บุรุษรัตติกาล

เม่ือถงึ เวลากลางคืน
หนา้ ทขี่ อง
“บรุ ษุ รัตตกิ าล”
ก็เรม่ิ ต้นข้นึ
จะมีใครเลา่ ท่ีเข้าใจ
เจตนารมณ์ของพวกเขา
หรอื มีเพียงแสงจนั ทร์
ท่ีมองเห็น...

เรือ่ งสนั้ เรือ่ งแรกของ “เงาในมมุ มดื ”

บุรุษรัตติกาล
-เงาในมุมมืด-
ดึกสงัด ณ ส่ีแยกไฟแดงในตัวเมือง โดยปกติแล้วช่วงเวลาน้ีคือช่วงเวลาท่ีใครหลายคนนอนหลับ
พักผ่อนอย่างสบายใจภายในบ้าน หรือไม่ก็ไปเที่ยวสังสรรค์กับเพ่ือนฝูงตามผับบาร์ แล้วเมาหมดสภาพ
กลับมาในตอนเช้า แต่มีคนกลุ่มหนึ่งที่ยังยืนอยู่ตรงส่ีแยกไฟแดงไม่ไปไหน พวกเขาล้วนแต่งกาย
ด้วยเครื่องแบบ สวมหมวกสีขาวคล้ายหมวกวิศวกร และมีสัญลักษณ์ที่บ่งบอกความเป็นพวกเดียวกันได้ดี
นั่นก็คือ ปลอกแขนสีขาว อีกท้ังยังสวมเส้ือสะท้อนแสงสีเขียวแสดงสถานภาพของพวกเขาได้อย่างชัดเจน
กลางถนนมปี า้ ยสามเหลี่ยมท่ีมีไฟสีแดงหมุนเพื่อบ่งบอกว่าพวกเขากาลังปฏิบัติหน้าที่ บุคคลเหล่าน้ีเป็นใคร
และทาไมคนบางกลมุ่ ถึงไดห้ วาดกลวั ยง่ิ นกั …

23:50 น.
“ตง๊ิ ”
เสยี งแจ้งเตือนข้อความในเฟซบุ๊กทาใหฉ้ ันสะดุ้งตื่น
"ใครกันนะท่ีส่งข้อความมาในเวลานี้" ฉันคิดในใจ พลางควานหาโทรศัพท์มือถืออย่างทุลักทุเล แสงจาก
หนา้ จอสวา่ งจ้าจนต้องหลบั ตาปี๋ ฉันขย้ีตาสองสามคร้ังแล้วเปิดกล่องข้อความ ช่ือผู้ใช้ที่คุ้นเคยทาให้การมองเห็น
ของฉันชัดเจนขึ้นมาในทันที

Suppachai ได้ส่งวิดโี อ

"เขาส่งวิดีโออะไรมาป่านน้ี?" ฉันกดเข้าไปดูข้อความที่เขาส่งมา เป็นวิดีโอที่เขากาลังเดินออกจากประตู
บ้าน หยบิ หมวกสขี าวออกมาสวมแล้วมองหน้าจอ

"อยา่ นอนดึกนะ เดี๋ยวผมไปทางานกอ่ น ดแู ลตัวเองดว้ ย ผมเป็นห่วง รกั นะ…อย่านอนดึกนะครบั "
เขาสง่ จูบกอ่ นทว่ี ดิ ีโอจะจบลง

ฉันเผลอย้ิมให้กับวิดีโอในมือถือ น้าเสียงท่ีดูอบอุ่น แสดงออกว่าเป็นห่วงอย่างชัดเจน น่ีขนาดตัวเขาจะ
ไปทางานนะ ยังเป็นห่วงคนอื่น ฉันส่ายหน้าเบาๆ ฉันต่างหากท่ีต้องเป็นห่วงเขา ทางานดึกดื่นเส่ียงอันตราย
แค่ไหน คิดแลว้ ใจหวิวๆ ทุกครั้ง

“ตัง้ ใจทางานนะคะ ดแู ลตัวเองดๆี ดว้ ยนะ” ฉันพมิ พข์ ้อความตอบกลับเขาไป
“ครับ นอนได้แล้ว ราตรีสวัสดิ์ พรุ่งน้ีเจอกัน” เขาตอบกลับมาอีกคร้ัง พร้อมส่งอิโมจิหัวใจดวงใหญ่
สีแดงสามดวง

ฉันเก็บมือถือแล้วล้มตัวลงนอน นึกถึงเขาอีกคร้ัง ทาไมต้องไปทางานกลางดึกด้วย งานนี้สาคัญมากเลย
หรือไง สวัสดิการดี หรือรายได้เยอะ เปล่ียนงานได้ไหม อย่างน้ีไม่ไหวนะ กลางวันเรียน กลางคืนทางานกลับมา
ร่งุ เช้า จะเอาเวลาที่ไหนพกั ผอ่ น ฉันละเป็นหว่ งเขาจรงิ ๆ

บรุ ษุ รัตตกิ าล 1

ในช่วงพักเที่ยง หลังจากเรียนวิชาภาคเช้าเสร็จแล้ว ฉันก็รีบมาท่ีโรงอาหาร มายืนอยู่ตรงบันไดทางเข้า
ซ่ึงเป็นจุดนัดพบของเราสองคน ฉันจะรอให้เขาเรียนเสร็จก่อนแล้วค่อยไปกินข้าวด้วยกัน บรรยากาศใน
โรงอาหารวันน้ีค่อนขา้ งคึกคัก แทบไมม่ โี ตะ๊ ว่างให้เหลอื แตน่ นั่ ไมใ่ ชป่ ัญหาสาหรบั ฉัน

“นิ” เสียงเรียกชื่อฉันดังขึ้น ฉันหันไปตามเสียง...เขากาลังข้ามถนนมาหาฉัน ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่
สวมชดุ นักศกึ ษาขาวสะอาด ใสแ่ ว่นกรอบหนา ไว้หนวดเคราเล็กน้อย โบกมือหยอยๆ สง่ รอยยมิ้ มาแต่ไกล

“โอค๊ ฉนั กาลงั นึกถงึ คณุ อยู่พอดีเลย”
“ขอโทษนะท่ีมาช้า พอดีว่าต้องไปส่งอาจารย์ท่ีห้องพักน่ะ เรารีบไปหาที่น่ังกันเถอะ ผมหิวจะแย่
อยู่แลว้ ”
“จา้ ”

หลังจากรับประทานอาหารเท่ียงเสร็จแล้ว เราสองคนก็มานั่งพักผ่อนที่ศาลาริมน้า ลมพัดเย็นสบาย
มแี มกไมร้ ่มรื่นดี ฉนั มักชวนเขามานง่ั ที่นี่เสมอ

“โอ๊ค ฉันมีเร่ืองอยากคุยกับคุณ เรื่องเม่ือคืนน่ะ” ฉันเริ่มเปิดประเด็นสนทนา เขามองหน้าฉัน สีหน้างง
เล็กน้อย ก่อนท่ีจะพยกั หนา้ เหมอื นจะเข้าใจเจตนาในสงิ่ ที่ฉนั พดู

“ออ๋ งานที่ผมทาเมือ่ คนื ใชไ่ หม”
“ใช่ งานท่ีคุณทา มันคืองานอะไรเหรอ ทาไมต้องไปทาดึกๆ ด่ืนๆ แบบน้ันด้วย คุณเพ่ิงมาทางานนี้
ใช่ไหม หรือยังไง ก่อนหนา้ นฉ้ี ันก็ไม่เคยเห็น แล้วงานนี้อันตรายไหม ขากลับจะกลับยังไง โจรจะฉกชิงวิ่งราวไหม
หากคณุ ถกู ฆา่ ฉนั จะทาอย่างไร...”
“เดีย๋ วๆ ใจเย็นๆ นิ” เขาพูดแทรกข้ึนมา ฉนั นิง่ ไป
“คุณน่ะคิดมากเกินไปแล้ว... ใช่ ผมทางานกลางดึก และงานนี้ก็เสี่ยงด้วย มันคืองานท่ีต้องใช้ความ
อดทนสูงมาก แตม่ ันเปน็ มากกว่างาน เพราะมันคอื หนา้ ที่”
“หนา้ ท?ี่ ตกลงคณุ ทางานอะไรคะ โอค๊ ”
“เอาอย่างน้ีละกัน ตอนน้ีผมขอไม่บอกคุณว่าผมทางานอะไร ผมจะให้คุณรู้ด้วยตัวเอง...คืนนี้ผมจะ
พาคณุ ไปดงู านที่ผมทากัน!”

เขาพาฉันมาท่ีบ้าน ซง่ึ เป็นเรือ่ งปกติทฉี่ ันจะมาแวะเวียนท่ีบ้านของเขาต้ังแต่คบหาดูใจกันมาหลายเดือน
แต่ครั้งนิพิเศษกว่าทุกครั้ง เพราะฉันจะได้นอนพักค้างคืนที่น่ี ซึ่งคุณแม่ของเขาก็อนุญาต แถมต้อนรับฉัน
เป็นอยา่ งดี คุณพอ่ เองก็เช่นกัน

“นเ่ี ป็นผู้หญิงคนแรกเลยนะ ท่ีแม่อนุญาตให้ค้างคืนได้ สาวๆ คนอ่ืนน่ะ แม่ให้ฉันพาออกจากบ้านตั้งแต่
ช่ัวโมงแรกเสียด้วยซา้ เธอควรดีใจนะไอ้อ้วน”

เขาขยี้หัวฉันเบาๆ แล้วชว่ ยถือกระเป๋าเส้ือผ้าเขา้ ไปในห้องนอน

บุรุษรตั ติกาล 2

“โอ๊ค พานอ้ งมากนิ ข้าวสิลกู ” เสยี งคณุ แม่ดังมาจากในครวั
“ครบั แม”่

หลงั จากที่รับประทานอาหารเย็นเสร็จแล้ว ฉันกับคุณแม่นั่งคุยกัน ปล่อยให้เขารดน้าต้นไม้อยู่นอกบ้าน
ตอนนี้หกโมงเย็นแล้ว ท้องฟ้าเริ่มมืด ฉันคุยกับแม่เสร็จก็เข้าไปในห้องนอน ความเหนื่อยล้าจากการเรียนท้ังวัน
ประกอบกับความอ่ิมทาให้ฉันเผลอหลบั ไปตั้งแตต่ อนไหนกไ็ มร่ ู้...

20:20 น.
“นิ ตน่ื ได้แลว้ วนั นีเ้ ขานัดสามทุ่มนะ...”
“นิ ต่ืนเร็ว เด๋ียวแต่งตัวไม่ทันอกี ...”
“นิ ตนื่ ...”
“ตน่ื ไดแ้ ล้ว ไอ้อ้วน!”
“หืม” ฉันลืมตาขึน้ มาอยา่ งงนุ งง เห็นเขานงั่ อยขู่ ้างฉนั ตอนนี้เขาสวมชุดเคร่ืองแบบสีกากีเหมือนเมื่อคืน
ไมม่ ีผดิ ฉันรีบลุกข้นึ ไปอาบนา้ แตง่ ตวั เมือ่ จัดการตัวเองเรียบรอ้ ยแลว้ กร็ ีบมาชว่ ยเขาแต่งเคร่ืองแบบต่อ เขาบอก
ให้ฉันหยิบปลอกแขนเล็กๆ สีขาว มาติดท่ีแขนด้านขวา และติดวิทยุส่ือสารไว้บริเวณบ่า ต่อมาก็ให้หาเส้ือกั๊ก
สะท้อนแสงสีเขียวซ่ึงแขวนอยู่หลายตัว เพราะว่าคุณพ่อของเขาก็ทางานนี้ด้วย แต่ท่านไปที่ทางานต้ังแต่สองทุ่ม
เขาบอกว่าท่านมักจะไปกอ่ นเวลาเสมอ เพราะในอดีตทา่ นเคยเปน็ ทหาร ความมรี ะเบยี บวนิ ยั จึงติดตวั มาตลอด

“ชว่ ยหยิบปืนใหผ้ มหนอ่ ย อยใู่ นลน้ิ ชักนะ่ ” เขาพูดในขณะท่ีผกู เชอื กรองเท้าคอมแบทอยู่
“ปืนเหรอ...ฉัน ฉันไม่กล้า”
“ไม่ตอ้ งกลวั ผมล็อกไว้แล้ว คณุ แคห่ ยบิ มาใหผ้ ม ที่เหลือผมจดั การเอง”

ฉันหยิบปืนข้ึนมา น่ีเป็นคร้ังแรกที่จับอาวุธอันทรงพลังท่ีสามารถทาลายชีวิตคนได้ มือฉันส่ันจนเขา
หลุดขา เขารับปืนแล้วเหน็บไว้ท่ีเอวอย่างรวดเร็ว หยิบไฟฉาย นกหวีด และกระบองไฟสีแดงส้มใส่ไว้ใต้เบาะรถ
แล้วลอ็ กประตบู ้านเรยี บรอ้ ย

“เก็บนี่ไว้นะ เผ่ือมีเหตุอะไรจะได้เอาไว้ป้องกันตัว” เขาส่งมีดพับขนาดเล็ก และเส้ือแจ็กเก็ตสีดาท่ีมี
อักษร Police ให้ฉัน ตอนน้ีเขาสวมหมวกสีขาวมีตราแผ่นดินด้านหน้า สวมถุงมือท้ังสองข้าง รวมไปถึงใส่
หนา้ กากสดี าจนไม่เห็นอะไรนอกจากดวงตา

“แหม ใสห่ น้ากากเสียจนจาไม่ได้เลยนะ ดนี ะท่ีคนื น้ีคณุ ไม่ใส่แว่น ไม่งั้นคงตลกน่าดู” ฉนั พดู ตดิ ตลก

เขาถอยรถจักรยานยนต์ออกจากบ้าน สตาร์ทรถแล้วเปิดสวิตช์ไฟ ไฟสีแดงและสีน้าเงินรอบๆ ตัวรถ
กระพริบเป็นจงั หวะ จนทาให้ฉนั รสู้ กึ ตาลาย

บรุ ษุ รตั ตกิ าล 3

“นีค่ ือไฟฉุกเฉนิ เปิดเพื่อให้รู้ว่ากาลังปฏิบัติหน้าท่ี เวลาไล่รถผู้ท่ีทาความผิด คนอ่ืนที่เห็นจะได้หลีกทาง
ให้เพอ่ื ความสะดวก” เขาบอก

“ทุกอย่างพรอ้ มแล้ว เราไปปฏิบัตหิ น้าทก่ี นั เถอะ”

21:00 น.
เขาพาฉันมาที่สถานีตารวจภูธรประจาจังหวัด บรรยากาศท่ีน่ีดูเงียบ แต่บริเวณด้านหลังยังคงคึกคัก
เขาขบั รถออ้ มไปด้านหลงั สถานี มาจอดหนา้ อาคารที่ตารวจยนื คุยกนั เต็มไปหมด

“ที่น่ีคือที่ทางานของผม ศูนย์จราจร” เขาช้ีไปที่ป้ายหน้าอาคาร เขียนคาว่า “ศูนย์จราจร” เด่นมา
แต่ไกล

“ศนู ยจ์ ราจร? แสดงวา่ คุณทางานจราจรนะ่ สิ”
“ใชแ่ ล้ว ผมเปน็ เจา้ พนกั งานจราจร...ผู้กองธงมาพอดเี ลย สวสั ดีครบั ผูก้ อง”
เขาหันไปทาความเคารพตารวจนายหนึ่ง ซึ่งมียศร้อยตารวจเอก อายุประมาณ 50 ปี ตารวจนายน้ันย้ิม
ให้ฉัน ทา่ นดเู ปน็ ตารวจผู้ใหญ่ใจดี ทา่ ทางสงา่ สมกบั เป็นผูก้ องมากเลยทีเดียว

“นิ น่ผี กู้ องธง เปน็ ร้อยเวรหรือหัวหน้าชดุ ปฏบิ ตั กิ ารจราจรคนื น้ี ผู้กองครบั นี่ นิ แฟนผมเองครบั ”
“สวัสดีคะ่ ผู้กองธง” ฉนั ยกมอื ไหว้
“สวัสดคี รบั หน.ู ..คนนเ้ี หรอทีน่ อ้ งพูดถงึ เมอ่ื ตอนบา่ ย ว่าจะพามาดูงานน่ะ” ผกู้ องธงหันไปพูดกบั เขา
เขาพยักหนา้ “ใช่ครับ เธออยากรู้วา่ ผมทางานอะไรดึกดื่น ผมกเ็ ลยพามาดสู ถานท่ที างานจรงิ ๆ ซะเลย”
“ดีแล้วแหละ พามาเปิดหูเปิดตาบ้าง มาเรียนรู้งานบ้าง งานของเราก็ไม่ได้มีอะไรมากมายหรอก หลักๆ
ก็คือ ตรวจวัดแอลกอฮอล์ จับคนเมา จับรถแต่งซิ่งที่ทาให้เกิดมลพิษทางเสียง ส่วนอ่ืนๆ เช่น ยาบ้า หรือโจร
ถ้าเจอก็จับ แต่จะส่งให้ฝ่ายที่รับผิดชอบงานสอบสวนทาหน้าท่ีแทน...ถ้าถามว่าเส่ียงไหม มันก็เสี่ยงนั่นแหละ
เพราะเราไม่รู้ว่าคนพวกนั้นเขาพกอาวุธอะไรมาบ้าง ดีไม่ดีคนเมาอาละวาดชักมีดข้ึนมาไล่แทง หรือหยิบปืน
ขึ้นมายิงน่ีซวยเลย ฝ่ายเราก็เลยต้องเตรียมตัวให้พร้อม ทั้งกาลัง และอาวุธประจาตัว ” ผู้กองธงอธิบาย
ฉนั พยกั หน้าอยา่ งเขา้ ใจ

นแ่ี ฟนของฉนั เปน็ เจา้ พนกั งานจราจรหรอื น่ี ทาไมฉนั เพิง่ รู้เร่ืองนีน้ ะ ทัง้ ๆ ที่คบหากับเขามา 5 เดือนแล้ว
หรือว่าเป็นเพราะฉันนอนต้ังแต่หัวค่า กลางดึกเราเลยไม่ได้คุยกัน ฉันหันหน้าไปมองเขา เขายิ้มให้ฉัน ลูบหัวฉัน
เบาๆ

“หายสงสยั เสยี ทีนะ ไอ้อว้ นเอ๊ย”

“เดี๋ยว ว.28 ช้ีแจงภารกิจกันก่อนนะ ตรวจเช็คกาลังพล เตรียมความพร้อม!!!” ผู้กองธงหันไปส่ัง
เจา้ หนา้ ท่ีจราจรให้มายนื แถวหน้ากระดาน ตรวจเช็คกาลังพล ฉันถอยออกมายืนด้านหลังผู้กอง ตอนนี้เจ้าหน้าท่ี

บรุ ษุ รตั ตกิ าล 4

กาลังยนื ตรงอยูห่ น้าศนู ย์จราจร ในนั้นมีเขาและคณุ พ่ออยู่ดว้ ย เขามองหนา้ ฉนั ยิม้ ให้เล็กน้อย ก่อนที่ ผู้กองธงจะ
เรม่ิ ชี้แจงภารกจิ

“วันนี้ จุดหมายของเราก็คือ สี่แยกไฟแดงหน้าสาเพ็ง ขอให้ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม วันนี้เราจะใช้
มาตรการขนั้ เด็ดขาด คนไหนเมาแลว้ ขบั หรอื แว้นป่วนเมือง ใหจ้ ับทุกราย ทุกคนทราบ!”

“ทราบ!!!” เจา้ หนา้ ที่ทกุ นายพดู พรอ้ มกนั

หลังจากท่ี ว.28 ชี้แจงภารกิจเรียบร้อยแล้ว เจ้าหน้าที่จราจรทุกนายก็แยกย้ายกันไปจัดเตรียมอุปกรณ์
บ้างก็ช่วยกันยกป้ายไฟจราจรสามเหลี่ยมต้ังบนท้ายรถกระบะ บ้างก็ช่วยกันยกเก้าอี้ ส่วนเขาทาหน้าที่ขนกรวย
จราจร โดยใหฉ้ นั ทีน่ ง่ั ซอ้ นทา้ ยรถจกั รยานยนต์ช่วยถือดว้ ย ผู้กองธงเดินมาหาฉนั ทา่ นยิม้

“คืนน้ีหนูจะได้ไปเจอกับสิ่งท่ีไม่เคยเจอ ลุงรับรองได้เลยว่าคืนน้ีสนุกแน่ ถ้าเจออะไรสนุกๆ บอกน้อง
ดว้ ยนะจา่ ” ผ้กู องตบไหลเ่ ขาเบาๆ แลว้ เดนิ ขึน้ รถกระบะไป

“เมอ่ื กผ้ี กู้ องเรียกคณุ ว่าจ่าเหรอ” ฉนั ถามเขา
“ใช่ ยศของผมคือจ่าสิบตรี ท่ีนี่ใครๆ ก็เรียกผมว่า จ่านรก เวลาปฏิบัติหน้าท่ี เขาจะไม่เรียกช่ือจริงๆ
ของแต่ละคน เพราะกลัวว่าอาจจะเป็นอันตรายได้ ก็เลยต้องใช้นามแฝง หรือเลขเรียก เด๋ียวคุณเรียกผมว่า
จ่านรกก็ได้ สว่ นพอ่ ผมใชน้ ามแฝง รามศร ตกลงนะ”
“ตกลงคะ่ คณุ จา่ นรก”

เสียงสตาร์ทรถดังขึ้น ตามด้วยแสงไฟสองสีกระพริบอย่างรวดเร็ว ขณะน้ี ชุดปฏิบัติการตรวจวัด
แอลกอฮอล์ งานจราจร สภ. เมือง กาลังเดินทางไปที่สี่แยกไฟแดงหน้าสาเพ็ง ฉันรู้สึกตื่นเต้นเหลือเกิน
หวงั ว่าการปฏิบตั ิหน้าทภี่ ายในค่าคืนน้คี งจะผา่ นไปไดด้ ว้ ยดี
________________________________________________________________________________

21:30 น.
ตอนน้ีทุกคนได้มาถึงส่ีแยกไฟแดงหน้าสาเพ็ง เจ้าหน้าท่ีจราจรต่างรีบยกป้ายไฟและกรวยจราจร มาต้ัง
ไว้เป็นแนวยาวบนท้องถนน โดยให้ป้ายไฟอยู่ตรงกลาง แสงสีแดงท่ีหมุนอยู่ด้านบนของป้ายไฟ สว่างจ้าจน
มองเห็นได้ในระยะไกล บ่งบอกว่าด่านตรวจวัดแอลกอฮอล์ได้เร่ิมข้ึนแล้ว ตอนนี้รถที่ผ่านไปมาเร่ิมน้อยลง แต่
บรรดานกั ทอ่ งราตรี และเด็กแวน้ เพ่ิงเริ่มออกเดินทาง เจ้าหน้าท่ีทุกนายประจาตาแหน่ง เสียงวิทยุส่ือสารดังข้ึน
เป็นระยะๆ จ่านรกจอดรถหน้าปากซอยก่อนถึงด่าน ซึ่งไม่มีแสงสว่างและเป็นซอยเปล่ียว เขาบอกว่าซอยนี้เป็น
เสน้ ทางหลบหนขี องคนเมาและเดก็ แว้นท้งั หลาย เขาหยบิ กรวยมาต้ังหน้าปากซอย ไม่ให้รถทุกชนิดผ่าน ส่วนฉัน
นั่งบนม้าหินอ่อน ดูเขาปฏิบัติหน้าที่ ผ่านไป 20 นาทีแล้ว รถยังไม่ผ่านมาสักคัน อากาศเร่ิมหนาว ทาให้ฉันรู้สึก
งว่ ง โชคดที ี่ในกระเป๋ายังมีบว๊ ยเคม็ ทาให้อาการงว่ งพอทุเลาลงบ้าง

บุรุษรตั ติกาล 5

ฉันเห็นจ่านรกยืนอยู่กลางถนน มือขวาถือไฟฉาย มือซ้ายถือเครื่องตรวจวัดแอลกอฮอล์เบื้องต้น แม้ว่า
จะไมม่ รี ถผา่ น กลวั วา่ เขาจะเม่ือยเลยตะโกนถามออกไป

“จา่ ยนื อยอู่ ยา่ งนัน้ ไมเ่ มอ่ื ยเหรอ มานง่ั กอ่ นไหม รถก็ยังไมม่ าเลย”
“ไม่เป็นไร แค่น้ีผมทนได้” เขาพูดพลางหยิบไฟฉายข้ึนมาส่อง เห็นรถจักรยานยนต์สองคันแล่นมาแต่
ไกล เมือ่ รถใกลเ้ ขา้ มาเรอ่ื ยๆ เขาจงึ เปา่ นกหวีดลากยาวหนง่ึ คร้งั เพื่อใหร้ ถหยุด

“รถจักรยานยนต์เข้าซ้ายครับ” จ่านรกบอกให้รถท้ังสองคันจอดชิดซ้ายริมถนน ทั้งคนขับและคนซ้อน
ท้ายเป็นผู้หญงิ สี่คน แต่งกายด้วยเครื่องแบบนักเรียน ม.ปลาย ท้ังสี่คนลงจากรถ

“สวัสดีคะ่ พ่ีจราจร” ทั้งหมดยกมอื ไหวอ้ ยา่ งนอบนอ้ ม เขาทาความเคารพรับไหว้
“สวสั ดคี รบั น้อง ดกึ ๆ ด่นื ๆ ป่านน้ีจะขบั รถไปไหนกนั มนั อนั ตรายนะ ยงิ่ เปน็ ผู้หญิงอยดู่ ้วย”
เขาถามพลางหยิบไฟฉายส่องท่ีตัวรถ ดูป้ายทะเบียนรถ เปิดเบาะรถเพื่อดูใบขับขี่ เมื่อไม่พบอะไรท่ี
ผดิ ปกติ จงึ ปิดเบาะรถ
“พวกหนูเพ่ิงกลับมาจากฉลองสอบเสร็จท่ีร้านหมูกระทะค่ะ และตอนนี้กาลังจะกลับหอพัก อยู่ถัดจาก
สาเพ็งไปนิดเดยี วเอง” หนง่ึ ในนกั เรยี นหญิงตอบ
“อ๋อ ถ้าอยา่ งนน้ั กข็ ับรถกลับดีๆ นะน้อง”
“ขอบคณุ มากคะ่ พี่จราจร” นักเรยี นหญงิ ท้ังสคี่ นกลา่ วขอบคุณ แล้วขับรถออกไป

จา่ นรกเดินมาหาฉนั หยิบวทิ ยสุ ือ่ สารขน้ึ มา เขากดที่ปุ่มพูด ถามว่าสถานการณ์ท่ีด่านเป็นอย่างไรบ้าง มี
เสยี งวิทยุกลับมาว่า ตอนนต้ี รวจรถยนตไ์ ดส้ บิ คันแลว้ แต่มีส่ีคันที่ผู้ขับดื่มแอลกอฮอล์ ทางเจ้าหน้าท่ีก็ได้ตักเตือน
เพียงเล็กน้อยแล้วปล่อยไป เพราะว่าแอลกอฮอล์ในร่างกายของพวกเขามีปริมาณเพียงนิดเดียวเท่าน้ัน ซ่ึงตาม
กฎหมายได้ระบุปริมาณแอลกอฮอล์ในเลือดไว้ไม่เกิน 50 มิลลิกรัมเปอร์เซ็นต์ หากเกินกว่าน้ันจะถือว่าเมาแล้ว
ขบั

“เบอ่ื ไหม?”
เขาน่งั ลงข้างๆ ฉัน ถามส้ันๆ ฉันพยกั หนา้ ตอนนี้บว๊ ยเคม็ หมดแลว้ ทาใหฉ้ ันเรม่ิ งว่ งอีกครง้ั
“ผมรู้นะว่ามันน่าเบ่ือ ผมเองก็เบื่อเหมือนกัน บางครั้งต้องยืนเฝ้าถนนทั้งคืน รถก็ไม่มาสักคัน แต่จะให้
ทาอย่างไรได้ เราต้องม่ันใจว่าคืนนี้ต้องไม่มีคนเมาแล้วขับ หรือรถแต่งซิ่งอีก อุบัติเหตุบนท้องถนนจะได้ลด
น้อยลง นก่ี จ็ ะเทย่ี งคนื แล้ว ยังจบั รถไดไ้ มก่ ี่คันเลย คืนน้ีคงตอ้ งกลับเรว็ กว่าทุกๆ วันแล้วล่ะ”
“น่าเสยี ดายเนอะ อตุ สา่ ห์มาทงั้ ที ไม่ได้เจออะไรสนกุ ๆ อย่างทผี่ กู้ องบอกเลย”
“ใจเย็นๆ นิ ยังมีเวลาอีกหลายช่ัวโมง เดี๋ยวรถก็มาอีก...” เขาพูดยังไม่ทันจบ จู่ๆ เสียงวิทยุสื่อสาร
กด็ งั ขึ้น

“จา่ นรก พบรถต้องสงสัย เป็นรถบิก๊ ไบค์สเี ขยี ว หลบหนไี ม่เข้าด่าน ขอ ว.7 ด่วน!!!”
“ว.2 ว.8!”

บุรุษรัตติกาล 6

จ่านรกรีบตอบกลับวิทยุ ก่อนที่จะสตาร์ทรถขับไปกลางถนนอย่างรวดเร็ว ฉันเห็นรถบิ๊กไบค์คันสีเขียว
คนขับเป็นผู้ชายวัยกลางคน แล่นออกจากด่านด้วยความเร็ว มีเจ้าหน้าที่จราจรอีกนายไล่ตามมาติดๆ เขาจึงรีบ
ขับรถสกัดไว้อีกทาง แต่ด้วยความว่องไวของเจ้าบ๊ิกไบค์ Z400 ทาให้เขาไม่สามารถสกัดไว้ได้ รถคันดังกล่าวจึง
ขับหนีเข้าซอยท่ีฉันนั่งเฝ้าอยู่ ชนกรวยจนกระจัดกระจาย ฉันตกใจมาก แต่พยายามไม่ลุกขึ้นไปไหน เพราะกลัว
วา่ หากมกี ารปะทะขนึ้ มาจริงๆ ฉันจะพลอยโดนลกู หลงไปด้วย

แต่ทว่า เจ้ายักษ์เขียวได้วนกลับมาอีกคร้ัง เพราะในซอยมีเจ้าหน้าท่ีอีกนายยืนอยู่และขับรถประจา
ตาแหน่งไล่ตามออกมา ตอนน้ี เจ้าหน้าท่ีจราจรสามนาย กาลังล้อมผู้ต้องหา คือ ชายนิรนามที่ขับบ๊ิกไบค์
คันสีเขียว ฉันคิดว่า ในเมื่อถูกล้อมขนาดนี้ ผู้ต้องหาต้องจนมุมและยอมให้จับกุมอย่างแน่นอน ฉันถอนหายใจ
อย่างโล่งอก คงจบแค่นีส้ ินะ...

“ปัง!!!”
แต่แล้ว เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อผู้ต้องหายิงปืนขึ้นฟ้าหนึ่งนัด เจ้าหน้าที่ทุกนายหมอบลง ฉัน
รีบหลบเข้าไปในมุมมืด ท่ามกลางความชุลมุนวุ่นว่ายนั่นเอง ผู้ต้องหาได้อาศัยจังหวะน้ีขับรถหลบหนีไป จ่านรก
และเจ้าหน้าที่อีกสองนายจึงรีบขับรถไล่ติดตาม พวกเขาหยิบปืนขนาด 38 มม. ข้ึนมา จ่านรกหยิบวิทยุส่ือสาร
ขึ้นมาอกี คร้ัง

“ขอ ว.7 ด่วน ตอนนี้ผตู้ ้องหากาลงั หนไี ปทางถนนอ้อมค่าย มีอาวธุ ปืน ขอกาลงั เสริมและรถ 191 ดว้ ย”
“ทราบ”

สัญญาณไฟและเสียงไซเรนดังข้ึน การไล่ล่าได้เร่ิมต้นข้ึนแล้ว ผู้กองธงได้ส่ังให้เจ้าหน้าที่ทุกนายไปสกัด
ตามจุดต่างๆ ท่ีคาดวา่ จะเปน็ เส้นทางหลบหนี อีกทั้งรถ 191 ที่ตามมาสบทบทีหลังก็รีบแล่นตามไปอย่างรวดเร็ว
ในขณะที่ทาการไล่ล่าอย่นู ่ันเอง ทางเจ้าหนา้ ทท่ี ั้งสามทีต่ ามประกบผู้ต้องหาได้พยายามเกล้ียกล่อมให้หยุดรถ แต่
อกี ฝ่ายกลับยิงสวน จ่านรกจึงตัดสินใจยิงเข้าที่ข้อเท้าของผู้ต้องหาจนได้รับบาดเจ็บ เสียงร้องด้วยความเจ็บปวด
ดงั ข้ึน แตย่ ังไมม่ ีทีทา่ วา่ จะหยุดรถ

“เอาไงดจี ่า” เสยี งหน่ึงในเจ้าหน้าทจ่ี ราจราจรดงั ข้นึ ตอนน้ีรถของผ้ตู อ้ งหาไดห้ ายเข้าไปในความมืดแลว้
“บาดเจ็บขนาดนี้ คงหนีไปได้ไม่ไกลหรอก ผมว่ารอให้รถ 191 มาถึงก่อนแล้วค่อยตามไปดีกว่า เพราะ
ยงั ไงผกู้ องธงก็ไดส้ ่ังให้ปิดล้อมเส้นทางหมดแล้ว ตามรอยเลือดไปเด๋ียวก็เจอ” จ่านรกพูด ทุกคนพยักหน้า เห็น
ด้วย

ไม่นานนักรถ 191 ก็มาถึง พร้อมด้วยเจ้าหน้าที่ตารวจอีกห้านาย ซ่ึงตรงกับตอนท่ีเสียงวิทยุสื่อสารเข้า
มาพอดี บอกว่าขณะนี้ได้พบตัวผู้ต้องหาแล้ว สภาพอิดโรยและเสียเลือดมาก นอนอยู่ท่ีพงหญ้าข้างทาง เมื่อ
เจ้าหน้าท่ีตารวจไปถึงก็ได้นาตัวผู้ต้องหากลับมาท่ีด่านตรวจวัดแอลกอฮอล์อีกคร้ัง แล้วทาการค้นตัวและรถ
พบว่า ผู้ต้องหาได้พกพาอาวุธปืน M16 และอาวุธสงคราม คือ ปืนอาก้า โดยไม่มีใบอนุญาต นอกจากนี้ยังพบ

บุรุษรตั ติกาล 7

ยาบ้าจานวน 30 เม็ด ในกระเป๋ากางเกงของเขาด้วย และผู้ต้องหาอยู่ในอาการเมาสุรา เจ้าหน้าที่ตารวจจึงแจ้ง
ข้อหา 4 ข้อหา คือ ข้อหาพกพาอาวุธปืนโดยไม่ได้รับอนุญาต ข้อหามียาเสพติดประเภท 1 (ยาบ้า) ไว้ใน
ครอบครอง ขอ้ หาต่อสู้ขดั ขวางเจา้ พนกั งานในการปฏิบัติการตามหน้าที่ และข้อหาเมาแล้วขับ จากนั้นเจ้าหน้าท่ี
ให้ผู้ตอ้ งหานง่ั ในรถ 191 เพ่อื ทจ่ี ะส่งใหพ้ นกั งานสอบสวนท่ีสถานตี ารวจภธู รดาเนนิ การในข้ันตอนต่อไป

จ่านรกเดินมาหาฉัน เส้ือผ้าของเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ เขาน่ังลงข้างๆ ฉัน ยกน้าขึ้นมาดื่ม การไล่ล่า
ครั้งนใี้ ชเ้ วลาไปเกอื บหนึง่ ชวั่ โมง ฉนั ยืน่ ผ้าเช็ดหนา้ ใหเ้ ขา ขณะเดยี วกนั รามศรกเ็ ดินมา

“เป็นไงบ้าง จ่านรก ได้เหงอื่ มาเยอะเลยนะ”
“ถา้ หัวถงึ หมอน ผมว่าต้องหลับเปน็ ตายแนๆ่ ถา้ ปลุกแล้วไม่ตนื่ รามศรไม่ต้องตกใจนะครบั ”
เขาพดู ทง้ั สองหวั เราะพรอ้ มกนั

ฉันโล่งอกที่เขาและบรรดาเจ้าหน้าที่ปลอดภัย เป็นคร้ังแรกในชีวิตที่เห็นฉากไล่ล่า มีการยิงปืนใส่กัน
เหมอื นในละคร ใจฉนั หลน่ รว่ งลงตาตุ่มทกุ คร้งั ทไ่ี ดย้ นิ เสียงปนื รูส้ ึกเปน็ หว่ งเจา้ หน้าทจี่ ราจรทุกนาย พวกเขาต้อง
มาทาหน้าที่เส่ียงอันตรายถึงชีวิต ท้ังๆ ที่มีครอบครัวคอยอยู่ที่บ้าน พวกเขาสละความสุขส่วนตัวมาทาภารกิจ
ณ ตรงนี้ เพื่อความสุขส่วนรวม...ความสุขของประชาชน ถึงฉันจะเป็นห่วงความปลอดภัยของจ่านรก แต่ฉันก็
ภมู ิใจท่ีมีแฟนทาหน้าที่อนั ทรงเกียรติในค่าคนื ทีง่ ดงามเช่นนี้ หนา้ ท่ี “บรุ ษุ รตั ติกาล”

“ทุกคน คืนนี้ทางานดีมาก ผมขอช่ืนชม ให้ทุกคน ว.14 ได้ เก็บของให้เรียบร้อย กลับไปเปล่ียนเสื้อผ้า
แล้วคอ่ ยไปฉลองที่รา้ นขา้ วตม้ โต้รุ่งกัน ว.61 มากๆ”

“ว.2 ว.8 ”
“จ่านรก พาแฟนมาฉลองด้วยนะ เปลย่ื น”
“ว.2 ว.8 ครับ ผกู้ อง”

“เลิกงานแล้ว ไปเก็บของกันเถอะ” จ่านรกและรามศรลุกข้ึน ฉันเก็บกรวยที่กระจัดกระจายอยู่หน้า
ปากซอยซอ้ นกัน เจ้าหน้าท่บี างนายเก็บของกลับไปศูนย์จราจรแล้ว ส่วนผู้กองธงก็กาลังขึ้นรถ รอยยิ้มแห่งความ
ภาคภมู ใิ จในการปฏบิ ตั ิงานค่าคืนนย้ี งั ประทบั อยูบ่ นใบหนา้ ของท่านไมจ่ าง

บนท้องถนนท่ีมีเสียงนกหวีดกลับมาเงียบอีกครั้ง เหลือเพียงความว่างเปล่า ไม่มีป้ายไฟสามเหลี่ยม
ไม่มกี รวยสีสม้ ไม่มเี จา้ หนา้ ท่จี ราจรคอยโบกมอื ชูกระบองไฟสแี ดงสม้ แต่ความเงยี บนี้จะเกิดข้ึนในระยะเวลา
สั้นๆ เท่าน้ัน เพราะเมื่อถึงเวลากลางคืน หน้าท่ีของ “บุรุษรัตติกาล” ก็เร่ิมต้นขึ้น จะมีใครเล่าท่ีเข้าใจ
เจตนารมณ์ของพวกเขา หรอื มีเพียงแสงจนั ทรท์ ีค่ อยสอ่ งแสงสวา่ งใหเ้ หลา่ บรุ ุษรัตติกาลมแี รงฮดึ ส้ตู ่อไป
___________________________________________________________________________

บุรษุ รัตตกิ าล 8

รหสั วิทยุสอื่ สาร
ว.2 ว.8 หมายถึง ได้ยนิ ข้อความแลว้ ใชใ้ นการตอบรบั ทราบข้อความ
ว.7 หมายถึง ขอความชว่ ยเหลือ ภาวะคบั ขันชว่ ยด้วย
ว.14 หมายถึง เลกิ ปฏบิ ตั หิ น้าที่
ว.28 หมายถงึ ประชมุ ปรกึ ษา
ว.61 หมายถึง ขอบคุณ

บรุ ษุ รตั ตกิ าล 9