เรื่องที่ 1 พระราชาผู้เป็ นยอดกตัญญู 孝感动天 เรื่องที่ 2 เล่นสนุกใหบ ้ ิดามารดาดู 戏彩娱亲 เรื่องที่ 3 น้านมกวางรักษาดวงตา 鹿乳奉亲 เรื่องที่ 4 หาขา ้ วมาเล้ียงบิดามารดา 为亲负米 เรื่องที่ 5 มารดากดันิ้วลูกเจบ ็ ที่หวัใจ 啮指心痛 เรื่องที่ 6กตญัญูต่อแม่เล้ียง 芦衣顺母 เรื่องที่ 7 ชิมพระโอสถด้วยพระองค์เอง 亲尝汤药 เรื่องที่ 8 เกบ ็ ผลหม่อนฝากมารดา 拾葚供亲 เรื่องที่9ฝังบุตรเพื่อมารดา 为母埋儿 เรื่องที่ 10ขายตัวฝังศพบิดา 卖身葬父 เรื่องที่ 11 สลักรูปบิดามารดาไว้บูชา 刻木事亲 เรื่องที่ 12 ปลาหลี่จากน้าพุ 涌泉跃鲤 เรื่องที่ 13 ซ่อนส้ มใหม ้ ารดา 怀桔遗亲 เร่ ืองที่14 พดัหมอนเสริมไออุ่น 扇枕温衾 เรื่องที่ 15 เจียงเก๋อแบกมารดา 行佣供母 เรื่องที่ 16แม่จ๋าไม่ตอ ้ งกลวั 闻雷泣墓 เรื่องที่ 17 หาหน่อไมน ้ อกฤดู 哭竹生笋 เรื่องที่ 18รอปลาในน้าแข็ง 卧冰求鲤 เรื่องที่ 19ข่เูสือช่วยบิดา 扼虎救父 เรื่องที่ 20ล่อยงุกินเลือด 恣蚊饱血 เรื่องที่ 21 ชิมอุจจาระบิดา 尝粪心忧 เรื่องที่ 22 ให้นมยืดอายุ 乳姑不怠 เรื่องที่ 23 เทถังอุจจาระ 亲涤溺器 เรื่องที่ 24 ออกจากราชการตามหามารดา 弃官寻母 หมายเหตุ หนงัสือน้ีจดัทา และรวบรวมเรื่อง24กตญัญูของชาวจีน โบราณ เพื่อส่งเสริมคติธรรม จริยธรรมดา้นความกตญัญูต่อบุพการี จัดท าเผยแพร่เพื่อการกุศล เป็ นบทอ้างอิงสอนใจ มิใช่เพื่อการค้าหรือ หากา ไรแต่อยา่งใด
董里万德善堂创堂六十多年秉持宋太祖师慈悲为 怀, 救灾恤难造福众生之崇高宗旨。各项救灾工作, 坚持以人为 本, 为受灾民众提共力所能及的大力救助, 同时坚持扶危济困, 收葬处理火化遗骸, 赈济资助遇受灾民, 为贫困 群众送温情。 由于庆祝成立六十周年之际,董里万德善堂擴兴建新消防 中心综合大楼以及建成龙门牌楼和巍峨壮观的围墙。并在墙上进 行了中国艺术版画中的中国文化精深经典 二十四孝图 。值于 传播和促进学习，让会众善男信女吸收教育和了解图片中的故事 。因此，将二十四孝经故事编成中泰文共辑，方便大家了解中国 孝经。 古代的孝文化最出名的当属 二十四孝 , 自古提倡以孝 经为德”百善孝为先”。在传统的儒家思想里，孝道是做人十分 重要的准则。中国人提倡推行孝道数千年，“孝经文化”在中国 历史上有着举足轻重的地位。 父母给予了我们生命，养育我们长大，孝顺父母、恩典供 养双亲当然是十分重要的，然而古代的孝经文化可能不像现今可 行。但其中的人物历来被奉为道德楷模。也是很好的教育下一代 的素材，欢迎大家阅读。 谢谭友合辑
มูลนิธิกุศลสถานจังหวัดตรัง(บ้วนเต็กเซี่ยงตึ้ง) ก่อตั้งขึ้นมานานกว่า 60 ปี โดยยึดมั่นใน จุดประสงค์อันสูงส่งของความเมตตาของพระอาจารย์ไต้ฮงโจวซือ พระมหาเถระผู้เมตตา ในเรื่องของ การช่วยเหลือผู้คนตกยาก การบรรเทาภัยพิบัติและการบรรเทาภัยพิบัติเพื่อประโยชน์ของมวล มนุษยชาติ ในงานบรรเทาสาธารณภัยยึดหลักประชาชนเป็นหลัก และให้ความช่วยเหลือผู้ได้รับ ผลกระทบเต็มกำลังสามารถ ขณะเดียวกันก็ยืนหยัดที่จะช่วยเหลือผู้ประสบภัยและผู้ยากไร้ รวบรวม จัดเก็บและณาปนกิจศพไร้ญาติ ให้การบรรเทาทุกข์และช่วยเหลือเงินทุนแก่ผู้ประสบภัยพิบัติและส่ง ความอบอุ่นให้กับผู้ยากไร้ เนื่องในโอกาสฉลองครบรอบ 60 ปี ของมูลนิธิกุศลสถานจังหวัดตรัง(บ้วนเต็กเซี่ยงตึ้ง) ได้ ก่อสร้างอาคาร ศาลาบำเพ็ญกุศลและศูนย์บรรเทาสาธารณภัย และก่อสร้างซุ้มประตูมังกรพร้อมด้วย ซุ้มกำแพงที่โอ่อ่าและงดงาม บนผนังกำแพงจัดทำเป็นภาพศิลปะวัฒนธรรมจีนอันประกอบด้วย "ภาพ 24 กตัญญูจำนวนยี่สิบสี่ภาพ"(ยี่จับสี้เฮ่า) อันเป็นภาพทรงคุณค่าทางวัฒนธรรมที่เผยแพร่และส่งเสริม คติธรรมเรื่องความกตัญญู เพื่อให้สาธุชนตลอดจนเยาวชนทั้งหลายได้ซึมซับ ศึกษาและเข้าใจเรื่องราว ในภาพเหล่านี้จึงได้รวบรวมเรื่องกตัญญูทั้ง 24 เรื่องเป็นภาษาจีนและภาษาไทยเพื่อให้ทุกคนเข้าใจ เรื่องกตัญญูของจีนตามคติธรรมของชาวจีน วัฒนธรรมเรื่องความกตัญญูที่มีชื่อเสียงที่สุดในสมัยโบราณคือ "ยี่สิบสี่กตัญญู" ซึ่งเป็น คุณธรรมที่ชาวจีนถือปฏิบัติมาตั้งแต่สมัยโบราณ จะเห็นได้จากที่ว่า "หนึ่งร้อยคุณธรรมความดี ความ กตัญญูถือเป็นอันดับที่หนึ่ง" ในคำสอนลัทธิขงจื๊อดั้งเดิม ความกตัญญูเป็นหลักเกณฑ์ที่สำคัญมาก สำหรับการเป็นมนุษย์ ชาวจีนสนับสนุนการกตัญญูมาเป็นเวลาหลายพันปี และ "วัฒนธรรมกตัญญู" มี บทบาทสำคัญในประวัติศาสตร์จีน พ่อแม่บุพการีเป็นผู้ให้ชีวิตและเลี้ยงดูเรา แน่นอนว่ามันสำคัญอย่างยิ่งที่จะต้องกตัญญู ต่อพ่อแม่ของเราและทดแทนพระคุณ อย่างไรก็ตามวัฒนธรรมเก่าแก่ของความกตัญญูอาจไม่สามารถ ปฏิบัติได้เหมือนกับที่เป็นอยู่ตามยุคสมัย แต่ตัวละครในนิทานนั้นถือเป็นแบบอย่างที่ดีงามทางศีลธรรม ยังเป็นสื่อที่ดีมากสำหรับการศึกษารุ่นต่อๆ ไป ยินดีต้อนรับทุกท่านที่เข้ามาอ่านครับ 谢谭友合辑
24 กตัญญู ตอนที่ 1 พระราชาผู้เป็ นยอดกตัญญู 廿四孝(一):孝感动天 ตํานานเล่าว่าชุนหนึ่งในสามจักรพรรดิและพระเจ้าแผ่นดินห้าองค์ของจีน เป็นบุตรที่กตัญญูต่อพ่อแม่ของเขา ตั้งแต่อายุยังน้อย แม่ผู้ให้กำเนิดของชุนเสียชีวิตเมื่อตอนที่เขายังเป็นวัยรุ่น และพ่อของเขาแต่งงานกับแม่เลี้ยงที่หยิ่งผยองซึ่ง ต่อมาได้ให้กำเนิดลูกชายชื่อเซียง แม่เลี้ยงและน้องชายของชุนมีจิตอิจฉาริษยา และพ่อของเขาไม่ได้แยกแยะสิ่งที่ถูกต้องฟังคำ ยุยงให้ร้ายได้ทำร้ายชุนหลายครั้งถึงขั้นความตั้งใจที่จะฆ่าเขา แต่โชคดีที่ชุนสามารถหลบหนีได้ ชุนไม่เพียงแต่ไม่มีความแค้น ไม่แม้แต่จะต่อต้านพ่อแม่ของเขา เขายังให้ความเคารพเชื่อฟังตามปกติและดูแลน้องชายของเขาอย่างดี ความกตัญญูกตเวที ของชุนทำให้เจ้าแห่งสวรรค์ซาบซึ้งใจจึงส่งช้างศักดิ์สิทธิ์และนกศักดิ์สิทธิ์มาช่วยชุนไถนาและปราบวัชพืช ในเวลานั้น จักรพรรดิหยานได้ยินถึงความกตัญญูกตเวทีของชุนก็ได้ส่งคนรับใช้เก้าคนไปรับใช้สามีและภรรยาเป็นพิเศษและยังยกบุตรสาว ให้แต่งงานกับชุน ต่อมาจักรพรรดิเหยี่ยนยกราชบัลลังก์จักรพรรดิให้ชุน หลังจากชุนขึ้นครองบัลลังก์เขาก็ไปเยี่ยมพ่อของเขา ยังคงเคารพและแต่งตั้งให้น้องชายของเขาเป็นเจ้าชาย 廿四孝 第一个故事
24กตัญญู(ยจี่ับสี่ห่าว) ตอนที่2 เล่นสนุกให้บิดาดู 二十四孝:(二) 戏彩娱亲 สมัยชุนชิว ในรัฐฉู่ มีชายสูงวัยนาม “เหล่าไหลจื่อ” 老莱子 มีความกตัญญูต่อบิดามารดาที่อายุยืนยาว มาก ทุกวันจะนำอาหารมาให้บิดามารดาครบสามมื้อ อาหารที่นำมาล้วนเป็นอาหารนุ่ม มีรสกลมกล่อม ทั้งนี้เพราะบิดา มารดาทั้งสองมีอายุในวัยชรา ไม่มีฟัน หากไม่มีอาหารนุ่ม รสกลมกล่อมจะรับประทานไม่ได้เลย แม้เหล่าไล่จื่อจะมีอายุ ๗๐ ปีแล้ว แต่เขาก็ไม่เคยพูดถึงคำว่า “แก่” ให้บิดามารดาได้ยินเลยเพราะเกรงว่าคำว่า “แก่” จะเน้นความชราภาพของบิดา มารดาให้เพิ่มขึ้น และเมื่อรู้สึกว่าตนชราภาพมาก ก็จะกังวลกับวันที่ต้องจากไปจนทำให้ต้องอยู่อย่างสิ้นหวัง ดังนั้น เพื่อให้ บิดามารดามีชีวิตอยู่อย่างมีความสุข เขาจึงมักใส่เสื้อผ้าที่มีสีสันสวยงาม และแสดงอากัปกิริยาคล้ายเด็กเล่นอยู่ข้างกายพ่อ แม่ มีครั้งหนึ่งเขาหาบน้ำสองถังเดินเข้ามาในห้องรับแขก แล้วแกล้งล้มลงกับพื้น พร้อมแกล้งร้องไห้โฮออกมาเป็นเสียงเด็ก ทารก เพื่อให้บิดามารดาเห็นแล้วหัวเราะอย่างมีความสุข เหล่าไหลจื่อเห็นพ่อแม่มีความสุข จิตใจก็พลอยเบิกบานไปด้วย และเขาหวังอย่างยิ่งว่า พ่อแม่เขาจะมีความสุขเช่นนี้ต่อไปทุกวัน ตราบจนปัจจุบัน ชาวจีนยังรู้จักสำนวนที่ว่า“เหล่า ไหลจื่อเล่นสนุกให้บิดามารดาชมด้วยความกตัญญู”
24 กตัญญู(ยจี่ับสี่ห่าว) ตอนที่3 น ้านมกวางรักษาดวงตา 二十四孝: (三): 鹿乳奉亲 ในสมัยราชวงศ์โจว มีชายคนหนึ่งชื่อถานจื่อ 郯子 เนื่องจากบิดามารดาของเขามีอายุมากและป่ วยเป็ นโรคตา ร้ายแรง ถานจื่อเป็ นคนที่มีความกตัญญู เขาเคยไดย้นิวา่น้า นมกวางสามารถนา มารักษาโรคตาใหห้ายได้และในเดียวกนัที่ บิดามารดาของเขากช็อบดื่มน้า นมกวางมากแต่กวางน้นัเป็นสตัวท์ ี่มีสญัชาตญาณตื่นตวัไวและวิ่งไดเ้ร็วการที่จะนา น้า นมกวางมาไดน้ ้นั ไม่ใช่เรื่องง่ายถานจื่อมีความรู้สึกวา่ตนเองไม่อาจสามารถทา ตามที่หวงัได้แต่ดว้ยความกตญัญูจึง ทา ใหเ้ขาเกิดปัญญาโดยสวมหนงักวางปลอมตวัเป็นลูกกวางไปปะปนอยใู่นฝงูกวาง หาช่วงจงัหวะโอกาสในการรีดนม แม่กวาง เป็นไปอยา่งที่คิด ถานจื่อไดป้ลอมตวัเป็นกวาง เขา้ไปปะปนในฝงูแลว้ค่อย ๆ รีดน้า นมกวางและในขณะที่เขา นา นมกวางกลบัมาน้นั ไม่คาดคิดเลยวา่จะถูกนายพรานกลุ่มหน่ึงคอยซุ่มดกัจบักวางอยู่ซ่ึงนายพรานคิดวา่ถานจื่อเป็นก วางจริง ๆ เลยเตรียมงา้วคนัธนูหมายจะยงิเมื่อถานจื่อเห็นเขา้จึงตกใจกลวัรีบลุกข้ึนตะโกนบอกวา่ “ฉนั ไม่ใช่กวางแต่เป็นคน เนื่องจากบิดามารดาของฉนัเป็นโรคตา ปรารถนาจะดื่มน้า นมกวาง ฉนัเลยปลอมตวัเป็น กวาง เพื่อแอบเขา้ไปในฝงูรีดน้า นมกวางโปรดอยา่ยงิธนูใหฉ้นับาดเจบ็เลย” นายพรานท้งัสองจึงรู้วา่นนั่ ไม่ใช่กวางจริง แต่เป็นชายคนหน่ึงจึงเกบ็คนัธนูลงอีกท้งัยงัยกยอ่งเขาวา่เป็นลูกกตญัญูและพาเขาลงจากเขาไปส่งถึงบา้น
24กตัญญู ตอนที่ 4 หาขา ้ วสารเล้ียงบิดามารดา ในสมยัชุนชิว ปรมาจารยข์งจื่อมีศิษยเ์อกคนหน่ึงนาม จื่อลู่ ปี ๕๔๒-๔๘๐ ก่อนคริสตศ์กัราช) เป็น คนแควน้หลู่ลูกศิษยค์นน้ีไม่เพียงแต่เป็นผทู้รงความรู้หากแต่ยงัเป็นผทู้ี่มีคุณธรรมและความกตญัญูอยา่งสูงครอบครัว ของเขาค่อนขา้งยากจน อาหารที่ทานทุกวนัมีแต่ธญัพืช แต่สา หรับบิดามารดาแลว้จื่อลู่ยอมที่จะเดินทางไปร้อยล้ีเพื่อแบก ถุงขา้วสาวมาเล้ียงดูพอ่แม่เมื่อบิดามารดาสิ้นบุญลง เขาไดท้ ่องทศันาไปยงัแดนใตจ้นถึงแควน้ฉู่เมื่อเดินทางไปถึงอ๋อง ของแควน้ฉู่ไดเ้ห็นถึงความรู้และความกตญัญูในตวัเขาจึงไดเ้ชิญเขา้รับราชการ หลงัเขา้รับราชการเป็นขนุนาง สถานะของจื่อลู่กเ็ปลี่ยนไป ไม่วา่การเดินทางไปแห่งใด กจ็ะรถมา้คอยติดตาม ท้งัขา้วและธญัพืชต่าง ๆ กม็ีเป็นหมื่นยงุ้ฉาง เวลาที่เขานงั่ที่นงั่กร็องดว้ยพรมหลายช้นั ในยามที่รับประทานอาหารกจ็ะมี อาหารมากมายหลายชนิดวางอยทู่ ี่ตรงหนา้ถึงแมเ้ขาจะเพยีบพร้อมเพยีงใด แต่ในใจยงัคงถวิลหาบิดามารดาอยตู่ลอดเวลา ยงัคงเอ่ยอยเู่สมอวา่“ถึงแมว้า่ตอนน้ีจะมีเพยีบพร้อมทุกสิ่งแต่กย็งัอยากจะกลบัไปใชช้ีวิตแบบเดิม ๆ กินผกัป่ากินธญัพืช และยงัอยากเดินทางร้อยล้ีเพอื่แบกถุงขา้วสารกลบัมาเล้ียงดูบิดามารดา” แต่น่าเสียดายที่วนัคืนเหล่าน้นั ไม่หวนกลบัมาอีกแลว้ ปรมาจารยข์งจื่อเมื่อทราบน้ีเขา้กก็ล่าวสรรเสริญวา่“จื่อลู่รู้จกัปรนนิบตัิรับใชบ้ ิดามารดาต้งัแต่บิดามารดายงัมี ชีวิตอยู่นบัวา่เป็นลูกกตญัญูที่แทจ้ริงไม่ใช่รอใหบ้ ิดามารดาล่วงลบัไปแลว้จึงค่อยคิดถึงท่าน”
24กตัญญูตอนที่5 มารดากดันิว้ลูกเจ็บที่หัวใจ ในสมัยชุนชิว มีหนึ่งในศิษย์เอกของปราชญ์เอกขงจื่อ นามเจิงเซิน ปี ๕๐๕-๔๓๕ ก่อน คริสตศ์กัราช) ซ่ึงต่อมาคือเจิงจื่อ หรือจงัจ้ือ หนึ่งในเมธีเอกยุคชุนชิว เจิงเซินเป็นชาวแควน้หลู่(ปัจจุบนัคืออา เภอ เจียเซียง มณฑลซานตง) มีฐานะยากจน เจิงเซินมีความกตญัญูต่อมารดามาก มีคร้ังหน่ึง เขาข้ึนภูเขาไปหาฟืน คาดไม่ถึงวา่ ที่บา้นจะมีแขกมาเยอืน เพราะมารดาเห็นวา่เจิงเซินไม่อยู่อีกท้งัที่บา้นกไ็ม่มีเงิน ไม่มีอาหารหรือสิ่งของจดัเตรียมไว้ ตอ้นรับแขก ภายในใจจึงร้อนรนเป็นอยา่งยงิ่ในใจหวงัวา่ลูกชายจะกลบัมาบา้นโดยเร็ว ทวา่นางรออยนู่าน ลูกชายกย็งัไม่ มีวี่แววจะกลับมา ในช่วงเวลาน้นัเอง นางพลนัคิดข้ึนไดว้า่สายสมัพนัธ์ระหวา่งแม่กบัลูกน้นัเชื่อมโยงกนัดว้ยสายเลือด คิดได้ ดงัน้นัแลว้นางจึงใชฟ้ ันกดัที่นิ้วมือของตนเองจนเลือดออกขณะน้นัเจิงเซินอยบู่นภูเขารู้สึกเจบ็แปลบเขา้ที่หวัใจอยา่ง ฉบัพลนัคาดวา่ที่บา้นตอ้งมีเหตุการณ์บางอยา่งเกิดข้ึนอยา่งแน่นอน คร้ันเมื่อเขาแบกฟืนลงเขากลบัมาบา้น คุกเข่าลงเบ้ือง หน้ามารดาแลว้ถามวา่ที่ตนเองจู่ๆ เจบ็ที่หนา้อกน้นัเป็นเพราะดว้ยเหตุใด มารดาจึงตอบวา่“เมื่อครู่น้ีบา้นเรามีแขกมาเยอืน เป็นเพราะวา่ลูกไม่อยบู่า้น แม่คนเดียวตอ้นรับขบัสู้แขกไม่ ไหวจา ตอ้งกดันิ้วใหเ้ลือดออกเพื่อใหลู้กรับรู้ความรู้สึกน้ีแลว้เร่งรีบลงเขากลบัมาบา้น”
๒๔ กตัญญูตอนที่6กตัญญูต่อแม่เลยี้ง มินหยาน ชาวรัฐลู่ในสมยัชุนชิว ซึ่งเป็ นศิษย์ของขงจื๊อเป็ นที่รู้จักในนามหยานหยวน ซ่ึงท่านขงจื๊อเคยสรรเสริญ ในความกตัญญูกตเวทีของมินจื่อเฉียน!แม่ผใู้หก้า เนิดของเขาเสียชีวิตก่อนกา หนด พอ่ของเขาแต่งงานกบัภรรยาเล้ียงของ เขาและใหก้า เนิดบุตรชายอีกสองแม่เล้ียงของเขามกัจะทา ร้ายเขา ในฤดูหนาวน้องชายสองคนของเขาได้สวมเส้ือผา้ฤดู หนาวที่ท าจากผา้ฝ้ายแต่ให้"เส้ือผา้ฝ้าย" ที่ทา จากดอกไม้กกแก่มินหยวน วันหนึ่ง บิดาใหห้มิ่นสุ่นเป็นสารถีลากรถ ออกไปทา ธุระนอกบา้น แต่ดว้ยเส้ือผา้ที่สวมใส่บางมากร่างการจึงไม่สามารถตา้นทานความหนาวเยน็ได้ทา ใหส้นั่เทิ้ม ไปท้งักายาจนร่างกายชาไร้ความรู้สึกเป็นเหตุใหเ้ชือกที่ลากรถหลุดไปจากมือ เมื่อบิดาเห็นอาการของเขาหนาวสนั่จน หน้าซีดถึงเพียงน้ีคิดวา่ตอ้งมีสาเหตุบางอยา่งแน่นอน จึงนา เส้ือผา้ที่บุตรชายสวมใส่มาพิจารณาอยา่งละเอียด จนทราบวา่ เส้ือที่เขาสวมใส่น้นัเป็นเพยีงเส้ือบุดอกออ้อนับางเบาจึงโกรธภรรยามากจะไล่นางออกจากบา้น หมิ่นสุ่นเห็นดงัน้นัจึง พดูกบับิดาวา่“ถา้หากแม่เล้ียงยงัอยกู่บัเรากจ็ะมีลูกเพียงคนเดียว ที่ตอ้งรับความเหน็บหนาว แต่ถา้หากขบัไล่แม่เล้ียงออก จากบา้น ลูก ๆ ท้งัสามคนจะโดดเดี่ยวไม่มีคนดูแล” เมื่อแม่เล้ียงไดย้นิดงัน้นักร็ู้สึกต้ืนตนั ใจเป็นอยา่งมากเพราะคาดไม่ ถึงวา่หมิ่นสุ่นจะออกปากช่วยเหลือนางจึงรู้สึกละอายใจและสา นึกในความผดิที่เคยกระทา ต่อหมิ่นสุ่นตลอดมา
24 กตัญญู ตอนที่ 7 ชิมโอสถด้วยพระองค์เอง 二十四孝: (七)亲尝汤药หรือ 文帝汤药 ในบรรดาจกัรพรรดิจีนในหลายสิบราชวงศ์จกัรพรรดิฮนั่เหวินต้ี-หลิวเหิง 汉文帝 刘恒 แห่งราชวงศฮ์นั่ตะวนัตก ไดร้ับการยกยอ่งใหเ้ป็นลูกกตญัญูโดยขณะที่ยงัเป็นอ๋องแห่งเมืองไตโ้จวน้นัทรงแสดงออกถึงพระปรีชาสามารถในการ ปกครอง ทรงรักและห่วงในความเป็นอยขู่องอาณาประชาราษฎร์หลงัจากที่พระองคท์รงข้ึนครองราชยแ์ลว้ทรงสถาปนา พระมารดาข้ึนเป็นไทเฮา พระองคท์รงปรนนิบตัิพระมารดาเป็นอยา่งดี ต่อมา เมื่อพระมารดาทรงประชวรหนกัซ่ึงการประชวรคร้ังน้ีกินเวลานานถึง ๓ ปีในระหวา่ง ๓ ปีน้นัจกัรพรรดิ ฮนั่เหวินต้ีทรงดูแลพระมารดาอยา่งครบถว้นไม่เคยห่าง พระองคม์ ิเพียงปฏิบตัิแต่ในยามทิวาเท่าน้นัหากแต่ในยามราตรีก็ ดูแลดีไม่มีบกพร่องขณะที่ดูแลพระมารดาถึงจะทรงเหน็ดเหนื่อยพระวรกายจากพระราชภารกิจสกัเพียงใด กไ็ม่ยอมข่ม พระเนตรลงพกัผอ่น ทุกคร้ังที่หมอหลวงปรุงพระโอสถสา หรับพระมารดาเสร็จ หากไม่ไดผ้า่นการลองชิมพระโอสถดว้ย พระองคเ์องแลว้จะไม่ทรงนา พระโอสถน้นั ไปถวายใหพ้ระมารดาเสวยเป็นอนัขาด เรียกไดว้า่พระโอสถทุกขนาน ลว้น ผา่นการชิมดว้ยพระองคเ์องมาแลว้ท้งัสิ้น เนื่องดว้ยพระองคท์รงกตญัญูต่อพระมารดาถึงเพียงน้ีทา ใหช้ื่อเสียงของ พระองค์ได้รับการสรรเสริญตลอดมา 。
กตัญญู ตอนที่ 8: เก็บผลหม่อนฝากมารดา ในปลายสมยัราชวงศฮ์นั่ตะวนัตก หวางหมงั่ก่อการกบฏแยง่ชิงราชบลัลงัก์บา้นเมืองเกิดความวนุ่วาย และประสบภยัแลง้ไปทวั่เรือกสวนไร่นาลว้นแหง้ผากการเพาะปลูกและเกบ็เกี่ยวเลย ประชาชนตอ้งดา รงชีพดว้ยความ ยากล าบากขณะน้นั ในเมืองอานเฉิง มณฑลเหอหนาน มีเดก็หนุ่มคนหน่ึงนามวา่ช่ายซุ่น 蔡顺 บิดาจากไปเมื่ออายุ ๓ ขวบ มารดาเล้ียงดูเขามาโดยลา พงัเขาจึงเป็นเดก็ที่กตญัญูต่อมารดามากเพื่อเล้ียงดูมารดา ทุกวนัเขาจึงตอ้งเขา้ป่าไปเกบ็ ลูกหม่อนมาใหม้ารดารับประทานประทงัหิว เวลาที่ช่ายซุ่นเขา้ไปเกบ็ผลหม่อน เขาจะตอ้งนา ตะกร้าติดตวัไปสองใบ ใบ หน่ึงใส่ผลลูกหม่อนสีดา อีกใบหน่ึงใส่ผลลูกหม่อนสีแดง วนัหน่ึงเขาบงัเอิญพบกนักลุ่มโจร พวกโจรเห็นผลหม่อนในตะกร้ากน็ ึกรู้ทนัทีวา่เขาคงจะเกบ็ผลหม่อนไป รับประทานแทนอาหารเป็นแน่แต่กร็ู้สึกประหลาดใจที่เห็นเขาแยกผลหม่อนเป็นสองตะกร้า จึงถามช่ายซุ่นวา่“เหตุใดเจา้ จึงแยกผลหม่อนเป็นสองตะกร้า” ช่ายซุ่นตอบวา่“ลูกหม่อนสีดา มีรสหวาน เกบ็ ไวใ้หม้ารดารับประทาน ลูกสีแดงมีรสเปร้ียวขา้เกบ็ ไวร้ับประทานเอง” หวัหนา้โจรไดย้นิดงัน้นักร็ู้สึกสงสารและชื่นชมเขาที่แมอ้ายยุงันอ้ยแต่ รู้จกักตญัญูจึงสละขา้วสารใหส้ามทะนานและขาโคหน่ึงขา ใหช้ ่ายซุ่นนา กลบัไปเล้ียงดูมารดาต่อไป
24กตัญญู (ยี่จับสี่ห่าว) ตอนที่ 9 ฝังบุตรเพื่อมารดา ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก มีชายคนหนึ่งชื่อกัวจวี้ บิดาได้สิ้นบุญไปนานแล้ว เหลือแต่กัวจวี้ผู้ซึ่งเป็นลูก กตัญญูคอยอยู่ปรนนิบัติมารดาผู้ชรา เขาและภรรยาหาเลี้ยงชีพด้วยการรับจ้างงานทั่วไป โดยแลกกับเงินค่าจ้างอันน้อย นิดส าหรับด ารงชีพ เมื่อถึงปีที่เกิดภัยพิบัติ คนจ้างงานหายาก ท าให้กัวจวี้และภรรยาขัดสนเงินทอง ไม่มีอาหารทานครบ สามมื้อ แต่ไม่ว่าเขาจะด ารงชีพด้วยความล าบากยากแค้นเพียงใด เขาทั้งสองยอมอดอยาก แต่ไม่ยอมให้มารดาอด อาหารแม้แต่สักมื้อเดียว และพยายามท าให้มารดามีความสุข แต่ปัญหาของเขาก็คือลูกชายตัวน้อยวัย ๓ ขวบ เนื่องจาก มารดาของกัวจวี้รักและเอ็นดูหลานชายมาก จึงมักน าอาหารที่มีเพียงน้อยนิดของตน แบ่งบางส่วนให้หลานชายเสมอ กัวจวี้เห็นมารดาท าเช่นนั้น จึงปรึกษากับภรรยาว่า “บ้านเรายากจนอย่างนี้ ล าพังอาหารทานครบสามมื้อยังล าบาก การ จะหาอาหารดีมาบ ารุงเลี้ยงดูแม่ก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง เมื่อมารดารับประทานอาหารไม่ครบ สุขภาพก็จะอ่อนแอลงทุกวัน ถ้า แม่ยังแบ่งอาหารให้ลูกเรากินเช่นนี้ ไม่ช้าร่างกายก็ยิ่งอ่อนแอและล้มป่ วยลงในที่สุด ข้าคิดว่า เราควรฝังลูกเสียเถิด แม่จะ ได้มีอาหารกินอิ่มท้อง ลูกนั้นเราจะมีใหม่เมื่อใดก็ได้ แต่มารดานั้นไม่อาจมีใหม่ได้อีก” ภรรยาเมื่อได้ฟังค าของสามี แม้จะ รักลูกมากดั่งดวงใจ แต่ก็ไม่กล้าโต้แย้งความคิดเห็นของสามี ยอมตกลงแต่โดยดี เขาทั้งสองอุ้มลูกชายพร้อมจอบติดตัว ไปด้วยเพื่อขุดหลุมฝังลูกชายครั้งเมื่อเขาขุดหลุมลึกลงไปได้ประมาณ ๓ ฟุต ก็พบทองแท่งจ านวนมากมายฝังอยู่ตรงนั้น! เมื่อพิจารณาทองแท่งเหล่านั้น ก็พบตัวอักษรจารึกไว้บนทองแท่งว่า “ฟ้าประทานให้ลูกกตัญญูกัวจวี้ ห้ามหลวงยึดกลับ ห้ามราษฎรช่วงชิง”
24 กตัญญู ตอนที่ 10 ขายตัวฝังบิดา 廿四孝: (十):卖身葬父/董永遇仙 เรื่องย่อมีว่า ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ผู้คนต่างชื่นชมในความกตัญญูของต๋งหย่งที่ยากจน เฝ้าปรนนิบัติบิดาที่ป่ วยไข้ จนเมื่อบิดาสิ้นบุญลง ต๋งหย่งไม่มีเงินซื้อหีบใส่ศพบิดา จึงไปบ้านเศรษฐีขอให้ท่านซื้อตัวเข้าท างานในบ้าน โดยขอยืมเงิน ค่าจ้างล่วงหน้า เพื่อมาเป็นค่าท าศพให้บิดา หลังพิธีศพ ระหว่างเดินทางไปบ้านเศรษฐี ได้พบหญิงสาวผู้หนึ่ง แจ้งความ ประสงค์ที่จะขอใช้ชีวิตเป็นคู่สามีภรรยากับเขา ต๋งหย่งตกลง แล้วเดินทางไปบ้านเศรษฐีด้วยกัน เมื่อถึงบ้านเศรษฐี ก็ถูกก าชับว่า จะต้องทอผ้าให้ได้สามร้อยพับ จึงจะได้เงินพอแลกเป็นเงินค่าไถ่ตัว ต๋งหย่งได้ ความช่วยเหลือจากภรรยา ในเวลาเพียงเดือนเดียว ก็ทอผ้าได้ครบสามร้อยผืน จึงไถ่ตัวกลับบ้านเมื่อทั้งสองเดินทางไปจุด ที่พบกันครั้งแรก หญิงสาวผู้นั้นจึงกล่าวค าอ าลาจากเขาไป เล่ากันว่าหญิงสาวผู้นี้คือนางฟ้าที่แปลงกายลงมาจากสวรรค์ เพราะซาบซึ้งในความกตัญญูของต๋งหย่ง มาช่วยภารกิจของเขาสมความปรารถนาได้ในที่สุด 廿四孝:(十 卖身葬父 董永遇仙 汉朝时，有一个闻名的孝子，姓董名永。他家里非常贫困。他的父亲去 世后，董永无钱办丧事，只好以身作价向地主贷款，埋葬父亲。丧事办 完后，董永便去地主家做工还钱，在半路上遇一美貌女子。拦住董永要 董永娶她为妻。董永想起家贫如洗，还欠地主的钱，就死活不答应。那 女子左拦右阻，说她不爱钱财．只爱他人品好。董永无奈，只好带她去 地主家帮忙。谁知那女子心灵手巧，织布如飞。她昼夜不停地干活，仅 用了一个月的时间，就织了三百尺的细绢，还清了地主的债务、在他们 回家的路上，走到一棵槐树下时，那女子便辞别了董永。相传该女子是 天上的七仙女。因为董永心地善良，七仙女被他的孝心所感动，遂下凡 帮助他。 有诗颂曰： 葬父贷孔兄，仙姬陌上逢；织线偿债主，孝感动苍 穹。
24 กตัญญู ตอนที่ 11 แกะสลักรูปบิดามารดาไว้บูชา 廿四孝(十一) 刻木事親 ติงหลานเป็นชาวเหอหนาน ในช่วงราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เนื่องจากเมื่อเขายังเด็กและเขามักไม่ ค่อยมีโอกาสปฏิบัติต่อบิดามารดาที่หล่อเลี้ยงของเขา เมื่อพ่อแม่ของเขาเสียชีวิตด้วยส านึกในพระคุณ เขา จึงแกะสลักรูปปั้นของพ่อแม่ของเขาจากไม้และท าทุกอย่างเหมือนยังมีชีวิตทุกอย่าง เขาจะพูดคุยกับรูปปั้น ไม้และเขายกข้าวปลาอาหารเคารพบดามารดาครบสามมื้อก่อนจึงจะรับประทานอาหารทุกวัน และเมื่อเขา ต้องออกไปนอกบ้านก่อนจะบอกกล่าวและหลังจากกลับมาก็จะมาเคารพรูปปั้นอย่างสม ่าเสมอไม่เคย หย่อนยาน นานวันเข้าภรรยาของเขาก็รู้สึกยุ่งยากไม่เคารพรูปปั้นไม้และได้ใช้เข็มแทงนิ้วของรูปปั้นไม้อย่าง อยากรู้อยากเห็น ปรากฏว่ามีเลือดก็ไหลออกมาจากนิ้วของรูปปั้นไม้ ติงหลันกลับบ้านและเห็นน ้าตาใน ดวงตาของรูปปั้น เมื่อถามได้ความจริงแล้วจึงขับไล่ภรรยาของเขาพ้นออกไปเสีย
24 กตัญญู ตอนที่ 12 ปลาหลีจากน้ำพุ 廿四孝: (十二）涌泉跃鲤 เล่ากนัมาวา่ ในสมยัราชวงศฮ์นั่มีชายหนุ่มชื่อเจียงซือ姜诗 เป็นคนกตญัญูต่อมารดามากเมื่อไดต้บแต่งภรรยา ในตระกลูผางเขา้บา้นมา นางผางกม็ีความกตญัญูมากเช่นเดียวกนัเมื่อนางรู้วา่มารดาของสามีชอบนา น้า จากแม่น้า มาชงชา และทา อาหาร นางกไ็ม่ปฏิเสธความยากลา บากน้นัแมแ้ต่นอ้ย ทุกวนันางจะเดินทางไปหาบน้า ที่แม่น้า ซ่ึงอยไู่กลจากบา้น ถึง ๗ ล้ีเพื่อนา น้า มาใหม้ารดาของสามีใช้นอกจากน้นัมารดาของเจียงซือยงัชอบรับประทานปลาน้า จืด ท้งัคู่กไ็ปจบั ปลา น้า จืดสด ๆ ที่แม่น้า มาปรุงอาหารใหม้ารดารับประทาน ท้งัสองกตญัญูต่อมารดาเช่นน้ีทุกวนัผา่นมาสิบกวา่ ปีกไ็ม่เคยปริ ปากบ่น อยมู่าวนัหน่ึงขา้งบา้นที่เขาอยอู่าศยัเกิดมีน้า พพุงุ่ออกมาแมว้า่จะเป็นน้า พทุี่พงุ่ออกมาจากบริเวณขา้งบา้น แต่กลบั มีรสชาติหวานสนิทเหมือนน้า ในแม่น้า ทีเดียวและทุกวนักย็งัมีปลาหลีกระโดดออกมาวนัละสองตวัอีกดว้ย นบัต้งัแต่น้นัมา เจียงซือและภรรยากไ็ม่ตอ้งเหนื่อยยากเดินทางไปแม่น้า เพื่อหาบน้า และจบั ปลาอีกเลย
24 กตัญญู ตอนที่ 13 : ซ่อนส้มให้มารดา : ( ) ในปลายสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก มีเด็กคนหนึ่งมีนามว่า ลู่จี้ (ลกเจ๊กในสามก๊ก) มีความเฉลียวฉลาด อุปนิสัยดี คล่องแคล่ว ปราดเปรื่อง เป็นที่รักใคร่ของผู้คนใกล้ชิด โดยเฉพาะอย่างยิ่งบิดามารดารักเขาประหนึ่งแก้วตาดวงใจ ในวัย ๖ ปี ลู่จี้ได้ติดตามบิดาของเขาไปยังเมืองจิ่วเจียง บิดาของเขาต้องเข้าไปเยี่ยมคารวะสหายเก่าคือหยวนสู้ ผู้มีบารมีและ ชื่อเสียงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ลู่จี้จึงจ าต้องติดตามบิดาของเขาเข้าไปเยี่ยมคารวะด้วย เมื่อถึงจวนที่พ านักของหยวนสู้ เจ้าภาพได้น าผลส้มจ านวนมากมายออกมาท าการต้อนรับแขก ระหว่างที่บิดาของลู่จี้และหยวนสู้ก าลังสนทนากันอยู่นั้น เด็กน้อยลู่จี้อาศัยจังหวะที่ทุกคนไม่สนใจ น าส้มสองผลมาซ่อนไว้ในชายแขนเสื้อ เมื่อถึงเวลากลับ ลู่จี้ต้องแสดงการคารวะ เพื่ออ าลาตามมารยาท ขณะที่เขาก้มค านับเพื่อกล่าวลาหยวนสู้นั้น ผลส้มที่ซ่อนไว้ในชายเสื้อทั้งสองผลได้กลิ้งตกลงมาบน พื้น หยวนสู้เห็นดังนั้นจึงได้ยิ้มพร้อมเอ่ยวาจาเย้าแหย่เด็กน้อยขึ้นว่า “เจ้าหนูลู่จี้เอ๋ย เจ้านั้นมาเยือนเป็นแขกผู้เยาว์ของข้า ไฉนเลยจึงแอบลักส้มของข้ากลับไปด้วยเล่า” ลู่จี้ก้มลงคุกเข่าเบื้องหน้าหยวนสู้พร้อมกับกล่าวขึ้นว่า“เหตุเพราะมารดาของข้าน้อยนั้น นิยมบริโภคผลส้มเป็น อันมาก และที่เมืองของเราไม่มีการปลูกส้ม ข้าน้อยจึงได้ถือวิสาสะหยิบส้มสองผลของท่านกลับบ้าน เพื่อให้มารดาของ ข้าน้อยได้ลิ้มรสในผลส้มอันเลิศรสนี้ด้วยเช่นกัน หยวนสู้มองดูเด็กน้อยมที่อยู่เบื้องหน้าด้วยความประหลาดใจ แม้จะมีวัย เยาว์ แต่รู้จักระลึกถึงมารดาและมีใจกตัญญูเช่นนี้ จึงกล่าวชื่นชมว่า”เด็กน้อยนี้แม้เพียงวัย ๖ ปี แต่ก็รู้จักกตัญญู นับเป็น เรื่องหายากยิ่ง จะไม่ถือเป็นเรื่องแปลกประหลาดได้อย่างไร” แล้วสั่งให้บริวารเอาส้มกระเช้าหนึ่งเดินตามไปส่งถึงบ้าน…
24 กตัญญู ตอนที่ 14 พัดหมอนเสริมไออุ่น 二十四孝(十四):扇枕温衾 ในสมยัราชวงศฮ์นั่ตะวนัออก มีเดก็ชายคนหน่ึงนามวา่หวงเซียง เมื่อเขาอายไุด้๙ ขวบ มารดาไดล้ม้ ป่วยและ จากเขาไป เมื่อหวงเซียงไดสู้ญเสียแม่บงัเกิดเกลา้ไป ภายในจิตใจเจบ็ ปวดรวดร้าวเฝ้าคิดถึงมารดาอยเู่สมอและมกัจะ ร้องไหด้ว้ยความเสียใจอยเู่พยีงลา พงั ในขณะที่หวงเซียงคิดถึงมารดาที่ไดด้่วนจากเขาไป กไ็ดแ้สดงกตญัญูต่อบิดาอยา่ง มากเช่นกนัเขาพยายามอยา่งเตม็ที่ที่จะปฏิบตัิตนเป็นลูกที่ดีในฤดูร้อน เขาจะหยบิพดัดา้มหน่ึงมาเตรียมพดัที่นอน เสื่อ และหมอนของบิดาเพื่อใหค้วามเยน็หลงัจากน้นัจึงเรียกบิดาเขา้นอน ในช่วงฤดูหนาวเขาจะใชร้่างกายตนเองไปนอนบน ที่นอน บนผา้ห่ม บนฟูก ซ่ึงเป็นที่นอนของบิดาเพื่อใหเ้กิดความอบอุ่น ทา ใหบ้ ิดารู้สึกอุ่นนอนหลบัสบาย ดงัสา นวนที่วา่: ในวนัที่อากาศร้อนใหใ้ชพ้ดัลมเพื่อทา ใหห้มอนรองเตียงเยน็ลงก่อนและใชร้่างกายของคุณอุ่นเสื่อในวนัที่อากาศหนาวเยน็ ) หลายปีมาน้ีไม่เคยมีวนัไหนที่หวงเซียงจะไม่ปฏิบตัิเช่นน้ีเลยกิตติศพัทค์า ร่ าลือในความกตญัญูต่อมารดาและบิดาลือเลื่อง ขจรไปไกลจนเป็นที่เล่าขานสืบกนัไปทวั่จนเจา้เมืองเจียงเซี่ยไดป้ระกาศยกยอ่งสรรเสริญหวงเซียง หนูนอ้ยยอดกตญัญู ใหป้็นแบบอยา่งกบั ประชาชนทวั่ ไป
24 กตัญญู ตอนที่ 15 เจียงเก๋อแบกมารดา เจียงเกอซึ่งเป็นชนพื้นเมืองของราชวงศ์ฮั่นตะวันออก (แม่ทัพของจักรพรรดิจางในสมัย จักรพรรดิจาง) สูญเสียพ่อไปตั้งแต่ยังเป็นวัยรุ่นและอาศัยอยู่ตามล าพังกับแม่ของเขา เขาปรนนิบัติรับใช้แม่ ของเขาเป็นเรื่องที่ซื่อสัตย์อย่างยิ่ง น่าเสียดายที่เมื่อเผชิญกับสงครามเจียงเกอหนีไปพร้อมกับแม่ของเขาขึ้นไป บนภูเขา เขาพบโจรหลายครั้งและโจรบางคนต้องการพาตัวเขาเข้าร่วมแก๊ง เจียงเกอร้องไห้และร้องขอว่ามีแม่ เฒ่าต้องเลี้ยงดู(ไม่มีใครคอยดูแล) เหล่าโจรเวทนาจึงไม่ได้ฆ่าเขา เพราะพวกเขาเห็นว่าเขีนงเกอเป็นคน ซื่อสัตย์และมีความกตัญญูต่อมาเขาย้ายไปที่เซี่ยผิง มณฑลเจียงซูซึ่งเขายากจนและไม่มีรองเท้าสวมใส่ เขา จึงไปท างานเป็นคนงานรับจ้างเพื่อเลี้ยงดูแม่ของเขา หาเสื้อผ้าและสิ่งของเครื่องใช้ดูแลแม่เขาไม่ให้ขัดสน 二十四孝(
24กตัญญู(ยจี่ับสี่ห่าว) ตอนที่16แม่จ๋าไม่ต้องกลัว 二十四孝(十六):闻雷泣墓 สมยัสามก๊กในแควน้เวย่ (วยุกก๊) มีลูกกตญัญูผหู้น่ึงนามวา่หวงัโผว 王裒 บิดาหวงัโผวชื่อหวงัอ้ี王仪เคยรับ ราชการในกก๊วยุมีคร้ังหนี่งหวงัอ้ีทา การรบแพ้จึงถูกสุมาเจียวสงั่ประหาร หลงัจากบิดาสิ้นบุญลง มารดาของเขากร็ะทม ทุกขเ์ป็นยงิ่นกัหวงัโผวพยายามใชค้วามกตญัญูดูแลปลอบประโลมจิตใจมารดา ทวา่ต่อมาไม่นานมารดากเ็สียชีวิตตาม บิดาไป เมื่อคร้ังที่มารดามีชีวิตอยนู่้นัมีนิสยัข้ีกลวัเสียงฟ้าร้องฟ้าผา่อยา่งจบัใจ ดงัน้นัทุกคร้ังที่มีฟ้าร้องหรือฟ้าผา่เขา จะรีบไปอยใู่กลช้ิดมารดาเพอื่ไม่ใหท้ ่านตกใจกลวัเมื่อคร้ันมารดาถึงแก่กรรมลงยามใดกต็ามที่มีเสียงฟ้าร้องฟ้าผา่ ไม่วา่ จะเป็นช่วงกลางวนัหรือกลางคืน เขากย็งัคงรีบเร่งไปยงัหลุมฝังศพของมารดาคุกเขา่ลงต่อหนา้หลุมฝังศพ และพดูดว้ย น้า เสียงสะอึกสะอ้ืนกบัมารดาวา่“ลูกมาอยกู่บัแม่แลว้แม่จ๋าแม่ไม่ตอ้งกลวัแลว้นะ”กระทงั่ต่อมาเขาไดม้าสร้างเพิงพัก อยขู่า้งสุสานของมารดา ดว้ยจิตใจที่เตม็เปี่ยมดว้ยความกตญัญูยงิ่ของเขานี่เองจึงเป็นแบบอยา่งหน่ึงในลูกกตญัญูสมยั สามก๊กที่น่ายกยอ่งใหอ้นุชนคนรุ่นหลงัไดส้รรเสริญต่อไป
24 กตัญญู ตอนที่17 หาหน่อไม้กลางฤดูหนาว ยุคสมัยสามก๊ก มีลูกยอดกตัญญูผู้หนึ่งนามเมิ่งจง เขาก าพร้าบิดาตั้งแต่เด็ก อยู่กับมารดาสองแม่ลูก ใช้ชีวิตด้วย ความยากล าบาก ท่ามกลางภัยสงคราม ต้องอดมื้อกินมื้อ เป็นเหตุให้สุขภาพมารดาอ่อนแอ และได้รับความทุกข์ทรมาน จากโรคภัยที่เป็นอยู่ เมิ่งจงแม้ยังไม่โตเป็นผู้ใหญ่ แต่ต้องแบกรับภาระหน้าที่ทุกอย่างของครอบครัว ต้องออกเก็บฟื นมา ขาย เพื่อแลกกับเงิน หรือไม่ก็ท างานใช้แรงงาน แบกหามสารพัดเพื่อหาเงินมาเลี้ยงดูมารดา ช่วงฤดูหนาวของปีนี้ยาวนาน และเหน็บหนาวนัก แม่ของเมิ่งจงก็มาป่ วยหนัก ทุกครั้งที่รับประทานอาหารและยา ก็ต้องอาเจียนออกมา เมิ่งจงต้องคอย ลูบหลังและคอยนวดให้มารดาด้วยน ้าตา มีอยู่วันหนึ่ง มารดาได้พูดกับเมิ่งจงว่า“แม่อยากกินหน่อไม้สดต้มกับขิง” เมิ่งจงได้ยินเช่นนั้นแล้ว ได้แต่ครุ่นคิด อยู่นาน ด้วยช่วงนี้อากาศหนาวเหน็บ พื้นดินปกคลุมด้วยหิมะ แล้วจะไปขุดหาหน่อไม้สดได้ที่ไหน เขาจึงได้แต่วิ่งเข้าไปใน กอไผ่ กอดกอไผ่แล้วร ่าไห้ออกมาด้วยเสียงอันดัง ด้วยอานุภาพแห่งความกตัญญูของเขา ฟ้าดินดลบันดาลให้พื้นดินกอไผ่ นั้นแยกออก มีหน่อไม้สดผุดออกมาอย่างน่ามหัศจรรย์เมิ่งจงดีใจมากจึงได้ขอบคุณฟ้าดิน แล้วรีบขุดหน่อไม้สดนั้นไปต้ม ขิงให้มารดารับประทาน จนนั้นมา มารดาก็หายวันหายคืนจนเป็นปกติ
24 กตัญญู ตอนที่ 18 รอปลาในน้ำแข็ง 廿四孝(十八) ในสมัยราชวงศ์จิ้น มีเด็กชายยอดกตัญญูคนหนึ่งนามว่า “หวางเสียง”มารดาผู้ให้กำเนิดสิ้นบุญ ตั้งแต่เขายังเล็ก ต่อมาไม่นาน บิดาได้แต่งงานใหม่กับหญิงสาวคนหนึ่ง หญิงคนนี้เป็นผู้ขาดศีลธรรมและเมตตา นอกจากจะไม่รักและเมตตาหวางเสียงแล้ว ยังคอยยุแหย่ให้บิดาของหวางเสียงค่อย ๆ หมดความรักและเอ็นดูใน ตัวหวางเสียงทว่าหวางเสียงยังคงมีความกตัญญูต่อบิดาและมารดาเลี้ยงของตนเช่นเดิม แม่เลี้ยงคนนี้เป็นคน ชอบกินปลาสด ๆ เป็นที่สุด เมื่อถึงฤดูหนาว แม่น้ำจับตัวเป็นแผ่นน้ำแข็ง ในสภาพอากาศเช่นนี้ จะหาปลาสด ๆ ที่ไหนมาทานได้กัน หวางเสียงยอดกตัญญูต่อแม่เลี้ยง คิดหาวิธีที่คาดไม่ถึง เขาถอดเสื้อผ้าของตนออก เหลือเพียง ร่างกายเปลือยเปล่า จากนั้นนอนราบลงบนผืนแผ่นน้ำแข็ง เพื่อหวังให้ความร้อนในร่างกายละลายแผ่นน้ำแข็ง ความกตัญญูของหวางเสียงได้สะเทือนเลือนลั่นไปยังบนฟ้า ทันใดนั้นบังเกิดฟ้าผ่าแยกแผ่นน้ำแข็ง จนเกิดเป็น ร่อง จากนั้นปลาหลีฮื๊อสองตัวกระโดดขึ้นจากร่องน้ำแข็ง หวางเสียงดีใจมาก รีบนำปลาหลีฮื๊อสด ๆ กลับบ้าน ปรุงอาหารให้แม่เลี้ยงรับประทาน 廿四孝第十八故事(18): 卧冰求鲤 故事原文 王祥字休征，琅邪人。性至孝。早丧亲，继母朱氏不慈，数谮 之。由是失爱于父，每使扫除牛下。父母有疾，衣不解带。母常欲生鱼 ，时天寒冰冻，祥解衣，将剖冰求之。冰忽自解，双鲤跃出，持之而归 。母又思黄雀炙，复有黄雀数十入其幕，复以供母。乡里惊叹，以为孝 感所致。 典故译文 王祥，字休徽，琅琊郡临沂人，王祥生性非常孝顺。他早年丧 母，继母朱氏对他不好，经常说他坏话，因此父亲也不喜欢他。每每派 他清扫牛的下身。母亲有病，他都衣不解带。母亲经常想要活鱼，当时 天寒地冻，王祥脱衣砸开冰面捉鱼。冰面忽然自己解冻，一双鲤鱼跃出 ，他拿着回了家。母亲又想要黄雀烧烤，于是又看到几十只黄雀飞入他 的帷幕，他又拿来供养母亲。乡党们惊叹地说，这是王祥的孝心感动天 地所致。
24 กตัญญู ตอนที่ 19 หยางเซียงขู่เสือช่วยพ่อ : ในสมัยราชวงศ์จิ้น มีลูกกตัญญูคนหนึ่งวัย ๑๔ ปี นามว่าหยางเซียง มารดาของเขาสิ้นบุญหลังคลอดหยาง เซียง เขาจึงอยู่กับบิดาซึ่งอาศัยอยู่ไม่ห่างจากภูเขานัก หยางเซียงเห็นพ่ออายุมากแล้ว งานหนัก ๆ ทำไร่ไถนาจึง รับมาทำเสียเอง เมื่อถึงฤดูเก็บเกี่ยวสองพ่อลูกก็ช่วยกันลงนาเก็บเกี่ยวผลผลิตอย่างมีความสุขเรื่อยมา วันหนึ่งใน ขณะที่พวกเขากำลังก้มหน้าก้มตาเก็บเกี่ยวอยู่นั้น ก็ได้กลิ่นสาบโชยมาตามลม ทันใดนั้นเสือหน้าผากขาวตัวใหญ่ และดุร้ายก็กระโจนออกมาตะครุบบิดาและคาบหนีไป หยางเซียงตกใจมาก แม้ในมือจะไม่มีอาวุธสักชิ้นเหล็กสัก ท่อน แต่หากออกไปช่วยบิดาล่าช้าเพียงชั่วครู่ ก็อาจจะรักษาชีวิตบิดาไว้ไม่ได้ ในภาวะอันตรายนั้นเอง หวา งเซียงไม่คำนึงถึงความปลอดภัยของตนเองแม้แต่น้อย เขาไล่ตามเสือไปด้วยความกล้าหาญ ใช้สองมือเปล่าจับ คอเสือไว้แน่น！กระโดดขึ้นไปขี่บนหลังเสือ เหวี่ยงกำปั้นทุบเสือด้วยเรี่ยวแรงที่มีทั้งหมด พร้อมกับร้องตะโกน ว่า “เจ้าเสือร้าย รีบปล่อยพ่อข้าเสียเดี๋ยวนี้มิฉะนั้นข้าจะทุบเจ้าให้ตาย” พอสิ้นคำก็เกิดปาฏิหาริย์ขึ้นจริง ๆ เสือ อ้าปากปล่อยบิดา แล้ววิ่งหายเข้าป่าไปเมื่อเสือหนีไปแล้ว พ่อของหยางเซียงก็ปลอดภัย…
24 กตัญญู ตอนที่ 20 ล่อยุงให้กินเลือด ในสมัยสงครามยุคราชวงศ์จิ้น มีเด็กชายกตัญญูนามอู๋เหมิง แม้มีเพียงอายุเพียง ๘ ปี แต่มีใจกตัญญูรู้ บุญคุณของบิดามารดามากด้วยครอบครัวยากจนไม่มีเงินพอที่จะหาอาหารมาอิ่มทองครบสามมื้อ แม้แต่มุ้งกัน ยุงที่ใช้อยู่ทุกวัน ก็ขาดปะแล้วปะอีก เพราะไม่มีเงินหาซื้อใหม่ได้ เมื่อย่างเข้าฤดูร้อน ห้องนอนมีเสียงยุงดังหึ่ง ๆ อู๋เหมิงรู้สึกลำบากใจในเรื่องนี้มากเพราะเขามักจะตื่น ขึ้นมากลางดึกเห็นพ่อแม่นั่งตบยุงจนไม่เป็นอันหลับนอน เขาจึงคิดหาวิธีการที่ไม่ให้พ่อแม่ถูกยุงกัดและได้นอน หลับอย่างมีความสุข เขาคิดแล้วคิดอีก จนตัดสินใจปล่อยให้ยุงสูบเลือดของเขาจนอิ่ม เพื่อจะได้ไม่ไปรบกวนพ่อ แม่ของเขาอีก ดังนั้นทุกคืนอู๋เหมิงอาศัยช่วงหัวค่ำที่ยุงชุมที่สุดเข้าไปในห้องแล้วเปลื้องผ้าออก ปล่อยให้ยุงสูบกิน เลือดของเขาจนอิ่ม บางคืนถูกยุงกัดจนเกิดอาการคันและเจ็บเป็นตุ่มไปทั้งตัว แม้อู๋เหมิงจะทรมานและเจ็บปวด เพียงใด แต่เพื่อพ่อแม่แล้วเขาทนได้ เพื่อจะได้ไม่ไปรบกวนกัดพ่อแม่ยามนอนอีก อู๋เหมิงแม้มีอายุน้อยเพียงนี้ ยังรู้จักทดแทนบุญคุณพ่อแม่ได้ถึงเพียงนี้ สมควรเป็นตัวอย่างแก่อนุชนใน เรื่องของความกตัญญูโดยแท้
24 กตัญญู (ยี่จับสี่ห่าว) ตอนที่ 21ชิมอุจจาระบิดา ( เฉียนลู่ชาวเมืองลู่ตอนใต ้ ทา หน้าที่เป็ นผู้บัญชาการมณฑลเสี่ยวหลิง มารับตา แหน่งไม่ถึงสิบวนัอยในู่ มณฑลเสี่ยวหลิงเขากร ็ู้สึกกลวัและเหงื่อออกด้วยมีลางสงัหรณ ์ วา่มีบางอยา่งเกิดข้ึนที่บา ้ นจึงขอลากลับบ้าน เมื่อกลับถึงบ้านจึงรู้ วา่คุณพอ่ ป่วยหนกัมาสองวนัแลว ้ แพทยก ์ ล่าววา่: "เพื่อคน ้ หาวา่อาการป่ วยเริ่มดีข้ึนหรือแย่ ลง เพียงแค่ลิ้มรสอุจจาระของผปู้่วยเลก ็ นอ ้ ยและหากมีรสขมหมายความวา่มนัเป็ นสิ่งที่ดี" เฉียนลู่กไ็ปลิ้มรส อุจจาระของพอ่ของเขาพบวา่มนัหวาน จึงมีความเป็ นห่วงในอาการของบิดาอยา่งมาก ตกเวลากลางคืนเขากม ้ ลงกราบดาวนพเคราะห ์ คุม ้ ครองบิดาและกม ้ กราบเพื่อขออุทิศตนตายแทนพอ่ของเขา
24 กตัญญูตอนที่22 ให้นมยืดอายุ ในสมัยราชวงศ์ถัง มีชายคนหนึ่งนามว่าซุยก่วน อาศัยอยู่ในครอบครัวใหญ่ร่วมชายคา เดียวกันทั้งย่าทวด ย่า พ่อแม่ ตัวเขา และลูกหลานอีกมากมาย ย่าทวดสกุลจ่างซุน แก่เฒ่าสูง วัยมากแล้วฟันในปากไม่เหลือแม้แต่ซี่เดียว ถังฟูเหริน ผู้เป็นย่าของซุยก่วน ทุกเช้าหลังตื่นนอน เมื่อนางล้างหน้าแต่งตัวเสร็จ ก็จะไปที่ห้องโถง เพื่อให้ย่าทวดจ่างซุนดูดนมตนเอง นางท าเช่นนี้ติดต่อกันเป็น เวลาหลายสิบปีย่าทวดจ่างซุนได้น ้านมของถังฟูเหริน แม้จะไม่มีฟันกินข้าว แต่ร่างกายก็แข็งแรงมาก อยู่มา วันหนึ่ง ย่าทวดจ่างซุนล้มป่ วยลงกะทันหัน อาการทรุดหนัก ย่าทวดรู้ตัวเองดีว่าคงอยู่ได้อีกไม่นานจึงเรียกทุก คนในครอบครัวมาพร้อมหน้า แล้วพูดว่า ลูกสะใภ้ข้าถังฟูเหรินมีความกตัญญูต่อข้ามานานหลายปี กล่าว ได้ว่าปรนนิบัติข้าอย่างดีที่สุด บุญคุณนี้ชาตินี้ข้าคงไม่มีโอกาสได้ตอบแทนแล้ว ได้แต่หวังว่าเหลนและเหลน สะใภ้ทุกคนจะกตัญญูต่อนางเช่นเดียวกับที่นางกตัญญูต่อข้า ท าได้เช่นนี้ ข้าก็พอใจแล้ว”
24 กตัญญูตอนที่ 23 เทถังอุจจาระ ( ) : หวงติงเจ้ียนแห่งราชวงศซ ์ ่งเหนือ(ปัจจุบนัคือซิ่วชุ่ยเจียงซี) เป็ นยอดกวีและนักประดิษฐ์ตัวอักษร ที่มีชื่อเสียงรัชสมยัของจกัรพรรดิเจ๋อจงอยใู่นประวตัิศาสตร ์ ของจกัรวรรดิและมีความละเอียดอ่อนอยา่งยงิ่โดย ธรรมชาติแมว ้ า่เขาจะเป็ นขา ้ ราชการที่โดดเด่นและร ่ารวยมากแต่เขากร ็ับใชแ ้ ม่ของเขาดว ้ ยความกตญัญูกตเวที ท้งัหมดของเขา ทุกคืนเขาลา ้ งอุปกรณ ์ จมน้า (หอ ้ งน้า ) ใหแ ้ ม่ของเขาเป็ นการส่วนตวัและไม่เคยมีวนัไหนเลย เมื่อเขาล้มเหลวในการปฏิบัติหน้าที่ของลูกชาย
24 กตัญญู ตอนที่ 24 เดินทางหมื่นลี้ ตามหามารดา ในสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ มีชายผู้หนึ่งนาม จูโซ่วชาง ( ) มารดาของจูโซ่วชางคือนางหลิว เป็น ภรรยาน้อยของบิดา เธอถูกภรรยาหลวงริษยาเป็นอย่างมาก โดยภรรยาหลวงเป็นหญิงเจ้าเล่ห์เพทุบาย เมื่อจู โซ่วชางอายุได้ 7 ขวบ มีอยู่วันหนึ่งบิดาของจูโซ่วชางต้องเดินทางไปทำงานต่างถิ่น และในช่วงนี้เอง ภรรยา หลวงจึงสบโอกาสขายนางให้เป็นภรรยาของชายอื่น และต้องย้ายไปอยู่ต่างมณฑล กระทั่งถึงรัชสมัยจักรพรรดิ ซ่งเสินจง จูโซ่วชางได้เป็นขุนนางชั้นสูง แต่ในใจของเขาหามีความสุขไม่ ด้วยระลึกถึงมารดาผู้ให้กำเนิดอยู่เสมอ นับตั้งแต่สองแม่ลูกได้พรากจากกันมา เป็นเวลานานถึง 50 ปีมีอยู่วันหนึ่ง จูโซ่วชางได้พูดกับคนในบ้านว่า “ทุก วันนี้ เรานึกถึงมารดาผู้ให้กำเนิดอยู่เสมอ และเราได้ตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่า จะออกเดินทางไปมณฑลส่านซี เพื่อตามหามารดา แม้การเดินทางจะยากลำบากหรือยาวนานสักเพียงใด เราก็ไม่หวั่น ขอเพียงตามหามารดาให้ พบ แม้นว่าหามารดาไม่พบ ก็จะไม่กลับมาที่บ้านหลังนี้อีก! ” ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจลาออกจากงานราชการ เดินทางหมื่นลี้ไปมณฑลส่านซีเพื่อตามหามารดา ความกตัญญูของเขาเป็นที่สะเทือนใจต่อเทพยดาฟ้าดินยิ่งนัก ในช่วงเวลาไม่ถึง 1 ปี เขาก็ได้พบมารดาที่เมืองถง โจว ขณะนั้นมารดามีวัยล่วง 70 ปีแล้ว การที่เขายอมสละตำแหน่งยศถาบรรดาศักดิ์ออกไปตามหามารดา แสดงให้เห็นว่าเขาไม่ยึดมั่นในทรัพย์สินเงินทอง ด้วยเพราะความกตัญญูอันเป็นอุปนิสัยอันเลิศล้ำของเขา จึง ได้รับการยกย่องมาตราบจนถึงปัจจุบัน