คลิกเพื่อแก้ไขสไตล์ชื่อเรื่องต้นแบบ • แก้ไขสไตล์ของข้อความต้นแบบ • ระดับที่สอง • ระดับที่สาม • ระดับที่สี่ • ระดับที่ห้า 02/11/66 1 ดนตรีชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๔
คลิกเพื่อแก้ไขสไตล์ชื่อเรื่องต้นแบบ • แก้ไขสไตล์ของข้อความต้นแบบ • ระดับที่สอง • ระดับที่สาม • ระดับที่สี่ • ระดับที่ห้า 02/11/66 2 ดนตรีชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๔ ๑. ร้องเพลง หรือเล่นดนตรีเดี่ยวและรวมวง โดยเน้นเทคนิคการแสดงออกและคุณภาพของ การแสดง (ศ ๒.๑ ม.๔-๖/๕) ๒. สร้างเกณฑ์ส าหรับประเมินคุณภาพการประพันธ์ และการเล่นดนตรีของตนเองและผู้อื่นได้อย่าง เหมาะสม (ศ ๒.๑ ม.๔-๖/๖) ดนตรีชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๔
คลิกเพื่อแก้ไขสไตล์ชื่อเรื่องต้นแบบ • แก้ไขสไตล์ของข้อความต้นแบบ • ระดับที่สอง • ระดับที่สาม • ระดับที่สี่ • ระดับที่ห้า 02/11/66 3 ดนตรีชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๔
คลิกเพื่อแก้ไขสไตล์ชื่อเรื่องต้นแบบ • แก้ไขสไตล์ของข้อความต้นแบบ • ระดับที่สอง • ระดับที่สาม • ระดับที่สี่ • ระดับที่ห้า 02/11/66 4 ดนตรีชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๔
คลิกเพื่อแก้ไขสไตล์ชื่อเรื่องต้นแบบ • แก้ไขสไตล์ของข้อความต้นแบบ • ระดับที่สอง • ระดับที่สาม • ระดับที่สี่ • ระดับที่ห้า 02/11/66 5 ดนตรีชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๔ เทคนิคและการถ่ายทอดอารมณ์เพลงด้วยการขับร้อง บรรเลงเครื่องดนตรีเดี่ยวและรวมวง การขับร้องและการบรรเลงบทเพลงไทยนั้น ผู้ขับร้องและผู้บรรเลงจะต้องมี เทคนิคที่ใช้เพื่อถ่ายทอดอารมณ์เพลงมาสู่ผู้ฟังได้อย่างถูกต้อง การขับร้องและบรรเลง บทเพลงไทยมีเทคนิคที่ท าให้การขับร้องและบรรเลงมีความไพเราะ ดังนี้
คลิกเพื่อแก้ไขสไตล์ชื่อเรื่องต้นแบบ • แก้ไขสไตล์ของข้อความต้นแบบ • ระดับที่สอง • ระดับที่สาม • ระดับที่สี่ • ระดับที่ห้า 02/11/66 6 ดนตรีชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๔ การขับร้องเพลงไทย หมายถึง การเปล่งเสียงออกเป็นท านองโดยมีจังหวะควบคุม ซึ่งในการร้องเพลงนั้นจะถือท านองเป็นส าคัญ โดยที่ค าร้องและท านองนั้นจะถูกก าหนด โดยจังหวะของเพลงนั้น ๆ ตามที่ผู้ประพันธ์ได้ประพันธ์ไว้ การร้องเพลงไทยนั้นแบ่งออก ได้หลายประเภท ดังนี้ ๑. เทคนิคและการถ่ายทอดอารมณ์เพลงด้วยการขับร้อง
คลิกเพื่อแก้ไขสไตล์ชื่อเรื่องต้นแบบ • แก้ไขสไตล์ของข้อความต้นแบบ • ระดับที่สอง • ระดับที่สาม • ระดับที่สี่ • ระดับที่ห้า 02/11/66 7 ดนตรีชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๔ การขับร้องอิสระหรือการร้องเดี่ยว หมายถึง การร้องคนเดียว ส่วนใหญ่ใช้ส าหรับการ ฝึกหัดร้องเพลงคนเดียว ไม่จ าเป็นต้องมีการบรรเลงดนตรีประกอบ ผู้ขับร้องควรปฏิบัติ ดังนี้ การขับร้องอิสระหรือการร้องเดี่ยว ฝึกขับร้องในระดับเสียงที่ตนเองถนัด ไม่สูง หรือต ่าจนเกินไป ฝึกตีเครื่องก ากับจังหวะประกอบการขับร้อง เนื่องจากท าให้ผู้ขับร้องก าหนดความช้าเร็วของท านองเพลงได้
คลิกเพื่อแก้ไขสไตล์ชื่อเรื่องต้นแบบ • แก้ไขสไตล์ของข้อความต้นแบบ • ระดับที่สอง • ระดับที่สาม • ระดับที่สี่ • ระดับที่ห้า 02/11/66 8 ดนตรีชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๔ การขับร้องอิสระหรือการร้องเดี่ยว (ต่อ) ฝึกระดับเสียงให้มั่นคง ไม่เพี้ยน ผู้ขับร้องควรศึกษาเกี่ยวกับท านองดนตรี เพื่อท าให้ขับร้องได้ถูกต้อง ผู้ขับร้องควรมีความส ารวมในการนั่ง ไม่กระดิกเท้า ไม่แกว่งแขนและขา เป็นต้น
คลิกเพื่อแก้ไขสไตล์ชื่อเรื่องต้นแบบ • แก้ไขสไตล์ของข้อความต้นแบบ • ระดับที่สอง • ระดับที่สาม • ระดับที่สี่ • ระดับที่ห้า 02/11/66 9 ดนตรีชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๔ การร้องคลอ หมายถึง การร้องไปพร้อม ๆ กับดนตรีบรรเลง ถ้าทางร้องไปในทาง เดียวกันกับทางดนตรีให้เรียกว่า เป็นทางเดียวกัน เช่น เพลงลาวดวงเดือน ซึ่งมีข้อสังเกต ดังนี้ การร้องคลอ
คลิกเพื่อแก้ไขสไตล์ชื่อเรื่องต้นแบบ • แก้ไขสไตล์ของข้อความต้นแบบ • ระดับที่สอง • ระดับที่สาม • ระดับที่สี่ • ระดับที่ห้า 02/11/66 10 ดนตรีชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๔ การร้องคลอ (ต่อ) เพลงที่ใช้ควรมีจังหวะและลูกตกเหมือนกัน และมีความยาวของเพลงเท่ากัน เพลงควรฟังง่าย ไม่สับสนในการเอื้อนท านอง เนื่องจากการเอื้อนท านองจะฟังยากกว่า ค าร้องที่เป็นบทร้องที่แต่งค าประพันธ์หรือคัดมาจากวรรณคดี ดนตรีที่บรรเลงคลอเนื้อร้อง ควรบรรเลงให้เบาถ้าดังเกินไปจะกลบเสียงคนร้องท าให้ฟังไม่รู้เรื่อง ท าให้ขาดอรรถรสในการ ฟัง
คลิกเพื่อแก้ไขสไตล์ชื่อเรื่องต้นแบบ • แก้ไขสไตล์ของข้อความต้นแบบ • ระดับที่สอง • ระดับที่สาม • ระดับที่สี่ • ระดับที่ห้า 02/11/66 11 ดนตรีชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๔ การร้องเคล้า หมายถึง ทางร้องกับทางบรรเลงไปในคนละทางกัน แต่สามารถน ามา เข้ากันได้ดีฟังแล้วเกิดความไพเราะ การร้องเคล้า
คลิกเพื่อแก้ไขสไตล์ชื่อเรื่องต้นแบบ • แก้ไขสไตล์ของข้อความต้นแบบ • ระดับที่สอง • ระดับที่สาม • ระดับที่สี่ • ระดับที่ห้า 02/11/66 12 ดนตรีชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๔ ผู้ฝึกควรเริ่มหัดขับร้องเพลงอัตราจังหวะ ๒ ชั้นก่อน และฝึกบทเพลงที่มีการเอื้อนน้อย ๆ ฝึกเคาะจังหวะในการขับร้อง เมื่อฝึกจนช านาญให้ใช้ฉิ่งตีประกอบจังหวะ ขับร้องได้ตามระดับเสียง และรู้จักวิธีการหลบเสียง ไม่ควรขึ้นเสียงสูงแล้วหลบลงต ่า หรือลงต ่าแล้วขึ้นสูง เพราะจะท าให้ อรรถรสของเพลงเสียไป เพลงไม่ไพเราะ ควรใช้เสียงหนักและเบาให้เหมาะสมตามอารมณ์เพลง โดยเริ่มจากเสียงเบาก่อน รักษาระดับเสียงให้คงที่และสม ่าเสมอ และบรรเลงดนตรีไปพร้อมกับการขับร้อง ร้องให้ชัดเจน ออกเสียงให้ถูกต้องทั้งค าควบกล ้า สระ และพยัญชนะ แบ่งค าร้องให้ถูกต้อง และให้ตรงกับความหมาย การฝึกหัด ขับร้องเพลงไทย ๑.๑ การฝึกหัดขับร้องเพลงไทย
คลิกเพื่อแก้ไขสไตล์ชื่อเรื่องต้นแบบ • แก้ไขสไตล์ของข้อความต้นแบบ • ระดับที่สอง • ระดับที่สาม • ระดับที่สี่ • ระดับที่ห้า 02/11/66 13 ดนตรีชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๔ การขับร้องเพลงไทยมีหลักการขับร้อง ดังนี้ ๑) เสียง ๑.๒ หลักการขับร้องเพลงไทย ๑. คุณภาพเสียง คือ เสียงที่ร้องต้องเต็มเสียงสม ่าเสมอ ไม่เพี้ยน ๒. ลมหายใจของผู้ขับร้องจะต้องยาวและเปล่งเสียงได้ดี ๓. บังคับเสียงให้ออกมาถูกต้องตามจังหวะท านองเพลง ๔. เสียงที่ร้องหรือเอื้อนต้องมีความชัดเจน ๕. หากบทเพลงมีเสียงสูงควรเกร็งกล้ามเนื้อท้องบางส่วน โดย แขม่วกล้ามเนื้อหน้าท้อง แล้วผลักลมขึ้น จะท าให้เสียงไม่ขาด
คลิกเพื่อแก้ไขสไตล์ชื่อเรื่องต้นแบบ • แก้ไขสไตล์ของข้อความต้นแบบ • ระดับที่สอง • ระดับที่สาม • ระดับที่สี่ • ระดับที่ห้า 02/11/66 14 ดนตรีชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๔ การขับร้องเพลงไทย
คลิกเพื่อแก้ไขสไตล์ชื่อเรื่องต้นแบบ • แก้ไขสไตล์ของข้อความต้นแบบ • ระดับที่สอง • ระดับที่สาม • ระดับที่สี่ • ระดับที่ห้า 02/11/66 15 ดนตรีชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๔ ๒) ค าร้อง ๑. ร้องให้ความหมายของค าร้องชัดเจนไม่ผิดเพี้ยน ๒. แบ่งค าร้องให้ถูกต้องเพื่อความหมายที่ถูกของบทเพลง ๓. ถ่ายทอดอารมณ์ให้ตรงตามค าร้องของบทเพลงเพื่อให้เกิด ความไพเราะ
คลิกเพื่อแก้ไขสไตล์ชื่อเรื่องต้นแบบ • แก้ไขสไตล์ของข้อความต้นแบบ • ระดับที่สอง • ระดับที่สาม • ระดับที่สี่ • ระดับที่ห้า 02/11/66 16 ดนตรีชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๔ ๓) การเอื้อน ๑. การเอื้อนเสียงเออ เผยอริมฝีปากเล็กน้อยให้น ้าหนักเสียงอยู่ที่ โคนลิ้น แล้วเปล่งออกมาจากล าคอโดยไม่ขยับคางและไม่หุบปาก ๒. การเอื้อนเสียงเอย คล้ายกับเสียงเออเมื่อออกเสียงเอย ให้ขยับ โคนลิ้นกระดกขึ้นจนขอบลิ้นทั้งสองข้างกระทบเพดานปาก แล้วแยกมุมปากออกเล็กน้อย ๓. การเอื้อนเสียงอือ เผยอปากเล็กน้อยเปล่งเสียงออกจากล าคอ บังคับคางให้นิ่ง ยกโคนลิ้นขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้ลมกระทบเพดาน และเปล่งเสียงออกทางจมูกและทางปาก
คลิกเพื่อแก้ไขสไตล์ชื่อเรื่องต้นแบบ • แก้ไขสไตล์ของข้อความต้นแบบ • ระดับที่สอง • ระดับที่สาม • ระดับที่สี่ • ระดับที่ห้า 02/11/66 17 ดนตรีชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๔ ผู้ที่ขับร้องเพลงไทยได้ดีต้องมีจังหวะดี สามารถร้องได้ตรงจังหวะ เข้าใจจังหวะ และ แม่นย าจังหวะ ๔) จังหวะ ผู้ขับร้องต้องหายใจให้ตรงกับวรรคตอนของเพลง เพราะจะท าให้ขับร้องได้ไม่ขาดช่วง และไม่เหนื่อยง่าย ๕) การหายใจ การใส่อารมณ์ในบทเพลง ผู้ขับร้องจะต้องท าความเข้าใจความหมายของบทเพลง เสียก่อนเพื่อที่จะสามารถใส่อารมณ์ได้อย่างเหมาะสม ๖) อารมณ์
คลิกเพื่อแก้ไขสไตล์ชื่อเรื่องต้นแบบ • แก้ไขสไตล์ของข้อความต้นแบบ • ระดับที่สอง • ระดับที่สาม • ระดับที่สี่ • ระดับที่ห้า 02/11/66 18 ดนตรีชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๔
คลิกเพื่อแก้ไขสไตล์ชื่อเรื่องต้นแบบ • แก้ไขสไตล์ของข้อความต้นแบบ • ระดับที่สอง • ระดับที่สาม • ระดับที่สี่ • ระดับที่ห้า 02/11/66 19 ดนตรีชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๔ การบรรเลงดนตรีไทย ผู้บรรเลงควรบรรเลงด้วยความจ าและความเข้าใจ เช่น ถ้าเป็น การบรรเลงวงปี่พาทย์การควบคุมท านองเพลงจะขึ้นอยู่กับการตีฆ้องวงใหญ่ ดังนั้น นักดนตรีควรจดจ าเนื้อเพลงที่ฆ้องวงใหญ่ตีได้อย่างแม่นย า แล้วประดิษฐ์ท านองตาม วิธีการและหน้าที่ของเครื่องดนตรีที่ตนบรรเลงให้ไพเราะสละสลวย การบรรเลง วงดนตรีไทยสามารถเลือกบรรเลงได้ ๒ ประเภท คือ การบรรเลงเดี่ยวและการบรรเลงหมู่ ดังนี้ ๒. เทคนิคและการถ่ายทอดอารมณ์เพลงด้วยการบรรเลง เครื่องดนตรีเดี่ยวและรวมวง และรวมวง
คลิกเพื่อแก้ไขสไตล์ชื่อเรื่องต้นแบบ • แก้ไขสไตล์ของข้อความต้นแบบ • ระดับที่สอง • ระดับที่สาม • ระดับที่สี่ • ระดับที่ห้า 02/11/66 20 ดนตรีชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๔ การบรรเลงเดี่ยว หมายถึง การบรรเลงเพลงที่มีเทคนิคลูกเล่นต่าง ๆ เพื่อแสดง ความสามารถของผู้บรรเลง เหมาะสมกับการน าไปบรรเลงเดี่ยวโดยใช้เครื่องดนตรีประเภท ด าเนินท านองเพียงคนเดียวแต่จะมีเครื่องประกอบจังหวะ เช่น โทน-ร ามะนา ฉิ่ง หรือกลอง ท าหน้าที่ควบคุมจังหวะหน้าทับ ๒.๑ การบรรเลงเดี่ยว
คลิกเพื่อแก้ไขสไตล์ชื่อเรื่องต้นแบบ • แก้ไขสไตล์ของข้อความต้นแบบ • ระดับที่สอง • ระดับที่สาม • ระดับที่สี่ • ระดับที่ห้า 02/11/66 21 ดนตรีชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๔ การจ าแนกว่าเป็นการบรรเลงเดี่ยวนั้นจะมีจุดประสงค์ ๓ ประการ ดังนี้ ท านองเพลงนั้นครูเพลงได้แต่งขึ้นอย่างไพเราะ วิจิตรพิสดาร และสามารถบรรเลง เพื่ออวดฝีมือได้ ผู้บรรเลงสามารถจดจ าท านองได้อย่างแม่นย าและวิธีการที่ผู้แต่งได้ประดิษฐ์ได้อย่าง ถี่ถ้วนทุกกระบวนการบรรเลง ผู้บรรเลงสามารถบรรเลงเครื่องดนตรีชนิดนั้น ๆ ได้ตรงตามผู้แต่ง ไม่ว่าจะโลดโผน หรือพลิกแพลงเพียงใดก็สามารถท าได้ถูกต้องไม่ผิดพลาด เมื่อผู้บรรเลงสามารถปฏิบัติได้ครบทั้ง ๓ ประการ ที่กล่าวไว้ข้างต้น จึงจะเรียกได้ว่าเป็น การบรรเลงเดี่ยว ๒.๑ การบรรเลงเดี่ยว (ต่อ)
คลิกเพื่อแก้ไขสไตล์ชื่อเรื่องต้นแบบ • แก้ไขสไตล์ของข้อความต้นแบบ • ระดับที่สอง • ระดับที่สาม • ระดับที่สี่ • ระดับที่ห้า 02/11/66 22 ดนตรีชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๔ การบรรเลงเดี่ยวซอสามสาย การบรรเลงเดี่ยวจะเข้
คลิกเพื่อแก้ไขสไตล์ชื่อเรื่องต้นแบบ • แก้ไขสไตล์ของข้อความต้นแบบ • ระดับที่สอง • ระดับที่สาม • ระดับที่สี่ • ระดับที่ห้า 02/11/66 23 ดนตรีชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๔ การบรรเลงหมู่ หมายถึง การบรรเลงไปพร้อม ๆ กันทั้งวง ไม่ว่าจะเป็นวงปี่พาทย์ วงเครื่องสายหรือวงมโหรี การบรรเลงหมู่มีจุดประสงค์ก็เพื่อความไพเราะ ทั้งนี้ผู้ท าหน้าที่ใน วงดนตรีทุกคนควรท าหน้าที่ได้อย่างเหมาะสมตามวิธีการบรรเลงให้กลมกลืนกันทุก ๆ คน เพลงหมู่ที่ผู้แต่งได้แต่งไว้แบ่งออกเป็น ๓ แบบ คือ เพลงทางพื้น เพลงทางกรอ และเพลงลูกล้อลูกขัด ซึ่งจะมีวิธีการบรรเลงที่แตกต่างกัน ดังนี้ ๒.๒ การบรรเลงหมู่
คลิกเพื่อแก้ไขสไตล์ชื่อเรื่องต้นแบบ • แก้ไขสไตล์ของข้อความต้นแบบ • ระดับที่สอง • ระดับที่สาม • ระดับที่สี่ • ระดับที่ห้า 02/11/66 24 ดนตรีชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๔ ๒.๒ การบรรเลงหมู่ (ต่อ) เพลงทางพื้น เป็นเพลงที่มีท านองเรียบ ๆ ไม่พลิกแพลง ผู้บรรเลงสามารถประดิษฐ์ ท านองได้ตามความพอใจ แต่ควรกลมกลืนกันทั้งวง เพลงทางกรอ เป็นวิธีด าเนินท านองเพลงอย่างหนึ่งโดยใช้เสียงยาว ๆ และช้า ๆ ซึ่งแม้จะบรรเลงด้วยเครื่องดนตรีอย่างเดียวกัน แต่ก็ด าเนินท านองไม่เหมือนกัน ยกเว้น เพลงที่เป็นทางบังคับ เพลงลูกล้อลูกขัด เป็นวิธีการบรรเลงดนตรีในลักษณะมีลูกล้อ ลูกขัด ลูกต่อ ลูกโยน ซึ่งจะพบส่วนใหญ่ในบทเพลง
คลิกเพื่อแก้ไขสไตล์ชื่อเรื่องต้นแบบ • แก้ไขสไตล์ของข้อความต้นแบบ • ระดับที่สอง • ระดับที่สาม • ระดับที่สี่ • ระดับที่ห้า 02/11/66 25 ดนตรีชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๔ ลูกล้อ เป็นวิธีการบรรเลงเครื่องดนตรีประเภทด าเนินท านอง วิธีการบรรเลงโดยปกติ พวกหน้าจะบรรเลงก่อนจนหมดวรรค พวกหลังจึงบรรเลงตามหลังโดยมีท านองเหมือนกัน และเท่ากันกับพวกหน้าที่ได้บรรเลงไปแล้ว แบ่งเครื่องดนตรีออกเป็น ๒ ประเภท ดังนี้ ประเภทที่มีเสียงแหลมเล็ก เรียกว่า พวกหน้า เช่น ระนาดเอก ฆ้องวงเล็ก (บางครั้งนิยมเล่นเป็นพวกหลัง) ซอด้วง จะเข้ ขลุ่ย ประเภทที่มีเสียงทุ้ม เรียกว่า พวกหลัง เช่น ระนาดทุ้ม ฆ้องวงใหญ่ ซออู้ ขลุ่ยเพียงออ
คลิกเพื่อแก้ไขสไตล์ชื่อเรื่องต้นแบบ • แก้ไขสไตล์ของข้อความต้นแบบ • ระดับที่สอง • ระดับที่สาม • ระดับที่สี่ • ระดับที่ห้า 02/11/66 26 ดนตรีชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๔ ลูกขัด เป็นวิธีการบรรเลงเครื่องดนตรีประเภทด าเนินท านอง โดยแบ่งเครื่องดนตรี ออกเป็น ๒ ประเภท ผลัดกันบรรเลงคนละวรรค วิธีการบรรเลงโดยปกติเมื่อพวกหน้าบรรเลง จบวรรคพวกหลังจะบรรเลงท านองที่แตกต่างไปอีกอย่าง วงดนตรีไทยที่ใช้บรรเลงเป็นระเบียบแบบแผนมาแต่โบราณกาลจนถึงปัจจุบัน มีหลาย ประเภททั้งวงปี่พาทย์ วงเครื่องสาย วงมโหรี วงดนตรีพื้นเมือง วงเครื่องประโคม วงอังกะลุง ซึ่งแต่ละวงดนตรีจะมีขนาดการประสมของเครื่องดนตรี ผู้บรรเลงมากน้อยแตกต่างกัน
คลิกเพื่อแก้ไขสไตล์ชื่อเรื่องต้นแบบ • แก้ไขสไตล์ของข้อความต้นแบบ • ระดับที่สอง • ระดับที่สาม • ระดับที่สี่ • ระดับที่ห้า 02/11/66 27 ดนตรีชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๔ การบรรเลงดนตรีไทยเป็นวง
คลิกเพื่อแก้ไขสไตล์ชื่อเรื่องต้นแบบ • แก้ไขสไตล์ของข้อความต้นแบบ • ระดับที่สอง • ระดับที่สาม • ระดับที่สี่ • ระดับที่ห้า 02/11/66 28 ดนตรีชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๔
คลิกเพื่อแก้ไขสไตล์ชื่อเรื่องต้นแบบ • แก้ไขสไตล์ของข้อความต้นแบบ • ระดับที่สอง • ระดับที่สาม • ระดับที่สี่ • ระดับที่ห้า 02/11/66 29 ดนตรีชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๔ เกณฑ์ในการประเมินผลงานดนตรี เกณฑ์ในการประเมินผลงานดนตรี คือ หลักการที่ใช้ประเมินลักษณะทางดนตรี คุณภาพและคุณค่าในองค์ประกอบของงานดนตรี ซึ่งในการประเมินผลงานดนตรีนั้น ผู้ประเมินควรมีความรู้ความเข้าใจในองค์ประกอบของงานดนตรี เพื่อให้เข้าใจและสามารถ ประเมินผลงานได้อย่างถูกต้อง การประเมินผลงานดนตรีมีเกณฑ์การประเมิน ดังนี้
คลิกเพื่อแก้ไขสไตล์ชื่อเรื่องต้นแบบ • แก้ไขสไตล์ของข้อความต้นแบบ • ระดับที่สอง • ระดับที่สาม • ระดับที่สี่ • ระดับที่ห้า 02/11/66 30 ดนตรีชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๔ ๑. คุณภาพของผลงานทางดนตรี ผลงานดนตรีที่มีคุณภาพและมีความสมบูรณ์นั้น จะต้องประกอบด้วยองค์ประกอบของดนตรีดังนี้
คลิกเพื่อแก้ไขสไตล์ชื่อเรื่องต้นแบบ • แก้ไขสไตล์ของข้อความต้นแบบ • ระดับที่สอง • ระดับที่สาม • ระดับที่สี่ • ระดับที่ห้า 02/11/66 31 ดนตรีชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๔ ๑.๑ เสียง เสียงเครื่องดนตรีและเสียงขับร้องต้องมีความเหมาะสมกัน ไม่ดังหรือเบาจนเกินไป คุณภาพของผลงาน ทางดนตรี ๑.๒ จังหวะ จังหวะเพลงต้องมีความสอดคล้องกับท านองเพลงและเหมาะสม กับเนื้อเพลงด้วย ๑.๓ ท านอง ท านองต้องสอดคล้องกับเนื้อหาของเพลงและอารมณ์เพลง เพื่อให้ผู้ฟังเข้าใจบทเพลงได้ถูกต้อง
คลิกเพื่อแก้ไขสไตล์ชื่อเรื่องต้นแบบ • แก้ไขสไตล์ของข้อความต้นแบบ • ระดับที่สอง • ระดับที่สาม • ระดับที่สี่ • ระดับที่ห้า 02/11/66 32 ดนตรีชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๔ ๑.๔ การประสานเสียง การประสานเสียงต้องมีความเหมาะสมกันทั้งการขับร้อง และการบรรเลงดนตรี คุณภาพของผลงาน ทางดนตรี (ต่อ) ๑.๕ รูปแบบบทเพลง รูปแบบของบทเพลงต้องสัมพันธ์กับเนื้อหาของเพลง รวมถึงสอดคล้องกับจังหวะ และท านองเพลง ๑.๖ เนื้อร้อง เนื้อร้องที่ดีจะต้องมีความสัมพันธ์กับองค์ประกอบของบทเพลง ทั้งเสียง จังหวะ ท านอง และรูปแบบบทเพลง
คลิกเพื่อแก้ไขสไตล์ชื่อเรื่องต้นแบบ • แก้ไขสไตล์ของข้อความต้นแบบ • ระดับที่สอง • ระดับที่สาม • ระดับที่สี่ • ระดับที่ห้า 02/11/66 33 ดนตรีชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๔ ๒. คุณค่าของผลงานทางดนตรี ดนตรีเป็นสิ่งที่มีคุณค่าต่อสังคมและวัฒนธรรมของคนในสังคม เป็นสิ่งที่ช่วยสร้างความบันเทิง และความผ่อนคลายให้กับคนในสังคม คุณค่าของผลงานทางดนตรี มีดังนี้
คลิกเพื่อแก้ไขสไตล์ชื่อเรื่องต้นแบบ • แก้ไขสไตล์ของข้อความต้นแบบ • ระดับที่สอง • ระดับที่สาม • ระดับที่สี่ • ระดับที่ห้า 02/11/66 34 ดนตรีชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๔ คุณค่าของผลงาน ทางดนตรี ๒.๒ ดนตรีเป็นสิ่งที่ช่วยพัฒนา จิตใจและอารมณ์ของคนใน สังคม ๒.๓ ดนตรีเป็นสิ่งที่ใช้ประกอบ พิธีกรรมต่าง ๆ ในสังคม ๒.๔ ดนตรีเป็นสิ่งที่แสดงถึง เอกลักษณ์และศิลปะ วัฒนธรรมของชาติ ๒.๕ ดนตรีเป็นสิ่งที่มีอิทธิพลต่อชาติ ที่สร้างความเจริญรุ่งเรืองด้าน ศิลปวัฒนธรรม การดนตรีของชาติ ๒.๖ ดนตรีท าให้คนในชาติ และท้องถิ่นเกิดความ สนุกสนานผ่อนคลาย และเกิดความสงบสุข ๒.๑ ดนตรีสะท้อนถึงวิถีชีวิต ความเป็นอยู่และเหตุการณ์ ที่เกิดขึ้นในสังคม