รายงาน นิทานรูเมาะกีตอจังหวะปัตตานี จัดทำ โดย นายจเร เล่งกูล เลขที่19 นายพีรพัฒน์ สุจสวัสดิ์ เลขที่38 รายงานฉบับนี้เป็นส่วนหนึ่งของวิชาภาษาไทย ภาคเรียนที่2 โรงเรียนส่งเสริมวิทยามูลนิธิ ปีการคึกษา2567 เสนอ ครูนางสาวรุซลิม นิยมเดชา
คำ นำ รายงานเล่มนี้จัดทำ ขึ้นเพื่อเป็นส่วนหนึ่งของรายวิชา ภาษาไทยชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๔/๑ เพื่อให้ได้ศึกษาหาความรู้ในเรื่องรูเมาะกีีตอจังหวัดปัตตานีและได้ศึกษาอย่าเข้าใจเพืี่อเป็นประโยชน์กับการเรียน จัดทำ หวังว่ารายงานเล่มนี้จะเป็นประโยชน์กับผู้อ่านหรือ นักเรียนที่กำ ลังหาข้อมูลเรื่องนี้อยู่หากมีข้อแนะนำ หรือข้อผิดพลาดประการใดผู้จัดทำ ขอน้อมรับไว้และขออภัยมาณที่นี้ด้วย ผู้จัดทำ นาย จเร เล่งกูล และสมาชิกในกลุ่ม 5ก.พ 2567
สารบัญ เรื่อ รื่ ง หน้าคำ นำ สารบัญ ก ข เนื้อหารูเหมาะกีตอ เรื่ยงราวรูเหมาะดีตอ เรื่องเล่ารูเหมาะดีตอ ประวัติเรื่องรูเมาะกีตอ 1234
เนื้อหารูเหมาะกีตอ ปัตตานีเป็นจังหวัดทางภาคใต้ของไทย ที่อุดมสมบูรณ์ ไปด้วยทรัพยากรธรรมชาติมากมายหลายสิบแห่งไม่ว่า จะเป็นน้ำ ตก โบราณสถาน โบราณวัตถุ ปูชนียบุคคลและ ที่ขาดไม่ได้นั่นคือท้องทะเลและชายหาด สีขาวที่เป็น เอกลักษณ์ของฝั่งอ่าวไทย ท้องทะเลที่นี่ไม่ได้เป็นแค่ สถานที่ท่องเที่ยวที่ใช้พักผ่อนหย่อนใจแต่เป็นแหล่งทำ มาหากินของชาวบ้านที่อาศัยตามริมฝั่งคลอง อีกทั้งเป็น แหล่งประกอบอาชีพของชาวบ้านที่ถูกขนานนามใน อาชีพว่า “ชาวประมง”
เรื่ยงราวรูเหมาะดีตอ ให้นิทานนำ ทาง ชมรมตาดีกาตำ บลป่าไร่ อำ เภอแม่ลาน จังหวัดปัตตานี มองเห็นประโยชน์จากสิ่งนี้ จึงให้นิทาน นำ ทางไปสู่การสร้างสรรค์สังคมที่ดีงาม ผ่านการอ่าน การเล่าจากรุ่นสู่รุ่น “โครงการรักการอ่านผ่านนิทาน ตำ นานชุมชนสู่ผู้เรียนในศูนย์ตาดีกา” จึงเกิดขึ้น โดย เริ่มจากการรับฟังความคิดเห็นของผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง หลายฝ่าย เช่น ผู้นำ ชุมชน, ผู้นำ ศาสนา, ครูตาดีกา และ สมาชิกชมรมตาดีกา ซึ่งมีความตั้งใจที่จะเชื่อมโยง ตำ นานท้องถิ่น และภูมิปัญญาของผู้เฒ่าผู้แก่ในชุมชน ไว้ในคราวเดียวกัน รวมทั้งบันทึกไว้เป็นลายลักษณ์ อักษรทั้งภาษาไทย และภาษามลายูเพื่อเป็นร่องรอยทาง ประวัติศาสตร์ และเพื่อการดำ รงอยู่ของหลักฐานทาง ประวัติศาสตร์ชุมชนภายใต้อัตลักษณ์ มุ่งหมายให้เป็น ปัจจัยในการสร้างการเรียนรู้ และพัฒนาทักษะความคิด สร้างจิตวิญญาณ รวมทั้งทักษะทางภาษาให้แก่นักเรียน ของศูนย์ตาดีกา
เรื่องเล่ารูเหมาะดีตอ เล่านิทาน เล่านิทาน..ภาพเด็กๆ ส่งเสียงเจื้อยแจ้วรุมล้อมปู่ ย่า ตา ยาย ออดอ้อนให้เล่านิทานให้ฟัง เป็นภาพชินตา ในครอบครัว คงไม่มีใครปฏิเสธว่า ความบันเทิงที่หาได้ ง่ายที่สุดในบ้าน คือ การฟังนิทาน และนิทานส่วนใหญ่มักเกิดจากการบอกเล่า ซ้ำ แล้วซ้ำ เล่า ผ่านตามกาลเวลา เนื้อเรื่อง เนื้อหา ตัวละครแปรเปลี่ยนไปตามลักษณะทาง กายภาพ และสังคมถิ่นนั้นๆ ซึ่งบทบาทของนิทาน นอกจากจะเป็นแหล่งบันเทิงที่ไม่ต้องซื้อหา ได้ความสนุกตื่นเต้น ได้ความรู้ สร้างความคิด และประโยชน์ที่จับต้อง ไม่ได้อีกมากมายแล้ว สิ่งที่นิทานยังให้ได้อีกประการหนึ่งคือ การสร้างสรรค์สังคม ที่งดงาม เพราะตอนจบของ นิทานส่วนใหญ่คือ “นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า..” รู้ว่าอะไรดี อะไรไม่ดี อะไรทำ แล้วดี อะไรทำ แล้วเกิดโทษ ทั้งต่อ ตนเอง และผู้อื่น
ประวัติเรื่องรูเมาะกีตอ กว่าจะมีวันนี้ การเดินทางของโครงการฯ นับแต่วันเริ่ม ต้นจนมาถึงวันนี้ สะท้อนให้เห็นความร่วมมือ และความ ตั้งใจของครูตาดีกาทุกคน ได้ทำ ในสิ่งที่ไม่เคยทำ มาก่อนเช่น การสืบค้นหาตำ นาน ที่ไม่เคยรู้ว่ามี, การกล้าออกมา หัดเล่านิทานพร้อมท่าทางประกอบต่อหน้าสาธารณชน, การวาดการ์ตูนที่ใช้เวลาเพียง ๑ วัน ๑ คืน กับอีก ๓ ชั่วโมง ผลิตผลงานที่นำ ไปใช้ประกอบนิทานได้จริง เป็นต้น การดำ เนินการโครงการฯ นี้ นอกจากจะช่วยส่ง เสริมการเรียนรู้ของเด็ก ๆ และสร้างความตระหนักต่อ คุณค่าของผู้อาวุโส รวมทั้งสามารถส่งผลต่อการสร้าง “ภูมิคุ้มกัน” ต่อการรับรู้ข้อมูลข่าวสารที่บิดเบือนต่าง ๆ ได้เป็นอย่างดีแล้ว ยังสะท้อนให้เห็นถึงการยอมรับวิถี ชุมชนของคนรุ่นใหม่ที่จะสามารถนำ ทางไปสู่จิตใจที่รัก ถิ่นฐานบ้านเกิดตนเอง และร่วมมือร่วมใจสร้างสันติสุข ให้เกิดขึ้นในชุมชนอย่างยั่งยืนต่อไป
บรรณานุกรม พีรพัฒน์ สุขสวัสดิ์ ภาษาไทย ครั้งที่2 รูเมาะกีตอสำ นัก พิมพ์ 2567 ปัตตานี