มัทนา

The girl who was loved
&
love someone

MADANABADHA

THE ROMANCE OF A ROSE

คำนำ

การจดั ทาละครเวทีเรือ่ งบทละครพดู คาฉนั ท์ เรื่อง “มัทนะพาธา”
มุ่งเน้นให้นักเรียนช้ันมัธยมศึกษาปีที่ ๕/๒ เกินความสามคั คีซึง่ กนั
และรู้จักการทางารเป็นกลุ่ม สามารถถ่ายทอดความรู้บทละครพดู คาฉนั ท์ผ่านการแสดง
และประมินโครงการวรรณคดีคาสอนผา่ นบทละครพดู คาฉนั ท์
ในการจัดทาโครงการในครั้งนีจ้ าเป็นต้องใช้การวางแผน การแบ่งหน้าที่การทางาน
กระบวนการทางาน การแก้ไขสถานการณ์ที่จาเป็น และ หลกั การวิเคราะห์เข้าดว้ ยกัน

ทาให้โครงการนี้สาเรจ็ ลุล่วงไปได้ด้วยดี
ผู้จดั ทาหวงั ว่า โครงการวรรณคดีคาสอนผา่ นบทละครพูดคาฉันท์ เรือ่ ง “มัทนะพาธา”
เปน็ เรือ่ งที่มีประโยชน์และมีคณุ ค่าต่อผู้ทีต่ อ้ งการศึกษาค้นคว้าทกุ ท่านๆขอขอบพระคณุ
อาจารย์กฤษณะ ลาทะแย ทีช่ ่วยเปน็ ทีป่ รกึ ษาการแสดงนี้และดแู ลอย่างใกล้ชดิ

คณะผู้จดั ทา
๓๐/๐๙/๖๓

ก

สำรบัญ หน้า
ก
เรือ่ ง ข
คานา 1
สารบัญ 3
บรรณาธิการ 4
จากใจพวกเราสู่อ.ปอ 11
ตัวละคร 41
บทละคร 44
เลา่ เรื่องด้วยภาพ 45
แบบสารวจความพึงพอใจ 46
สรุปแบบสารวจความพึงพอใจ 50
ประมวลภาพ
คณะผู้จดั ทา

ข

บรรณำธิกำร

หนังสือสรปุ กิจกรรมการจดั ทาการจดั ทาละครเวทีบทละครพูดคาฉนั ท์ เรื่อง มัทนะพาธา
จัดทาขนึ้ เพือ่ รวบรวมการทางานของนกั เรียนช้ันมธั ยมศึกษาปีที่ ๕/๒ ในการจัดทาละครเวที
เรือ่ งนี้ และบนั ทึกความทรงจาของนักเรียนช้ันมธั ยมศึกษาปีที่ ๕/๒ ที่คร้ังหนึ่งเคยได้ร่วมมือกัน
สรา้ งผลงานละครเวทีนขี้ นึ้ มา

นาเสนอในรปู แบบของสือ่ ออนไลน์ โดยใชโ้ ปรแกรม อัปโหลดบนพืน้ ออนไลน์เพอ่ื ให้
สะดวกต่อการเปิดอา่ น ทีส่ าคญั เปน็ การประหยดั งบประมาณในการทาหนังสืออีกดว้ ย

ในการจัดทาหนังสือสรุปกิจกรรมละครเวทีดังกลา่ วได้รบั ความช่วยเหลือจากหลายๆฝ่าย
ไม่วา่ จะเป็นผู้กากบั ที่คอยให้คาปรกึ ษาว่า ต้องแสดงอย่างไรให้เข้าถงึ บทบาท , ผู้เขียนบท
ทีเ่ ขียนบทและแบ่งไว้ท้ังสนิ้ จานวน ๕ องก์ แบ่งเปน็ สองฝ่ัง

คณะผู้จดั ทามีความคาดหวังว่าผู้อ่านจะได้รับความรู้ที่สามารถนาไปปรับใช้ใน
ชีวติ ประจาวันได้ เช่น การสอนเรือ่ งความรักที่ฤาษีกาละทรรศินสอนแก่นางมัทนา การเคาระ
ครบู าอาจารย์ผู้มีพระคุณ เป็นต้น หรือได้รบั ความสนกุ เพลิดเพลนิ จากการอา่ นหนงั สือเล่มนี้
และทีส่ าคญั ทีส่ ดุ ทีค่ ณะผู้จดั ทาคาดหวังว่าผู้อ่านจะได้รบั คือ รบั รถู้ ึงความทุ่มเท ความต้ังใจ
และความสมั พันธ์อันดีของทกุ ๆฝ่าย ที่ถึงแม้จะมีปัญหากนั บ้าง คิดเห็นไม่ตรงกนั บ้าง แต่
สดุ ท้ายกห็ ันหน้าคยุ กนั แก้ปัญหานั้นผ่านพ้นไปได้

ความรู้สึกของบรรณาธิการ…. การที่หนงั สือเล่มนีจ้ ะเสร็จสมบูรณ์ตามที่คาดหวงั
จะต้องอาศยั ความรอบคอบ แม่นยา และความละเอยี ด ดิฉนั ซึง่ เปน็ ผู้เขียนบท และดูภาพรวม
ต่างๆ บอกได้เลยว่า แต่ละคนมีความพยายามอย่างมาก ในการรวบรวมและหาข้อมลู
นอกจากน้ัน ยังต้องทาการเรียบเรยี งข้อมูล กลั่นกรองข้อมูลท้ังในส่วนของตนเอง และ คนอ่นื
ซึง่ มีความยากลาบากมาก แต่ถึงอย่างไรดิฉนั กต็ ั้งใจที่จะทาหนงั สอื สรปุ เล่มนี้ออกมาให้
สมบรู ณ์และครบถ้วนมากทีส่ ุด ถึงแม้จะมีอุปสรรคต่างๆมากมายแต่ดิฉนั ก็ยังมีเพือ่ นๆในกลุ่ม
คอยช่วยเหลือซึง่ และกนั โดยไม่มีใครบ่น คอยให้กาลงั ใจแล้วทางานไปด้วยกนั

1

บรรณำธิกำร

สุดท้ายนคี้ นเปน็ แรงกระตุ้นสาคัญที่สดุ คอยช่วยเหลือให้คาปรกึ ษามาตลอด ก็คือ
อาจารย์ ดิฉนั รู้สึกดีใจที่มีอาจารย์และเพื่อนร่วมทีมทีด่ ีคอยช่วยเหลือจงึ ทาให้ใหง้ านชิ้นนี้
สาเร็จออกมาได้อย่างสมบูรณ์

2

จำกใจพวก
เรำถึงอ.ปอ

เรียนอาจารยก์ ฤษณะ ลาทะแย พวกเรานักเรียนชั้นมธั ยมศึกษาปีที่ ๕/๒ อยากกราบ
ขอบพระคณุ อาจารย์ปอที่เข้ามาช่วยเหลือในเรือ่ งต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น การแก้ไขเพิ่มเติม
บทละครให้สมบูรณ์มากยิง่ ขนึ้ และช่วยแก้ไขข้อบกพร่อง อกี ทั้งยงั สอนเรื่องทกั ษะการ
แสดงให้พวกเราเข้าใจยิง่ ขนึ้ และแสดงออกมาได้อย่างเตม็ ประสิทธิภาพและ
ความสามารถของตนเอง นอกจากนี้งานละครเวทีบทละครพูดคาฉนั ท์จะสาเรจ็ ไม่ได้เลย
ถ้าขาดความรว่ มมือจากอาจารย์และเพื่อนๆทุกคน ขอขอบคณุ อาจารย์ปอทีอ่ ดทนยอม
เหนือ่ ยเพือ่ พวกเรามาโดยตลอด อกี ทั้งยังสอนให้พวกเราได้เรียนรู้อะไรหลายๆอยา่ ง
เพื่อทีจ่ ะนาไปปรับใช้ได้ท้ังในการเรียนและการใชช้ ีวติ ในอนาคต สิง่ ที่อาจารย์ปอทาให้
ตอนนี้พวกเราได้รับแล้ว และจะตอบกลับโดยการทางานชิ้นนีอ้ อกมาให้ดีที่สดุ เต็ม
ความสามารถ พวกเราทกุ คนรักและเคารพอาจารย์ปอ

ขอบคณุ ค่ะ/ครับ

3

นำงมัทนำ นางฟ้าโฉมงามแห่งสวรรค์
ผู้ที่ถูกคาว่ารกั ทาร้ายถึง 2 คร้ัง 2 ครา
เมือ่ ลงมาจุติบนแดนมนษุ ย์ ก็ได้เจอกบั แรกแท้

แต่ก็แพ้คนหูเบา

ชัยเสน ราชาแห่งเมืองหสั ตินาปุระ
หนุ่มมาดงาม เพียบพรอ้ มทุกอย่าง

รักแรกและรักเดียว
ของนางมัทนา แต่น่าเสียดาย หเู บาไปหน่อย

4

สุเทษณ์ เทพบุตรสุดหล่อแห่งสวรรค์
ผู้คลัง่ รกั นางมทั นา แต่โดนปฏิเสธอย่างไม่ใยดี

จึงโกรธและสาปนางมทั นา
ให้เปน็ ดอกกุพชกะ

จนั ฑี มเหสีตวั รา้ ยจอมอิจฉา
เหน็ มทั นาได้ดีกว่า
เลยทาของใส่ซะ

5

ศภุ ำงค์ ทหารเอกของท้าวชยั เสน
จงรักภัคดีต่อท้าวชัยเสนสดุ หัวใจ

เหตุฉไนถึงโดนใส่ร้าย

นนั ทวิ รรธนะ มือซ้ายของท้าวชัยเสน
อมาตยค์ นสาคัญ รกั ชัยเสนยิ่งชีพ

6

ฤำษีกำละทรรศนิ ฤาษีในป่าหิมมะวัน
ผู้ที่ดแู ลดอกกุหลาบมทั นาเยี่ยงบุตรี

ความรกั เหมือนโรคา บนั ดาลตาให้มืดมน

ไม่ยนิ และไม่ยล อปุ สรรคใดใด

โสมะทัต ศิษย์เอกพระกาละทรรศิน
และเป็นหวั หน้า ของศนุ กบั นาค

7

อรำลี นางค่อมอัปลกั ษณ์
ยยุ ง ปลกุ ปั่นให้จนั ฑีทาไม่ดีใส่มทั นา

รำชำแคว้นมคธ บิดาของนางจณั ฑี
ทาสงครามกบั ท้าวชยั เสน
เพียงเพราะลกู ขอ

8

วิทรู พราหมณเ์ ฒ่าเจ้าเล่ห์
ผู้ทาของใส่นางมทั นา

ปริยัมวะทำ คนสนิทนางมทั นา
อยู่กับนางมัทนาจนนาทสดุ ท้าย ก่อนที่นางมทั นา

จะกลายเปน็ กุหลาบ

9

ศนุ และนำค สองศิษย์ของ
พระกาละทรรศิน

ผพู้ บ ดอกพกากพุ ชกะ
และสงสยั ในตัวมนั

มำยำวนิ พ่อมดเจ้าเสน่ห์
ผเู้ สกมนต์ดา ใส่นางมัทนา
แต่สุเทษณ์ มพ่ อใจ จึงสง่ั ให้ ถอนมนต์ซะ

10

บทละคร

11

บทละคร

// ทีโ่ รงเรียนวันวำเลนไทน์ ทกุ คนไดร้ ับดอกไมแ้ ละสติกเกอร์กันหมด
แต่บลิวไม่ไดด้ อกกหุ ลำบอยู่คนเดียว//
ดับบลิว: ทาไมมีแต่คนได้ดอกกุหลาบวะ เห้อ ทาไมเราถึงไมไ่ ด้บ้างหรือว่าชาติทีแ่ ล้วเราไปทา
อะไรไวว้ ะ ถึงไมไ่ ด้ดอกกหุ ลาบมาเป็นของตวั เองบ้าง

12

บทละคร

องก์ท่ี 1
(ฉาก: วิมานของเทพบุตรสเุ ทษณบ์ นสวรรค์)
ณ บนสรวงสวรรค์ สุเทษณ์ ผเู้ ป็นเทวดาองค์หนึง่ ที่ท้ังรปู หล่อ พอ่ รวย
กาลังนงั่ กลุ้มใจอยู่กับความรักของตน ในขณะทีธ่ ดิ าต่างๆบนสวรรคม์ าเสนอตัว
เป็นชายาของพระองค์
สุเทษณ์ : เห้อ เบอ่ื โวย้ ย ไมม่ ีแฟนสกั ที
สุเทษณ์ : เห้อ ไมไ่ ด้สกั คน เม่อื ไหร่มันจะมีคนทีม่ นั ตรงใจข้าสกั ที!!

13

บทละคร

(มายาวินก้าวออกมาตรงหน้าสุเทษณ์ )
สุเทษณ์ : เห้ย อะไรของเอ็งวะ ข้าอยากได้เมียนะโวย้ ไมไ่ ด้อยากได้ผัว
มายาวิน : ชา้ ก่อนท่าน ข้ามิได้มาเสนอตวั แต่ข้ามีสิง่ ดีๆมานาเสนอทา่ น
สุเทษณ์ ; สิ่งนั้นคืออนั ใด จงเร่งขยายความ
มายาวิน ; มีนางๆนึงบนสวรรค์ รูปโฉมงดงาม กิริยามารยาทเรียบร้อย
ผวิ พรรณเปร่งประกาย เกศาดาเงางาม นางชื่อ นางมัทธนา พระเจ้าคะ่
สุเทษณ์ ; เช่นน้ัน ท่านจงเร่งพาข้าไปหานางบดั เดีย๋ วนี้
ทันใดน้ันเอง สุเทษณก์ ็ตกหลุมรักนางมทั นามาทนั ที แต่นางมทั นาไมไ่ ด้รกั สุเทษณเ์ ลย
มัทนา : (ก้มเดินออกไป พร้อมสีหน้ารังเกยี จ)

14

บทละคร

ณ วิมำนของเทพบุตรสุเทษณ์
สุเทษณ์ : ข้ารกั นางหมดทั้งหวั ใจ เหตุใดนางถึงไมร่ บั รกั ข้าเลย รูปก็หล่อ
พอ่ ก็รวย หุ่นกด็ ีสมชาย ใช่รึไหมท่านมายาวิน
มายาวิน: [หลบั ]สุเทษณ:์ [ตบโต๊ะ]ท่านมายาวินฟังข้าอยรู่ ึป่าว
มายาวิน:เมอื่ คืนข้าทอ่ งบทหนักไปหน่อย
สุเทษณ:์ ท่านพอจะมีแนวทางให้นางมทั นาสนใจข้าบ้างรไึ หม
มายาวิน : อือ ข้ามีวิธอี ยู่ ที่จะทาให้นางยอมมาหาท่านถึงที่เลย //หึๆ[ยมิ้ ร้าย]
(ว่าแล้วมายาวินก็เริ่มร่ายมนตร์)

(เทพบุตรสุเทษณอ์ ยู่กบั วิทยาธรมายาวิน
ซง่ึ กาลงั ทาพธิ ีสะกดนางมทั นามายาวินนงั่ ประนมมือ)

15

บทละคร

เพียงครู่เดยี ว มทั นำก็เดินเข้ำมำในวิมำนของสุเทษณ์ ตำจ้องเป๋งไม่แลดูใครด้วย
อำกำรทีถ่ กู สะกด สุเทษณ์เห็นนำงมัทนำกล็ ุกลงมำจำกบัลลังกเ์ พอ่ื มำต้อนรบั แต่
ครั้นเห็นนำงมทั นำไมย่ ิม้ แย้มกช็ งักแลว้ หันไปพดู กบั มำยำวิน)
สุเทษณ์ : นางมาแล้วไซร้ แต่ฉนั ใดจึง่ ไมพ่ ูดจา
มายาวิน: นางยงั งวยด้วยฤทธิม์ นตรา แต่ว่าตูข้าจะแก้บดั นี้
(มายาวินหันมาพูดกับนางมทั นา)
มายาวิน: ดกู อ่ นนะนางมทั นา หากองค์สุเทษณท์ รงเอ่ยถามประการใดขอให้นางจงตอบไป
แม้เข้าใจมเิ ข้าใจกต็ าม
มายาวิน: อับดุลเอ้ย! ถามไรตอบได้
มทั นา: เอ่ย!
มายาวิน : ใครอยากเปน็ เศรษฐี
มัทนา : ฉนั น่ะสิๆ
มายาวิน : ใครอยากเป็นหมา
มัทนา : ท่านน่ะสิๆ
มายาวิน :แฮร!่ ไมใ่ ช่ เขาถามอะไรเจ้าเจ้ากแ็ คต่ อบเขาไป เข้าใจหรือไม่
มัทนา : เข้าใจแล้วเจ้าคะ่ หากองค์สุเทษณน์ ้ันเอ่ยถามดิฉนั ก็จะตอบในทันที
สเุ ทษณ์จอ้ งดูนำงมทั นำทีย่ ังคงตำลอยอยู่ด้วยท่ำทีฉงนจึงลองถำมไป
สุเทษณ:์ หากพีจ่ ะกอดวธุและจุม- พติ ะเจ้าจะว่าไร
มทั นา: ข้าบาทจะขัดฤกม็ ิได้ ผพิ ระองค์จะทรงปอง
สุเทษณ:์ ว่าแต่จะเตม็ ฤดิฤหาก ดนุกอดและจบู น้อง
มัทนา: เตม็ ใจมเิ ต็มดนุกต็ ้อง ปฏิบตั ิระเบยี บดี

16

บทละคร

สเุ ทษณ์ไม่พอใจกบั คำตอบของนำงจึงหนั ไปพูดกับมำยำวิน
สุเทษณ:์ เหตุใดนางจงึ เปน็ เช่นนีเ้ ล่า
มายาวิน: ที่นางเป็นเชน่ นอี้ าจเปน็ เพราะนางยังงงงวยด้วยฤธิ์ของมนตรา อนั กระหม่อมได้สะกดให้
นางทลู ตอบตามที่พระองค์ต้องการ
สุเทษณ:์ อเุ หม่! ไมน่ ่ะ เราไมข่ อทีจ่ ะได้นางโดยวิธีนี้ เราต้องการนางโดยที่นางยินยอม ด้วยใจที่
แท้จริงฉะน้ันแล้วขอให้ท่านได้โปรดคลายเวทย์มนต์ด้วยเถดิ
มำยำวินประนมมือแลว้ ร่ำยมนต์ จนนำงมัทนำได้สติเมื่อแลไปเหน็ สุเทษณ์กต็ กใจและต้งั ท่ำ
จะหนี
สุเทษณ: ชา้ ก่อนนางจะไปใหน?
มัทนา: ได้โปรดให้หม่อมฉนั ไปเถดิ (คุกเข่า)
สุเทษณ:์ ตวั เรารกั เจ้าถึงเพยี งนแี้ ต่เจ้ายังปฏิเสธข้า หากเจ้าไมร่ บั ไมตรีจิตท่ขี ้ามีต่อเจ้า
ข้ากจ็ ะให้เจ้าไปเกดิ ยังโลกมนษุ ย์ ข้าจะให้เจ้าเลือกว่าเจ้า จะไปเกดิ เปน็ อะไร
มทั นา: อันโปรดให้เลือกตาม ฤดิข้าณบัดนี้ ขอเป็นซึ่งมาลี รุจิเรขวไิ ลวรรณ
สดุ แท้แต่จอมสรวง จะประสิทธิ์ประสาทพนั ธุ์ ขอเพียงให้มีคนั ธะระรน่ื ระรวยหอม

17

บทละคร

(สุเทษณห์ นั มาทางมายาวิน)
สุเทษณ:์ กบ็ ุปผาอย่างใดมี ที่งามทั้งสี่ อีกทั้งมีกลิ่นส่งไกล แต่ต้องให้มีหนามไว้
ป้องกนั มิให้ เหล่าเดรัจฉาผลาญยบั
มายาวิน: ธโปรดเปน็ ยอดมาลา เหน็ มีแต่ในฝากฟา้ ในแดนคนหา ไมน้ ีม้ ิได้แห่งใหน
สุเทษณ:์ ไมน้ มี้ ีนามฉนั ใด?
มายาวิน: ไมเ้ รียกผะกากพุ - ชะกะสีอรณุ แสง
มทั นา: ไหนไหนจะเป็นดอกไม้ หม่อมฉันพอใจ เป็ดอกทีอ่ อกนามมา
สุเทษณ:์ ด้วยฤทธิ์และอานาจอนั ข้าผยู้ ิง่ ใหญ่ข้าขอสาบให้นางมทั นาลงไปจุติ ณ แดนมนุษย์
เปน็ ไม้ทีม่ ีชื่อว่า ดอกผะกากพุ ชะกะ ณ ป่าหิมะวนั บัดนีเ้ ทอญ
(มัทนาร้องกรี๊ดและล้มลงกับพ้ืน)
(ปิดม่าน)

18

บทละคร

องก์ท่ี 2

ตอนที่ 1 ฉาก: ในกลางป่าหิมะวัน

( เปน็ ลานหญ้าอยรู่ ะหว่าต้นไม้ใหญ่ ที่ตรงกลางเวทีมีดอกกหุ ลาบอยหู่ นึง่ ต้น มีดอกดอกเดียว

เปน็ ดอกใหญ่สีชมพแู ก่ นอกจากต้นกหุ ลาบแล้วมีต้นไมอ้ ยา่ งอน่ื อีกกไ็ ด้

อาจมีกล้วยไมก้ าลังออกดอกอยู่ด้วยกไ็ ด้)

(นาคและศนุ ศิษย์ของพระกาละทรรศิน,จึงออกมา)

ณ กลำงปำ่ หิมะวนั (มขุ )

นาค: อ้ายดอกนี้ เอ๊ะ! เขาเรียกดอกอะไรนะ

ศนุ : บางทีโสมะทัตจะรู้จัก

(โสมะทัตเดินออกมา)

โสมะทตั : ได้ยินใครออกชอ่ื ฉนั หรือ

ศุน: พบดอกไม้ทีส่ ่งกลิ่นหอมได้แล้วขอรับ

โสมะทตั : วิ่งไปเรียนทา่ นอาจารยใ์ ห้ทราบเดีย๋ วนี้

ศุน: ขอรบั

(พระกาละทรรศินออกมานั่งก่อน)

นาค ศนุ : ตะโกน เรียก

กาละทรรศิน: มีเหตุอันใดรือ

นาค : ข้า 2 คนได้เจอดอกไมป้ ระหลาดดอกหนึ่งในป่าขอรับ

กาละทรรศิน : ใหนเล่าต้นไม้ที่เจ้าว่า

(เดินไปดู)

ศุน: อยนู่ ี่เจ้าข้า! ข้าไซร้ เปน็ ผู้ทีได้ประสพพบดอกอศั จรรย์

นาค: พวกข้ามาพร้อมกนั

19

บทละคร

กาละทรรศิน: มวั เถยี งกันไมเ่ ข้าการ ไปเกบ็ ดวงมาลย์
มาให้เราพลัน
นำคกับศนุ วิง่ แยกกนั ไปเก็บดอกกหุ ลำบ แต่ท้งั สองยืน่ มือไปถกู หนำมเข้ำก็หดมือเข้ำโดย
อำกำรตกใจ
ศนุ : โอ้ยเจ็บพิลึก
โสมะทัต: แกสองคนหัวดอื้ ไร้ความนบั ถือ จึ่งขดั คาเราผใู้ หญ่ ชา่ งเถิดไมจ่ าเปน็ ต้องใช้
ศนุ : ดีแล้วเชิญไป ถูกหนามเล่นบา้ งแหละดี
โสมะทตั เข้ำไปจะเดด็ ดอกกุหลำบ ถูกหนำมเขำ้ บ้ำงตอ้ งหดมือออกมำ ศิษย์สองคนหัวเราะ
โสมะทัตไมพ่ อใจชกั มดี ออกจะฟันกิ่งกุหลำบ
กาละทรรศิน: ชา้ ก่อน!อยา่ ตัดมาลี ที่งามเช่นนี้ เราอยากใคร่ให้ขุดไป
พอบริวำรเอำเครื่องมอื ขดุ ลงก็มเี สียงผหู้ ญิงร้อง
โอ้ย!
โสมะทตั จะลงมือขดุ อกี แตพ่ ระกำละทรรศินห้ำมไว้
กาละทรรศิน: อ่ะ! หยุดก่อนไมน้ ีม้ ิใช่ไม้ธรรมดา นีห่ าใช่เปน็ ดอกไม้แต่ที่จริงแล้วเป็นเทพธดิ าทีถ่ กู สาบ
ให้จุติจากแดนสวรรค์
พระกาละทรรศิน เอาหม้อน้าไปหลงั่ ลงที่โคนต้นกุหลาบ จากนั้นกส็ ่ังให้บริวารขดุ ต้นกหุ ลาบ
คราวนไี้ มม่ ีเสียงร้องเช่นคร้ังก่อน
กาละทรรศิน: บัดนีเ้ จ้าอยา่ ร่าไร ชว่ ยกนั ยกไป ยงั สวนอาอาศรมสถาน
(ทั้งหมดยกต้นกหุ ลาบเข้าหลงั เวที)

20

บทละคร

ตอนที่ 2 ฉาก: ทางเดินในป่า
ซาวด์ :ธรรมชาติ
(ท้าวชยั เสนออกพร้อมกันกบั สภุ างค์กบั ทหารและพราน)
ชยั เสน: นี่เรามาถึงทีใ่ ดกันแล้วนี่ และจะเดินต่อไปทางทหารกจ็ ะตามไมท่ ัน
เดีย๋ วเราจะพักใต้ร่มไมน้ ี่แหล ะเจ้าจงนาพวกพรานล่วงหน้าไปหา
ทีอ่ ยู่ของพระอาจารยก์ าละทรรศินกอ่ น
ศภุ างค์: พระเจ้าคะ่
(ออกจากฉาก)
(ชัยเสนน่ังลงใต้ร่มไม้)
ชยั เสน: เห่อ เดินทางมารอบนี้ ไมป่ ระสบพบเจอกบั สิง่ ใดทีน่ ่าตื่นตาตืน่ ใจข้าเสียเลย
สัตว์ป่านานาก็มิแลเหน็ แม้กระท่งั นารโี ฉมงามกย็ ังมิพบ
(ศุภางคเ์ ดินออกมา)
ศภุ างค์: ขณะนขี้ ้าได้พบทีอ่ ยู่ของพระอาจารยแ์ ล้วพระเจ้าคะ่
ชัยเสน: ดีแล้วข้านอี้ ยากจะพกั เสียเต็มที (เข้าโรงไป)

21

บทละคร

ตอนที่ 3 ฉาก: ลานหน้าอาศรมของพระกาละทรรศิน
โสมะทัต: นายทหารผู้นไี้ ด้เดินทางล่วงหน้าองค์ท้าวชัยเสน
กาละทรรศิน: อันภมู ินาถ เสด็จประพาส พกั แรมหนใด
ศภุ างค์ : ทรงเดินทางมาเรือ่ ยทรงพอพระทยั ทีใ่ ดก็พักทีน่ ั่น
กาละทรรศิน: ตวั เรา เป็นเจ้าของบ้าน ตอั งขอเลีย้ งท่าน มาเถดิ ธิดา
(กาละทรรศินกบั นางมัทนาเดินเข้าไปในอาศรม จากนั้นทา้ วชัยเสนออกพร้อมบริวาร
พระกาละทรรศินออกมาต้อนรับ)
กาละทรรศิน: ข้าขอต้อนรบั องคท์ ้าวชยั เสนด้วยความยินดี

22

บทละคร

(มทั นาออกมจากในอาศรมท้าวชยั เสนเหน็ ก้อจ้องจนตลึง)
มัทนา: พระบิดาข้าเจ้าขาดิฉนั ได้เตรียมอาหารไว้เรียบร้อยแล้วขอเชิญพระบิดา
และท้าวชยั เสนเลยน่ะเจ้าคะ
(มทั นากราบกาละทรรศินและชยั เสนแล้วกลับเข้าโรง)
ชัยเสน : เอ๊ะกสู ุบินเห็น ฤวะจริงนะเม่อื ก้ี ฤเทวะนารี ธเสด็จณศาลา
ศุภางค์: พระทอดพระเนตรเห็น ดรณุ ีวิเศษไซร้ มนุ ีธเลีย้ งไว้ ดุจะปรียะบุตรี
ชัยเสน: จะหาวิไลยปาน ฤก็กบู เคยเห็น และหากว่ากูได้ กจ็ ะรื่นฤดเู ย็น
กาละทรรศิน: ข้าขอเชิญท่านเข้าไปในอาศรมเถิด
ชัยเสน: เชิญพระอาจารยน์ าทางไปด้วยเถดิ
(ท้ังหมดเดินหายเข้าไปในอาศรม)

23

บทละคร

องกท์ ี่ 3

ณ ลำนหนำ้ อำศรมของพระกำลทรรศิน แสงเดือนหงำยแจ่มอย่ำงในวนั เพ็ญ

ท้ำวชยั เสนออกมำชมพระจนั ทร์แล้วรำพึงถึงนำงมัทนา

ชัยเสน: โอ้โอ๋กระไรเลย บมิเคยณก่อนกาล

พอเหน็ ก็ทราบส้าน ฤดิรักบหกั หาย

ยิง่ ยลวะนิดา ละก็ยิง่ จะร้อนคล้าย

เพลิงรุมประชมุ กาย ณอรุ าบล่ าลด

(ท้าวชยั เสนทาท่าตกใจเล็กน้อย)

ชา้ ก่อน!ดนเู หน็ ณ ประตูสิราไร

ดังหนึง่ จะมีใคร จระจากพระอาศรม

(ท้าวชยั เสนเลี่ยงเข้าไปแฝงหลังกอไม้ มทั นาเดินออกมาจากอาศรมมามองดูดวงเดือน)

มัทนา: โอ้วา่ อนาถใจ ละไฉนปนะเปนฉะนี้

แต่ไรก็ไมม่ ี มะนะนึกระเหระหน

ไมเ่ คยจะเชื่อว่า รติน้ันจะสัประดน

มาสู่ ณ ใจตน และจะต้องระทมระทวย

ครานสี้ ิพบชาย วรรูปวิเศษศาล

ใจวาบและหวามปาน ฤดิน้ันจะโลดจะลอย

(ชัยเสนเดินออกจากทีแ่ ฝงมายืนอยหู่ น้าอาศรม)

24

บทละคร

ชัยเสน: ได้ยินแล้วพ่นี ีก้ ็ดีใจยิ่งนกั ที่เจ้ากม็ ีใจให้กบั พเ่ี ช่นกัน

มัทนา: หม่อมฉนั เคยได้ยินสภุ าษิตโบราณได้กล่าวไวว้ ่าผชู้ ายเมอ่ื ยามรักกพ็ ดู ได้ราวกับมีหลายลนิ้

ชยั เสน: ถ้าพมี ีหลายลนิ้ ทุกๆลิน้ ของพี่กล็ ้วนแต่รมุ บอกรกั น้องนาง

(หนั ไปเขิน)

มัทนา: หากพระองค์ทรงดารสั คาปฏิญญาหม่อมฉันกจ็ ะจงรักและภักดีต่อพระองคไ์ หน

เลยจะมีความแคลงใจ

ชัยเสน: ฉะนั้นพี่ก็ยินดี เราไปแต่งงานกนั เถอะ

(ท้าวชัยเสนพามัทนาเข้าโรงไป)

พระกาละทรรศิน : มาๆ เข้ามาใกล้ๆข้า

ความรกั เหมือนโรคา บนั ดาลตาให้มืดมน

ไมย่ ินและไมย่ ล อปุ สรรคคะใดใด

ความรักเหมือนโคถึก กาลังคกึ ผขิ งั ไว้

ก็จะโลดจากคอกไป บ่ยอมอยู่ ณ ที่ขงั

ถ้าหากปล่อยไว้ กด็ ึงไปด้วยกาลงั

ยิ่งห้ามกย็ ิ่งคลั่ง บห่ วนคดิ ถึงเจบ็ กาย

ฝากดูแลมัทนาลูกสาวข้าด้วยนะ พอ่ ชยั เสน

ชยั เสน : ขอรับ ท่านพอ่

จำกนน้ั ท้ำวชัยเสนจึงอภิเษกกับนำงมัทนำและพำนำงมัทนำกลบั กรุงหัสตินำปุระ

ดว้ ยนำงมัทนำเมื่อไดพ้ บรักแทก้ ับท้ำวชัยเสนก็มิกลับเปน็ ดอกกุหลำบอีกเลย

25

บทละคร

องก์ที่ ๔
ในขณะที่ท้ำวชยั เสนกำลงั พำนำงมัทธำเข้ำมำในวงั นำงค่อมอรำลี
คนใชค้ นสนิทของนำงจัณฑีลกู สำวรำชำแคว้นมคธ ชำยำของทำ้ วชยั เสนมำพบเข้ำ
จึงเร่งนำเรื่องไปทลู นำยของนำง
ณ ตำหนักของนำงจัณฑี
(นางอราลีรีบวิ่งมาทูลนายของมัน)
อราลี : แฮ่กๆๆ คุณนายเจ้าขา ท้าวชยั เสนพานางที่ไหนก็มิทราบเข้ามาในวังเพคะ
นางจัณฑี : เอ็งว่าอยา่ งไรนะ หนอย ท่านพ่ี
(เดินออกไป)

26

บทละคร

(ท้าวชัยเสนพานางมทั นาออกมานงั่ บนพลบั พลาศภุ างค์มาเข้าเฝ้าด้วย)
ชยั เสน: ต้ังแต่เราได้อภเิ ษกกนั มาพี่นี้ก็มคี วามสุขเหมือนกบั ได้พ่ไี ด้ขึ้นสู่สวรรค์
มทั นา: จะหาสุขใดเปรียบไมม่ ีแล้วเพคะ
(นางจณั ฑีออกพรอ้ มนางข้าหลวง นางยืนดูท้าวชยั เสนและนางมทั นาอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงเข้าบงั คมท้าว
ชยั เสน)จัณฑี: ถวายบงั คมเพคะได้ยินวา่ พระองค์กลบั มาจากประพาสป่าแล้วแต่เหตุใด
จิงมิเสด็จตาหนกั ของหม่อมฉนั หรือว่ามีคนร้ังไวม้ ิให้เสด็จได้ ปล่อยให้หม่อมฉันนั่งรอแกร่วอยทู่ ี่
ตาหนกั รอพระองคไ์ ปสิเพคะ
มทั นา: อันว่าหม่อมฉนั หรือจะร้ังพระองค์ไว้ได้ หากพระองค์อยากจะเสด็จหม่อมฉนั ก็ มิได้ขัดพระทยั
จณั ฑี: ข้ารู้ทีพ่ ระองคท์ รงโปรดเจ้ากเ็ พราะว่าเจ้ามิเคยขัดใจละซิ หญิงใดที่ขัดใจผัวผวั กค็ งมิรกั ได้นาน
ต้องชงั่ ประจบประแจงซิ แต่ตัวข้านเี้ ปน็ ถึงธิดากษตั ริย์จงึ ประจบประแจงไม่เป็นใหนเลยจะสู้ธดิ า
พระโยคีได้
ชัยเสน: อ๊ะ! อยา่ น่ะจณั ฑี วจะเธอนะเกนิ ไป

มา มะทะนา เราไปดีกว่า อยอู่ ีกทาไม
ขืนอยฟู่ ังเสียงไป กเ็ ถยี งกนั ไป ยดื ยาวยิ่งใหญห่ าแก่นสารมไิ ด้
(ท้าวชัยเสนจงู นางมทั นาเข้าไป)

27

บทละคร

จัณฑี: อโิ สภิณดี ี ตะประจบสาออยผัว
แน่ะมึงน่ะเงาหัว บมมิ ีละรู้ไหม
ผกิ จู ะใช้คน จรยังชนกนาถ
และทูลคดีกาจ ฤวะไท้จะดดู าย

นางคอ่ มอราลี : ฉะนั้นเรารบี กลับตาหนักกนั ดีกว่าเพคะหม่อมฉนั มีแผนการดีๆจะทูลถวายเพคะ
(ซุบซบิ คริกครกั )
(นางจัณฑี นางคอ่ มอราลีและข้าหลวงกเ็ ข้าโรงไป)
นำงจณั ฑีหึงหวงและแคน้ ใจมำก นำงขอใหพ้ ระบิดำซึง่ เป็นพระรำชำแคว้นมคธ ยกทพั มำตีหสั
ตินำปรุ ะตำมอบุ ำยของนำงอรำลี

28

บทละคร

ณ เมืองของแคว้นมคธ
(พระราชบิดาของนางจันฑีนง่ั อยู่ )
ครหู่ นึง่ นำงอรำลีเดินนวยนำดเข้ำมำ ถือพระรำชสำรจำกนำงจันฑีมำดว้ ย
ราชาแคว้นมคธ: นั่นนางคอ่ มอราลีอปั ลักษณเ์ จ้ามีธรุ ะอันใดเล่า รึว่า
เกิดเหตอุ ันใดแก่จนั ฑีธิดาอันเปน็ ที่รกั ของข้า
อราลี : พระราชธิดาให้หม่อมฉันนาพระราชสาระสาคญั มาถวายเพคะ
(นางอราสีส่งราชสารให้แกร่ าชาแคว้ นมคธ ราชาแคว้นมคธเปิดอ่านแล้วทาท่าตกใจ)
“ถวายบังคมเสด็จพอ่ อนั เปน็ ที่รกั และเคารพยิง่ ของลกู หม่อมฉนั มีเรื่องจะให้เสดจ็ พอ่ ช่วย
บัดนที้ ้าวชยั เสนได้มีพระชายาใหมซ่ ง่ึ สร้างความคับแคน้ ใจให้กับลกู มากหากเสดจ็ พอ่
กรุณาได้โปรดยกทพั มาล้อมกรุงหสั ตินาปุระเพ่อื ทาการแก้แค้น
ให้หม่อมฉันด้วยเถดิ หม่อมฉนั ขอกราบขอบพระทัยเสด็จพอ่ ล่วงหน้านะเพคะ”
ราชาแคว้นมคธ(โกรธ): หึ ไมไ่ ด้การล่ะเราจกั ต้องทาการแก้แค้นให้ลูกรกั ของเรา
(ตะโกนเรียกทหาร) ทหาร ทหาร จดั ทัพเตรียมล้อมหสั ตินาปุระ แก้แค้นใหล้ ูกข้า
(ราชาแคว้นมคธเข้าโรงไปจากน้ันนางอราลีก็เดินกระหยิม่ ยิม้ ย่องตามไป)

29

บทละคร

ตอนที่ 2ฉาก: ริมรั้วคา่ ยหลวง
(ฉากหลังเปน็ ภาพรว้ั คา่ ย ท้าวชัยเสนแต่งเครือ่ งแบบนักรบ ออกพรอ้ มด้วยสภุ างคแ์ ละทหาร )
(ชัยเสนนง่ั อยู่กบั ศภุ างค์และทหาร)
ในระหว่ำงออกรบท้ำวชยั เสนเกิดนึกเป็นห่วงนำงมัทนำจึงตดั สินใจกลับเมือ่ ง (มุข)
ชยั เสน: ข้ามินึกว่าจันฑีจะแคน้ เคอื งขา้ ถึงเพยี งนถี้ ึงกบั บอกให้พระบิดายกทัพมาตีเรา
ยิง่ ตอนนีม้ ทั นายิง่ ไมส่ บายอยขู่ ้าว่าจะกลบั ไปเย่ยี มนางสกั หน่อย เดยี๋ วเจ้าไปกบั ข้าน่ะสุภางค์
(ท้าวชยั เสนและบริวารเข้าโรงท้ังหมด)

30

บทละคร

ณ สวนหลวงข้ำงพระรำชวงั ในกรุงหัสตินำปุระ
(ฉากเป็นสวนดอกไม้ มีต้นไมร้ ่มรื่น มีเตียงสาหรบั นั่งเล่น ในฉากนเี้ ปน็ เวลากลางคืน
พระนางจันฑีน่ังอยู่บนเตียง)
อราลีนง่ั ข้างๆ และพราหมณ์วิฑูรนั่งกบั พ้นื ตรงกลางเวทีมีกองฟืนจัดสุมไว้)
อราลี: ตามที่ได้ยินมาหม่อมฉันได้ข่าวว่าองค์พระสวามีจะเสด็จกลบั มาถึงพระนครในคนื นีน้ ะเพคะ
จันฑี: แล้วข่าวการสงครามเล่าเป็นอย่างไรบา้ ง
อราลี: ฝา่ ยสมเด็จพระบิดาก็ยังคงยกทพั เข้าตีทัพของพระสวามีอยู่เรือ่ ยๆ

แต่ทพั ของพระสวามีกย็ งั คงรับมือได้อยู่เพคะ
(วิ่งออกไปด้านข้าง เหมอื นมีอะไร แล้วกลบั มา)
อราลี : บัดนมี้ ีผู้ชายตรงมาที่อทุ ยานนี่แล้วเพคะเห็นทีจะเปน็ องค์เหนือหัวชยั เสนแน่แล้วเพคะ
อราลี: เร็วเถิดทา่ นอาจารย์ ท่านจงเริม่ พธิ ีดงั ทีน่ ัดกันไว้
(วิทูรลุกไปจดุ ไฟแล้วน่งั ขัดสมาธิประนมมือทาพธิ ี)
อราลี: พระมเหสีหลบก่อนดีกว่าเพคะ
(จนั ฑีกบั อราลีเข้าโรงไปทางขวา )

31

บทละคร

ฝำ่ ยวิทูรคงหลับตำและร่ำยมนต์พึมพำอยู่ ส่วนนำงกำนัลน่งั ดูพรำหมณ์ด้วยอำกำรเอำใจ
ใส่มำก

สกั คร่ทู ้ำวชยั เสนออก มีสภุ ำงค์ นนั ทิวรรธนะ ตำมมำด้วยท้ำวชัยเสนเห็นวิทูรนัง่ อยู่กช็ งัก

ชยั เสน: นนั ทิวรรธนะ นี่ใครกนั วะ มานัง่ อยู่นี่

(วิทรู กับนางกานลั ก็ทาเปน็ ตกใจ กราบท้าวชยั เสนแล้วหมอบตวั สั่นนันทิวรรธนะจึงเข้าถาม)

นันทิวรรธนะ: แกมาจากไหน ไม่รู้หรอื นี่เป็นที่สวนหลวง

วิทูร: เจ้าประคุณโปรดอภัยให้ข้าด้วยเถดิ พระชายามทั นารับสง่ั ให้ข้ามาที่นี่

ชยั เสน: จิงรึวะ! อารลี

อารล:ี พระอาญามิพ้นเกล้าเป็นจริงเพคะ

ชยั เสน: นันทิวรรธนะเจ้าลองค้นในกระเป๋าของเจ้าพราหมณ์นีด่ ูสิ

นนั ทิวรรธนะเข้ำไปคน้ กระเปำ๋ พบรูปป้นั คนสำมรปู รปู หนึง่ มีหนำมแหลมปกั อยู่ อีกสองรปู
มดั ติดกนั แน่น แล้วจึงนำถวำยแก่ท้ำวชยั เสน

ชัยเสน: แล้วเจ้าจักทาพธิ ีนีแ้ ก่ผู้ใดเล่าจงแจ้งมาโดยจริงหากไมเ่ ช่นนั้นข้าจะลงโทษ

วิทูร: พระนางมทั นาใช้ข้ามานีเ่ พ่อื ทาพธิ ีเพอ่ื ทาเสน่ห์ แก่พระนางและศุภางค์ทหารเอกของ
พระองค์และปองร้ายแก่พระองคพ์ ระเจ้าคา่

ชัยเสน(ตกใจมาก): จริงรึเจ้าพราหมณเ์ ฒ่า

ศภุ างค์: ฉันใดเจ้าจึงได้มุสาเช่นนีผ้ ู้ใดส่งั เจ้ามารึ ข้ารับใช้องค์เหนือหวั ด้วยความจงรกั ภักดี อีก
อย่างพระนางมัทนาทรงรักพระสวามียิ่งเหตใุ ดเจ้าจึงใส่ความเช่นนี้

ชัยเสน: อเุ หม่ ศภุ างค์ ตวั มึงนีช่ ั่ง เจรจาสาไถย

ยง่ิ พดู ยง่ิ นวั เข้าตัวร่าไป

มงึ จะอยู่ใย หนักปัฐพี

นันทวิ รรณธะ
เจ้าจงเร่งนาตวั นางมัทนามาเดยี๋ วนี้

32

บทละคร

(นนั ทิเอามัทนาลากๆ ผลกั เข้ามา นางมัทนาร้องไห้ )
ชยั เสน : เหตใุ ดกนั แม่นางมัทนา พีอ่ ุตส่าห์เช่อื ใจเจ้า แต่เจ้ากลบั ทาให้ข้ารู้สึกผดิ หวงั และ
รังเกยี จในตวั ของเจ้ายิ่ง
มัทนา : ไมจ่ ริงนะเพคะ น้องถูกใส่ความ น้องมีใจมนั่ คงต่อท่านพ่ี เหตุใดใยมิเชอ่ื ใจกันบ้าง
ฟังความแต่ข้างเดียว
ชัยเสน (หยิบตุ๊กตามา) : สามหาว ยงั กล้าพดู อ้างให้ตนพน้ ผดิ นีอ่ ย่างไรเล่า หลกั ฐาน หึ เสียแรง
ทีข่ ้ารกั เจ้ายิง่ นัก

เหวยนันทิวรรธนะ จบั ศุภางค์มัดไว้
แล้วฆา่ มันให้ บรรลัยคนื นี้
คนคดอัปรีย์มิควรอยนู่ าน
จงเอามทั นาโฉมตรู ไปพร้อมกับชู้ ของนางโฉมฉาย
ฆา่ เสียด้วยไซร้ จะได้สมหมาย พร้อมๆกนั ตายไปเคียงคู่กนั
นนั ทิวรรธนะ: แล้วตาพราหมณเ์ ฒ่านี่ล่ะพระเจ้าคะ
ชยั เสน: มนั มีความผดิ มากนัก จบั มนั แห่รอบเมอื งแล้วเนรเทศซะ!!

33

บทละคร

(เทา้ ชยั เสนน่งั แล้วซบหน้ากบั หมอนแล้วร้องไห้ นางจันฑีออกมาตรงเข้าไปกราบท้าวชยั เสน)
จันฑี(ทาเสียงออดอ้อน): หม่อมฉันทราบมาว่าเกดิ เรือ่ งบัดสีบัดเถลิงเกดิ ขึ้นแหมๆๆมนั น่าเจ็บใจนาง
มทั นานกั เสด็จพ่อี ุตสาห์รักยังคิดทรยศได้ไหนจะเรือ่ งสงครามอีกเอาอยา่ งนีม้ ้ัยเพคะ
ให้หม่อมฉันทลู เสด็จพอ่ เรือ่ งทีเ่ ข้าใจผดิ แล้วให้ยกทพั กลับไปน่ะเพคะ
ชัยเสน: เกง่ ดีน่ะแม่จนั ฑีมอี บุ ายท่จี ะห้ามทพั แต่จะให้ข้ายอมรบั คงมิได้คอยดูเถิดข้าจะบ่ันพระเศียร
มคธราชามาฝากเจ้าให้ได้
(ท้าวชยั เสนกระทืบเทา้ แล้วลุกขึ้นเดินเข้าโรงฝ่ายนางจันฑีกน็ งั่ ตลึงอยทู่ าหน้าเคียดแคน้ )

34

บทละคร

ริมร้ัวคา่ ยหลวง
ท้าวชยั เสนได้สู้รบกบั ราชาแคว้นมคธ ในขณะเดียวกนั ศุภางค์กแ็ อบตามออกไปรบด้วย เพราะด้วย
ความจงรักภักดีกบั องค์เหนือหวั ของตน
ชัยเสน : ตายซะ ท่านราชาแคว้นมคธ!!!
ท้าวชัยเสนได้โอกาสกฟ็ ันคอราชาแคว้นมคธขาด
ในดำ้ นศภุ ำงคน์ ัน้ ก็พลำดท่ำให้กับศตั รูเพรำะมองหำแตอ่ งคเ์ หนือหัวของตน
ทำให้ศภุ ำงคถ์ ูกแทงตำยในทีส่ ุด

35

บทละคร

องค์ที่ ๕
ณ :ริมร้ัวคา่ ยหลวง
(ฉากหลังเป็นภาพรั้วคา่ ย ท้าวชัยเสนน่ังเอกเขนกอยู่ มีทหารอยงู่ านนัง่ พัดหนึง่ คนนง่ั มอบอยู่
ด้านขวาอีกหนึ่งคนสักครู่นนั ทิวรรธนะกเ็ ข้ามาถวายบังคม)
ชัยเสน : มีอะไรวะ เจ้านนั ทิวรรธนะ
นนั ทิวรรธนะ: ตาเฒ่าวิทูรมาขอเข้าเฝ้าพระเจ้าคะ่ ไล่เท่าไรก็ไมไ่ ป
ชยั เสน: มนั คงจะมีเรื่องสาคัญจริงๆให้มนั เข้ามาสิ
(นนั ทวิ รรธนะออกไปตามวิทูรเข้ามา)
ชัยเสน: เจ้ามีเรื่องอะไรรึถึงรีบร้อนอยากจะพบข้านกั
วิทูร (ทาหน้ารู้สึกผดิ ) : หมะ หมะ หม่อมฉนั มีเรื่องจะมาสารภาพพระเจ้าคะ่ แท้จริงแล้วพระนาง
มัทนามิได้รู้เหน็ เกย่ี วกับเหตุการณ์ทีเ่ กิดขึ้นเลยเจ้าคะ่ หม่อมฉนั ถูกพระนางจนั ฑีและนางค่อม
อัปลกั ษณน์ ่ันบังคบั ขู่เข็ญให้มาทาพธิ ีเพ่อื ใส่ร้ายพระนางมทั นาว่าเปน็ ชกู้ ับศุภางค์พระเจ้าค่ะ
ในขณะนน้ั นำงจัณฑีที่กำลงั แอบตำมดูวิทูรเพรำะกลวั วำ่ นำงจะพูดควำมจริงออกไป
ได้ยนิ เขำ้ ก็รีบวิง่ มำหำชยั เสน
จณั ฑี : นี่ เจ้าพูดอะไรของเจ้า เหตใุ ดต้องใส่ความข้า อ๋อ หรือโดนอินงั ตวั น่ัน

36

บทละคร

ชยั เสน : (ลุกขึ้น กระทืบเทา้ พร้อมช้ีหน้าวิทรู ) นี่เจ้า เหตใุ ดเจ้าถึงได้กลบั กรอกเช่นนี้ จงเร่งพูด
ความจริงกบั ข้าเดีย๋ วนี้
วิทูร : จะ จะ จริง พระเจ้าคะ่ ที่หม่อมฉันเล่าเปน็ เรือ่ งจรงิ ทั้งหมดเจ้าคะ่ โปรดประทานอภัยให้
หม่อมฉนั ด้วยเพคะ ฮือ ฮือ
ชัยเสน : หนอ็ ย นางจัณฑี บงั อาจยิง่ นกั นี่เจ้ายงั ไมเ่ ข้าใจอีกหรอื ว่าเหตุใดข้าจึงไมช่ อบเจ้า

เพราะ เธอมันแน่ เธอมนั แน่มาตลอด!!
จัณฑี : ไมจ่ ริง ไมจ่ ริง เจ้าคะ ไม่จริงง กรี้ดดด (วิ่งออกไป)
ชัยเสน : ทหาร! ตามไปจบั นางแล้วจับตัดหัวเสียให้สนิ้
ชัยเสน(เสียใจ): โธ่จริงหรือนีเ่ รานี่มนั ช่งั โง่เขลาเสียจริงมารู้ความจริงตอนนีก้ ็ไร้ประโยชน์ เพราะ
เราสั่งข้าสองคนน่นั ไป แล้วเราอยากตายเสียเหลือเกิน
(ชยั เสนชักดาบออกและทาทา่ จะแทงตัวเอง)
(นนั ทิวรรธณะ วิ่งเข้ามา)
นนั ทิวรรธนะ: ชา้ ก่อนพระเจ้าคา่ หม่อมฉนั หาได้ประหารสองคนน้ันไม่ศภุ างค์ขออาสาออกรบจน
สนิ้ ชวี ิตในสนามรบ ส่วนพระนางมทั นาหม่อมฉันได้ปล่อยนางให้นางกลบั สู่หมิ ะวันพระเจ้าคะ่
ชยั เสน: อยา่ งน้ันรึ ดีจริง ฉะน้ันเราจะไปตามมทั นากลบั มาอยกู่ บั เรา

37

บทละคร

ณ กลำงป่ำหิมะวัน
(ฉากนีเ้ ปน็ ฉากเดียวกนั กับตอนที่ ๑ องก์ท๒ี่ ผดิ แต่ตอนนไี้ มม่ ีดอกกุหลาบเทา่ นั้น)
(นางมัทนานง่ั อยู่กลางเวทีกาลังทาการอ้อนวอนต่อเทวดาให้ช่วยนาง นางปริยัมวะทานั่งอยู่ข้างๆ)
มัทนา (ร้องไห)้ : ข้าแต่องคส์ ุเทษณผ์ ยู้ ิง่ ใหญ่ ณ ตอนนคี้ วามรกั ของข้าได้สร้างความเสียใจให้กบั ข้า
อยา่ งยิง่ ข้าจึงอยากจะขอวิงวอนให้ชว่ ยข้าด้วยเถดิ
(สเุ ทษณอ์ อก)
สเุ ทษณ:์ ข้าได้ยินคาอ้อนวอนของเจ้าแล้วมีใจสงสารยิ่งนกั ข้าจะนาเจ้ากลบั ไปอยู่ ณ สรวงสวรรค์
ด้วยกนั เจ้าเห็นดีหรอื ไม่แมน่ าง
มัทนา: หม่อมฉนั มีความรกั ที่มั่นคงนัก มิอาจทิง้ คนทห่ี ม่อมฉนั รกั ไปได้ หม่อมฉันขอบพระทยั
พระองค์อย่างยิง่ สาหรับไมตรีจิตทก่ี รุณาประทานให้ แต่หม่อมฉนั คงจะรบั ไว้มิได้
สเุ ทษณ(์ เริม่ โกรธ): มทั นาเจ้านแี้ ปลกนกั เราชวนไปอยู่สวรรคช์ นั้ ฟา้ ด้วยกนั เจ้าก็มิไปรเึ จ้าพอใจทจ่ี ะ
ทนทกุ ข์อยู่ที่นี่ต่อไปเล่า ผวั ทิง้ ก็ยงั ห่วงอยู่ได้เมื่อเจ้ายงั โอหังมิรบั ไมตรีจากข้าอยากชา้ ใจอยู่เยี่ยงนี้ข้า
ก็จะให้เจ้าสมปราถนา เจ้าจงเปน็ ดอกกหุ ลาบรอความรักของเจ้าอย่างนีน้ ิรันดร์เถดิ
(สุเทษณป์ ระนมมือร่ายมนต์สาปนางมทั นา จากน้ันนางมทั นาก็ฟุบก้มลงแล้วคอ่ ยๆกลายเป็นดอก
กุหลาบ ส่วนสุเทษณย์ ืนดจู นนางมัทนากลายเป็นดอกกุหลาบแล้วเข้าโรงไปทงิ้ ให้นางปริยัมวะทานงั่
ตกตลึงพอรู้สึกตวั กร็ ้องให้เสียใจยกใหญ่
ปริยมั วะทา: โธ่ ทลู กระหม่อมแก้วของหม่อมฉันมิน่าเป็นเชน่ นเี้ ลยองค์สุเทษณแ์ ละพระสวามีก็ชัง่ ใจ
ร้ายเสียนี่กะไรโธ่ช่ังน่าสงสารเสียจริงแม่คุณ

38

บทละคร

(ชยั เสนวิง่ ออกมาพบนางปริยมั วะทา)

ฃชัยเสน: เกดิ เหตอุ ันใดขึ้นนางปริยัมวะทา แล้วมทั นาเล่านางไปใหนเสีย แล้วใยเจา้ มานั่ง

เศร้าโศกอยนู่ ี่รึว่าเกดิ เหตอุ ะไรกับชายาอนั เปน็ ทีร่ กั ของข้า
ปริยมั วะทา: พระนางมัทนาได้แต่เฝา้ อ้อนวอนให้องค์สุเทษณเ์ ทพบตุ รช่วยให้นางพ้นจาก
ความทุกข์ องค์สุเทษณจ์ ึงชวนพระนางไปอยบู่ นสวรรคด์ ้วยกัน แต่พระนางมีความม่ันคงใน
ความรกั ที่มีต่อพระองค์ยิง่ นกั จึงมิยอมไป
ทาให้องค์สุเทษณเ์ ทพบตุ รมพิ อใจอยา่ งยิ่งจึงสาปให้พระนางมทั นากลายเป็นดอกกหุ ลาบ
ตลอดไป
ชัยเสน(เสียใจ): โธ่ ไมน่ ่าเลยข้ามาไมท่ นั หรือนีเ่ พราะความโง่เขลาของข้าแท้ข้าจะหาหญิงที่
มีหวั ใจท่มี ่ันคงได้เยี่ยงนางไมม่ ีอกี แล้วข้าจะนาต้นกุหลาบมัทนาไปปลูกไวใ้ นวงั เพ่อื ให้ข้าได้
อยกู่ บั นางตลอดไป
(ชยั เสนยืนเชด็ น้าตาอยสู่ กั ครู่แล้วจึงนาต้นกหุ ลาบขึ้นมาแล้วเดินเข้าโรงไปนางปริยมั วะทา
เดินตามไปด้วย )

39

บทละคร

(ดบั บลิวเดินออกมาในชดุ นกั เรียน เดด็ ดอกกุหลาบ)
ดับบลิว : รกั ไมร่ ัก รัก ไมร่ ัก รัก ไมร่ ัก ตกลงเรายังรกั เค้าจริงหรือเปล่า (หนั ไปมองเพ่อื น) แล้ว
เพ่อื นๆล่ะครับ จะยังรกั และคดิ ถึงเค้าทุกวนั ๆ ในความทรงจาเดิมๆอยหู่ รือปล่าว หรือว่าจะเลือกที่
จะเริ่มต้นใหม่กบั ใครสักคน

40

เลา่ เรื่องดว้ ยภาพ

- เริม่ หาข้อมูล เกีย่ วกบั เนือ้ เรื่อง / ซาวน์ประกอบ ตั้งแต่วันที่ 21กรกฎาคม
2020

- ซ้อมย่อยบทคร้ังแรก (ยงั ไม่มีอาจารย์มาด+ู ปรบั ) วนั ที่ 28 สิงหาคม 2020
- ขอพระบรมราชานญุ าต รชั กาลที่6 วันที่ 1 กนั ยายน 2020
- หาชุดและอุปกรณ์ในการแสดง วนั ที่ 3-4 กนั ยายน 2020
- ซ้อมย่อยบท+แสดง ครั้งที่ 2 (อาจารย์มาดู+ปรบั ) รวมถึงคิดคาถามเกี่ยวกบั

การแสดงทั้งหมด 10 ข้อ วนั ที่ 7 กันยายน 2020

41

เลา่ เรือ่ งด้วยภาพ

- ซ้อมใหญ่วนั สุดท้าย วันที่ 8 กันยายน 2020
- บวงสรวงพระพิฆเนศเพอ่ื ให้การแสดงดาเนินไปอย่างราบร่นื วันที่ 9

กันยายน 2020

42

เล่าเรื่องดว้ ยภาพ

แสดงบทละครเรื่อง มัทนะพาธา

ประชุมสรุปผล วนั ที่ 10 กันยายน 2020

43

44

45

ประมวลภำพ

ภาพละครเวทีมทั นะพาธา
พิธีกรกล่าวเปิด

การแสดงเบิกโรง

สุทษณบ์ ่น เหตใุ ดถึงไม่มีคนรักเสยี ที

46

ประมวลภำพ

มายาวินใชม้ นต์สะกดจิตนางมทั นาให้
มาหาสทุ ษณ์

นางมัทนาไม่รับรักสุเทษณ์ สุเทษณ์จึงให้นางไปเกิด
เป็นดอกกุพชกะยงั โลกมนุษย์

ณ โลกมนษุ ย์ พระกาละทรรศินได้
พบดอกกพุ ชกะ

ท้าวชัยเสนประพาสป่า
โดยมีศุภางค์ทหารเอกติดตาม

47