็ ๆน้ีผมทาการจดั การขนมปังใหน้ ุ่มและ
อุ่นข้ึนให้มนั ร้อนก่อนจะเดินไปท่ีสวนหลงั กระท่อมเด็ด
ผกั สลดั สองสามใบเลก็ นอ้ ยก่อนจะเดินไปหอ้ งครัวเดินหา
ขวดโหลท่ีผมหมกั ทาแยมไวใ้ ห้มีรสชาติที่เปร้ียวคลา้ ยกบั
ซอสมะเขือเทศ...
ใช่! ทาไมผมไม่ทาซอสมะเขือเทศเสียล่ะใหต้ ายเถอะผมน้ี
พลาดแลว้ ผมหงุดหงิดตวั เองนิดหน่อยก่อนจะทาเเยมใส่
ขนมปังเช่นเดิมและเอาเน้ือหมูท่ีผมซ้ือจากคนขายหมูมา
หันบางๆแลว้ เอาทอดลงกระทะทอดไม่ก่ีนาที เน้ือหมูก็มี
น้ามนั ไหลออกมาอยา่ งมากมายผมเอาน้ามนั ท่ีไดจ้ ากหมู
เทหรองลงในผา้ ดา้ ยดิบขาวลงใส่ขวด ก่อนจะจดั การเจา้
อาหารม้ือเชา้ ของผมและเม่ือผมทาอาหารเชา้ เสร็จผมตอ้ ง
ออกไปซ้ือมะเขือเทศก่อนถา้ มีเมลด็ ค่อยเอามาเพาะปลูกต่อ
ไวก้ ินในยามหน้า ผมใส่ผา้ คลุมเพื่อท่ีจะกันแสงแดดจาก
ดวงอาทิตยก์ ็แหง๋ล่ะผิวของคนผิวเผือกไม่สามารถสู้กับ

26

แดดแรงๆไดถ้ ึงแมว้ า่ มนั จะเป็นฤดูหิมะตกกต็ ามแต่มนั กย็ งั
แรงไปกบั สภาพผิวอย่างคนอย่างผมและผมก็เชค็ เงินท่ีจะ
ซ้ือของต่างๆเขา้ กระท่อมน้อยของผม เม่ือทุกอย่างเสร็จ
เรียบร้อยผมก็ทาการปิ ดบ้านหรือกระท่อมน้อยของผม
ก่อนจะเดินไปยงั เส้นทางท่ีเขา้ สู่ตวั เมืองชนบท เดินไดไ้ ม่
นานก็ถึงท่ีหมาย ผมเดินไปตามทางต่างๆเพ่ือเซาะหาร้าน
ขายมะเขือเทศถูกๆโดยส่ิงท่ีผมตอ้ งซ้ือก็จะมีมะเขือเทศ
ตะแกรงหรือกระชอนกไ็ ด้ และก็ผกั ต่างๆที่เอาไวป้ รุงและ
สุดทา้ ย น้าตาล...
แยล่ ะสิน้าตาลในยคุ น้ีถือว่าหายากมากถา้ ในยคุ ของผมละก็
ไม่เกินใจแค่หนา้ ปากซอยผมกส็ ามารถซ้ือไดแ้ ลว้ แลว้ ทีน้ี
ผมจะทาซอสมะเขือเทศไดอ้ ยา่ งไงกนั แต่ไม่ใส่กไ็ ด้ แต่มนั
จะไม่อร่อยนะสิ ขนาดอบเชยผมยงั จะซ้ือเลย ขาดแค่
น้าตาลอยา่ งเดียวผมเดินตามทางอยา่ งเศร้าใชน้ ะสิวนั น้ีผม
ต้งั ใจจะทาซอสมะเขือเทศแต่ว่าผมกลับไม่มีปัญญาซ้ือ
น้าตาลไดอ้ ะ่ ไม่ใหเ้ สียใจไดไ้ ง
ผมเดินซ้ือของต่างและตัดสินใจว่าจะทาซอสมะเขือเทศ
โดยไม่ใส่น้าตาลทราย อาจจะเอาน้าผ้ึงมาใส่แทนแต่ตอ้ ง

27

เสี่ยงโดนผ้ึงต่อยแลว้ ยิ่งฤดูหนาวมนั จะรังผ้ึงให้ผมไดท้ ี่
ไหนกนั แค่มะเขือเทศผมยงั ไม่เห็นมีใครมาวางขายเลย ผม
เดินหันหลงั กลบั เพ่ือจะตดั ใจจากการทาซอสมะเขือเทศ
ถา้ จะทาคงรอใหห้ ิมะหมดฤดูเสียก่อน..
"เจอกนั อกี แลว้ นะเจา้ คนข้ีแย"
ผมท่ีเดินหลังกลับก็กาลังจะเดินชนคนตรงหน้าแต่ดีที่
ชะงกั เทา้ ไวท้ นั และเงยหน้ามองก็พบว่าเป็ นชายหนุ่มเมื่อ
วานทีผ่ มเดินชนน้ีน่า
"ทา่ นเม่ือวานนิ"
"ใช่ แลว้ ขา้ เองแลว้ ก็ขา้ ชื่อว่า อดมั แลว้ เจา้ ล่ะช่ือว่าอะไร"
อดมั ถามผมข้ึนมาหลงั จากบอกชื่อตวั เองเสร็จ ผมก็ตอบเจา้
ตวั ทนั ที ก็แหง๋ล่ะเมื่อวานผมร้องไหง้ อแงใส่เจา้ ตวั แถมยงั
เล่าเรื่องที่ผมทุกขใ์ จมาเขาคือคนแรกที่ผมคุยดว้ ยเกี่ยวกบั
อะไรพวกน้ีเลยนะเรียกวา่ เพอ่ื นจะผดิ ไหมนะ
"ขา้ ชื่อวา่ โจเซฟนะ แลว้ ขา้ ไม่ใช่คนข้ีแยดว้ ยนะ"
อดมั หวั เราะใส่ผมนิดหน่อยก่อนจะลูบหวั ผมอยา่ งเอน็ ดูแต่
โดยรวมแลว้ อดมั น่าจะแก่กว่าผมอยู่พอสมควร เพราะร่าง
น้ีท่ีผมอยู่ อายุประมาณ15-16 ส่ วนอดัมน่ าจะ20-21

28

ประมาณน้ีกถ็ ือวา่ ห่างพอสมควรแต่เดก็ ทอี่ าย1ุ 4-15ในยคุ น้ี
ถือว่าเป็นผใู้ หญ่แลว้ เพราะง้นั ผมโตแลว้ นะไม่ใช่เดก็ นอ้ ย
แลว้
"แลว้ โจเซฟเจา้ มาทาอะไรที่น้ีหรือทาไมในตะกร้าจะถึงมี
แค่อบเชยล่ะเจา้ มาซ้ือของรึ"
ผมพยกั หน้าก่อนจะชูมือท้ังสองข้างท่ีมีตะกร้ายื่นไป
ให้อดัมแล้วทาตาออ้ นๆ และดดั เสียงนิดหน่อย ในเม่ือ
ไม่ไดอ้ ะไรแลว้ ไหนลองขอพ่อหนุ่มคนน้ีแลว้ กนั ขนาดลูก
อมยงั เอาใหผ้ มอยา่ งง่ายเลย
"มีมะเขือเทศใหข้ า้ ไหมฮบั "
อดัมชะงัดนิดหน่อยก่อนท่ีจะยิ้มออกมาแต่รอยยิ้มน้ัน
เหมือนจะยิม้ ไม่ถึงดวงตาแมแ้ ต่นอ้ ยทาไมผมรู้สึกว่าอดมั
เปล่ียนไปจนดูน่ากลวั นะแต่แวบ็ เดียวอดมั ก็ระเบิดหวั เราะ
ออกมาก่อนจะลูบหวั ผมและหยบิ ตะกร้าผมไป
"เจา้ จะเอามะเขือเทศไปทาอะไรรึโจเซฟของขา้ "
"ทาซอสมะเขือเทศนะ เจา้ รู้จกั หรือไม่"
"ซอสมะเขือเทศ??"

29

ดูท่าน่าจะไม่รู้จกั ผมจึงบอกว่าซอสมะเขือเทศรสชาติอยา่ ง
ไงและมีส่วนผสมอะไรบา้ งแลว้ เอาไวก้ ินอะไร เมื่ออดมั ฟัง
ผมพูดเสร็จก็พยกั หนา้ แมจ้ ะมีแอบขมวดคิว้ เลก็ นอ้ ยกต็ าม
"เจ้ารอข้าอยู่ตรงม้าน่ังน้ันรอขา้ สักประเดี๋ยวแล้วข้าจะ
กลบั มา"
"เจา้ หาของใหข้ า้ ไดเ้ หรออดมั "
"ไดส้ ิเพียงแค่เอยปากขอไม่วา่ อะไร-"
"ขอบคุณนะขอบคุณมากๆ"
ผมยมิ้ กวา้ งจนดวงตายีแลว้ เอามือท้งั สองขา้ งกมุ มืออดมั ไว้
โดยท่อี ดมั ยงั พูดไม่ทนั จบผมก็ว่ิงไปรอทม่ี า้ นงั่ ตามที่อดมั บ
อกผมอยา่ งดดยดีก่อนจะหนั หลงั ตะโกนบอกอดมั
"ขา้ จะรออยตู่ รงน้ีนะไม่ไปไหนแน่นอน"
อดมั ไม่พูดอะไรก่อนจะโบกมือห้ผมเล็กน้อยก่อนหลัง
กลบั ไปเพ่อื หาวตั ถุดิบใหผ้ ม ก่อนจะพม่ั พมึ กบั ตวั เอง
"ข้าสามารถหาขอได้ทุกอย่างเพียงแค่เจา้ เอยปากไม่ว่า
อะไรขา้ ก็หามาใหเ้ จา้ ไดน้ างฟ้าของขา้ .."
ก่อนทอี่ ดมั จะหายเขา้ ไปในตรอกมืด...

30

เรื่องราวท่ี6

รอไดไ้ ดส้ ักพกั อดัมก็เดินกลบั พร้อมของในตะกร้าผมที่
เต็มไปดว้ ยของต่างๆท่ีผมต้องการในการทาซอสมะเขือ
เทศเขาหามาไดจ้ ริงๆหามาไดท้ ้งั ๆที่เป็นช่วงฤดูหิมะตกเขา
เป็นใครกนั แน่ ทาไมเขาสามารถหาของพวกน้ีอยา่ งง่ายได้
ผมเร่ิมสงสัยในตวั ตนของอดมั แต่ถึงอยา่ งน้นั ผมก็ไม่ไดค้ ิด
อะไรมากผมว่ิงไปหาอดมั
"หามาไดจ้ ริงๆดว้ ยยงั สดอยเู่ ลยขอบคุณนะอดมั "
"ขา้ อยากไปบา้ นของเจา้ จงั ขา้ อยากรู้ว่าวธิ ีการทามะเขือเทศ
ทาอยา่ งไร"
อดมั พูดข้ึนก่อนจะยื่นของตะกร้าให้ผม ผมรับไวแ้ ต่ก็ตอ้ ง
จบั สองมือเพราะของในตะกร้ามนั หนกั ทาไมเจา้ ตวั ถึงถือ
อยา่ งกับว่ามนั เบาขนาดน้ีกันนะ อดมั เห็นผมถือก็แอบยิ้ม
นิดหน่อยก่อนจะดึงตกร้ากลบั คืนแลว้ ถือใหผ้ ม
"แต่บา้ นขา้ เลก็ นะเจา้ อยากไปจริงหรือ"
ผมถามย้าอีกคร้ังเพราะบา้ นของผมน้นั อยู่กลางป่ า เกรงว่า
เจา้ ตวั ท่ีไม่รู้ว่าเป็ นใครแต่ท่ีแน่ๆตอ้ งเป็ นคนรวยแน่นอน
เพราะถา้ ไม่รวยคงไม่สามารถหาของพวกน้ีได้ แลว้ การท่ี

31

เขาจะมาเดินเขา้ ไปในป่ าไปบา้ นกระท่อมนอ้ ยของผม มนั
ก็ดูยงั ไงๆ ผมจึงถามย้าเพอ่ื แน่ใจในความคิดของเขา
"ไปสิขอแค่มีเจา้ ก็พอ"
ผมมองหนา้ อดมั นิดหน่อยก่อนจะเดินนาหนา้ เจา้ ตวั
"อยา่ บน่ วา่ บา้ นขา้ ซ่อมซ่อแลว้ กนั "
อดมั ไม่พูดอะไรแต่ก็เดินตามอย่างโดยดี ผมเดินไปเรื่อย
โดยไม่รู้เลยว่าช่วงเวลามนั มืดค่าแลว้ และน้ันคือส่ิงท่ีแย่
มากสาหรับผมเพราะผมไม่สามารถมองเห็นในท่มี ืดไดท้ ุก
อย่างมืดสนิทไม่มีอะไรเลยราวกบั เป็ นคนตาบอด ผมเร่ิม
หวาดกลวั และไม่ปลอดภยั เพราะผมยงั ไม่ถึงบา้ นกระท่อม
นอ้ ยของผม
"อดมั ! อดมั ! เจา้ อยไู่ หน อดมั !!”
ผมเริ่มส่ันกลวั อากาศหนาวเยน็ ของช่วงฤดูหิมะเร่ิมปกคลุม
เพราะยง่ิ ค่ายิง่ หนาว อดมั ไดย้ ินเสียงเรียกของผมก็เดินเขา้
มาใกลแ้ นบหลงั ผมเพราะผมสัมผสั ไดไ้ ออุ่นของอดมั ผม
ควา้ แขนอดัมกอดแน่นไม่ไปไหนเหมือนเป็ นแหล่งท่ี
ปลอดภยั ท่เี ดียวของผม
"เจา้ เป็นอะไรทาไมถึงส่นั ขนาดน้ีโจเซฟของขา้ "

32

"ขะ..ขา้ กลวั ขา้ มองไม่เห็น"
"มองไม่เห็น??"
ผมพยกั หน้าก่อนจะเกาะแขนอดมั แน่นอดมั เห็นผมเป็ น
เช่นน้ีก็ควา้ ตวั ผมอุม้ ดว้ ยแขนขา้ งเดียวราวกบั อุม้ เดก็ นอ้ ย
"ทะ..ทาอะไรนะอดมั ขา้ กลวั นะ"
ผมพูดข้ึ นอย่างหว าดกลัวน้ าตาเร่ิ ม เอ่อล้นท่ีขอบ
ดวงตาอดมั เห็นผมที่จะเร่ิมร้องไห้ก็จุมพิตที่เปลือกตาของ
ผมอยา่ งเบาๆๆอยา่ งอ่อนโยน
"ไม่ตอ้ องกลวั ขา้ อยู่น้ีกบั เเจา้ ไม่ตอ้ งหวาดกลวั เจา้ มีขา้ เจา้
ไม่ไดอ้ ยตู่ วั คนเดียว"
อดมั พูดปลอบประโลมผมทาใหผ้ มหายสั่นราวปลอบเด็ก
นอ้ ยแต่ถึงอยา่ งน้นั ผมก็ยงั หวน่ั ใจอยดู่ ี
"อดมั เจา้ ทาอะไรขา้ "
ผมพูดข้ึนดว้ ยความท่ีผมมองไม่เห็นจึงไม่รู้ง่าเขาทาอะไร
แต่ทแี่ น่ๆๆเทา้ ของผมไม่แตะพ้ืน
"เจา้ มองไม่เห็นในยามกลางคืนใช่หรือไม่โจเซฟ"
"อ้ือ ใช่แลว้ แล้วเจา้ ทาอะไรข้าอดมั ทาไมเทา้ ขา้ ไม่ได้
เหยยี บพ้ืน"

33

ผมไม่รู้วา่ อดมั ทาสีหนา้ อยา่ งไรแลว้ ตอนน้ีผมอยตู่ รงไหน
แต่ท่ีผมรู้สึกไดค้ ือลมหายใจร้อนๆท่ีเป่ ารดซอกคอผมและ
ไห้ปลาร้าของผมไหนจะแรงกระชบั ที่ทาใหผ้ มรู้สึกอุ่นข้ึน
อดมั ตวั อุน่ จงั ผมพูดในใจ
"ขา้ อุม้ เจา้ เพราะกลวั วา่ เจา้ จะเดินชนอะไรต่อมิอะไร แลว้
บา้ นเจา้ อยูท่ ่ีไหนเหรอโจเซฟของขา้ " อดมั พูดข้ึนและผม
รู้สึกว่าอดมั กาลงั คลอเคลียซอกคอผมและกาลงั สูดดมเส้น
ผมสีขาวของผม ผมหยน่ ขอนิดหน่อยแต่ก็ไม่เป็ นผลจนผม
คร้านจะใส่ใจ
"อยใู่ นป่ านะตรงไปจะมีกระทอ่ มเลก็ ๆอย"ู่
อดมั ไดย้ ินก่อนจะสาวเทา้ เดิน แต่ผมไม่รู้ว่าอดมั เดินไป
ทางไหน
"ตอนน้ีดึกมากแล้วการเดินเข้าไปในป่ าอันตรายมาก
โจเซฟนอ้ ยของขา้ พกั อยู่บา้ นขา้ ก่อนดีไหมแลว้ วนั รุ่งข้ึน
เจา้ ค่อยกลบั บา้ น"
ผมเมม้ ปากเป็ นเส้นตรงเพราะสิ่งท่ีอดมั พูดน้ันเป็ นความ
จริงแต่อีกใจผมก็อยากกลบั บา้ นผมจะทาตวั เป็ นเด็กเอาแต่
ใจไม่ไดผ้ มจึงพยกั หนา้ และคล้าหาท่ียึดไม่ใหห้ งายหลงั อ

34

ดมั เห็นว่าผมกาลงั หาที่ยดึ จึงควา้ มือท้งั สองผมจุมพิตก่อน
จะเอามนั ไปคลอ้ งคอเขา้
"เกาะดีๆล่ะโจเซฟของขา้ "
ไดท้ ีแลว้ เอาใหญ่ชายคนน้ีไม่คิดไม่ฝันเลยว่าอดมั จะแอบ
กินเลก็ กินนอ้ ยไดข้ นาดน้ีแต่ผมกค็ ร้านจะขดั จืนหรือดิ้นรน
เพราะทาไปก็ไม่ไดท้ าใหอ้ ดมั หยดุ แมแ้ ต่นอ้ ย ผมไม่รู้อดมั
เดินไปท่ีไหนแลว้ เดินนานเท่าไหร่แต่ตอนน้ีผมรู้สึกง่วง
มากจนผมผลอ็ ยหลบั ไปในออ้ มกอดของอดมั
"ฝันดี นางฟ้าของขา้ "
อดัมพูดแหละจุมพิตท่ีริมฝี ปากแดงฉ่าก่อนจะเดินไปท่ี
ปราสาทของเขา...

35

เร่ืองราวที7่

#อดมั
หลงั จากท่ีขา้ ไดท้ องแววตาออดออ้ นของนางฟ้าขอ หัวใจ
ของขา้ ก็เตน้ โครมครามช่างงดงามย่งิ นกั เหมือนคราแรกที่
ข้าเจอเจา้ ในป่ าไม่มีผิดนางฟ้าของขา้ ไม่ว่าเจ้าปราถนา
อะไรขา้ จะหามาใหเ้ จา้ ไดท้ กุ อยา่ งเพยี งแค่เจา้ เอยปาก...
"ขา้ จะรอตรงน้ีนะไม่ไปไหนแน่นอน"
นางฟ้าของขา้ เอยปากตะโกนขา้ ไม่กล่าวอะไรแลว้ เดินเขา
ไปในตรอกมืด เมื่อเหล่าองครักษ์เงาเห็นขา้ อยู่ท่ีเปลี่ยวก็
โผล่หวั ข้ึนมาจากความมืด
"หามาซะ"
เพียงถอ้ ยคาส่งั นิดเดียวองครักษเ์ งากเ็ ขา้ ใจทนั ทีแลว้ หายตวั
จากความมืดไม่นานองค์ครักษเ์ หงาก็หาของสาเร็จ ก่อนที่
ขา้ จะจดั แจงของต่างๆดว้ ยรอยยมิ้ ตะกร้าของเจา้ ช่างน่ารีก
อะไรเช่นน้ีเหมือนตวั เจา้ ไม่ผิดเพ้ียนแมต้ วั เจา้ จะคลุมดว้ ย
ผา้ คลุมหนาไม่สามารถเห็นเสน้ ผมหรือผวิ กายไดท้ ่ีขาวราว
กบั หิมะและดวงตาสีแดงราวกับอญั มณีสีเลือดช่างงดงาม

36

และน่ารักอะไรเยย่ี งน้ี เมื่อขา้ จดั ของเสร็จขา้ ก็มุ่งตรงไปหา
นางฟ้าของขา้ ทนั ทีเมื่อขา้ ย่ืนของมาใหน้ างฟ้าของขา้ ก็ตา
แวววาวราวทนั ทีรอยยิ้มเผยกวา้ งแลว้ กล่าวขอบคุณขา้ ขา้
อยากอยู่กบั เจา้ เหลือเกินอยากอยู่กบั เจา้ ทุกช่วงของวินาที
อยากอยกู่ บั เจา้ ไปตราบชว่ั นิรันดร์เหลือเกินนางฟ้าของขา้
ขา้ นึกในใจก่อนจะเอยปากขอไปดูวิธีทาซอสมะเขืเทศ..
ขา้ รู้วา่ มนั เป็ นขอ้ อา้ งแต่ขา้ อยากอย่กู บั นางฟ้าของขา้ ตราบ
ทุกช่วงวินาทีน้ีขา้ ไม่อยากให้ตะวนั ตกดินเลยเพราะเหมือน
มนั กาลงั จะบอกว่า นางฟ้าของขา้ จะทงิ้ ขา้ ไปแลว้ ...
"ขา้ อยากไปบา้ นของเจา้ จงั ขา้ อยากรู้ว่าวิธีการทามะเขือเทศ
ทาอยา่ งไร"
ขา้ พูดข้ึนเหมือนนางฟ้าของขา้ มีไรอยากพูดกบั ขา้ เพราะสี
หน้าเริ่มมีความกังวล ช่างดูออกง่ายอะไรเช่นน้ีทาไม
นางฟ้าของขา้ ถึงน่ารักไดเ้ พียงน้ีกันนะน่ารักจนอยากจะ
กลืนกินลงทอ้ งเสียเลย
ไหนจะการพยายามถือตะกร้าที่เหมือนจะหนกั ไปสาหรับ
นางฟ้านอ้ ยของขา้ สินะช่างบอกบบางจนน่าขย้าใหแ้ ตกคา
มือขา้ เหลือเกิน555+

37

"แต่บา้ นขา้ เลก็ นะเจา้ อยากไปจริงหรือ"
และเเล้วนางฟ้าของขา้ ก็พูดข้ึน เจ้าคงกังวลว่าจ้าจะอยู่
ไม่ไดแ้ ละรังเกียจสินะไม่เลย ขอแค่มีเจา้ ขา้ ก็พร้อมจะอยู่
ทกุ ที่กบั เจา้ โจเซฟ ขา้ พูดในใจแต่กไ็ ม่สามารถเอย่ อะไรไป
มากกวา่ น้ี
"ไปสิขอแค่มีเจา้ กพ็ อ"
"อยา่ บ่นวา่ บา้ นขา้ ซ่อมซ่อแลว้ กนั "
นางฟ้าของขา้ พูดข้ึน ขา้ ไม่พูดอะไรเพราะนางฟ้านอ้ ยจอง
ขา้ ไดเ้ ดินนาขา้ เสียแลว้ ขา้ เดินตามอย่างว่าง่ายก่อนจะหัน
ไปมองทอ้ งฟ้า...
ทาไมช่างมืดเร็วอะไรเยี่ยงน้ี ขา้ นึกอย่างขดั ใจแต่ก็ไม่ได้
กล่าวอนั ใด
แต่เหมือนนางฟ้าของขา้ พ่ึงจะรู้เสียแลว้ วา่ ยามน้ีมนั มืดแลว้
เป็นช่วงเวลาของดวงจนั ทร์ไดโ้ ผล่ข้ึนมา ไม่ชา้ นางฟ้าของ
ขา้ เกิดอาการสั่นและเรียกหาขา้ อย่างหวาดกลัว ข้าชอบ
เหลือเกินที่นางฟ้าที่เรียกร้องหาขา้ เหมือนไม่มีผใู้ ดมีเพียง
แค่ขา้ ขา้ คนเดียวเท่าน้นั ขา้ อยากทาใหเ้ ขาอยไู่ ม่ไดโ้ ดยไม่
มีขา้ เหลือเกิน...

38

"อดมั ! อดมั ! เจา้ อยไู่ หน อดมั !!"
ขา้ เดินไปหานางฟ้าของขา้ ก่อนจะพยายามสูดดมกล่ินกาย
ของนางฟ้าของหาใหม้ ากทีส่ ุด
"เจา้ เป็นอะไรทาไมถึงสั่นขนาดน้ีโจเซฟของขา้ "
"ขะ..ขา้ กลวั ขา้ มองไม่เห็น"
"มองไม่เห็น??"
เม่ือขา้ ไดค้ าตอบขา้ ก็พอรู้แลว้ เหตุใดนางฟ้าของขา้ ถึงได้
หวาดกลวั ไดเ้ พียวน้ีท่ีแท้ โจเซฟไม่สามารถมองเห็นใน
ยามค่าคืนได้ หรืออีกอย่างเขาไม่สามารถมองเห็นในที่มืด
ไดน้ ้นั เอง ขา้ เผยรอยยมิ้ อยา่ งเยือกเยน็ ออกมาโดยไม่รู้ตวั
ดวงตาที่จอ้ งมองโจเซฟหรือนางฟ้าของขา้ อย่างหลงใหล
ทาไมเจา้ ช่างทาให้หลงรักเจา้ ไดเ้ พียงน้ีนางฟ้าของขา้ ขา้
อยากครอบครองเจ้าเหลือเกินโจเซฟ ขา้ รู้สึกดีใจยิง่ นกั ที่
ยามค่าคืนน้ีทาให้ขา้ รู้อะไรอีกอย่างหน่ึงของโจเซฟและก็
ขา้ สามารถทาใหเ้ ขาอยกู่ บั ขา้ ได้ ถึงจะช่วงคราวก็ตามแต่ขา้
ก็จะเอา ขา้ สูดดมคลอเคลียอย่าหลงใหล หอม หอมอะไร
เช่นน้ีทาไมตวั เจา้ ถึงหอมเช่นน้ีนางฟ้าของขา้ ขา้ ทาการอุม้
นางฟ้าของขา้ ให้แนบชิดกับร่างกายขา้ มากท่ีสุดอยากจะ

39

กลืนกินเจา้ ไปท้งั ตวั เลยนางฟ้าของขา้ แต่เหมือนกระทาที่
ขา้ อมุ้ นางฟ้าของขา้ ทาให้นางฟ้าของขา้ ต่ืนตะหนกเหมือน
กระต่ายนอ้ ยอยา่ งไงอยา่ งง้นั ช่างน่ารักเสียจริง...ไม่มีส่ิงใด
งดงามและน่ารักเท่ากบั นางฟ้าของข้าไดแ้ ลว้ แต่ขา้ ตอ้ ง
ยนื ยนั การคาดเดาของขา้ ใหแ้ น่ใจเสียก่อนวา่
โจเซฟไม่สามารถมองเห็นในยามกลางคืนได้
"เจา้ มองไม่เห็นในยามกลางคืนใช่หรือไม่โจเซฟ"
"อ้ือ ใช่แลว้ แลว้ เจ้าทาอะไรข้าอดัมทาไมเท้าข้าไม่ได้
เหยยี บพ้ืน"
เม่ือขา้ ไดค้ าตอบขา้ ก็ยิ้มกวา้ งทนั ทีเพราะน้นั จะทาให้ขา้
สามารถทาให้โจเซฟอยู่กับขา้ ไดย้ งั ไงล่ะ ขา้ สูดดมกล่ิน
กลายและจูบไปท่ีซอกคอของโจเซฟอยา่ งอ่อนโยนก่อนจะ
พูดกล่อมให้นางฟ้าของขา้ ไปอย่างโดยดีและไม่ขดั ขืน ขา้
ตอ้ งทาใหโ้ จเซฟไวใ้ จขา้ และเชื่อใจขา้ เมื่อถึงเวลาน้นั ขา้ จะ
ครอบครองเขาทุกๆอย่างๆต่อให้กกั ขงั เขาขา้ ก็ยอมขอแค่
ใหน้ างฟ้าของขา้ อยเู่ คียงขา้ ไปตลอดกาล

40

"ตอนน้ีดึกมากแล้วการเดินเข้าไปในป่ าอันตรายมาก
โจเซฟนอ้ ยของขา้ พกั อยู่บา้ นขา้ ก่อนดีไหมแลว้ วนั รุ่งข้ึน
เจา้ ค่อยกลบั บา้ น"
แต่เหมือนโจเซฟจะไม่อยากไปนิดหน่อยแต่สุดทา้ ยก็ยอม
ไปอยา่ งโดยดี โจเซฟพยายามหาท่ยี ดึ เกาะขา้ จึงควา้ มือและ
จุมพิตเขา้ อยา่ งออ่ นโยนก่อนจะเอามือท้งั สองขา้ งน้นั คลอ้ ง
คอขา้ ไว้ มือเจา้ บอบางนกั ขา้ ไม่อยากใหม้ ือเจา้ มีบาดแผล
อะไรเลยนางฟ้าของขา้
"เกาะดีๆล่ะโจเซฟของขา้ "
ขา้ เดินทางดว้ ยเทา้ กระชบั ออ้ มกอดอย่างแน่นเพื่อที่จะได้
ใกลช้ ิดนางฟ้าของขา้ มากที่สุดและขา้ ก็เดินไดส้ ักพกั ก็เห็น
วา่ นางฟ้าของขา้ น้นั ไดผ้ ล็อยหลบั ไปเสียแลว้ ขา้ จูบลงไปท่ี
หนา้ ผาและริมฝี ปากอยา่ งอ่อนโยนก่อนจะบอกฝันดีนางฟ้า
ทหี่ ลบั ในออ้ มแขนของขา้ แมโ้ จเซฟจะไม่ไดย้ นิ ก็ตาม และ
ข้าก็หยุดเดินเหมือนเหล่าองค์รักษ์เหงาจะรู้หน้าที่จึง
ปรากฏตัวข้ึนต่อหน้าข้าไม่มีคาพูดใดหรื อคาถามใดๆ
ท้งั สิ้นที่จะเอยจากขา้ เพราะวา่ พวกมนั รู้อยแู่ ลว้ วา่ เด็กคนที่

41

อยู่ในออ้ มกอดขา้ คือใครและมนั ก็รู้ตวั ว่าควรปกป้องเด็ก
คนน้ีไม่ใหม้ ีภยั อนั ตรายใดๆท้งั สิ้น
"ไปปราสาทเลก็ ทาใหท้ ี่น้นั มืดสนิทอยา่ งใหม้ ีแสงใดๆแม้
กระท้งั แสงอาทิตยเ์ ลด็ ลอดออกมาเดด็ ขาด"
เม่ือเหล่าองคร์ ักษเ์ หงารับทราบคาส่ังกห็ ายไปกบั เงามืดขา้
มองดูทอ้ งฟ้าที่เหมือนหิมะจะเริ่มตกไม่ไดก้ ารเสียแลว้ ถา้
เดินทางชา้ กว่าน้ีนางฟ้าของขา้ ตอ้ งหนาวตายแน่ๆ
"ไม่ตอ้ งห่วงนะโจเซฟของขา้ ขา้ จะพาเจา้ มาอยใู่ นปราสาท
ของขา้ แน่นอน เพราะว่าข้ารักเจ้าอยา่ งไรล่ะนางฟ้าของขา้ "

เร่ืองราวท8่ี

ไม่นานขา้ ก็พานางฟ้าของขา้ ถึงปราสาทเล็ก ปราสาทแห่ง
น้ีอยู่ห่างจากราชวงั ใหญ่และตาหนกั เล็กๆต่าง อย่างไกล
พอสมควรเลยทีเดียวและที่น้ีเหมาะท่ีจะพานางฟ้าของขา้
พกั ผ่อน เพราะขา้ สามารถควบคุมอะไรไดง้ ่ายและผูค้ นก็
ไม่เดินมาแถวน้ี ขา้ หาไดใ้ ส่ใจคาปากจากพวกเหล่าคนใช้
ขุนนางเพราะพวกมนั ต่างกซ็ ุบซิบนินทาว่าขา้ น้นั วปิ ริต อยู่

42

แลว้ เมื่อขา้ ถึงหน้าปราสาทก็มีเหล่าคนใชเ้ พียงแค่3-4คน
ทีม่ ายนื รอตอ้ นรับ ขา้ มองสารวจรอบๆกพ็ ่ึงพอใจอยา่ งมาก
เพราะท่ีแห่งน้ีมืดตามท่ีข้าต้องการ ข้าเดินผ่านคนใช้
เหล่าน้นั อยา่ งไม่สนใจสายตาสงสยั และใคร่รู้ว่าคนในออ้ ม
แขนขา้ คือผใู้ ด แลว้ เหตุใดถึงตอ้ งทาให้ทุกอย่างมืดสนิท
ดว้ ยแต่พวกมนั รู้ตวั ดีว่าไม่ควรเอ่ยปากถามอะไรแลว้ เก็บ
ความสงสัยน้ีต่อไป ฟุบ...

เสียงวางร่างบางของนางฟ้าของขา้ ไวบ้ นเตียงนอนขนาด
ใหญ่และแน่นอนทกุ อย่างมืดสนิทและเงียบมากไม่มีส่ิงใด
รบกวนเหมือนวา่ นางฟ้าของขา้ จะรู้สึกตวั จึงลุกข้ึนมา ขา้ ท่ี
สามารถมองเห็นในความมืดไดเ้ พราะดวงตาเร่ิมชินกับ
ความมืดแต่อีกคนไม่สามารถมองเห็นได้ ใช่โจเซฟมองไม่
เห็นไม่ว่าขา้ จะทาอะไรหรือทาส่ิงใดนางฟ้าของขา้ ก็มอง
ไม่เห็น

" อดมั อดมั เจา้ อยไู่ หน..."

"....."

43

"อดมั !! "

"....."

ไร้เสียงตอบรับ และแน่นอนขา้ อย่ขู า้ งๆเตียงนางฟ้าของขา้
เพียงแต่ขา้ รู้สึกดีใจและต้ืนเตน้ ยิ่งนักเมื่อนางฟ้าของข้า
เรียกหาขา้ และเริ่มหวาดกลวั เมื่อไม่มีข้า ข้าอยากทาให้
นางฟ้าของขา้ ตอ้ งการขา้ อย่ไู ม่ไดถ้ า้ ไม่มีขา้ และเหมือน
ความคิดน้นั กเ็ ป็นจริง เม่ือโจเซฟไม่ไดร้ ับการตอบรับจาก
ขา้ ร่างกายเจา้ ตวั ก็เริ่มสั่นเพราะความหวาดกลัวและเร่ิม
กวาดมือมองไปรอบๆ

"เตียง... "

"...."

ขา้ มองทุกการกระทาอยอู่ ยา่ งเงียบๆๆไม่ไหวติ่งและมองดู
อีกคนจะทายงั ไงต่อข้ายิ้มออกมาอย่างหน้าหวาดกลัว
รอยยมิ้ เยน็ เผยออกมาดวงตาท่ีฉายแววหลงใหลและหลุ่ม
หลงเผยออกมา ขา้ ไม่เคยมีความสุขอะไรเช่นน้ีมานานแค่

44

ไหนกนั นะ ขา้ ช่างรักเจา้ เหลือเกินนางฟ้าของขา้ ขา้ จะทา
ให้เจ้าเป็ นของข้าและต้องการขา้ ขาดข้าไม่ได้เอาล่ะ...
นางฟ้าของขา้ มาเล่นกนั เถอะ:) . . .
#โจเซฟ
ฟุบ...
ผมรู้สึกตวั ว่าผมโดนว่างจากอะไรบางอย่างท่ีนุ่มๆ ผมลืม
ตาข้ึน กพ็ บกบั ความมืดมิดเช่นเคย ผมจึงเรียกคนท่ผี มไวใ้ จ
ณ ตอนน้ีนะ
"อดมั อดมั เจา้ อยไู่ หน..."
"....."
"อดมั !! "
"....."

45

ไร้เสี ยงตอบรับไม่มีใครตอบรับผมเลยใจผมเริ่ มไม่ดีและ
เร่ิมกระวนกระวายในเมื่อผมมองไม่เห็นก็ตอ้ งรู้ว่าตวั เอง
อยทู่ ่ีไหน..

และผมกร็ ู้ไดว้ ่า ผมอยเู่ ตียงแน่นอน

"เตียง... "

"...."

ผมพยายามจะพาตัวเองลุกออกจากเตียงผมนอนไม่ได้
หรอกผมไม่ไวใ้ จท่ีน้ีและผมไม่รู้ว่าอดมั อย่ไู หนแลว้ ผมอยู่
ที่ไหน..

ผมลุกจากเตียงแต่แลว้ ก็โดนแรงกระชากจากที่ไหนไม่รู้
กอดผมอยา่ งแน่นราวจนร่างผมแทบแตกเป็นเสี่ยงๆ

"โอย๊ !! ใครนะ!!!!!!"

"..."

46

ผมตะโกนออกมาและตะเกียดตะก่ายออกจากออ้ มกอดน้ี
และก็ยงั ไร้เสี ยงตอบรับเช่นเคยใครกันอดัมเหรอถ้า
เป็นอดมั ทาไมไม่ตอบรับล่ะเขาคือใครกนั ผมไม่สามารถ
หลุดออกจากออ้ มกอดน้ีได้ ผมขดั ขืนเท่าท่ีตวั ผมจะทาได้
แต่แลว้ ก็ไม่เป็นผล จากกอดก็กลายเป็นการสูดดูม

"ออกไปนะ!!! ใครก็ไดช้ ่วยดว้ ย!!!!"

ผมขดั ขืนสุดแรงเทา่ ที่จะทาไดแ้ ต่แลว้ กไ็ ม่มีใครเลย

อดมั อดมั อยไู่ หน

ในใจผมกรีดร้อง ถา้ ผมไม่รีบออกไปตอนน้ีผมตอ้ งโดน
ขืนใจแน่ๆๆๆ ผมตดั สินใจใชแ้ รงท้งั หมดกระทืบเขา้ ไปที่
เทา้ แต่ก็ไม่มีเสียงใดๆเลยแต่ท่ีผมรู้สึกไดค้ ือ...

ออ้ มแขนแกร่งน้นั ปล่อยผมแลว้ ผมวง่ิ หนีท้งั ๆทีต่ วั ผม....

มองไม่เห็น และน้นั ทาให้ผมสะดุดลม้ และผมไม่รู้ผมลม้
อะไรผมกระแทกอะไรบางร่ างกายผมเจ็บไปหมดผม
ร้องไหอ้ อกมาดว้ ยความหวาดกลวั

47

"อดมั อดมั อยไู่ หนช่วยดว้ ย....."

เรื่องราวท9ี่

ผมร้องเรียกคนที่ผมไวใ้ จมากที่สุดอดมั ผมไม่รู้ว่าเขาอยู่
ไหนทิ้งผมไวท้ ี่ไหนตอนน้ีผมอยู่ไหนแลว้ ส่ิงท่ีผมเจอคือ
ใคร เขาจะทาอะไรผมทุกอยา่ งมนั สับสนไม่เขา้ ใจ ภายใน
ใจผมวา้ วุ่นและไม่มีสติอยกู่ บั ตวั ผมยอมรับวา่ ตวั ผมตอนน้ี
หวาดกลวั
" อดมั !! อดมั อยไู่ หน อดมั ฮือๆๆๆๆ"
ผมกรี๊ดร้องเรียกอดมั จากน้นั ไม่นานผมก็ไดย้ นิ เสียงฝี เทา้
ดงั ข้ึน ดงั ข้ึนผมหันไปมองตามเสียงฝี เทา้ แต่กลบั ไม่เห็น
อะไรเลยนอกจากความมืด ผมเริ่มน้ าตาไหลกับความ
หวาดกลวั และเจบ็ ไปหมดตามร่างกาย น้ีผมจะตอ้ งตายใน
ท่ีแห่งน้ีเหรอ หรืออดมั เอาผมไปขายไปเป็นทาสบาเรอให้
เหล่าขุนนาง จากความหวาดกลวั ก็สุ่มไปดว้ ยความโกรธ
และเคียดแคน้ แต่แลว้ ทุกอย่างก็ตอ้ งเปล่ียนไปเพราะเสียง
ฝีเทา้ เม่ือก้ี คืออดมั
"โจเซฟทาไมเจา้ ถึงอยตู่ รงน้ี ร้องไหท้ าไมโจเซฟของขา้ "

48

ผมเมื่อไดย้ ินเสียงโจเซฟก็ยน่ื มือออกมาท่ามกลางความมืด
มิดหมายจะควา้ ออ้ มกอดของอดมั แลว้ มนั ก็เป็ นดงั่ หวงั อ
ดมั โอบกอดผมและลูบหวั ผมอยา่ งอ่อนโยนราวกบั ปลอบ
ประโลมเด็กน้อยที่ตื่นกลวั ผมจากท่ีร้องไห้อย่างหนักก็
ค่อยหายและเปล่ียนเป็นสะอึกสะอ้นื ทนั ที ผมไม่สามารถรู้
ไดว้ ่าอดมั ทาหน้าตาเช่นไรแต่คงจะทาหน้ากงั วลแน่ๆ แต่
หารู้ไม่ว่าความจริงแลว้ อดมั แสยมิ้ อยา่ งดีใจที่ทกุ อยา่ งกาลงั
จะเขา้ ที่เขา้ ทางที่เขากาลงั วางไว้ โจเซฟตอ้ งขาดเขาไม่ได้
นางฟ้าของขา้
"อดมั เจา้ ไปไหน เจา้ หายไปไหน ทาไมขา้ เรียกเจา้ ทาไมเจา้
ไม่มาแลว้ ท่นี ้ีทไ่ี หน"
ผมถามในส่ิงที่คา้ งคาใจแต่ถึงอย่างน้ันผมก็ไม่ผลกั ออ้ ม
กอดน้นั กลบั กนั ผมกอดอดมั แน่ อดมั ไม่วา่ อะไรก็โอบกอด
ผมและอุม้ ผม ผมไม่รู้ว่าอดัมจะพาผมไปไหนทุกอย่าง
รอบตวั ผมมนั มืดมิดมนั ทาให้ผมรู้สึกหวาดกลวั ต่อส่ิงต่างๆ
ท่มี องไม่เห็นยกเวน้ ....
อดมั

49

"ขา้ ลงไปจดั เตรียมให้เจา้ ยามเจา้ จะไดไ้ ม่ตอ้ งหิว แลว้ โจ
เซฟทาไมเจา้ ถึงออกมาอยขู่ า้ งนอกล่ะรู้ไหมว่า มนั อนั ตราย
"
"ขะ..ขา้ รู้ แต่ว่าขา้ โดนทาร้ายมีคนกระชากขา้ และกอดขา้
จนขา้ เจบ็ ไปหมด ขา้ ตกใจและกลวั เรียกหรือถามใครกไ็ ม่
มีใครตอบรับ ขา้ กลวั เลย..."
" หนีออกมา "
ผมพยกั หน้ารับอย่างไม่โต้เถียงใดๆ อดมั ไม่กล่าวอะไร
หลงั จากเห็นผมเงียบ เขาวางผมไวท้ ่ีเตียงและน้นั ทาให้ผม
นึกถึงเหตุการณ์ทผี่ มเจอ ผมเริ่มส่ันและหันซา้ ยหนั ขวาก็มี
แต่ความมืดมิด ความกลวั เร่ิมครอบงาจิตใจผม ไม่กี่อึดใจ
ผมกเ็ รียกอดมั และผมมน่ั ใจวา่ โจเซฟอยกู่ บั ผม
"อดมั .."
"....."
ไม่มีเสียงตอบรับเหมือนคร้ังท่ีแลว้ ไม่นะ ผมเร่ิมใจไม่อยู่
กบั เน้ือกบั ตวั เมื่อไม่ไดย้ นิ เสียงตอบรับของอดมั
"อดมั !!!!"

50

ผมตะโกนเรี ยกอย่างสุ ดเสี ยงและคล้ าหาอย่างหวาดกลวั
จู่ๆก็มีเสียงหัวเราะออกมาอย่างบา้ คลัง่ และน้ันทาให้ผม
ตกใจจนทาไรไม่ถูกท้งั กลวั และระแวง มองไม่เห็นสิ่งใด
เลยนอกความมือมิดผมเริ่มจะร้องไหอ้ กี คร้ัง
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า"
"ขา้ อยนู่ ้ี โจเซฟของขา้ ชูว้ ....ไม่ร้องๆๆ"
เม่ือผมไม่ไดย้ ินเสียงอดมั อย่างทนั ทีโดยไม่สนใจว่าตวั เอง
จะตกเตียงใดๆท้งั น้นั แต่เหมือนอดมั จะควา้ ตวั ไดท้ นั และ
น้นั ทาใหผ้ มอยใู่ นออ้ มกอดแกร่งของอดมั อกี คร้ัง
"อยา่ ทงิ้ ขา้ ไปไหนเลยนะ"
ผมพูดข้ึนอย่างหวาดกลวั และร่างกายส่ันสะทา้ นทุกอยา่ ง
ตอนน้ีมีแค่อดมั ที่ผม...พ่งึ ได้ ผมมีแค่เขา ในตอนน้ี
"ไดส้ ิ ขา้ ไม่ทงิ้ เจา้ ไปไหนเพราะโจเซฟเป็นของขา้ "
อดมั พูดข้ึนถึงผมจะไม่เขา้ ใจความหมายท่ีแทจ้ ริงของผม
แต่ผมเลือกที่จะเงียบและรับรู้ถึงการสัมผสั ท่มี ือของอดมั ท่ี
กาลงั ลูบหวั ใบหนา้ ท่ีกาลงั สูดดมร่างกายผมอยา่ งหลงใหล
ต่อใหผ้ มขดั ขืนแค่ไหนอดมั กไ็ ม่ไดเ้ ลิกการกระทาน้นั ...