นิทานกระต่ายกับเต่า

กาลครง้ั หน่งึ นานมาแล้ว ณ ปา่ ใหญ่แหง่ หนึง่ มกี ระต่ายน้อยตัวหนึง่ วิง่ เล่นอยู่ในป่าอย่าง
สบายใจ มนั ชอบดูถกู สัตวอ์ นื่ วา่ เชื่องช้า ไม่คลอ่ งแคล่ววอ่ งไวเหมือนกับตวั มัน จนมันหลงตวั เองว่า
ไม่มใี ครว่งิ ชนะตนไดอ้ ยา่ งแน่นอน

วันหนงึ่ กระตา่ ยเหน็ เต่าคลานตว้ มเตย้ี ม กระต่ายจงึ หัวเราเยาะเย้ยว่า

"มัวแตค่ ลานตว้ มเต้ยี มอยู่แบบนเ้ี มอ่ื ไหร่จะถงึ ล่ะ ฮา่ ฮ่า ฮ่า"
เต่าร้สู ึกไมพ่ อใจท่กี ระตา่ ยพูดจาแบบน้ันใส่ตน จงึ พดู ขนึ้ วา่
"เจ้ากระตา่ ยหลงตวั เองอย่างเจา้ ไมเ่ หน็ ว่าจะเก่งตรงไหน ดแี ตโ่ ม้ไปวนั ๆ"
กระตา่ ยผูท้ ะนงในตนเองเห็นเตา่ พดู จาอย่างนัน้ จงึ ท้าวิง่ แขง่ กบั เต่า
เมอ่ื การแขง่ ขันเรม่ิ ขนึ้ กระตา่ ยวง่ิ ด้วยความเรว็ สดุ ฝีเทา้ นาเตา่ ไปก่อน พอถงึ กลางทางหันกลบั ไป
มองข้างหลงั ไมเ่ หน็ แม้จะเงาของกระตา่ ย

เจา้ กระต่ายจึงน่ังพักทใ่ี ต้ตน้ ไม้ใหญข่ า้ งทางจนเผลอหลับไป ส่วนเจา้ เต่ายังคงคลานตว้ มเต้ยี ม
อยา่ งไมย่ อ่ ทอ้
เจ้ากระต่ายสะดงุ้ ต่นื ขึ้นมาอีกทีเม่ือเจ้ากระตา่ ยคลานจะถึงเส้นชยั แลว้ มนั รบี วิ่งไปขา้ งหน้าอยา่ ง
รวมเร็วหวงั จะไลใ่ ห้ทนั

แตก่ ส็ ายไปเสยี แล้ว เพราะเต่าสามารถเอาชนะกระตา่ ยได้ในการวิ่งแขง่ ขนั