ชาวนากับงูเห่า

นิทานอีสป

เรื่อง ชาวนากับงูเห่า
PETANI DAN ULAR

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วในฤดูหนาว ณ กระท่อมเล็กกลางป่ากว้าง
ชาวนาวัยชราคนหนึ่งกำลังจะเข้าเมืองเพื่อซื้อเสบียงอาหาร แต่ก่อนเดิน

ทางเขากลับเจองูเห่าตัวหนึ่งนอนแน่นิ่งอยู่หน้าบ้านเสียก่อน

Pada zaman dahulu, musim sejuk ada sebuah pondok kecil di tengah-
tengah hutan, seorang petani tua pergi ke bandar untuk membeli

bekalan makanan. Tetapi sebelum dia pergi, dia mendapati seekor ular
tedung terbaring di hadapan rumah.

"นี่คืองูเห่าที่มีพิษร้ายแรงน่ะรึ ? ทำไมถึงนอนไม่ขยับอย่างนี้ล่ะ" ชาวนาพูดพึมพำ
กับตัวเอง ก่อนสังเกตเห็นว่า ตามตัวของเจ้างูเห่านั้นมีหยดน้ำแข็งเล็ก ๆ เกาะไปทั่ว



"อ๋อ.. ปกติงูไม่ถูกกับอากาศหนาว ๆ สินะ ช่างน่าสงสารเสียจริง" แต่ถึงแม้
ชาวนาเฒ่าจะรู้สึกเวทนาแค่ไหน ก็ยังลังเลว่าจะช่วยงูเห่าตัวนี้ไว้ดีหรือไม่ เพราะกลัวจะ

เป็นอันตรายต่อตัวเอง

"Adakah ini ular tedung yang sangat berbisa? Kenapa awak tidak bergerak
seperti ini?" Petani itu bergcakap dengan diri sendiri. Sebelum perasan itu di
sepanjang badan ular tedung itu terdapat setitik kecil ais yang tersebar di

merata tempat.
"Oh.. ular selalunya tak suka cuaca sejuk, kan? Sayang sekali." Walau kesian
kepada ular tedung itu tetapi di salam hati petani tua itu, masih merasa ragu-

ragu sama ada mahu membantu ular tedung ini atau tidak, kerana takut
memudaratkan dirinya pada sesuatu hari nanti.

"แต่ฉันคงปล่อยให้เจ้างูตัวนี้ตายไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้.." เมื่อคิดได้ดังนั้นชาวนาเฒ่า
จึงถอดเสื้อคลุมของตัวเอง เอาไปห่อตัวของงูเห่าอย่างแน่นหนา แล้วอุ้มขึ้นมาไว้แนบ

อกหวังให้เจ้างูรู้สึกอบอุ่นมากขึ้น

“Tetapi saya tidak akan membiarkan ular tedung ini mati di depan mata
saya.” Kata petani itu, kemudiannya petani tua itu menanggalkan

jubahnya, dan balut badan ular tedung itu, dan memlukkan ular tedung
itu ke dadanya, untuk mengurangkan rasa sejuk kepada ular tedung itu.

เมื่องูเห่ารู้สึกดีขึ้นจากความอบอุ่นที่ได้รับ พละกำลังก็กลับคืนมาในที่สุด
แต่ทันทีที่เห็นชาวนามันก็เกิดอาการตกใจ แล้วฉกไปยังแขนทันที
ตามสัญชาตญาณก่อนเลื้อยหนีเข้าป่าไป

Apabila ular tedung semakin baik. Tetapi ia melihat petani itu dan
terkejut!!!! kemudian ular itu gigit lengan petani itu, akhirnya ular

tedung itu lari ke dalam hutan.

ชาวนาเฒ่าพยายามห้ามเลือดตัวเองให้หยุดไหล ทว่า
พิษร้ายแรงกลับซึมเข้าไปในร่างกายเสียแล้ว หลังจาก

นั้นไม่นาน ชาวนาเฒ่าก็สิ้นใจลงอย่างน่าเวทนา..

Petani tua itu cuba menghentikan mengalir darah di lengannya. Tetapi
racun ular tedung itu telah pun meresap ke dalam tubuhnya. tidak
lama selepas itu Petani tua itu akan mati dengan sengsara..

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
ถ้าเราช่วยเหลือคนไม่ดี คนที่เป็นอาชญากร หรือเป็นคนอันตราย
เขาอาจจะย้อนกลับมาทำร้ายเราในภายหลังได้ เพราะคนที่มีจิตใจชั่ว
ช้ายากที่จะสำนึกคุณคน และมักจะเห็นแก่ผลประโยชน์ของตัวเอง

Pesan moral dari cerita ini
Jika kita menolong orang jahat orang penjenayah atau orang
yang berbahaya dia mungkin kembali untuk menyakiti kita nanti.
kerana orang yang berhati jahat itu sukar untuk disyukuri. dan

selalunya mementingkan diri sendiri.



อ้างอิงเนื้อเรื่องจากเว็บไซต์ : https://baby.kapook.com/view204072.html