τέλος εποχής

Πασχάλης Παπαβασιλείου

Τέλος εποχής

Ποιήματα

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2013

Αποσπερίτης 2007
Του Ανέμου Δίλλημα 2008

Αγέρες 2008
Επιλεγμένα Ποιήματα 2010

[email protected]
www.paskalis.eu

Πίσω μου ξανακοιτάω
Τη ζωή μου αναπολώ
Της ψυχής τρανή η φόρα
Μα το άλμα της καρδιάς μικρό

Είναι ωραία να θυμάσαι δυό μάτια μελιχρά
αστέρια στην πρύμνη της προσμονής
σε μια θάλασσα ατελείωτης ζεστασιάς
Αναμνήσεις από χείλη μιας ύπαρξης
που δεν ήθελε τίποτα άλλο να ξέρει από την αγάπη
Τώρα ζητώ μικρές λεξούλες μέσα στη νύχτα να λάμψουν εξαίσια
να φωτίσουν το χαμένο εαυτό μου
Να σκοτώσουν παλιές αυταπάτες
Να σβήσουν από τη μνήμη μου
τους ψεύτικους όρκους και τις υποσχέσεις
που θέριεψαν στην αιχμαλωσία μιας τρέλας

Πασχάλης Παπαβασιλείου

8

Αγναντεύω τη θάλασσα  
Πήραν τα ονείρατά μου μορφή
Χτίζουν με αόρατα υλικά πάνω στα αστέρια της προσμονής
όνειρα που δεν μπορούν να ειπωθούν
Μνήμες από εκείνες τις αλησμόνητες Αυγουστιάτικες νύχτες
Οι θύμησες γιομάτες ευωδιές
σεργιανούν στα λιμάνια
τα ταξίδια
στις θάλασσες
στις νοτισμένες αμμουδιές
από το στιλβωμένο φεγγάρι
Μα πάλι γύρω μου σιωπή
Τυλιγμένος στη μοναξιά
γυμνό κατάρτι απόμεινα στην έρημη πρύμνη ενός πλοίου
που πλέει χωρίς πυξίδα χωρίς προορισμό
Κουρνιάζω στο τρίσβαθο πηγάδι
που έχει στερέψει από καιρό
Δεν ξέρω πια τι περιμένω
Παγωμένη σιωπή μες στην ψυχή μου έχει απλωθεί
και οι στοχασμοί μου οδοιπορούν
Στέκομαι στην ύστατη καμπή του δρόμου
από όπου πλέον φαίνεται το τέρμα της πορείας
Όλη η ζωή πίσω μου
Το τίποτε εμπρός μου
Το παρελθόν σιγή
Το μέλλον σιγή
Καθισμένος κοιτώ με μάτια ξεχασμένα
το σκοτάδι να πέφτει σιγανά
σαν τα τραγούδια μέσα στη νύχτα
που όλο αλαργεύουν και συνάμα όλο σβήνουν

Τέλος εποχής

9

Αχ! οι θύμησες
Εκείνες πού ‘χαν δεμένα τα μαλλιά τους
με το θελκτικό μαντήλι μιας ξωθιάς εμορφιάς
παρέα με το φως του Αποσπερίτη
και με τα αναφιλητό των κυμάτων
την ώρα που τα αστέρια έσερναν το χορό
λαμπρύνοντας την ερημιά του ουρανού
Η σκέψη μου ανυψώνεται
πλανιέται στου ουρανού τα τρίσβαθα
Και ενώ δεν ήσουν σιμά μου
ένιωσα τη παρουσία σου
με χαμόγελα ανέγνοιαστα
Είδα τα κύματα μιας άγριας θάλασσας
να πλέκουν γαλαξίες στα μαλλιά σου
και να απομακρύνεσαι στο άπειρο
με τη στιλπνότητα φορεμένη
στο πρόσωπό σου
Νύχτα μου όσα ερέβη κι αν με δέρνουν
κάτι σιγολάμπει μέσα μου
Είτε η πληθώρα των άστρων
Είτε εκείνη η φωταύγεια
που με οδηγάει στο ηλιόβγαλμα
του θαλερού της αυγής ξημέρωμα

Πασχάλης Παπαβασιλείου

10

Είναι φορές
που η σκέψη ακολουθεί τον άνεμο
Ονειρεύομαι ταξίδια μακρινά
Του πρώτου αγγίγματος
Της πρώτης σιωπής
Του πρώτου φιλιού
Της πρώτης επαφής
Τις καθοριστικές και απροσδόκητες συναντήσεις
στην πηγαία λάμψη των αστεριών
σε εκείνες τις τρικυμίες των εποχών
Σε φαντάζομαι και σε πλάθω την ώρα της γαλήνης
σε αινιγματικές νύχτες που αχόρταγα θωπεύω
όλες τις νοητές καμπύλες του κορμιού σου
Της υλικής σου πραγματικότητας
που θρύπτεται στα χείλη της μνήμης
Δεν θρηνώ τα τόσα που μου χαρίστηκαν
αλλά αυτά που δεν μπόρεσα να συγκρατήσω
Τιμωρία ιδανική
Μαρτυρική
έως το τέλος του άκαμπτου εγωισμού μου

Τέλος εποχής

11

Ένα ανοιχτό παράθυρο
γιομάτο πείσματα και ψιθυρίσματα
Αγάπη και έρωτας μακριά
πιο πέρα κι απ’ τη θύμηση
Ημίφως θρυμματίζει την αναγκαιότητα των στιγμών
Όνειρα απραγματοποίητα πίσω μου
Εμπρός μου αβέβαια δειλινά
Η μνήμη πλημμυρισμένη από αφρισμένες αναμνήσεις
και ήχους κυμάτων
Μυριάδες τα αστραφτερά σπαθιά
σχίζουν τη θάλασσα και την απεραντοσύνη του γαλάζιου
Λέξεις στιλπνές θλιμμένες
ανταύγειες και αναμνήσεις πέφτουν αργά αργά
σχηματίζοντας τούτο δω το ποίημα
Αντιστέκομαι στα βράδια εκείνα που είχαν κάτι από σένα
Μα όσο πασχίζω να τα αρνηθώ τόσο με πλησιάζουν
Θυμάμαι τις φλύαρες σιωπηλές ματιές σου
Τη μοσχοβολιά του κορμιού σου
Το νανούρισμα της φωνής σου
Την αύρα της πνοής σου
Τις ανησυχίες των ονείρων σου
Σε αναζητώ ανάμεσα στο ναι και το γιατί
Σε κρύβω στα βάθη της καρδιάς μου
εκεί που φυλάω τα μυστικά μου
Δανείζομαι τα μάτια σου
για να βλέπω τις χαρές του κόσμου
που περνούν εμπρός μου
Ξαναβυθίζομαι ολοένα και πιο συχνά

Πασχάλης Παπαβασιλείου

12

στο φως των πρώτων καιρών
παρέα με όλα τα όνειρα μας
που κατοικούν αλλοίμονο στα τωρινά σκοτάδια μου
Ανοίγω της ψυχής μου την πόρτα να μπεις
τις μουχρές σκιές να φωτίσεις
Με ανταύγειες αγάπης να ντύσεις
Ξεχασμένα ποτάμια ροή να τα δώσεις
να κυλήσουν ξανά σε ρυάκια ευτυχίας
Τις ωχρές στιγμές σε πηγάδια βαθιά να τις στείλεις
να χαθούνε κι αυτές στης αβύσσου το σκότος
Να πετάξει η καρδιά
Να γευτεί ομορφιά μες στα κάλλη της τρέλας
Η ψυχή να χαρεί μια ανάσα πνοής
από του ήλιου σου το άπλετο φως

Τέλος εποχής

13

Ερημωμένο ανάστερο του υγρού Σεπτέμβρη βράδυ
Είναι βαριά πολύ βαριά σα σύννεφο η θλίψη
και φέρνει μες στην κάμαρη της μνήμης σε
που λείπεις
Η ψυχή μου με το φως της λάμπας σμίγει
σε νοσταλγικές χαρές και λύπες
σαν τότε που ήτανε τα μάτια ταχυδρόμοι
γιομάτοι ελπίδες
Θα παραμερίσω όμως όλη αυτή τη εμορφιά
σαν θα στρώσω με ολόδροσα άνθη
και όλα τα καλά στερνά

Πασχάλης Παπαβασιλείου

14

Καρτερώντας τα βράδια το αργυρό φέγγος
να ραντίσει με δρόσο το σιντεφένιο σου πρόσωπο
και τους δαυλούς των αστεριών να φωτίζουν το διάβα σου
όπως το πρώτο μας βράδυ
νιώθω κραδασμούς συθέμελους
από τα λυτρωτικά σφιξίματα της ερωτικής σου αβύσσου
που τόσο μα τόσο λάτρεψα
Όλα αυτά και άλλα τόσα σε μια μορφή
Τη δική σου
Φεγγόβολα τα μάτια σου
σαν αναμμένες θημωνιές καταμεσίς του κάμπου
Ο ουρανός έναστρος πέρα ως πέρα
Η θάλασσα ευλαβικά αφουγκράζεται
Κι εμείς με άνομα αγκαλιάσματα
και με παράνομα φιλιά
κρυμμένοι πίσω από τις φυλλωσιές των χρόνων
Επανέρχομαι στις στιγμές των ημερών
στα μύχια της ψυχής μου
Προσπαθώ να σου γράψω
Δεν βρίσκω σύμμαχο στις λέξεις
Ανεπαίσθητοι ήχοι σκιάζουν τη σιωπή
Λεπτομέρειες ασήμαντες κάνουν τη στιγμή ανυπόφορη
τις μνήμες βαριές
καρτερώντας τα βράδια το αργυρό φέγγος
να ραντίσει με δρόσο το σιντεφένιο σου πρόσωπο
και τους δαυλούς των αστεριών να φωτίζουν το διάβα σου
όπως το πρώτο μας βράδυ

Τέλος εποχής

15

Έφυγε βιαστικά πριν χαράξει
Πήρε το κατηφορικό στρατί
στεφανωμένη από συννεφιασμένο ουρανό
Χάθηκε μες στο δάσος
Έτρεξα να την προλάβω
Θεέ μου πριν λίγο ήταν κοντά μου
Με χαμογελούσε
Με έγνεφε με τις ματιές της
Θέλω να την προλάβω
να την ξαναβρώ
Η συννεφιά δεν αφήνει τα ίχνη της να ακολουθήσω
Ψιλοβρέχει
Σκυφτός στο δύσβατο μονοπάτι του γυρισμού
γιομάτος απόγνωση
Μόνος απέμεινα να κοιτάζω το ατέρμονο κενό
Αναρωτιέμαι
΄Ηταν εδώ
΄Ησουν εδώ
Σκληρή η χίμαιρα της ουτοπίας μου

Πασχάλης Παπαβασιλείου

16

Ξαναθυμήθηκα σαν ήρθες πλάι μου
νεογέννητη αγάπη
τη φωτιά της ζωής μου να θεριέψεις
Ατέρμονα τα λόγια του έρωτα
και χαρές που δεν θέλαμε να σβήσουν
Μια γλυκιά αίσθηση
οι αναλαμπές των συναισθημάτων
ντυμένες με τα όνειρά μας
Όρκους και όνειρα ανταλλάζαμε
ελπίδες για το αύριο
για το πάντα
Και όμως
Εξελίξεις απρόσμενες εμφανίστηκαν
Δειλίασμα και τόλμη πάλεψαν ανελέητα
Πράξεις και λόγια γίνανε πληγές
και φώλιασαν στης καρδιά το έρεβος
Οι στιγμές αβάσταχτα ταπεινωτικές να μας συντρίβουν
Μη σταματάς να μ’ αγαπάς
Μη σταματάς να μ’ αγαπάς
Έχω ανάγκη να βρίσκομαι πλάι σου
Εξαιτίας σου βρήκα το πνεύμα μου
Αυτό που έγινα είναι γιατί πίστεψα στην αγάπη σου

Τέλος εποχής

17

Έχω πια ξεχάσει
όσα νοσταλγούσα
όσα είχα ποθήσει
Μια καινούρια νιότη με φτερώνει
Από το φως του εντός μου
όλα αλλάζουν όψη
και με πλημμυρίζει μια ζεστή χαρά
Τη ζωή μου βλέπω
μέσα από ένα λαμπερό γυαλί
γιατί από ότι ζητούσα
μού έδωσε η αγάπη τόσο πιο πολύ

Πασχάλης Παπαβασιλείου

18

Ο καιρός της ανεμελιάς έχει περάσει
Η θλίψη με αγγίζει
Στη μνήμη μου άναψαν κεριά
μερικά ευλαβικά με μορφές χαρωπές
και άλλα άτεγκτα
Φοβάμαι να αναλύσω τη διαφάνεια των πραγμάτων
Απλά πράγματα με βρίσκουν δίχως απόκριση
Μια ζωή
ένας ολόκληρος κόσμος
ένα θαύμα τόσο μα τόσο λαμπερό
τόσο μα τόσο σκοτεινό
Δεν κατάρρευσα
αν και εγκλωβίστηκα στις αποφάσεις της ζωής
Οι ναύλοι της καθημερινότητας με ταξίδευαν συνεχώς
Δεν απεμπόλησα την υπαρκτή ομορφιά
των δυνατοτήτων μου
Επεκτεινόμουν στα μήκη των ψυχικών κραδασμών
των αισθημάτων μου
Κράτησα πιστά τη γεύση της ζωής μου
Κρατήθηκα στα θέλω μου και τις επιθυμίες μου

Τέλος εποχής

19

Η αγάπη γιομάτη αφοσίωση
κατοίκησε στην καμαρούλα από την αρχή
με θεμέλιο βαθύ
αδόνητο
στέρεο
Χέρι με χέρι
Χείλη με χείλη
Σώμα με σώμα
Χόβολη θαλπωρής
γλυκύτερη και από περισυλλογή το περιβάλλον
Θαμπωτικά αντικείμενα νουθετημένα
συνάμα αμυδρά
Έτσι είναι εκεί που κατοικεί η Αγάπη

Πασχάλης Παπαβασιλείου

20

Πήρα τη βάρκα της ψυχής μου
να ταξιδέψω
παίρνοντας δυό κουπιά
του πάθους και του ονείρου
Το ταξίδι ονειρεύομαι
Τη χαρά με τη θλίψη
να παλεύουν στις θύμησες
Να θεριεύουν σε κείνα που άφησα
Απόψε έσβησε ο ήλιος
μέσα στα άταχτα χλωμά των σύννεφων σκεπάσματα
Μια ψιχάλα ολόλαφρη αργή ραντίζει τα δένδρα
σε ένα ουρανό βαρύ μουντό άγριο
Από μακριά η βουή της θάλασσας
Κάποιοι γλάροι με επιδέξιους ελιγμούς βουτούν
να πάρουν την ψαριά τους
Η ακρογιαλιά έρημη σπαρμένη με φύκια
Στην αμμουδιά ριγμένες βάρκες
και στο μικρό το μόλο χορεύουν δυό καΐκια
Ξάφνου ριπές βροχής μαστιγώνουν τη θάλασσα
Παγερός άνεμος ουρλιάζει στην ακτή
Καμιά γύρω δεν φαίνεται ανθρώπινη ψυχή
Ολόμονος
Ακίνητος
θωρώ ρεμβός τη σκοτεινή ν’ αφρίζει τρικυμία
και τα θολά τα κύματα να σπάζουν στο μόλο με μανία
Και όμως περιμένω την πανώρια χαραυγή
που καταυγάζει τον άνθρωπο
που ξυπνάει τα αηδόνια
όταν το θεόσταλτο πέσει φως
να γλυκοχαρεί η ζήση
και εγώ την ανθισμένη άνοιξη

Τέλος εποχής

21

Θυμάμαι ακόμη το πρόσωπό της
την πιο ωραία της αγάπης παρομοίωση
Σαν άπλωνε τα χέρια της στον ουρανό
σκιρτούσαν τα αστέρια με όλους τους πλανήτες
χαράζοντας τα όρια των απέραντων ονείρων μας
Και έτσι ανάμεσα στην αιωνιότητα του σύμπαντος
και στην παροδικότητα της γης
παρέμεινε η αιώνια επίγεια μνήμη

Πασχάλης Παπαβασιλείου

22

Πορεύομαι με βήματα
Αβέβαια
Ακανόνιστα
Απροσδιόριστα
Ο δρόμος φορτωμένος αναμνήσεις
από στιγμές μαγικές
Ερωτήσεις στροβιλίζουν στις αλάνες του μυαλού μου
΄Ηταν ο έρωτας σου
που μ’ άφηνε να κολυμπήσω στα άδυτα των ματιών σου νερά
΄Ηταν η αγάπη σου
σαν ξεδιψούσα στον παλμό των λέξεών σου
΄Ηταν το πάθος σου
όταν χορεύαμε στου φεγγαριού το τάσι
στης καρδιάς σου τα δώματα
Θεέ μου με πιάνει ώρες ώρες το παράπονο
Αυτή θα είναι τώρα η ζωή μου
Τελικά περιμένω κάποιες στιγμές να με δοθούν
ύμνο να τις κάνω
Έτσι για να ‘χω και εγώ την ψευδαίσθηση
πως κάποια επέτειος δεν έσβησε μάταια

Τέλος εποχής

23

Κι απόψε μου λείπεις καλή μου
όπως και κάθε δειλινό
η σκέψη μου ψάχνει να σε ‘βρει
μέσα σ’ αυτό το βραδινό
Κόμπος πικρός στο λαιμό μου
είναι η δική σου αποχή
μόνο η εικόνα σου έχει απομείνει
σε όλη αυτή τη ταραχή
Η φωνή μου σε καλούσε
να σου πει σ’ αγαπώ....
μόνο ο απόηχος έχει απομείνει
μες’ απ’ αυτό το θαυμασμό
Θέλω και τώρα να σε αγγίξω
όπως και κάθε δειλινό
μα αγάπη μου είσαι φευγάτη
μέσα σ’ αυτό το βραδινό

Πασχάλης Παπαβασιλείου

24

Σε βρήκα στη σιωπή
Εκεί που κρύβονται τα άξια συνάμα ταπεινά σου
Ψέλλισα λόγια σου
Ευχές πριν κοιμηθώ στο μαξιλάρι μου
Ανέτρεξα σε μακρινές πτυχές ημερών
Οδηγοί μου οι αχτίδες του ήλιου σου
Ταξίδια του νου
Των σκέψεων
Των αισθημάτων
Με χαμόγελα που έγνεφε η εαρινή μορφή σου
Ξαναγιομίζω στιγμές
Περιμένοντας να ‘ρθεις
Να με ταξιδέψεις
Ανάμεσα σε γη και ουρανό
Στη φωτιά του ενθουσιασμού
Που προκαλεί η ύπαρξή σου
Σε νίκες και ήττες
Σε ένα διαρκή αγώνα για το καλό
Και να που ‘ρθες καλή μου
Αναπάντεχα...
Απρόσμενα...
Φωτίζοντας το μελαγχολικό μου μεσήμερο

Τέλος εποχής

25

Κομιστές μηνυμάτων της άνοιξης
τα χελιδόνια στο παραθύρι μου
Η προβλεπόμενη εμορφιά της
ξεσχίζει σαν αιθέρας ξυραφιού την ψυχή
Η πεμπτουσία σε μοσχοβολιές
φουντώνει από το μεθυστικό νέκταρ των λουλουδιών
Οι πεταλούδες λικνίζονται σαγηνευτικά
Μια γλυκόπικρη γεύση πλανιέται στα χείλη μου
και αποζητά τον έρωτα που όλοι μας ονειρευόμαστε
αλλά κανείς μας δεν κατέχει

Πασχάλης Παπαβασιλείου

26

Απόμεινα μόνος
Ατενίζω τα ξάρτια με θάμπα να φεύγουν
να πλανιούνται στο σούρουπο
Κι άλλα να χορεύουν αντάμα στους κάβους
σε κύματα γλυκιάς μελαγχολίας
γέραστα και ανίκητα
από τις φουρτούνες τόσων και τόσων ταξιδιών
Το παλιό εκκρεμές στο τοίχο τεμαχίζει το χρόνο
σε ατελείωτο πήγαινε έλα
Οι μέρες κι οι ώρες περνούν ανέραστες
φιλιών ακέραστες
άδειες από χάρη
Τα δειλινά μονότονα επανέρχονται
Μετρώ ένα ένα τα κύματα σε μια θάλασσα
που δεν λέει να ηρεμήσει
και τα άστρα στο θόλο του γαλαξία
Η σιωπή μου σιγοψιθυρίζει πόσο όμορφη είσαι
Αλλοίμονο δεν βρίσκω πια άλλο τρόπο να στο πω

Τέλος εποχής

27

Μεσάνυχτα και κάτι
Και μαζί μες στη γλυκιά βραδιά
Δεν ήταν ψέμα
Χωρίς πανιά η κάθε μας στιγμή
ξελόγιασε το νου μας μες στο γέρμα
Είχες στα μάτια σου τις Κυριακές
σαν κούρνιαζες σ’ ονείρου σκαλοπάτι
Προσμένοντας βραδιές ζεστές και μαγικές
κανείς το σούρουπο δεν είδε
Τι αυταπάτη
Συννεφιασμένη η μέρα
Γλυκιά η βραδιά στικτή
Αστείρευτο το δάκρυ
Και η ξελογιάστρα της ψυχής καρδιά
ξανακουρνιάζει σε μιαν άκρη
Κι έτσι ξυλάρμενος
παρέα με το αγέρι μαϊστράλι
ξάπλωσα δίπλα σου γλυκιά βραδιά
Με ξύπνησε του αηδονιού το παρακάλι

Πασχάλης Παπαβασιλείου

28

Βαριές οι ώρες σαν κατάδικοι
Μια νυσταγμένη νιώθω αδιαφορία
Κλείστηκα στο κουκούλι της σιωπής
Προανάκρουσμα ανυπαρξίας
Το βλέμμα μου απλανές
Γύρω μου σιγή
Λες και σταμάτησε η γη να κινείται
Γυμνό κατάρτι σε έρημη πρύμνη
που πλέει στο άγνωστο
Στις μονότονες ώρες
Στα άστρα του γιατί
Οδυνηρή και απόψε η αποχή του κορμιού σου
και η αύρα της ανάσας σου Επίλεκτή μου
Χαροποιείς ακόμα και τώρα το είναι μου
λικνίζοντας έναν ατελείωτο χορό
Γνέθω χάδια από τα ίχνη που άφησε το πέρασμά σου
Πλέκω όνειρα και ελπίδες με αυτά
Με τις ανταύγειες των ματιών σου κεντώ τον έρωτα
στο κάδρο των επιθυμιών μου
Θυμάμαι το ανυπέρβλητο πάθος σου
να γητεύει όλη νύχτα το κορμί μου
Αλιεύτρα του πελάγου μου
Σ’ αγαπώ

Τέλος εποχής

29

Πως θα ‘θελα τη θλίψη σου να πάρω μ’ ένα βλέμμα 
Του πόνου σου να σπάσω τα φτερά 
Κι απ’ τη ζωή σου το ανίερο ψέμα να αφανίσω
Στου ξέφρενου χορού μου τη φωτιά 
Να βλέπουμε μόνο άνοιξη μπροστά μας
Γιομάτη με λουλούδια ευωδιαστά
Τον Μάη με γλυκόφωνα τραγούδια
Τα αστέρια να φωτίζουν τη νυχτιά

Πασχάλης Παπαβασιλείου

30

Βγήκα στο ξέγναντο να αδειάσω το ποτάμι ΑΓΑΠΗ
που κυλάει μέσα μου ορμητικό
συνάμα μαγευτικό
Ξεθωριασμένες εικόνες πλακώνουν τα στήθια
κόβουν την ανάσα
Ανοίγω παράθυρο στον ήλιο και στις εμορφιές
Βγάζω την καρδιά μου στο φως
Σκαρφαλώνω στις ελπίδες μου
δρόμο να βρω για νέες κορφές
Να σαλαγήσω ένα κοπάδι άστρα
Να πορευτώ μαζί τους
στα χιλιοπόθητα του πάθους μονοπάτια
Γίνομαι αποδέκτης πολύχρωμων λουλουδιών
και πλουμιστών ονείρων με ευωδιές από τους Απριλομάηδες
Ακολουθώ ανέμους νεανικούς ωραίους
Ανοίγω τα χέρια μου στους ορίζοντες
με τη ματιά μου βυθισμένη στο άπειρο
Δραπετεύω υφαίνοντας στεφάνια από ανθισμένα κλωνιά
Απολαμβάνω νότες από ερωτευμένα αηδόνια
και από ανέμους που σφυρίζουν το όνομά σου
Ξεστρατώ στο όνειρο
ξεδιψώντας μέσα μου κάθε αμαρτία

Τέλος εποχής

31

Σκιρτήματα Σεπτέμβρη
Η αμμουδιά αδειανή
Από τα μισάνοιχτα ρούχα
απόλαυση σάρκας
Δέχτηκα την αύρα του κορμιού της
Αφέθηκα στο λίκνισμά της
παρέα με το άδολο φως του φεγγαριού

Πασχάλης Παπαβασιλείου

32

Γαλάζιος ολόγυμνος ουρανός κυριεύει το σύμπαν
Η θάλασσα λαμποκοπά πέρα ως πέρα
Πλατύστερνα πεύκα στολίζουν το απέραντο
Τα λουλούδια γέρνουν από το βάρος της ευωδιάς
Ένα ήσυχο ξεχασιάρικο αεράκι συνεχίζει το ταξίδι του
Τα χελιδόνια κάνουν παράξενους ελιγμούς
Κυνηγιούνται σαν τα παιδιά
Και εγώ τα ακολουθώ.
Πόσο θα ‘θελα μες στη γαλάζια θάλασσα να αρμενίσω
Με την άλμη της να πορευτώ
Θάλασσες σκέψεις σιωπηλά να κλαίνε
Και από τα χείλη με ευλογία οι λέξεις να φεύγουν
Για την αγάπη
Που μίσεψε παντοτινά

Τέλος εποχής

33

Στη ψυχή μου έπεσε απαλά σαν πέπλο το σκοτάδι
Φεύγουν οι ώρες σκυθρωπές παρέα με τη λήθη
Η νύχτα ήρθε όπως χτες
Το σπίτι γέμισε σκιές
μα μέσα του δεν σ’ έχει
Όλα άτονα οκνά παράταιρα τριγύρω
Η θύμηση κι αυτή ξεθωριασμένη
Ανώφελη η αναμονή
Αχ ! Ας κάποιος λιγόπνοος άνεμος
στεγνώσει τα δακρύβρεχα μάτια μου
Το ξέρω
Μάταια ελπίζω
Δεν σαλεύουν πια μέσα μου λαχτάρας φτερά

Πασχάλης Παπαβασιλείου

34

Ένα κραταιό ολόγιομο φεγγάρι ψιθυρίζει λόγια
που σε κρατούν δίπλα του
Ώρες ελκυστικές ερωτικές
της χαύνωσης και της άφεσης
Μάτια μελιά
ματόκλαδα αέρινα γοητευτικά
θωπεύουν την ψυχή στο διηνεκές
συντροφεύοντας την άχαρη καθημερινότητα
σαν χάδι ανοιξιάτικου αγνού πρωινού
Θέλω συνέχεια να ‘ρχεσαι τις νύχτες μέθυσμά μου
Να με λευκοφεγγίζεις
Να με γλυκαρμενίζεις
Φτερούγισμα στο βάθος της καρδιάς μου
Θέλω τις νύχτες μου μαζί σου να γητεύω
Σε όνειρο λαμπρό να πορευτώ
Θέλω στου πάθους σου το στρόβιλο να ζήσω
με σε Αυγερινό και Αποσπερίτη οδηγό
Ξημέρωμα και δείλι μου
Θεσπέσιο φυλαχτό

Τέλος εποχής

35

Την είδα χτες
στολισμένη από του ήλιου τις αχτίδες 
Τα μάτια της γιομάτα αγγελικό φως
Η γαλήνη ζωγραφισμένη στο πρόσωπό της
σαν αγνάντευε την απεραντοσύνη
Την ξανάδα το δείλι
Σίμωσα καρδιοχτυπώντας
Τα δάχτυλά μου άγγιξαν το κορμί της    
Αφουγκράστηκα τον άρρυθμο χτύπο της καρδιάς της
Λαμπερά τα μάτια της
Ζωηρά σαν άλλοτε τα χείλη της
μέσα στο πορφυρό χρώμα του δειλινού
Τι κρίμα που άφησα να ξεγλιστρήσουν από τα χέρια μου
τόσο μα τόσο πολύτιμες στιγμές

Πασχάλης Παπαβασιλείου

36

Εσέ αναζητώ στο βάθος των αισθήσεών μου
Στου ουρανού τα δώματα
Στις μελωδίες των αστεριών
Στο στραφτάλισμα της αυγής
Στις ευωδιές των λουλουδιών
Στη γεύση της χαράς
Στου νου και της ψυχής το γήτεμα
Σειρήνες αιθέριες αναγγέλλουν τον ερχομό σου
΄Ηρθες
Αφουγκράζομαι την πνοή σου
Όαση η αγάπη σου
Εκεί σβήνω τη λάβρα του πάθους μου
Οδεύω με τις θεσπέσιες ανταύγειες των ματιών σου
στη πορεία που χαράζει η πυξίδα της αγάπης σου
Τολμώ να κάνω πράξη τα όνειρά μου ΖΩ

Τέλος εποχής

37

Η αγάπη αλώβητη αρμένιζε στο θεϊκό πυρήνα του καλού
Στους ρυθμούς της μελωδίας των αστεριών
και στην διαφάνεια της ψυχής
που τόσο μα τόσο λάτρεψα
ακολουθώντας τα φεγγερά περάσματα
πλημμυρισμένα μοσχοβολιά
και τους ανέμους να σφυρίζουν τ’ όνομά σου
Βράδια αξέχαστα που άχνιζαν καλοσύνη
Κινούμαι ακόμη στην τροχιά της λάμψης σου
στη δίνη του μένους σου
περιπλανώμενος στην άκαμπτη χορδή του πνεύματός σου
Δεν ήθελες να λαμπρύνεις τη θαμπάδα των συνειρμών σου
και ούτε τις βαθύκρημνες της ψυχής σου σπηλιές
από του ήλιου μου τις αχτίδες
Τώρα πια ανασκαλεύω αποφάσεις
απαιτήσεις σεμνοτηκές
Δεν θέλω λάμψη έχθρας
μόνο μέρες ανάλαφρων στιγμών
Τις διψασμένες νύχτες
να αφαιρούμαι στο τρελό ρυθμό της φλόγας
Να χορεύω στο στρόβιλο της γιορτής
στα καμπυλόγραμμα μονοπάτια της ηδονής
και στα ενθουσιώδη μάτια
που μιλούν για τρελές τερπνές απολαύσεις

Πασχάλης Παπαβασιλείου

38

Η παραφροσύνη
της νύχτας σύντροφος
ξετυλίγει το υφάδι των αναμνήσεων
Πορευόμασταν πάνω σε κύματα
με αεράκι λαγαρό
στης αγάπης τα νερά
χαϊδεύαμε τα άστρα του γιατί
και ξεχνιόμασταν στο όνειρο του εμείς
σε μια θάλασσα αθρυμμάτιστη
σαν τη σιωπή μες στη σιωπή
Πες μου που πλανάσαι
Τι καλύτερο σε απασχολεί
όταν η άμεση επαφή μαζί μου
σε περιφέρει σε μυθώδη ισχύ
Είσαι η κοιτίδα του κάθε συμπλέγματός μου
Είσαι το σχήμα και το χρώμα του σχεδίου μου
Ενός σχεδίου που χωρίς την αύρα σου
θα έμενε άχρωμο
Όραμα μια ωραίας παράνοιας

Τέλος εποχής

39

Ιοβόλος και τούτη τη νύχτα
Δοκιμάζω τα όρια της αντοχής μου
Ξεκινώ ένα δύσκολο ταξίδι χωρίς συνοδοιπόρο
Δεκάζω κάθε βραδιά για να σ’ έχω κοντά μου
στρατηλάτη του είναι μου
δημαγωγέ των ματιών μου
Ψάχνω την παρηγοριά στα σοκάκια της νύχτας
Αναζητώ την ανακούφιση στις πλατείες της μοναξιάς
διαβαίνοντας τη λεωφόρο της θλίψης
Το κενό βασιλεύει στο χάος
Δεν βρίσκω κιμωλία να σχεδιάσω της ψυχής μου τις γραμμές
μα ούτε και τα σχήματα της μοίρας
Λόγια θαμπά αγγίγματα τεφρά εικόνες θολωμένες
Σκιρτήματα κι αφέντισσες και είδωλα που πίστεψα με πρόδωσαν
Στιγμές κακές και άγνοιες με λύγισαν
Μη με ρωτάς πως πορεύτηκα στους ίδιους μου τους χώρους
και έχτισα την αδιέξοδό μου
Τώρα ακταιωρός στην άβυσσο τη μοίρα μου φυλάγω

Πασχάλης Παπαβασιλείου

40

Ο ορίζοντας μολυβένιος μουντός
Χοντρές ψιχάλες κάνουν αισθητή την παρουσία τους
ραντίζοντας το πρόσωπό μου
Οι αναμνήσεις
Τα όνειρα
Οι σκέψεις
διαβατάρικα ταξιδιάρικα σύγνεφα στο άπειρο
Όλα αυτά και άλλα τόσα ζωγραφίζει ο νους
μες στο μουντό μεταμεσήμερο της ερήμωσης
σκάβοντας την καρδιά μου
Αχ Πως θα ‘θελα το πάθος
άσβεστη φλόγα στη σκέψη μου
στο στεναγμό να θριαμβεύει
Κι ένας αγέρας σαρωτής
τις αναμνήσεις
τα όνειρα
τις σκέψεις που πληγώνουν
να τα σκορπίσει στο άπειρο
να λαμπρυνθούν απ’ τ’ άστρα

Τέλος εποχής

41

Οδεύω σκεπτικός
Ο καιρός της αναμελιάς έχει περάσει
Μία ανεπαίσθητη βοή
μου δείχνει το δρόμο
Αντικρίζω πρόσωπα ρυτιδιασμένα
Ο χρόνος δεν στάθηκε φιλικός μαζί τους
άφησε τα σημάδια του
Τα σώματα κυρτά γερασμένα
στεγνά από κάθε χαρά
Βραδιάζει
μιας κιθάρας τραγούδι λυπητερό
συνηγορεί σε αποχαιρετισμό
Κάποιες λεπτομέρειες ασήμαντες
κάνουν πιο οδυνηρές τις αναμνήσεις
για τα χρόνια που έζησα
καθώς μιας κιθάρας τραγούδι θλιφτό
αποχαιρετά τη βραδιά

Πασχάλης Παπαβασιλείου

42

Περασμένες μορφές αναδύονται
θυμίζοντας έντονα ναυαγισμένες επικλήσεις
Όνειρα επιθυμίες ερειπωμένα
Ξεθωριασμένες αναμνήσεις
Αχ Θεέ μου πώς ψεύτισαν όλα
Φώτα που σβήνουν ένα ένα όσο βουλιάζει η νύχτα
Θάλασσα λησμονιάς οι θύμησες
Χρώματα περασμένων δειλινών
Αρώματα δίχως ευωδιά
Χαρές αυταπάτης
Και όμως εσένα αναζητώ
σε κάθε μόριο της ψυχής που μου απέμεινε
της νιότης μου ανεμελιά
Την άνοιξη μεθυσμένη γύρω μου
Τις χαρές του βλέμματος
Των χειλιών το γλυκασμό
Το γαλάζιο της φυγής
Αλήθειες και αυταπάτες να ανεμίζουν
στου πάθους τα μελτέμια
Πάλι τα μάτια θολώνουν
΄Ηρθε το πένθος του βλέμματος
Μονοτονία επισπεύδει το αναπόφευκτο
Έρωτα μου
πόσο μα πόσο σε νοσταλγώ

Τέλος εποχής

43

Πού να ‘ναι ο έρωτας που άδολα χαρίζεται
Πού να ‘ναι η χώρα της χαράς
να σεργιανήσω
να χαθώ
εκεί να ξεχαστώ
Πού να ‘ναι η αγάπη η αληθινή
λάβα στα στήθια καυτερή
σαν δεν μπορεί να σβήσει
Η νύχτα ζυγώνει
Η σκέψη βαραίνει
Τα μάτια κλείνουν
Η ανάσα σβήνει
Το κορμί παγώνει
Η καρδιά σταματά
Σκέψη με όνειρο ξανά ανταμώνουν
Καινούρια σελίδα
Καινούρια αρχή
Λιμάνι η ελπίδα
Ιθάκη ψυχής

Πασχάλης Παπαβασιλείου

44

Ρομβία συνοδεύει την πυρκαγιά του δειλινού
Μια θάλασσα ατελείωτη ονειροπόλα
Ένα πρόσωπο με κοιτά
ολόγυμνο σαν την αλήθεια
με μάτια δακρύβρεχα
που ρέουν απ’ τα βάθη του έρωτα αγάπη
Η θωριά τους
φωτοχυσία βλέμματος
γαλήνη αθώας ψυχής
Εικόνα αναλλοίωτη
Σαν τον απέραντο γαλάζιο ουρανό

Τέλος εποχής

45

Σέρνομαι στο δύσβατο παρών
Ρημαγμένα ναυάγια
οράματα απατηλά
στροβιλίζονται στο αίμα μου
Η θύμηση γυαλί κομματιασμένο
τραγούδι σκληρό
αδιέξοδο σκέψης
Η νοσταλγία παγωμένη στις φλέβες μου
θολώνει το μυαλό
κοκαλιάζει τη μνήμη
Ξεφυλλίζω μια μια τις αισθήσεις μου
Η γεύση άοσμη
Η όραση ανύπαρκτη
Η ακοή αμυδρή
Η σκέψη κουρελιασμένη
Λάβα το αίμα μου
μόνο από τις αχτίδες του ήλιου σου
Και τώρα κατάλαβα πως όλες οι μνήμες σου
ίχνη δακρύων

Πασχάλης Παπαβασιλείου

46

Στο δρόμο μου εσύ
Κι ευθύς έλαμψε ένα στρατί ονείρου
Όλη η ψυχή μου άνθησε
Ανέτειλε με μιας ο φλογερός ήλιος του μεσονυχτίου
που συγκρατεί στην αγκαλιά του
όλα τα πλήθη των αστερισμών του στερεώματος
΄Ηταν η ξενοιασιά
Η αμεριμνησία
Η άγνοια του σκοτεινού κόσμου των μυστηρίων
που μας οδηγούσαν
Δεν μας τρόμαζαν των πουλιών τα πετάγματα
και ούτε το φύσημα των ανέμων
Όλα ήταν γοητεία
απόλαυση
Δώρα ουρανού τα ρόδινα σύννεφα της αυγής
και το πολύβοο άγριο της θάλασσας κύμα
Μόνος τώρα
στις αναμνήσεις υψώνω τα χέρια ικετευτικά
να με χαρίζουν όλη τους τη δύναμη
να αναστήσω όλες τις στιγμές των ονείρων
Που φυγαδεύτηκαν βιαία
ίσως για πάντα
σε μουχρές άκαρδες νύχτες

Τέλος εποχής

47

Το ηλιοβασίλεμα εκείνης της μέρας ήταν κάτι το απίστευτο
Η μεγαλοπρέπεια του φωτός σε τελειότητα και τρυφερότητα
Ο πορφυρός του μανδύας χάιδευε απαλά τον ουράνιο θόλο
και βυθίζονταν μαγευτικά πίσω από τις πλαγιές των βουνών
Τα σύννεφα βάφτηκαν με το άλικό του χρώμα
Ένα μήλινο δείλι εντελώς αναπάντεχο
από αυτά που του ανθρώπου η ψυχή δεν τα αντέχει
Θεέ μου τι όμορφα κοκκίνιζε η πλάση
Αχ! πως φεύγουν οι μέρες οι μήνες τα χρόνια
Οι στιγμές της πρώτης φοράς
Του πρώτου φιλιού
Της πρώτης αγκαλιάς
Του πρώτου χαδιού
Αναμνήσεις και οδοιπορικά ανείπωτων στιγμών
Δυό δάκρυα λαμπυρίζουν στις άκρες των ματιών μου
Δυό αληθινά διαμάντια στραφταλίζουν έτοιμα να κατρακυλήσουν
Να με θυμίσουν τα όνειρα που έθρεψα μέσα μου
φτιαγμένα από ξεχείλισμα αστείρευτης αγάπης

Πασχάλης Παπαβασιλείου

48

Φλοίσβοι απαλοί της θάλασσας
σε χρυσαφένια άμμο
Γέλια παιδιών που λούζονταν
μες στου νερού το χάδι...
Γλυκιά μου αγαπημένη
Όχι
Μη πεις πως η αγάπη μας έσβησε
όπως οι άλλες
μοιραία
σαν τα λουλούδια
που έμειναν σ’ ένα στεγνό ανθογυάλι
΄Ηλιε γλυκέ
Ποτές μα ποτές μην κλάψεις
για στιγμές που χάθηκαν
ονείρατα σαν κάναμε
σφιχτά αγκαλιασμένοι
Μήτε για το αύριο
που ίσως να μην έρθει
με ανοιξιάτικες αυγές
και χρώματα γαλήνης
Τώρα όλα τριγύρω μου έρημη παγωνιά
Μπρος στο ανοιχτό παράθυρο
κάθομαι εκεί σκυμμένος
προς τη μεριά του δρόμου να κοιτώ
Εσένα να προσμένω

Τέλος εποχής

49

Άνοιξη
Θαλερή φωτός λαμπρή λιακάδα
Και ενώ κοιτούν τα μάτια μου ρεμβά τους ξεχασμένους μόλους
να νανουρίζουν απαλά τα γέρικα καΐκια
έδιωξα από μέσα μου τη σκότη της ψυχής μου
Άνοιξη
Θαλερή φωτός λαμπρή λιακάδα
Ο γαλανός ο ουρανός
Τα χρώματα της μέρας
Οι μυρωδιές των λουλουδιών
Της θάλασσας ο αγέρας
Άνοιξη
΄Ηρθες και ξέχασα μεμιάς τους σκυθρωπούς τους μήνες
την παγερή τη μοναξιά
το μοιρολόγι θρήνου
΄Ηρθες ξανά με ηδονή και γέμισες το άδειο μου κρεβάτι

Πασχάλης Παπαβασιλείου

50

Μάρω Παπαβασιλείου – Σταματιάδου
1940 - 2009

Γλυκιά μου Μάρω
Οι μέρες μουντές
Γκρίζες σκιές
στην έλλειψη του λαμπερού
χαμόγελού σου
Ακολουθώ τη θύμηση
όπου μόνο εκεί μπορώ να σε γευτώ
μες στης ανάμνησης τα όνειρα
Μα όσο και να προσπαθώ
οι αναμνήσεις δεν γεμίζουν το κενό
της αβάσταχτης απουσίας σου

ΤέλοςΤέλοςεεπποχοήςχής

51

Ευρετήριο ποιηματων

Είναι ωραία να θυμάσαι δυό μάτια μελιχρά 8
Αγναντεύω τη θάλασσα 9
Αχ! οι θύμησες 10
Είναι φορές 11
Ένα ανοιχτό παράθυρο 12

Ερημωμένο ανάστερο του υγρού Σεπτέμβρη βράδυ 14
Καρτερώντας τα βράδια το αργυρό φέγγος 15
Έφυγε βιαστικά πριν χαράξει 16
Ξαναθυμήθηκα σαν ήρθες πλάι μου 17
Έχω πια ξεχάσει 18
Ο καιρός της ανεμελιάς έχει περάσει 19
Η αγάπη γιομάτη αφοσίωση 20
Πήρα τη βάρκα της ψυχής μου 21
Θυμάμαι ακόμη το πρόσωπό της 22
Πορεύομαι με βήματα 23
Κι απόψε μου λείπεις καλή μου 24
Σε βρήκα στη σιωπή 25
Κομιστές μηνυμάτων της άνοιξης 26
Απόμεινα μόνος 27
Μεσάνυχτα και κάτι 28
Βαριές οι ώρες σαν κατάδικοι 29

Πως θα ‘θελα τη θλίψη σου να πάρω μ’ ένα βλέμμα 30 

Βγήκα στο ξέγναντο να αδειάσω το ποτάμι ΑΓΑΠΗ 31
Σκιρτήματα Σεπτέμβρη 32

Γαλάζιος ολόγυμνος ουρανός κυριεύει το σύμπαν 33
Στη ψυχή μου έπεσε απαλά σαν πέπλο το σκοτάδι 34
Ένα κραταιό ολόγιομο φεγγάρι ψιθυρίζει λόγια 35

Την είδα χτες 36
Εσέ αναζητώ στο βάθος των αισθήσεών μου 37
Η αγάπη αλώβητη αρμένιζε στο θεϊκό πυρήνα του καλού 38

Η παραφροσύνη 39
Ιοβόλος και τούτη τη νύχτα 40
Ο ορίζοντας μολυβένιος μουντός 41

Οδεύω σκεπτικός 42
Περασμένες μορφές αναδύονται 43
Πού να ‘ναι ο έρωτας που άδολα χαρίζεται 44
Ρομβία συνοδεύει την πυρκαγιά του δειλινού 45
Σέρνομαι στο δύσβατο παρών 46

Στο δρόμο μου εσύ 47
Το ηλιοβασίλεμα εκείνης της μέρας ήταν κάτι το απίστευτο 48

Φλοίσβοι απαλοί της θάλασσας 49
Άνοιξη 50

Γλυκιά μου Μάρω 51