เด็กสาวจอมขี้เกียจกับเรื่องราวที่น่าจดจำของเธอ

เรือง
เด็กสาวจอมขเี กียจ

กับเรืองราว
ทีน่าจดจาํ ของเธอ

ครังหนึงมีเดก็ สาวคนหนึงซงึ เธออาศัยอยกู่ ับพ่อแม่
ของเธอในหมูบ่ ้านหลงั เลก็ แหง่ หนึง..
เดก็ ผหู้ ญงิ คนนีวนั ๆอยแู่ ตใ่ นห้องและชอบอยใู่ นมมุ
เงียบๆของเธอ เธอผู้นีชอบอยแู่ ต่ในบ้าน
จากนันเธอกม็ องไปทมี มุ หนา้ ตา่ ง เธอกก็ ลับคดิ วา่
“ ข้างนอกดอู ากาศดจี ัง” แตเ่ ธอกน็ ึกถึงเรืองราว
ตอนทีเพือนข้างนอกหมู่บา้ นเธอรงั แกเธอในอดตี ที
ผา่ นไป แมม้ ันอาจจะผา่ นไป แต่เธอกย็ ังไมเ่ ปลียนไป
จงึ เปนสาเหตุทีเธอไมอ่ ยากออกไปไหน จนทําใหเ้ ธอ
ร้สู กึ อยากปดกันกับสิงภายนอกและเปนเหตทุ ที าํ ให้
เธอมนี ิสยั ขเี กยี จและใช้ชีวติ วนั หยดุ ในแตล่ ะวนั ของ
เธออย่างไร้จุดหมายในแต่วัน..

จนมีอยมู่ าวนั หนึงชว่ งวนั รงุ่ เช้าของวันต่อมาพอ่ แม่
ของเธอเหมอื นจะไปขา้ งนอกบา้ นจนบางทกี ไ็ มม่ เี วลา
อยกู่ บั เธอเลย หลังจากเกดิ เหตกุ ารณใ์ นตอนนัน
เธอกม็ องพ่อของเธอทีดรู บี ร้อนเหมอื นจะไปข้างนอก
ซงึ พ่อของเธอรบี มากจนไดบ้ อกกับเดก็ สาวคนนีว่า
“ ลูกของพ่อ พ่อจะไปขา้ งนอก...
งันลกู อยา่ ลืมดแู ลตวั เองดว้ ยนะลกู ”
จากนันเธอกพ็ ยักหนา้ และตอบกลบั กับพ่อของเธอว่า
“หนูจะดูแลตัวเอง พอ่ กด็ ูแลตวั เองด้วยนะ”

จากนนั พอ่ ของเธอกร็ ีบวิงและไปทีรถของเขา
และขับรถออกจากบ้านไป.. หลงั จากทพี ่อของเธอ
ออกรถไป..แมข่ องเธอก็ได้เดินเข้ามาหาเธอดว้ ย
หนา้ ตาทีเครง่ เครียดและพูดกับลกู ของเธฮว่า...
“ลูกรักของแม่ แมต่ ้องรีบไปธรุ ะข้างนอก
ตงั แตว่ ันนีลูกตอ้ งอยดู่ แู ลบา้ นใหแ้ ม่หน่อยนะจ้ะ ”
จากนนั เธอกเ็ ริมรู้สกึ สงสัยในใจว่าธรุ ะของแม่คอื
อะไรกนั แน่แต่เห็นแมข่ องเธอทา่ ทางทรี ีบกเ็ ลยไม่
อยากรบกวนแม่ของเธอ จงึ ตอบกลบั กบั แม่โดยการ
พยกั หนา้ และพูดกลบั ไปวา่ ...

“ขอใหแ้ ม่เดนิ ทางปลอดภัยนะคะ”
แมข่ องเธอกย็ มิ และตอบกลบั กับเธอว่า
“ โอเคจ้าลูกรกั เดียวแม่จะพยายามกลับมาชว่ งเยน็
นีนะจะ้ ลูก ”
หลงั จากทีเธอกพ็ ยักหนา้ ตอบกลับแลว้ จากนนั แม่
ของเธอกเ็ ดินออกจากบ้านไป...

ตอ่ มาในชว่ งบ่าย เธอกย็ ังคงใชช้ วี ิตอยบู่ า้ นคนเดยี ว จน
ทําให้เธอคนนีรู้สึกเหงาและเรมิ ร้สู ึกโดดเดียวอกี ครงั ..
เธอจึงรีบไปทหี อ้ งของเธอและกน็ ังคดิ เกียวกบั พอ่ แม่
ของเธอซงึ เธอคดิ วา่ พอ่ แมข่ องเธอคงจะทะเลาะกันและ
อยากออกไปขา้ งนอก เมอื เธอนึก..มันก็ทาํ ให้รู้สกึ กังวล
จนเพลยี และเผลอหลับไปชัววูบหนึง...

จนกระทังถงึ ชว่ งเยน็ เปนวนั ทีเริมมหี มิ ะตกลงมาจาก
ท้องฟาสู่บ้านของเธอ เมือเธอตืนขนึ มาก็เห็นว่าพ่อและ
แมข่ องเธอกลับมาพร้อมกัน เธอก็เลยรีบมาต้อนรบั พอ่
กบั แม่ของเธอ และพดู กับพอ่ แมว่ ่า

“พ่อคะ แมค่ ะ กินข้าวกนั เถอะ”

จากนันพอ่ ของเธอกร็ ีบตอบกลับกบั เธอไปว่า..

“ ขอโทษนะลกู พ่อกนิ ขา้ วมาแลว้ พอ่ จะไปทาํ งานใน
ห้องตอ่ งนั ลกู กินข้าวกับแมไ่ ปกอ่ นนะ”

จากนนั เธอก็พยกั หนา้ และมองไปทีแมข่ องเธอ
และบอกกับแม่ของเธอว่า

“แมก่ ินข้าวกันเถอะ”

จากนันแมข่ องเธอกย็ ิมและพดู ว่า

“จ้าลูกแม่ วันนีแม่ซือของกนิ มาเพียบเลย งนั ตอ้ งกนิ ให้
หมดนะลกู รกั “
จากนันเธอจงึ ตอบกลับกับแมข่ องเธอไปว่า
” ค่ะแม่ หนูจะกนิ ใหพ้ ุงแตกไปเลย ”
เมอื แม่ของเธอได้ยินก็รส็ู กึ ดใี จจากนันสองแมล่ กู ก็กนิ
ข้าวดว้ ยกันจากบรรยากาศทเี คยเงยี บก็เรมิ กลบั มา
อบอนุ่ อีกครงั ..

หลังจากทีแม่ของเธอและเธอกินขา้ วเสรจ็
เธอก็เลยมีคาํ ถามทอี ยากจะถามมาตลอด
ตอนนีเธอเริมรูส้ ึกต้องการคําตอบจากแมเ่ ลยเรมิ พดู ไปวา่ ..
“แม่คะ หนูมเี รืองสงสัยทีอยากจะถามแมค่ ะ่ ”
แลว้ แมข่ องเธอกร็ บี ตอบกลับไปว่า..

“ คําถามอะไร หรอจะ้ ลกู ”
เด็กผหู้ ญงิ ก็เริมถามกับแม่ของเธอวา่
“แมค่ ะ.. ทําไมพอ่ ถงึ ดยู งุ่ ตลอดเวลาเลยล่ะคะ ? ”
แมก่ เ็ ลยตอบกลบั กับเธอไปวา่

“ พ่อของหนูใช้เงินอย่างไมร่ อบคอบจนทาํ ให้เปนหนีเปนสิน
หลายล้าน ซึงพ่อของหนูไม่กล้าทีจะบอกความจรงิ กบั ลูก
เพราะไมอ่ ยากทาํ ให้ลกู ต้องรู้สกึ กังวลกบั สิงทเี ขาทาํ ไป..
พอ่ ของเธอจึงพยายามทาํ งานอยา่ งหนกั เพอื ให้ลูกไมล่ ําบาก
ซงึ ช่วงวันหยดุ แบบนีลกู ก็ควรจะตังใจทําหนา้ ทีของลูกให้
ออกมาดีทีสดุ ... ซึงให้มนั เหมอื นกับทีแม่พยายามทําหนา้ ที
ของแม่ใหด้ ี แต่แมม่ เี รอื งบางเรืองทไี ม่ไดบ้ อกลกู ซึงเกียวกบั
ความจรงิ ทีแมไ่ ปธรุ ะข้างนอก... แตค่ วามจริงแล้วแม่ไป
ทาํ งานข้างๆหมบู่ า้ น แม่ต้องขอโทษลกู ทีไม่ได้บอกลกู
ตอนนีลูกคงรูค้ วามจริงของแมแ่ ลว้ ”
แต่แมอ่ ยากใหล้ ูกจดจาํ ไว้วา่ ..

“สิงทแี มท่ ําก็เพอื ไม่ใหล้ ูกอดตาย ถ้าไมม่ ัวงอมืองอเทา้
ถงึ เปนเศษเงนิ แต่มนั ทาํ ให้ลกู อิม” แมแ้ มจ่ ะตอ้ งยอมเหนือย
มากแคไ่ หน แต่สงิ ทแี ม่ทาํ กเ็ พอื ลูกเท่านัน”

เมอื เธอไดฟ้ งคาํ ทแี มพ่ ดู กร็ ูส้ กึ นําตาไหลออกมาดว้ ยความ
ซาบซงึ ทีแมข่ องเธอพยายามทําเพอื เธอมาตลอดและเธอก็
พรอ้ มทจี ะพูดกับแมข่ องเธอวา่ ...
“ขอบคุณทีแมท่ าํ เพอื หนูรวมถงึ คุณพ่อของหนูอาจจะไมไ่ ด้
บอกหนูกับสงิ ทีเขาทาํ .. แต่ยังไงหนูกร็ กั แมก่ ับพอ่ เสมอนะคะ”
จากนันเธอกเ็ ข้าไปกอดแมข่ องเธอและพูดกับแมข่ องเธอ
ต่อว่า...
“ขอโทษนะคะแมร่ วมถงึ พ่อด้วย แตห่ นูจะพดู ตรงนีใหแ้ มร่ บั
รเู้ ลยว่า..
หนูเคยคดิ วา่ พ่อกบั แม่ทะเลาะกันคงคดิ มาตลอดเลยวา่ สักวัน
พอ่ แม่จะตอ้ งทิงหนูไปแน่ๆ ซึงหนูเข้าใจผดิ มาตลอด
แตจ่ นกระทังตอนนีหนูพอจะเขา้ ใจคาํ พดู ของแมแ่ ล้วล่ะค่ะ”

จากนนั แมข่ องเธอกล็ บู หวั เธอและบอกกับเด็กสาว
จอมขเี กียจหรอื ลกู ของเธอวา่ ..
“แม่กข็ อโทษทีแมไ่ มม่ ีเวลาให้ลูก
งนั ถา้ ตอนทแี มไ่ ปทํางานถ้าลูกคดิ ถึงหรอื ต้องการ
อะไร โทรหาแม่ไดน้ ะจ้ะ”
จากนนั เธอกพ็ ยกั หนา้ และตอบกลบั กับแมข่ องเธอว่า
“ ค่ะคณุ แม.่ .ถา้ หนูรู้สึกคดิ ถึงหรอื เบอื เมอื ไร เดียว
หนูมาชว่ ยแมน่ ะคะ”

จากเรืองวันนนั ก็ทาํ ให้เธอรสู้ กึ ว่า เรืองในตอนนันเปน
เรืองทนี ่าจดจํา แม้จะทําให้รูส้ กึ ถงึ ความเหงาหรือ
ความเศรา้ ในจิตใจบา้ ง.. แต่เมือเธอได้เขา้ ใจกบั คาํ
พูดเหล่านนั .. ก็ทาํ ใหเ้ ธอร้สู ึกไม่อยากทําตวั ขีเกยี จ
หรือนอนอยู่แต่ในห้องของเธออกี ตอ่ ไป
จากนันเธอก็พูดว่า..
“ ฉันจะเปลียนแปลงตวั เองใหไ้ ด”้

จากเด็กสาวจอมขีเกียจไม่สนใจโลกภายนอกกเ็ รมิ
เปดใจกับสงิ ภายนอกใหม่ๆจนทาํ ใหส้ ิงทีเธอรสู้ กึ กลัว
ในเรอื งอดีตเธอเริมยอมรบั และกลา้ ทีจะเผชญิ หนา้
กบั ความจรงิ มากขึน จนทาํ ให้จิตใจของเธอข้างในของ
เธอไดถ้ กู เตมิ เต็มจากความเขา้ ใจจากแมข่ องเธอจน
ทําใหค้ วามเหงาในใจของเธอคอ่ ยเรมิ ถกู ทําลายและ
จางหายไป
ซงึ เรอื งราวเหล่านีก็เปนความทรงจําทดี ีและทําให้ชีวิต
ของเธอไดเ้ ปลยี นแปลงไปในทางทดี ี โดยทเี ธอไมไ่ ด้
ขีเกยี จอีกตอ่ ไป..

ข้อคิด
- อย่าอายทจี ะลาํ บากควรรู้จกั ใชเ้ วลาว่างใหเ้ กิด
ประโยชนแ์ ละไมป่ ลอ่ ยเวลาใหเ้ สยี เปลา่ เพราะเวลาใน
ทกุ ๆยา่ งกา้ วมคี ่าทจี ะจดจาํ และควรนึกถึงอยู่เสมอ
- อยา่ ทาํ ลายตวั เองโดยการจมอยู่กับอดตี เพราะจะ
เปนการปดกนั กบั การใชช้ วี ติ ดงั นันเราควรรจู้ กั เปดใจ
กบั สงิ ใหมๆ่ และทําปจจบุ นั ให้ดที สี ดุ ...

จดั ทาํ โดย
น.ส.ณิชา สามคาํ