libra HBD

ครั้งหนึ่งผมเคยมองเห็นเขาจากที่ตรงนี้ ตรงที่ผมยืนอยู่ มันไม่ได้ไกลดั่งคำที่เขาเคยบอกกับผมเอาไว้เลยสักนิด เพียงแค่เอื้อมมือออก
ไปข้างหน้า เราก็จะได้พบกัน
ผมยังจำรอยยิ้มตอนนั้นครั้งแรกที่เราเจอกันได้ดี มันไม่ใช่รอยยิ้มกว้างแต่เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นมาก ๆ สำหรับผม ใบหน้านั้นเต็มไปด้วย
ความสุขที่เอ่อล้นจนเผื่อแผ่ไปถึงคนอื่น ผมไม่ได้อิจฉาเลยนะถ้าใครจะได้เห็นมัน เพราะผมมั่นใจมากว่ามีผมที่ได้รับมากกว่าใคร

"มานั่งตรงนี้อีกแล้ว อย่าบอกนะว่ามานั่งดูดาวน่ะ นี่ดึกมากแล้วนะ"
"ก็มันสวยนี่นา อีกอย่างยังจำได้ไม่หมดเลยว่าบนนั้นมีดาวชื่อว่าอะไรบ้าง"
"จำได้หมดก็เกินไปละ"
"อย่างน้อยก็จำที่พี่สอนได้อยู่นะ แค่วันนี้อยากมาจำเพิ่มทำเท่านั้นเอง"
“อืม จำไว้เยอะ ๆ ก็ดี วันไหนไม่ว่างมาสอนจะได้ดูเป็น”
“ได้ไงกันล่ะ พี่ต้องมาสอนทุกครั้งสิ แบบนี้จะคุยกับใครเล่า”
“ฮ่า ๆ ๆ เด็กน้อยเอ้ย โตได้แล้วนะเราน่ะ”

“แล้วทำไมวันนี้ยังไม่มานะ รู้ไหมว่ามันสำคัญแค่ไหน” ขาเล็กเตะก้อนหินไปข้างหน้าเพื่อระบายความรู้สึกขุ่นมัวของตัวเองออกไป ไม่รู้
เหมือนกันว่าอะไรมันกวนอยู่ข้างใน รู้แต่ว่าความรู้สึกตอนนี้ไม่นิ่งนัก
เสื้อยืดสีขาวแขนสั้นตัวบางดูสะอาดตาแต่เหมือนจะไม่เข้ากับสภาพอากาศในเวลาเกือบจะห้าทุ่มของวันนี้เท่าไหร่ ท้องฟ้าแม้จะปลอด
โปร่งมองเห็นกลุ่มดาวพากันอวดแสงระยิบระยับ แต่กลับดูเศร้าหมองจนคนที่กำลังย่อตัวนั่งลงหดหู่ใจ
“เลยวันนี้ไปก็ไม่ต้องมาแล้วนะ” ใบหน้าขาวตอนนี้เริ่มแดงระเรื่อเพราะความโกรธปนไปกับความน้อยใจ ดวงตาคู่สวยที่เคยประกายไม่
ต่างไปจากดาวบนท้องฟ้ามีหยาดน้ำตาเอ่อจนล้นไหลเลอะแก้มสวย มือเล็กยกขึ้นปาดเบา ๆ ก่อนจะเริ่มร้องไห้หนักขึ้นไปอีก

อยากให้อยู่ด้วยกันในวันสำคัญ
แค่นี้เอง...แค่เท่านี้เอง

“รู้ไหมว่ากลุ่มดาวตุลหน้าตาเป็นยังไง”
“...”
“ไหนตอบคำถามได้หรือเปล่า”
“...” ตัวเล็กของเขายังคงทำหน้านิ่งไม่หันไปมองเสียงอันคุ้นเคยที่เคยได้ยิน คำพูดเมื่อครู่มันทำให้ใจชื้นขึ้นมาก็จริงอยู่ แต่มันยังไม่
เพียงพอกับความรู้สึกที่เสียไป
"โกรธที่มาช้า หรือกลัวว่าจะไม่มากันแน่นะ"
"มาช้าแล้วยังมาพูดแบบนี้อีกเหรอ พี่รู้ไหมว่าผมรอพี่กี่ชั่วโมงแล้ว"
"อืม...สาม หรือว่าสี่"
"ยังจะพูดเล่นอีก"
"หันทางนั้นจะเห็นกลุ่มดาวตุลเหรอ ไม่หันไปทางนี้ล่ะ" เขาเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน คืนนี้เป็นคืนพิเศษของตัวเล็ก เป็นวันที่นัดกัน
มาดูกลุ่มดาวตุลที่ขอเอาไว้ว่าจะดูวันนี้
"ปกติแสงมันก็น้อยอยู่แล้วนะ ถ้าไม่ตั้งใจมองดี ๆ ก็จะหาไม่เจอ มันไม่มีดาวฤกษ์สว่าง"
"เพราะแบบนี้พี่ถึงมองผมไม่เห็นใช่ไหม"
"..."
"กลุ่มดาวตุลอยู่ระหว่างกลุ่มดาวหญิงสาวและกลุ่มดาวแมงป่อง ถ้าหันไปทางนั้นแล้วมองดี ๆ ก็จะเห็น แต่แสงน้อยอย่างที่พี่บอกนั่น
แหละ คืนนี้ก็คงไม่เห็นมัน เพราะงั้นก็อย่าเสียเวลาเลยครับ…"
"ถึงแสงมันจะน้อย ก็ใช่ว่าเราจะหาแสงให้มันไม่ได้นิ จริงไหม” มือหนายื่นออกมาข้างหน้าพร้อมกับเค้กก้อนเล็กพอดีมือ หน้าตาของมัน
ประดับไปด้วยดวงดาวสีสันพาสเทลแต่ที่เด่นชัดที่สุดคือกลุ่มดาวตุลถูกล้อมรอบด้วยเทียนจำนวนสี่เล่ม
“คิดว่าลืมหรือเปล่า”
“...”
“ของบางอย่างแม้ว่ามันจะสำคัญมากแค่ไหน มันก็ไม่จำเป็นจะต้องมองเห็นได้ด้วยตา...เหมือนหัวใจดวงนี้” จิ้มนิ้วเรียวไปที่อกข้างซ้าย
ของคนตรงหน้า ปากบางขยับยิ้มมุมปาก ใช้มือข้างหนึ่งเช็ดคราบน้ำตาออกให้แผ่วเบา
“พี่”
“เป่าเค้กสิ ดาวตุลของพี่”
“...”
“สุขสันต์วันเกิดนะ ชอบหรือเปล่า”
“อื้อ...ชอบ ชอบเป็นดาวตุลของพี่ แต่ปีหน้าไม่เอาแบบนี้แล้วนะ” ดาวตุลน้อยยิ้มกว้างเป่าเค้กก้อนเล็กก่อนจะโผเข้ากอดพี่ดาวแพะทะเล
แน่น ซบหน้าลงที่อกแกร่ง
“โอเค เจ้าดาวตุล จุ๊บ”

“ขอบคุณนะ ที่เคยอยู่ด้วยกัน :) เจ้าดาวตุล สุขสันต์วันเกิด”

---เรื่องเล่าจากกลุ่มดาวคนยิงธนู---