นิทานสำหรับเด็กปฐมวัย

นทิ านสาํ หรบั เดก็ ปฐมวยั

เรอื่ ง หมปู า กับหมาจงิ้ จอก

วนั หนง่ึ หมาจิ้งจอกเดนิ มาพบหมปู ากาํ ลงั ลบั เขี้ยวจงึ รองถามวา “พช่ี ายลบั เขย้ี ว
ทาํ ไม จะขวิดกับใครหรอื ” หมปู าตอบวา “เปลา ไมขวดิ กบั ใครดอกนอ งชาย” หมา
จ้งิ จอกมคี วามสงสยั จงึ ถามวา “เอะ ขณะน้ฉี ันก็ไมเหน็ ศัตรหู นาไหนมาทํารายพี่ แลว พ่ี
จะลับเขี้ยวใหเสยี เวลาทาํ ไม” หมปู า จึงชี้แจงวา “เราตองเตรยี มอาวุธของเราใหพรอ มอยู
เสมอ ถงึ คราวมีศตั รมู า จะไดใชอาวธุ ปองกันตัวไดทันทวงที ถาจะไปมัวลับเขยี้ วในเวลา
มภี ยั เราก็พา ยแพแ กเขาเทา นนั้

เรื่อง สองเกลอเจอหมี

ชายสองคนรักใครก นั มาก ชอบเทีย่ วดว ยกนั กินดวยกนั สัญญาวาจะชวยเหลอื กัน
ไมท อดท้ิงกันเวลาเกดิ อันตราย วนั หน่ึงชายสองคนน้ชี วนกันไปในปา แหงหนึ่ง คนท่ี
เดินอยขู า งหนา เหลอื บไปเหน็ หมีเขา กร็ ีบหนีขนึ้ ตน ไมขา งทาง โดยไมบ อกเพอ่ื นของ
ตนใหร ู วา ตนเหน็ สัตวรา ย ฝายคนที่เดินตามหลังไมทนั เห็นหมี ก็เดนิ ไปเร่อื ยๆพอเลยี้ ว
โคงก็เห็นหมีใหญเ ดนิ ตรงมาชายผนู ้ันจะหลบหนี้ก็ไมพ น จึงนอนลงแกลง ทําเปนตาย
เพราะเขาเคยไดย ินวา หมีเปน สตั วทีไ่ มกดั กินซากศพ พอหมีเดินมาเหน็ ชายคนน้ันทนี่ อน
อยู กต็ รงเขามาดมเขาพยายามกลัน่ หายใจ และทําตวั แข็งทือ่ ไมก ระดุกกระดกิ หมีดมตัว
ของเขาอยคู รหู น่ึง แลวก็เดนิ เลยไป ฝายชายท่ีหนีขน้ึ บนตนไมร อจนเห็นวา หมีคงไม
หวนกลับมาอกี แลว จึงลงจากตนไม เขาถามเพ่อื นของเขาวา “ฉันเห็นหมีมันกระซิบท่หี ู
ของแก มนั วาอยา งไรบาง” มันบอกวา “ใหเ ลกิ คบกบั แก”แลวชายคนนน้ั ก็เดินจากไป

เรื่อง ลาปลอมเปน สงิ โต

ลาตัวหนึง่ เดนิ ไปพบหนังสงิ โตก็เกดิ ความคิดแยบคายมนั เอาหนังสิงโตคลุมตวั
แลวก็ตรงไปหาฝูงแกะท่ีกําลงั หากนิ อยูก ลางทุง พอเขาไปใกล มันก็ทําทาใหน ากลวั แลว
วงิ่ เขาไปจะทํารา ยแกะ แกะคดิ วาสิงโตจะกนิ มนั กพ็ ากันแตกต่นื วิ่งหนอี ยางอลหมาน ลา
รูสกึ สนกุ มาก คิดจะไปหลอกสตั วอ ่นื ตอไป พอมันเห็นฝูงวัวกนิ หญา ทีช่ ายปา มันก็เดิน

อยางองอาจไปท่ฝี งู ววั วัวเหน็ ก็รองดวยความตกใจ พากนั ว่ิงกลบั เขาคอกทัง้ ตวั ใหญตวั
เลก็

เร่ือง พินอคคโิ อ

กาลครง้ั หนึง่ .....ยังมชี ายชราชางแกะไมอ ยูผ ูห น่งึ อาศยั อยอู ยางโดดเดี่ยวในบาน
ที่เชงิ เขาทายหมบู าน เขาใชชวี ิตแตเ พียงลําพงั บางครง้ั เขารูสึกเหงาและวา เหว เขาจงึ ได
แกะสลกั หุน ไมขึ้นตัวหน่ึง ไวเ ปน เพ่ือนใหค ลายเหงา เขารสู กึ ภมู ิใจมากกบั ผลงานชิ้นน้ี
เขาไดต้ังชื่อวา “ พินอคคโิ อ” ดวยที่เขาคราํ่ เครงกับงานมาก ทาํ ใหเ ขาออนเพลยี จึงยากจะ
พักผอน แตกอ นทเ่ี ขาจะลม ตัวลงนอน เขาไดพูดกับหนุ ไมว า “ขา อยากใหเ จา มีชวี ติ ขน้ึ มา
จริงๆจงั เลย จะไดเปนเพ่ือนขา” แลวเขากห็ ลบั ไป กลางดกึ คืนนน้ั ... ขณะทชี่ ายชราหลับ
อยู ไดมนี างฟา มาปรากฏและใชไมวเิ ศษแตะท่ีหุนไม เพอื่ ใหมีชวี ติ ขน้ึ มาตามทชี่ ายชรา
ตองการทันใดนั้น.. หุนไมเ รม่ิ เคลอ่ื นไหว และมีชวี ติ ขนึ้ มาจริงๆ พนิ อ คคิโอ ขอบคุณ
นางฟาทีม่ ีเมตตาใหเขามีชวี ิต แตก อนจากไป นางฟาไดก าํ ชับพนิ อ คคิโอวา “เจา จะตอง
เปนเดก็ ดเี ชือ่ ฟงผูใ หญ ถาเจาไมท ําตามคําพูดนี้ เจาจะตอ งเสียใจ” รงุ เชา... เม่ือชายชราตน่ื
ข้นึ และพบวาหุนไมมชี ีวติ จรงิ ๆ เขารสู ึกตื่นเตนและดีใจมากท่ีความฝนของเขาเปน จริง
ชายชราจัดแจงแตงตัวใหพินอ คคโิ อ พรอมหาหนังสือมาใหห ัดเขยี นอา น เพราะพนิ อ คคิ
โอ มชี ีวิตเหมือนคนทั่วไปตองศกึ ษาหาความรู พินอคคิโอเดินออกจากบานดวยความยิ้ม
แยม แจม ใส ทีจ่ ะไดไปโรงเรียน ระหวางทางท่ีจะถึงโรงเรียน พินอคคโิ อพบหมาปาเจา
เลห  และแมวจอมขโี้ กง ท้งั 2 เหน็ หุนไมม ีชีวติ จงึ ไดใ ชก ลอุบายจะจบั ไปขายใหค ระ
ละครสตั ว ท้ัง 2 ออกอบุ ายวา ท่ีนัน่ มีแตค วามสนุกสนานเพลิดเพลิน พินอคคโิ อเกดิ
คลอ ยตามทิ้งหนงั สือเดนตามแมวและหมาปาไปทันที เมอื่ เจา ของคณะละครสัตวเ ห็นหุน
ไมมชี ีวติ จึงชอบใจมาก จึงไดใ หเงินกบั แมวและหมาปา เจาของคณะละครสัตวไ ด
นําพนิ อคคิโอขังไวใ นกรงเหล็กอยา งแนน หนา เพ่อื นําออกแสดงในวันพรงุ น้ี “ฮา ...ฮา...
ฮา ...ฉนั รวยแนคราวน้ี” เจาของคณะละครสัตวพูดพรอมกบั หัวเราะอยางพอใจพนิ อคคิ
โอรูสกึ ผิดทห่ี ลงเช่อื หมาปา เจาเลห และไมเ ชือ่ ฟง คาํ สอนของนางฟา แตนางฟายังปราณี
ไดเ นรมิตใหก รงเหล็กหายไป และกลาวกบั พินอคคิโอ “น่ีคือบทเรียนทเี่ จา จะตอ งจดจํา
คนพาลน้ันมแี ตจะนําเราไปในทางทผี่ ิด พินอคคิโอใหส ัญญาวา “จะไมยอมใหผใู ดมา

ชักชวนไปในทางท่ผี ิด “พินอ คคโิ อกลบั มาอยกู ับชายชราตามเดมิ และเช่ือฟง คาํ ส่ังสอน
ของชายชราตลอดมา

เร่ือง กบกับหนู

หนูเเกตวั หนึ่งเดินทางเเรมรอนมาจนถึงลําธารทช่ี ายปา หนูตองการจะขา มไปยัง
ฝง ตรงขามจึงเขาไปหาเจากบ ตวั นอยทรี่ มิ ลาํ ธาร เเลว เอยขอใหกบชว ยพาขาม ลาํ ธาร
เเลวเอย ขอใหกบชว ยพาขา มลาํ ธารดวย กบนอ ยมองหนูเเลวปฏเิ สธอยางสุภาพวา " โธ
ฉันนะ ตัวเลก็ พอๆ กับทา น เเลว จะพาทา นขามไปได อยา งไรกันละจะ " เเตห นไู มยอม
กลบั อา งวา ตนเปน สัตวผูอาวุโสกวา ถากบ ไมชว ยตนก็จะไปปา วประกาศใหสรรพสตั ว
ท้งั หลายรถู ึง ความใจดาํ ของกบ เมอื่ ถูกขเู ขญ็ เชนน้ัน กบจงึ ตอ งจํายอมใหห นเู อาเทาผกู
กบั เทาของตนเเลว กพ็ าวายขา มลําธาร เเตว าพอวายไปไดเเคครึ่งทางเทา นั้นกบก็เรมิ่ หมด
เเรง กอ นท่ีท้งั คจู ะจมนํ้าตาย เหยีย่ วตัวหน่งึ ก็โฉบลงมาจิกเอา ท้ังกบเเละหนูไปกิน
คตเิ ตือนใจ : คดิ ประโยชนจ ากผูทไ่ี มสามารถใหได ยอ มมเี เตเสียหาย

เรื่อง กวางปา กับพวงองนุ

กวางปา วงิ่ ไปในเพงิ องนุ เพ่ือซอ นตัวจากการตามลา ของนายพราน " ขอใหขา
ซอนตัวดวยเถดิ นะองนุ " กวางปากลา วอยา งนอบนอ ม องนุ ก็อนุญาต เมอื่ พรานตาม
มาถงึ บรเิ วณนั้นเเตไมพ บกวางปา กจ็ ึง วงิ่ ไปอีกทางหน่ึง กวางปาเห็นวาปลอดภัยเเลว จึง
กัดพวงองนุ อยาง เอรด็ อรอ ย " เจากินขาทําไมเพื่อนเอย " ตัวองนุ ถามอยางนอ ยใจ วางปา
จงึ วา " ถาขา ไมก ินเจา ก็มีคนอน่ื มากินเจาอยดู ีน่ันเเหละ " ขณะทก่ี ดั กินพวงองุนเอง ราน
อกี คนหนึ่งผนมาเหน็ วามีบางสงิ่ เคลือ่ นไหว อยูใ ตเ พงิ องุน จึงเลง็ ธนูยงิ ใสกวางปาทันที
คตเิ ตอื นใจ : คนไมรบู ุญคณุ คนมกั ประสพความหายนะ

เรอ่ื ง กากับนกนางเเอน

นกนางเเอน ถามกาวา" เจาวาขนของขา กับขนของเจา ใครจะงามกวากนั " กา
มองขนของตนเเลวตอบวา " ขาวาขนของขากส็ วยดนี ะ " นกนางเเอนขยับปก พลางวา
" เเตเจาดูสิ ขอนของขา ดูสวยเปน พิเศษในฤดูรอ น อยางนี้ " กาจงึ กลา ววา " ก็จริงนะ เเต
ขนของขางามทุกฤดู ไมว า ฤดใู ดมนั ก็ จะดาํ เชน นี"้

คตเิ ตอื นใจ: ความงามที่คงทนยง่ั ยืน ยอมเปน ความงามทเี่ เทจ ริง

เรอ่ื ง กาบา ยอ

สุนัขจง้ิ จอกเหน็ กามเี นอื้ ชิน้ โตอยูในปาก จงึ เอยวา " เพื่อนกาเอย ตาของเพื่อน
ชางงามราวกบั ตาเหย่ยี ว ปกกเ็ ปนเงางามด่งั ปก นกอนิ ทรี ขา อยากรนู ักวาถา เพอ่ื นรอ ง
เพลง เสียงของเพื่อนจะไพเราะเพราะ พรง้ิ เพยี งใด " กาไดฟ ง คาํ ปอ ยอกช็ อบใจ รบี อาปาก
รอ งเพลงอวด สุนัขจิ้งจอกทนั ใดะเมอ่ื กาอา ปาก ชิ้นเนื้อกต็ กลงมาที่พืน้ สนุ ขั จิ้งจอก ก็เขา
ไปคาบ เนื้อเเลวว่งิ จากไปทันที
คติเตือนใจ : คนทม่ี าเฝายกยอปอปน ยอมหวังไดป ระโยชนจ ากเรา

เรื่อง กาหลงฝงู

เพราะความไมพ อใจในตวั เอง กาตวั หน่งึ จึงไปเกบ็ ขนของนกยงู ท่ีสลดั ทิ้งไวมา
ปกเเซมใสขนของตน จนเตม็ ตัว ดว ยหวังจะมีขนหลากสสี นั สวยงามอยาง นกยูงบา ง
ขา มขี นงามกวาขนดาํ ๆ ของพวกเจา ขาไมอยูกับ พวกเจาดีกวา" การงั เกยี จพวกพองของ
ตนเเลวออกจากกลมุ เขาไป ปะปนอยกู ับฝงู นกยูง พวกนกยงู เห็นกาหลงเขามากพ็ ากันรุม
จิกตีจนขนนกยูง ทเี่ เซมอยูท ัว่ ตวั นน้ั หลดุ กระจายไป เหลอื เเตขนจรงิ สดี ําสนิท กาดาํ ถูก
นกยงู ขับไลอ อกจากฝูง คร้ันกลบั ไปหาพวก ของตนกไ็ มม ใี ครคบคา สมาคมดว ย
คติเตอื นใจ : ถา รงั เกยี จเผา พันธดุ ั้งเดิมของตนเอง ก็ยอมจะถูกผูอ่ืน รังเกยี จดวย

เรอื่ ง กาอยากเปน หงส

กานน้ั มขี นท่ดี ําสนทิ เเละเปนเงางาม เเตว าพวกกา กลับมิไดพ ึงพอใจในความ
เปนตวั เอง พวกกาเห็นวาหงสนนั้ มขี นสีขาวสะอาดบริสุทธ์ิ กพ็ ากนั นกึ อิจฉา เเละ ยากท่ี
จะมีขนสีขาวเชนน้นั บาง "สงสยั วา คงเปนเพราะหงส ชอบลงอาบนํ้าอยเู สมอ เเละ ก็ยงั
พาํ นกั พกั อาศยั อยใู กล สระน้ําดวย" กาตัวหนง่ึ คาดคะเน กาอีกตวั หนง่ึ จึงสนบั สนนุ วา
"นัน่ นะสิ ถาพวกเราวายนํา้ บอ ยๆ เเละพกั อยใู กลสระน้าํ เรากค็ งจะขาวเหมอื นหงสนะ"
เมื่อเห็นดีเห็นงามดวยกันเชน นนั้ พวกกากพ็ ากนั ละทง้ิ เทวสถานอนั เปน ท่พี ํานกั พกั อาศัย
มาตั้งเเตเดิม เเลวพากนั อพยพไปอยทู ่ีรมิ สระนํ้า พวกกาชวนกันลงเลนนา้ํ ทกุ วนั เเละไซ

ขนเปนประจาํ อยา งหงสเ เตพวกมันก็มไิ ดมขี นทขี่ าวข้นึ เเตอยา งใด กายงั คงมขี นสีดํา
สนทิ เชนเดนิ เเตว ามนั ไมอาจมี ความสุข
คติเตอื นใจ : การหลงลมื ธรรมชาตขิ องตนน้นั เเมวาจะเปล่ยี นท่ีอยู เปลี่ยนสงั คม เเตก็ใช
วาจะเปลี่ยน ธรรมชาติด้ังเดมิ ของตนได

เรอ่ื ง ไกฟากับสุนัขจง้ิ จอกเจาเลห

สนุ ขั จง้ิ จอกเจาเลห ต ัวหน่งึ เดนิ ผา นมาเห็นไกฟ า เกาะอยบู นกิ่งไม สูงขางทาง
อยากจะกนิ ไกฟาเปนย่งิ นักจึงคดิ หาอุบายเเลว เอย ขึ้นวา "ไกฟ า เอย ทานชา งเปน สัตวที่
งดงามนกั ปกของทานมีสีสัน สดใสหลายสี ปากกง็ ดงามไมเหมือนใคร อยากรจู ังวาถา

ทาน หลบั ตา เเลวยงั จะงามอยหู รอื ไม" ไกฟาไดฟงคํายกยอกห็ ลงเคลิบเคล้ิม รีบ ลับตา
อวดทันที สุนขั จิง้ จอกก็รบี ฉวยโอกาสนน้ั กระโดดงับตัวไกฟา ไวได เม่ือไกฟ าพลาดทา
เเตก็ยังมสี ติ จงึ เอยขน้ึ วา "จิ้งจอกเอย กอนตายขา อยากฟงเสียงอันไพเราะของทา น อีก
คร้ังไดไหม" สนุ ัขจ้งิ จอกไดฟงคําปอยอกห็ ลงกล รบี อาปากเหาคําราม ไกฟา จงึ รีบบนิ
หนีจากไปทันที
คตเิ ตอื นใจ : คํายกยอปอปน ทาํ ใหคนหลงเคลิบเคล้ิมจนไมระวังตนไดเสมอ

เร่อื ง เเกะกบั หมาปา

หมาปากลาวกับฝงู เเกะวา "การทเ่ี ราตอ งเปน ศัตรูคูอาฆาตกันมานานเชนนก้ี ็
พราะวา สุนัข ทเ่ี ฝาพวกเจาน่ันเเหละเปน มือท่สี ามคอยเหา คอยยใุ หเ ราสองฝา ย ตอ งเปน
ศตั รกู นั ถาไมมสี ุนัขพวกนี้ เราตา งกค็ งอยูอยางสงบสุข พวกขา ไมตองไลก ัดเจา เเละพวก
เจา กไ็ มตองคอยหนขี า เรามาเปน มิตรกันดีกวา นะ" หมาปา เจรจาหวานลอมจนพวกฝูง
เเกะเหน็ ดดี วย โดยไมค ิดใหร อบคอบเสียกอ น ฝูงเเกะก็ตดั สนิ ใจขับไลพ วกสนุ ัข เฝาฝูง
เเกะไปเสยี หมดหลงั จากนั้นพวกหมาปา กเ็ ขาไลจ ับเเกะกนิ เปนอาหารไดอยางสะดวก
และสบาย
คตเิ ตือนใจ : ถาไวว างใจคนเคยเปนศัตรมู ากวาคนเคยชวยเหลอื กนั ก็ยอ มไดร บั เเตโ ทษ
ภยั

เร่อื ง คนเลยี้ งเเพะ

ขณะที่พาฝูงเเพะของตนไปหลบพายุในถํา้ คนเล้ยี งเเพะก็พบ ฝูงเเพะปาหลบ
อยใู นถ้าํ ดวยเชน กนั "ฝงู เเพะปาน้ีเปนฝงู ใหญ มเี เพะมากกวาฝูงเเพะของเราหลาย เทา นกั
เรานา จะเอาเเพะปาฝูงใหญไปเลีย้ งเเทนฝูงเดิมดีกวา" เมือ่ คนเลี้ยงเเพะคดิ ไดด ังนนั้ เเลว ก็
นําเอาใบไมท เ่ี ตรยี มมาไวใ ห ฝงู เเพะเดมิ ของตนไปใหฝูงเเพะปากินจนหมด คร้ันเมือ่
พายสุ งบลง ฝูงเเพะปาก็วิ่งออกจากถ้าํ เขาปา ไป ฝูงเเพะเดิมของตนไปใหฝงู เเพะปากินจน
หมด ครน้ั เมอ่ื พายุสงบลง ฝูงเเพะปาก็ว่ิงออกจากถ้ําเขา ปาไป ฝูงเเพะเดิมกต็ ายกนั หมด
เพราะอดอาหาร คนเลย้ี งเเพะจึงไดเเตนง่ั รองไหใ หเพอื่ นบา นหัวเราะเยาะตอไป

คตเิ ตือนใจ: เเกม ติ รใหมจนทอดทงิ้ มิตรเกา ก็จะไมไดใครเลย

เร่อื ง คนกบั เงาของลา

เจาของลาเดนิ จูงลาออกจากนครเอเธนส ชายหนุม คนหนง่ึ จึง เขา ไปหาพลาง
ถามวา “ขาขอเชา ลาของทา นไดห รือไม" เจา ของลายอมใหชายหนุมเชาลาข่จี ากเอเธนส
มุง สูอีกเมือง หนึง่ อากาศกลางฤดรู อ นน้นั ยิ่งรอนจดั ในยามเท่ียง ชายหนุมจึงลงจากหลงั
ลามาน่งั พักในรมเงาของลา เเตท วา เจาของลาไมยอมเพราะอางวา เขาขอเชา เเตล า มิได
เชาเงา ของลาดว ย ชายหนมุ ผชู ายกไ็ มย อม สองคนเเยงกันจะนัง่ ในรมเงาของลา จนถึง
กบั ทะเลาะวิวาทเเละตอยตีกนั เปนการใหญ

คติเตือนใจ : :ไมใชสตเิ เละความรอมชอมตอกนั ยอมเสยี ประโยชนท ั้งสองฝา ย

เรือ่ ง คนขเ้ี หนียวกบั ทองคาํ

ชายคนหน่งึ เปนคนขี้เหนยี ว เขามกั จะเอาสมบตั ฝิ งดนิ ไวรอบๆ บา นไมย อม
นาํ มาใชจายใหเกิดประโยชน ตอมาเขากลวั วา จะไมป ลอดภัยถาฝง เงินทอง ไวหลาย เเหง
เขาจงึ ขายสมบตั ิทง้ั หมดเเลวซื้อทองคําเเทงหนึง่ มาฝง ไวท ห่ี ลงั บา น เเลว หมั่นไปดูทุกวัน
คนใชผ หู น่ึงสงสยั จึงเเอบตามไปดูท่หี ลงั บาน เเลว ก็ขุด เอาทองเเทงไปเสีย ชายข้ีเหนียว
มาพบหลมุ ทวี่ างเปลาในวันตอมาก็เสยี ใจรองหม รองไหไ ปบอกเพอื่ นบานคนหนึ่ง เพื่อน

บานจึงเเนะนําประชดประชนั วา "ทานก็เอากอนอิฐใสใ นหลมุ เเลว คิดวา เปนทองคําสิ
เพราะถงึ อยางไรทา นก็ไมเอาเอามาใชอ ยเู เลว"

คติเตอื นใจ : ของมีคา ถาไมนาํ มาทําใหเกิดประโยชนก ็ยอ มเปน ของไรคา

เร่ือง คนตดั ไมกบั เทพารกั ษ

คนตัดไมนั่งรอ งไหอยูร มิ ลาํ ธารเพราะทําขวานตกลงไป เทพารักษสงสารจึงลง
ไปงมเอาขวานทองคาํ มาให คนตดั ไมเปน คนซ่อื จงึ ตอบวา ขวานทองนั้นไมใชข องตน
ครัน้ เทพารกั ษง มเอาขวานเงินมาให เขากไ็ มรับ เทพารกั ษจงึ งมเอาขวานเหล็กธรรมดาๆ
มาให คนตัดไมจงึ ดใี จ บอกวาเปน ขวานของตน เทพารักษชนื่ ชมในความซื่อตรงของคน
ตดั ไม จงึ มอบ ขวานทองเเละขวานเงินใหเปนของขวญั คนตดั ไมดใี จ กลบั บานไปเลา ให
เพื่อนฟง เพ่อื นคนนั้นเปนคนโลภ จงึ รีบเขาปา ไปตัดไมเเลวเเกลง ทําขวานตกลงไปในลํา
ธารเพอ่ื ใหเ ทพารักษม าชว ยบาง เมอื่ เทพารักษปรากฏกายมาชว ยงมเอาขวานทองคํามาให
ชายโลภก็รบี ตอบรบั วา น่ันคอื ขวานของเขา เทพารกั ษกร้ิวที่ชายผนู ั้นพูดเท็จเพราะโลภ
มากจึงไมยอมให ขวานทองคําเเกเขา ปลอ ยใหเ ขานั่งรอ งไหเลียดายขวานเหลก็ ตาม
ลําพัง

คติเตอื นใจ : ความซื่อยอมนาํ ความเจริญใหไดดีกวาความโลภ

เรื่อง คนตัดไมกับสนุ ขั จ้งิ จอก

คนตดั ไมพาสนุ ัขจ้ิงจอกเขาไปซอ นทข่ี างกระทอ ม เมอื่ ถูกขอความชว ยเหลือ
พวกลา สตั วจูงหมาลา เน้ือมาถงึ กถ็ ามคนตัดไมวาเหน็ สุนขั จิ้งจอกหรอื ไม "ไมเห็นเลย
เพ่อื นเอย" คนตดั ไมป ฏิเสธเเตกช็ ีน้ ิว้ ไปทางขางกระทอ ม พวกลา สัตวไมเขาใจสญั ญาณ
บอกใบนั้นจงึ พากัน กลบั ไป สุนขั จิ้งจอกรออยอู ีกสักครกู อ็ อกมาจากทซ่ี อนเเลว วง่ิ ผาน
หนา คนตัดไมไ ป คนตัดไมจงึ รองข้นึ วา "ขาชว ยชวี ิตเจา ไว เจา ไมขอบคุณเขา เลยหรอื "
"ลิ้นของเจาไมต รงเหมือนน้วิ ของเจาเลยนะจะใหขอบใจไดอ ยางไร" สนุ ัขจง้ิ จอกกลา ว
เเลว กว็ ่ิงเขา ปาไป

คติเตอื นใจ : คนไมเ ช่อื ยอมไมม ผี ูใดนบั ถอื

เร่อื ง คนหาปลา

ชายหนมุ ผหู นงึ่ นั่งเปา ขลยุ อยา งไพเราะอยทู รี่ ิมเเมนํ้าเพอื่ หวงั จะเรียกปลาข้นึ มา
จากนาํ้ เเลวตนจะไดจับเอาไปเปน อาหาร เพลงเเลวเพลงเลาผานไป ชายหนุมกต็ องโมโห
ทไ่ี มเหน็ ปลา สักตวั ผดุ จากน้าํ ข้นึ มาตามเสียงขลุยอันไพเราะของเขา ดังนนั้ เขาจึงกลับ
บานไปเอาเหมาเหวย่ี งลงน้าํ ไมช าก็ไดปลาเล็ก ปลานอ ยตดิ รางเเหหลายสิบตวั ชายหนุม
คนหาปลาขัดเคอื งใจนกั จึงบน ตําหนิปลาวา "ทอี ยางนีก้ ระโดดโลดเตนกนั ใหญ ทเ่ี ปา
ขลยุ ใหฟงกลบั ทาํ เงยี บเฉย"

คตเิ ตอื นใจ: คิดทําการใด ควรหาวธิ ีการหรืออปุ กรณทเ่ี หมาะสม กิจการนั้น จงึ จะสําเร็จ
ผลได

เรอ่ื ง คนหาปลากับพราน

หนง่ึ คนหาปลาเดินสวนกับนายพรานเเละเหน็ วา นายพรานมเี น้ือสัตวมากจึง
ถามวา "ทา นพรานปาขาขอเอาปลาเเลกกับเน้ือสตั วบ างไดหรือไม" นายพรานเหน็ คนหา
ปลามีปลาหลายตัวก็นึกอยากจะลองกิน เนอื้ ปลา วันตอ ๆ มาคนหาปลากับพรานกน็ ดั พบ
เพอ่ื เเลกเปลี่ยนอาหารกัน ทุกวนั จนกระทั่งวนั หนงึ่ คนหาปลากเ็ อย ข้นึ วา "ทานยัง
อยากจะเเลกเนื้อกบั ปลาอยูหรือไม" นายพรานก็ตอบวา ตนเริ่มเบอ่ื ปลาเเละอยากกินเน้ือ
ดังเดิมเเลว ทัง้ สองจึงตกลงเลิกเเลกเปลี่ยนอาหารกนั อีกตอ ไป

คติเตอื นใจ : คนเรามักอยากลมิ้ ลองของใหม เเตไมนานกต็ องเหน็ คาของ ของเกา

เรือ่ ง คางคกกับสนุ ขั จิ้งจอก

คางคกคยุ อวดสนุ ัขจง้ิ จอกวา "เจารไู หมวา ขา สามารถรักษาโรคภยั ไขเจบ็ ตางๆ
ได ขา เปน หมอเทวดา มียาวเิ ศษมากมายหลายขนาน เจา เช่ือขาเถอะนะ" สุนัขจ้ิงจอกได
ฟง ก็หัวเราะเยาะเเลววา "ขาก็อยากจะเช่อื เจา หรอกนะ ถา เจา รกั ษาผวิ หนัง ตะปุม ตะปา
ของเจาใหห ายดีไดเ สยี กอน "

คตเิ ตือนใจ : ผอู นื่ ยอ มเช่อื ถอื ผลงาน มากกวาคําโออวด

เร่อื ง คา งคาวเลือกพวก

คางคาวน้นั ถอื วา ตนก็มีปกเหมอื นนก เเละกม็ ีหเู หมอื นสตั ว อ่ืนท่ัวๆ ไป ดังน้นั
เมอ่ื นกยกพวกไปตอ สูกบั สตั วอ ่ืนๆ คางคาวกข็ อตัวไม เขา ขา งฝายใดโดยทาํ ตัวเปนกลาง
เเตเ มื่อพวกของนกมที า ทีวาจะชนะ คางคาวก็ประกาศตวั ไปเขา กับฝา ยนกตอมาพวกนก
จะพลาดทาเสียทีเเกสัตวอนื่ ๆ คางคาวกผ็ ละ จากนกไปเขา พวกกับสัตวอ ื่นๆ ตอมานก
ตอ สูจ นใกลจ ะไดช ยั คางคาวกก็ ลับมาอยูข า งฝายพวก นกอีก เมอื่ นกกับสตั วอ ่นื ๆ ทาํ
สญั ญาสงบศกึ เเละเปน มิตรตอ กนั ท้ังสองตางก็ขับไลค างคาว ไมยอมใหเ ขา พวกดวย
คางคาวอบั อายจึงไปซอ นตัวอยูในถํ้า จะออกจากถ้าํ ไปหา อาหาร ในตอนกลางคนื ทา
น้ัน
คติเตอื นใจ: ผทู ่ขี าดความจริงใจ ไมมีใครอยากคบหาดวย

เร่อื ง ชายโงกับตนไผ

เมือ่ บิดาตายเเลว ชายผโู งเ ขลาเบาปญ ญาก็นั่งมองตน ไผท บ่ี ดิ าปลูกไวร อบๆ
สวน พลางคิดวา "ไมเหน็ มปี ระโยชนอ ะไรเลย ไมม ีดอกไมมีผลใหเกบ็ ไปขาย" คิดดงั นั้น
ชายโงกใ็ หคนงานตัดตน ไผท งิ้ จนหมด หลงั จากนนั้ สตั วต า งๆ เเละคนพเนจรก็พากันเขา
ออกในสวนอยา งสะดวก สบาย สวนผลไมจ งึ ไดรับความเสยี หาย ทั้งถูกขโมยผล ท้งั ถกู
เหยยี บยาํ่ ทาํ ลาย ในท่สี ดุ ผลไมก ต็ ายหมดทั้งสวนเพราะไมม ีตนไผท่ีเปน เสมอื นรว้ั รอม
รอบ ปองกนั ภยั อยา งเเตก อน

คตเิ ตือนใจ : ของทุกส่ิงยอ มมีประโยชนใ นทางท่ีเเตกตางกัน

เร่อื ง ชายพเนจรอกตัญู

ชายสองคนเดินทางพเนจรไปเรอ่ื ยๆ เมอื่ พบไมพ ุม หนึง่ จงึ ชวนกนั หยดุ พัก
ใตร ม เงาของพมุ ไม ขณะนน้ั เปน เวลาเที่ยงวนั ทเ่ี เดดรอ นจดั ชายคนหน่ึงเอนตัวลง นอน
ใตเ งาไมพลางเเหงนมองดพู ุม ไมเ เลวกลาววา "ไมพมุ นี้ไมมผี ลใหเรากนิ เลยนะ" อกี คนก็
เอยบา งวาจรงิ ดว ย ไมพ มุ นี้ชางไรประโยชนเสยี จรงิ ๆ"

คติเตอื นใจ: คนโงเ เละคนช่วั มกั เปนคนอกตัญู

เรอื่ ง ชาวนากบั เทพารักษ

ชาวนาผูหนึง่ นัง่ รอ งไหบนบานขอใหเ ทพารักษม าชวย "เกวียนติดอยูใ นหลม
ลึกอยา งนี้ ลกู จะทาํ อยางไรได ทา นเทพยดา ผูร ักษาปา ขอจงมาชว ยลกู ดว ยเถดิ " เทพรกั ษ
ปรากฏกายตรงหนาชาวนาเเลว กลา ววา "ถา อยากยกเกวยี นใหพนหลม ก็จะเอาบาของเจา
สอดไปใตลอ เเลวออกเเรงยกเกวยี นขึ้นเทาน้นั เอง"
คตเิ ตือนใจ : จงพยายามชว ยตัวเองกอนทีจ่ ะขอความชว ยเหลือจากผูอ ืน่

เรือ่ ง ชาวนากับงเู หา

ชาวนาเดนิ ออกจากบา นในเชา ฤดหู นาววันหนึง่ ระหวา งทางพบงูเหาตัวหน่ึง
นอนตวั เเขง็ ใกลต ายอยบู นคันนา ดวยความเหนบ็ หนาว ชาวนาเวทนานกั จึงกมลง ระคอง
มนั ขึน้ มาอมุ ไวใ นออ มเเขน เพอ่ื ใหมนั คลายหนาว เมือ่ งูเหาไดรบั ความอบอนุ ก็เรมิ่ มี
กาํ ลงั ข้นึ มนั จงึ กดั ชาวนา กอ นที่จะเล้อื ยหนไี ป ชาวนาทนพษิ บาดเเผลไมไหวจึงส้ินใจ
ตายในไมชา
คติเตอื นใจ : ทาํ คณุ กบั คนชัว่ มเี เตจะไดรบั ความเดือดรอ น

เร่ือง ชาวนากับสิงโต

ชาวนาคนหนึ่งเลีย้ งเเกะกบั เเพะไวหลายสิบตวั วันหนึ่ง มสี งิ โตตัวใหญพ ลดั
หลงเขาไปในอาณาบรเิ วณบา น ของชาวนา เขาจึงรบี ปด ประตรู ว้ั ไวเ พอื่ มิให สงิ โต
ออกไป จากบรเิ วณบา นได เมื่อสิงโตถกู ขงั เชน น้นั กม็ ิไดเดอื ดเน้อื รอ นใจนัก เมอื่ มันหวิ
มันกจ็ ับเเพะกับเเกะกนิ เปนอาหารอยา งอมิ่ หนาํ สาํ ราญใจ ชาวนาเหน็ เเพะกับเเกะของตน
ถกู จับกินไปหลายตัวจงึ รบี เปด ประตรู ั้วท่ลี อ มรอบบานไว เพือ่ ปลอ ยใหสิงโต กลับ
ออกไปเปน อิสระได "โธไ มนาเลยเรา" ชาวนานงั่ ครํา่ ครวญเสียดาย เเพะกับ เเกะ ของตน
เมยี ของชาวนาจึงไดเเตสมนํ้าหนา ที่สามอี ยากเเกลง ขงั สงิ โตไวใ นบานดีนัก พมุ น้ี

คตเิ ตอื นใจ : อยา เล้ยี งสัตวดุราย เเละ โจร ไวใ นบา นเปนอนั ขาด

เรื่อง เด็กเลยี้ งเเกะชอบปด

วันหนง่ึ เดก็ เลี้ยงเเกะคิดหาเรื่องสนุกๆ เลน จงึ เเกลงรองตะโกน ขนึ้ มาวา
"ชวยดวย! หมาปา มากินลกู เเกะเเลว ชวยดวยจา ! " พวกชาวบานจึงพากนั วง่ิ มาชวย
พรอ มดวยอาวธุ ตางๆ เเตเม่ือมาถงึ กไ็ มพบหมาปาสักตวั "มันวงิ่ ไปทางโนน เเลวละ " เด็ก
เล้ียงเเกะโปปดเเลว กเ็ เอบหวั เราะชอบใจภายหลัง ตอ จากนน้ั เดก็ เลีย้ งเเกะก็เเกลง หลอก
ใหช าวบานวิ่งหนา ตื่น เชนเดมิ ไดอ ีก ๒- ๓ ครัง้ จนกระทั่งวนั หน่ึงมหี มาปามาไลก นิ เเกะ
จริงๆ คราวนีเ้ ด็กเลย้ี งเเกะ ตะโกนขอความชวยเหลอื จนคอเเหบ คอเเหง พวกชาวบานก็
ไมมาเพราะคิดวา เด็กหลอก
คตเิ ตอื นใจ : คนที่มกั โปปดมดเทจ็ เมื่อถึงคราวพดู จรงิ ก็ยากทจี่ ะมีใครเชือ่

เร่อื ง เดก็ โลภ

เดก็ ชายคนหน่ึงอยากกนิ ลูกเกาลัดมากจึงลว งมอื ลงไปในโถ เเลวกอบลูกเกาลดั
จนเตม็ กาํ มือเเละไมสามารถเอามอื ออกจาก ปากโถเเคบๆ ได เดก็ ชายจึงรอ งไหอ ยอู ยาง
นนั้ เพราะไมยอมปลอยลกู เกาลัด ออกจากมือ เมื่อผูใหญคนหนง่ึ เดินผานมาเหน็ เขาจึงวา
"ทาํ ไมไมปลอยลกู เกาลดั ในมือเสียกอน ถา ลวงหยบิ เกาลัด ทลี ะลูกเดยี ว ก็สามารถหยบิ
กนิ ไดจนอม่ิ เหมือนกนั มือก็ไมติด ปากโถดว ย"

คติเตอื นใจ : ไดท ลี ะนอย กส็ ามารถเกบ็ ใหเ ปน มากได

เรื่อง เดก็ ซกุ ซนกับหมาปา

เมื่อปนขึ้นไปน่ังเลน บนหลงั คาบา นได เดก็ นอยผูเ เสน ซุกซนกด็ ีอกดใี จเปนย่ิง
นกั เทย่ี วเอากอนหินขวางเเมว ขวางไกเลน เปนท่ีสําราญใจ ครัน้ เหน็ หมาปา เดนิ ผานมา
เด็กซกุ ซนกร็ องตะโกน ทาทายเปน การใหญ "เจา หมาปา หนาโง ใครๆ กก็ ลวั เจานักหนา
เเตขาไม กลัว เเนจริงก็มาจบั ขาสิ ฮา ฮา ขา เปนเด็กตวั เลก็ ๆ เเคนี้เจากลวั รไึ ง เจา หนา โง
เอย ขานะเกงกวาเจา หลายเทา นัก ถงึ ไดลอ เจา ได" หมาปาสา ยหนาอยางระอาพลางวา เจา
ลอขา ไดเพราะหลังคาสูงนนั่ ตางหาก ไมใ ชเ พราะวา เจาเกงหรอก

คตเิ ตอื นใจ : : เเมจ ะอยูในสถานการณท ่ีไดเ ปรยี บ กค็ วรประเมนิ ดู ความสามารถ

เร่อื ง ตนโอกผูย ่งิ ใหญ

ในเยน็ วันหน่ึง มพี ายุใหญพ ัดกระหนํา่ จนตนออนนั้ พากนั ระเนน เอนลู ไป
ตามกระเเสลม ตนโอกใหญเหน็ เชน นนั้ จึงถามตนออ วา "ไฉนเจา จึงไมย ืนนง่ิ ตานเเรงลม
เลา" ตน ออตอบอยา งถอมตนวา "ขา นน้ั เปน ตนไมเลก็ ๆ ไมมเี เรงกําลังมากเชน ทา น ลม
พัดไป ทางไหนก็ตองเอนไปทางนน้ั " ตน โอกไดฟ ง กห็ วั เราะดังลั่นอยางภาคภมู ิใจใน
ความ หญ ของตน เเตทวา คืนนัน้ พายุยังคงโหมกระหนาํ่ รุนเเรงจนตนโอกหกั โคน ลง
เหลือเเตตนออที่ยงั มีชวี ิตอยู เเละเม่อื พายสุ งบลง ตนออ กห็ ยดั ยนื ตรงไดอ ีกครัง้

คติเตือนใจ : รูจ กั โอนออ นยอ มหยัดยนื อยไู ดนานกวา เเข็งกระดา งตลอดไป

เรื่อง ตน สนอวดดี

ตนสนมกั จะคิดวา ตนนัน้ มีความสวยงามกวาตนฉําฉา อกี ทงั้ ยงั มีประโยชน
มากกวาดว ย"คนตองการตน สนอยา งเราเพอ่ื ไปสรางเปนที่อยูอาศยั เเละขาวของเครื่องใช
ตา งๆ" ตน สนคยุ ขม ตนฉําฉาทยี่ ืนอยูใกลๆ กัน "เเตเจานะไมเหน็ จะเปนประโยชนต อใคร
เลย" "ขารตู วั ดี วา ขา นนั้ ตํา่ ตอยดอยคากวาทา น เเตลองดขู า งหนาน่ันสิ มีคนเอาเลื่อยกับ
ขวานมาเเลว ทนี ี้ ทา นยงั อยากเปนตนสนหรือตน ฉําฉาละ"

คตเิ ตอื นใจ : ความดี ความเดน ยอมเปนโทษเปน ภยั เเกต นเอง

เร่ือง ตั๊กเเตนผหู ิวโหย

ตก๊ั เเตนตัวหนึง่ ไมไดก นิ อาหารมาหลายวนั เเลวมันเดนิ โซเซเพราะไรเเรง
กระโดดมาจนถึงลานดนิ ใตตน โอกใหญทามกลางลมฤดหู นาว พวกมดกําลงั ขนเมล็ด
ขาวโพดออกจากรงั มาตากใหเ เหง ต๊กั เเตนจึงเดินไปขอกินเมล็ดขาวโพดสกั ๒-๓ เม็ด
เพ่ือประทงั ชีวติ เเตม ดกลบั ถามวา ทําไมตอน ฤดูรอน ไมห าเสบียงอาหารกกั ตนุ ไว
ต๊ักเเตนกต็ อบวา ตนรองเพลงเทย่ี วเลนไปตลอดฤดรู อ น "ถา เชน น้ัน เจา ก็ควรจะเตน รําไป
ตลอดฤดหู นาว " มดตอบ เเลว กข็ นเมลด็ ขา วโพดกลบั เขา รังไปใหพ วก ของตนกิน

คติเตอื นใจ : ควรขยนั ทํามาหากิน เพือ่ ใหม พี อเพยี งในยามยาก

เร่อื ง เทยี นเเขงเเสง

เมอื่ เทยี นไขถูกจุดใชจ นใกลจะหมดเเทง นัน้ เเสงของเทียน มักจะย่งิ สวาง
เรืองรองขนึ้ กวาเดนิ หลายเทา นัก ดว ยเหตุนเ้ี ทยี นเเทงหน่ึงจึงคุยอวดกับเจาของวา "เเสง
เทียนของขานน้ั สวางกวาเเสงดาว เเสงจนั ทร เเละเเมกระท่ังเเสงอาทิตยด ว ยนะ" ทนั ใด
นน้ั เองกระเเสลมกพ็ ดั ผานมาวบู หนง่ึ เเลวเเสงเทยี นดับ วูบลง เจาของจงึ จุดเทียนขึน้ ใหม
เเลวกลา ววา "เเสงอาทิตย เเสงจันทร เเละเเสงดาวนั้นไมเ คยดับ เเละไม ตอ งมีใครจุดให
เเตเทียนอยางเจานัน้ ตอ งมคี นจดุ จึงจะมเี เสง เเละเจา กม็ ีวันดับมวี ันหมดเเสง

คติเตือนใจ : ทําหนาทขี่ องตนอยางเจยี มตน จึงดมู ีคุณคานาไปเปรียบเทียบ เเขงขนั
อน่ื

เรื่อง นกกระเรยี นกบั หมาปา

นกกระเรียนเห็นหมาปานอนด้ินทรุ นทรุ ายอยางเจบ็ ปวดทก่ี ลางปา จงึ
เขา เขาไปถามไถอยา งเวทนาวา "เจา เปน อะไรหรอื " "ขา กลืนชนิ้ เนอ้ื เขา ไป กระดูกตดิ คอ
ขา ทาํ อยา งไรก็ไมอ อก" หมาปา บอกเเลวก็ขอรองใหน กกระเรยี นชว ยตนดว ย เเลวตน จะ
ใหรางวัลอยางงามเปนการตอบเเทน นกกระเรียนจงึ ยน่ื คออันยาวเรียวของมันเขา ไปใน
ปากหมาปา เเละสามารถลว งเอากระดกู ออกมาไดสําเร็จ เม่อื นกกระเรยี นทวงถามถงึ
รางวลั หมาปา ก็คํารามวา "ขาไมงับคอเจาขาดตามก็ดเี เลว ยังจะมาเอาอะไรจากขาอีก
เลา"

คตเิ ตอื นใจ : ทาํ ดตี อ คนเลวยอมไมไดค วามดตี อบ

เรือ่ ง นกยางไดใจ

นกยางชอบชวนกันไปจกิ กินเมล็ดขา วในนาเพราะรดู ีวา ชาวนา ผูนัน้ ใจดี
ไมเ คยฆาสัตว เมอื่ เหน็ นกยางลงมาจิกกินเมลด็ ขา วทกุ ๆ วนั ชาวนาก็เร่ิมโมโห จงึ ยกคัน
ธนูขน้ึ ทาํ ทา จะยงิ นก เพื่อขูใหนกกลัวเเละหนีไป เเตนกยางเห็นวา ชาวนาไมไดข ึน้ สายธนู
จึงไมกลวั พากนั มาจกิ กนิ เมล็ดขา ว ท่ีเพิ่งหวานลงในนาอยา งไดใ จ วันรุงขึ้นชาวนาเห็น

นกยางชวนกันมาอีก จึงขน้ึ สายธนู เเละ ยิง นกยางตายหลายตวั "เขาเอาจริงเเลว รีบหนี
กันเถิดเรา"นกยางตางรองบอกเพื่อนๆ เเลว ก็พากนั บินหนีไป ไมมาท่นี า เเหงนนั้ อกี เลย

คติเตอื นใจ : การเอาจรงิ นากลัวกวาการขม ขู

เรือ่ ง นกสาวมีลกู

เมือ่ กกไขไดหลายตัว นกพิราบสาวก็ดีอกดีใจเปน ย่ิงนกั จึงได คุยอวดกับกา
เฒาวา "ฉันมีลูกเพม่ิ ข้ึนอกี หลายตวั เเลวละ จะ ฉันมีความสุขมาก" กาเฒามองนกพิราบ
สาวอยางเวทนาพลางวา "การท่มี ีลูกเพ่ิมอกี หน่งึ ตัวก็เทากับมีภาระเพิ่มอกี อยางหน่ึง ถา มี
ลกู เพมิ่ อกี หา ตัว ก็มภี าระเพ่มิ อกี หาอยาง"

คติเตอื นใจ : กชีวิตยอ มตองตกเปนดงั่ ทาสของสิ่งทใ่ี หความสขุ เเกต น

เรื่อง นกั รบไรผ ม

นกั รบชราผูหน่ึงรูสึกอบั อายศรี ษะอันลา นเลยี่ นของตน จงึ ไดไป เสาะหาวิ
กผมมาสวมใส วันหนง่ึ เขาออกไปลา สตั วก บั เพ่ือนๆ นักรบรนุ เดียวกนั ขณะที่ ควบมาไป
นน้ั กระเเสลมก็พดั มาทําใหวกิ ผมปลอมปลวิ ไปทันที เพอ่ื นๆ พากันหัวเราะขบขนั เมือ่
เห็นศรี ษะอันลานเล่ยี นไรเ สน ผม ของเขา เเตนักรบชรากพ็ ยายามเอยอยางขบขนั เเกเขิน
วา "ผมจรงิ ยังเอาไวไมอ ยู เเลว จะเอาผมปลอมไวไดอ ยางไร"

คติเตอื นใจ : ถายอมรบั ในสภาพความเปน จรงิ กไ็ มต อ งอับอายใคร

เร่อื ง นักดูดาว

ชายผหู นึง่ สนใจในเรอื่ งของดวงดาวเปนย่ิงนกั เขา ศึกษา โหราศาสตรเ เละ
เรียนรูเรือ่ งอิทธพิ ล ของ ดวงดาว จนเเตกฉาน คนื หนงึ่ เขาเฝาสังเกตวิถีการโคจรของ
ดวงดาว ต้ังเเตย ํา่ คํา่ จนดึกดน่ื เขาเดนิ เเหงนหนามองทอ งฟาเพื่อตามดดู าวโคจร ไปเรอ่ื ยๆ
จนกระทัง่ เดินออกจากถนนเเลว พลัด ตกลงไปในหนองนา้ํ นักดูดาวไดเ เตตะโกนรอ งขอ
ความชว ยเหลอื จนเสียง เเหบเสยี งเเหง กวา จะมีชาวบา นผา นมาชว ยดงึ ข้ึน จากนํา้

คติเตือนใจ : ตองรูว ถิ ีทางเดินของตนใหด ี กอนทีจ่ ะรวู ิถที างของ สงิ่ อื่น

เรื่อง นางเเมวมรี กั

นางเเมววงิ วอนขอรอ งพระพรหมวา "ขอใหท านเมตตา เสกใหห มอ มฉนั
กลายเปนหญงิ สาวดวย เถิดเพคะ หมอ มฉันหลงรักชายหนุม ผูนั้นเหลอื เกิน" พระพรหม
เวทนาจึงเสกใหนางเเมวกลายเปน คน "ถาอยากเปน คนก็ตองเปน ใหตลอดนะ" พระ
พรหมตรสั เเลว ก็คอยสองทิพยเนตรดูนางเเมวตอไป วันหนงึ่ นางเเมวในรา งหญิงสาว
กาํ ลังพรอดรักกบั ชายหนุม อยา งหวานชืน่ ครนั้ มีหนตู วั หน่ึงวิ่งผานมา หญิงสาวก็
กระโดด เขาตะครุบหนูมากินในทนั ใด พระพรหมจงึ ทรงสาปใหหญิงสาวกลบั เปนนาง
เเมวดงั เดมิ

คติเตือนใจ : ยากทีผ่ ูใ ดจะละท้ิงสันดานเดิม

เรือ่ ง นางสิงห

พวกสัตวตัวเมียนานาชนดิ มักมาคยุ อวดกันวา ตนน้นั ออกลูก คราวละหลายตัว
จงึ สามารถมีครอบครัวใหญเเละเเพรขยาย พันธไุ ดรวดเร็ว นางหมาจ้งิ จอกเเมล ูกออ นก็
คยุ อวดบา งอยา งภาคภมู ใิ จวา "ฉนั กเ็ พิ่งคลอดลูกครอกหนง่ึ ๖ ตัวเชียวนะ" "ฉันก็ไดล ูก
๘ ตัวเม่อื เรว็ ๆ นี้เอง" นางหมูปาอวดบาง เเลว ก็หันไปถามนางสงิ โตท่ีนง่ั ฟงเงียบๆ "เเล
วเธอละ ออกลูกทลี ะกต่ี วั จะ" นางสงิ หย ม้ิ นอบๆ พลางตอบอยา งเครงขรมึ "ฉันออกลกู ที
ละตัวเดียว เเตมนั เปน ลกู สิงโตนะ"

คตเิ ตือนใจ : การมลี ูกนอ ยเเตม ีคุณภาพยอ มดกี วา มีลูกปรมิ าณมากๆ เเตไรคุณภาพ

เรอ่ื ง ปลาโลมากับสงิ โต

ปลาโลมากับสิงโตไดตกลงเปน เพื่อนรว มเปน รวมตายตอกัน ครน้ั วันหนึ่ง
สงิ โตมเี ร่อื งทะเลาะวิวาทกบั ควายปา จนถงึ ขั้นตอสูก นั สิงโตจึงว่ิงมาทชี่ ายหาดเเลว รอ ง
วา "โลมาเพอ่ื นยาก ถงึ คราวทีท่ านตองทําตามสัญญาเเลว ไปชวยขา สูก บั ควายปาดวย
เถดิ " เเตป ลาโลมาตองปฏิเสธเพราะไมส ามารถข้นึ มาบนบกได เเมว า มีน้ําใจอยากจะชวย

มิตรสหายเพียงใดก็ตาม "โธเอย! ปลาโลมาเพ่ือนทรยศ ไมส มกับเปน เจาเเหงทะเลเลย"
สงิ โตบนวา เพือ่ นรว มสาบาน ปลาโลมาจึงวา "กเ็ พราะขาเปนใหญในนํ้านะสิ ขึ้นบกไป
เเลว ขา กท็ ําอะไรไมได ทําไมทา นไมเขาใจเลย"
คตเิ ตอื นใจ : จะขอใหใ ครชว ย ควรดูความถนัด

เรอื่ ง ผึ้งขอพระ

พระอิศวรตรสั ถามผึ้งทีม่ ักจะนํานํ้าผึ้งสดๆ เต็มรวงมาถวาย อยูเสมอวา "เจา
อยากไดพรใด จงขอมา ขา จะใหพรเเกเ จา""ขาอยากไดเหล็กในพระเจาขา เมือ่ ตอย
เหลก็ ในมพี ิษใสใคร ผูนน้ั ตองตายทันที" คําขอของผงึ้ ทําใหพ ระอิศวรทรงกร้วิ ทีผ่ งึ้ คิดทาํ
รายผอู ่ืน เเตพระองคกท็ รงจําตองใหพรตามที่ล่ันวาจาไว "ได ขา จะใหพ รเเกเ จา เเตคน
หรือสัตวท ี่ถกู เจา ตอยจะไมต าย ในทนั ที สวนเจาน้นั เม่อื ปลอ ยเหล็กในเม่อื ใดก็ตอ งตาย
เมอื่ นน้ั "

คติเตือนใจ : ผทู ขี่ อใหเ ทพยดาทาํ รายผอู ่ืน มักตองไดร ับกรรมดวย

เรอื่ ง ผใู หญช างสอน

เดก็ นอยคนหนึ่งพลดั ตกลงไปในเเมน ้าํ จึงรอ งตะโกนข้นึ วา "ชวย ชว ย
ดว ย! วา ยนํา้ ไมเ ปน ชวยหนูดว ย" ขณะนัน้ มผี ใู หญคนหนึ่งเดินผา นมาพอดี เมือ่ ไดย นิ
เสียงรอง ของเด็กจึงไปท่ีริมฝงเเมน ้ําเเลว อบรมสง่ั สอนวา "หนชู างซุกซนเหลอื เกินนะ ถา
รูตัววา วา ยน้ําไมเ ปน เเลว มาเลน ริมนา้ํ ทาํ ไม ไมค ิดหรอื วาถาตกลงไปใครจะมาชว ย"เด็ก
นอ ยพยายามตะโกนตอบวา "คุณนาจา ชวยหนขู ้ึนไปกอน เเลวคอ ยอบรมไดห รอื ไม"

คตเิ ตือนใจ : ชว ยเเกป ญหาใหเขาไดเสียกอ น เเลวคอยสงั่ สอนเขา ดีกวา สง่ั สอนหรือ
ซา้ํ เตมิ คนท่ีกาํ ลังประสบปญหา

เรื่อง พรานใหมผกู ลาหาญ

พรานใหมค นหนงึ่ มกั จะเขาไปถามพวกคนตดั ไมว าเหน็ หมูปาบา งไหมรเิ วณ
ใดมีกวางมีเน้อื บาง เเตพวกคนตัดไมก็ยงั ไมเ คยเหน็ พรานใหมผ นู ีล้ า สัตวใดไดสักตวั วัน

หนึ่งพรานใหมเขา ปามาเเตเ ชา พลางถามคนตัดไมวา "พี่ชาย เห็นรอยเทา สิงโตทไ่ี หนบาง
ชว ยบอกดว ยเถดิ " คนตดั ไมก ็บอกวาเหน็ อยูไมไกลนกั ตนยนิ ดจี ะพาไปลาถึง หนา ปาก
ถํ้าสิงโตเลยทเี ดยี วเมือ่ ไดยนิ เชน นน้ั พรานใหมก็ถงึ กบั สายหนาปฏิเสธเปนพลั วนั วา ตน
เพียงอยากเห็นรอยเทา สิงโตเทานั้น มไิ ดอยากลาสิงโต

คตเิ ตอื นใจ : ผูทขี่ ีข้ ลาด มักเเสดงวากลา หาญเม่ือภัยยังไมม าถงึ

เร่อื ง เเพะกับหมาปา

เเพะตวั หนึง่ เดินเล็มใบไมใบหญาอยทู ีร่ ิมหนา ผา หมาปา ท่ีอยูทุง หญาเบ้อื งลา งจงึ
ตะโกนรอ งทกั ทายอยางเปนมติ รวา "สวัสดีเพือ่ นเอย ทําไมเจาไมล งมากนิ หญาางลา งน้ี
ละ ขา งบน น้ัน อนั ตรายนะ ขา งลางนี่มอี าหารอุดมสมบูรณกวาขางบนนกั "เเพะยิ้มเเลวก็
เอย วา"ถา ขา เห็นเเกก ินจนยอมลงไปขางลางนนั่ ขา ก็คงตองตกเปน อาหาร ของเจาเเน
นอน"

คติเตือนใจ : รูจกั ระวงั ตนเสมอยอ มรอดพนจากภัยอนั ตราย

เร่ือง เเพะกับสงิ โต

สงิ โตคํารามใสเเพะวา "ขาพบนํ้าพุนอยนี้กอน ขา ตอ งไดก ินนํา้ นี้กอน"เเต
เเพะกร็ องวา "ขา ตา งหากท่ีมาพบกอ นเจา "เมอื่ ตกลงกันไมได สงิ โตกยั เเพะก็กระโจนเขา
ตอสูกันพัลวัน ทา มกลางเเสงเเดดยามเทยี่ งทรี่ อนอา วท้ังสองฟดกนั หมดเเรงนอนกลิ้ง
เกลือกอยูด วยกันในขณะที่ ฝูงอีเเรง บินวนเวยี นไปมาอยูบนฟา เหนอื นํ้าพนุ อ ยเเพะจงึ
เสนอวา ควรจะเเบงกนั กินดกี วา สูก นั จนตายกลายเปน อาหารใหอีเเรง
คตเิ ตอื นใจ : สองฝายตีกัน ฝา ยที่สามยอ มไดผ ลประโยชน

เรอ่ื ง เเพะอยากกินนาํ้

เเพะตัวหนึ่งเดินมาท่ีบอนา้ํ เมอื่ ชะโงกหนาลงไปกเ็ ห็น สุนัขจ้ิงจอก ตวั นึง่
อยใู นบอ จงึ เอยถามวา"เพอ่ื นเอย บอน้ลี ึกมากหรือไม" สนุ ขั จิ้งจอกซง่ึ พลัดตกลงมาใน
บอ เเลว หาทางขนึ้ ไปไมไ ด จึงโปป ดออกไปดวยความเจา เลห ว า "ไมลึกเลยเพื่อนเอย น้ํา

ในบอ น้ีก็ใสเเละเย็นช่นื ใจดีจรงิ ๆเจาลงมากนิ เถิด"เเพะไมทันคิดใหร อบคอบก็รีบและ
โดดลงไปในบอทันที สุนัขจ้ิงจอกจึงเหยยี บเขาเเพะเเลวปน ข้นึ มาท่ีปากบอไดส ําเร็จ เเลว
กห็ ันมาหวั เราะเยาะในความโงเขลาเบาปญญาของเเพะ กอ นจากไป

คตเิ ตอื นใจ : การทาํ สิ่งใดควรเชอ่ื ความคดิ เเละสายตาของตนเอง ดกี วาเชื่อคนอนื่

เร่ือง มากบั หมาปา

หมาปาเดนิ มาพบมา ที่กลางทางจึงเอย ขึ้นวา "พ่มี า เอย ขา เพิ่งผานไรขาวโอต
มาเมอ่ื ครูน้ี เห๋น็ ขาวโอต ออก รวงงาม นากนิ เปน ยงิ่ นัก เเตขาไมไดก นิ มนั สักคาํ เพราะคดิ
จะ เกบ็ ไวใ หทา นกนิ ทานมากนิ ขาสิ ขาจะพาไป" มา ไดฟ งดงั นนั้ ก็หัวเราะเบาๆ เเลว วา"
ขา ขอบใจนะ ทีเ่ จา บอกเร่ืองไรข าวโอต เเตข าไมไดขอบใจ ท่เี จาไมก นิ ขาวโอต เพราะขา
รูด วี า ขาวโอต ไมใชอ าหาร ของหมาปา อยางเจา"

คติเตือนใจ : ของมี่ตนเองคดิ วาไมมปี ระโยชน เเมใหเเกคนอ่ืนไป เขากไ็ ม ซาบซ้งึ
มากนกั หรอก

เรอ่ื ง มาพยาบาท

ขณะท่ีมา กาํ ลงั กนิ นํ้าอยางหิวกระหายทรี่ ิมลําธารเเหงหนึ่ง หมูปาก็เดินลยุ
ลงไปในลาํ ธารจนนํา้ ขนุ กินไมได มา โมโหหนักจึงตอวา หมูปาวา ลงมายํา่ นา้ํ ทาํ ไม"กฉ็ ัน
หิวน้ําเหมอื นกนั น่"ี หมูปาตอบอยา งซื่อๆ เเตม า นั้นยงั โกรธเเคนไมหาย จึง ตอวา ตอขาน
หมูปา ไมเลิก ในขณะทห่ี มูปาก็โตเ ถียง ไมลดละมา จงึ ไปหานายพรานคนหนึ่ง เเละขอให
นายพรานมาฆา หมปู าเสยี ใหตายนายพรานจึงเอาบังเหยี นใสปากเเลว ขึน้ น่งั บนหลังมา
ควบ ไปยังลําธาร เเลว ก็พุงหอกใสห มูปาอยา งงายดายเม่อื เสร็จธรุ ะเเลวพรานปากบ็ งั คับ
ใหมาคอยรับใชตน ตลอดไป เพราะการลา สัตวบ นหลังมา นน้ั สะดวกสบายดี เเละมาก็มิ
อาจปฏเิ สธ ไดเพราะถูกลา มปากดวยบังเหยี น เเลว

คตเิ ตอื นใจ : เม่อื ขอความชวยเหลือใคร กเ็ ทากบั วา อยใู ตบ ารมีเขา ถา ไมผ ูก

พยาบาทชีวิตกจ็ ะสุขสงบ

เรือ่ ง เเมเหยีย่ วกบั ลูก

เเมเหย่ียวเปนทุกขใ จนกั ทีเ่ ห็นลูกนกเหย่ยี วของตน นอนปวยมาหลายวนั เเลว
เมอ่ื ลูกนกมีอาการทรุดหนักลงทุกวนั เเมเ หยี่ยวก็รํ่าไห สะอกึ สะอืน้ ปานจะขาดใจลกู นก
จงึ เอยขึ้นวา"อยามัวรองไหเ ลย เเมจ า เเมล องไปไหวบนบาน เทพยดา ที่ศาลสิจะ ทานจะ
ไดช ว ยชีวติ ลกู ทานจะได ชว ยใหล กู หายเจ็บไข"เเมเ หยี่ยวฟงเเลวกย็ ิ่งรอ งหนกั ข้นึ เเลว
วา "เเมก ็อยากทําเชนนั้นจะลกู เเตเ เมไปขโมยอาหาร ท่ีคนนาํ มาถวาย ทานทุกๆวนั เเลว
เทพยดาจะชวยเรา ทําไมละ โธเ อย! เเมไ มน า ทาํ เชนนั้นเลย ไมค วรไป ขโมยของทา นเลย

คตเิ ตือนใจ : เม่อื สาํ นกึ ความผดิ ได บางคร้งั กส็ ายเกนิ ไป

เรอ่ื ง เเมกวางกบั ลกู

เเมก วางพาลูกนอ ยออกไปหาอาหารท่ีชายปา ครั้นพอ ไดย นิ เสยี งหมาลา
เน้ือ เเมกวางกร็ บี ชวนลกู ว่งิ หนเี ตลิด เขาปา ทนั ที เเมก วางจึงถามเเมวา "ทาํ ไมเเมตอ งกลัว
หมาลาเนอื้ ดวยละ จะ ในเม่อื เเม ตัวโตกวา วอ งไวกวา เเลวก็ยังมีเขาเเหลมๆ ทเ่ี จาหมา ไม
มีอีกดวย" เเมกวางฟงเเลวก็ถอนใจเฮือกหนง่ึ กอ นจะบอกลูกตามตรงวา"เเมก็ไมร ูวา ทําไม
ตอ งกลัวมัน เเตเ หน็ สตั วอ่ืนๆ กก็ ลวั มนั นะลกู เเคไดย นิ เสียงมันเหา มาเเตไกลกต็ องวงิ่ ทุก
ทีเลยละจะ"

คตเิ ตือนใจ : คนทไ่ี มเ คยคิดสู ยอ มมเี เตค วามกลวั ตลอดไป

เร่ือง เเมงปอ งกบั เด็ก

เเมจ ะจบั จักจ่นั ไดมากถึง ๑๐ ตัวเเลว เเตเ ด็กนอย จอมซน ก็ยงั สนอกสนใจ
เเมงปอ งตัวเขื่อง ที่เกาะอยู บนตอไมร มิ ทาง "อยาจบั ขานะ ขา มเี หล็กในทีร่ ายกาจทส่ี ุดรู
หรอื ไม" เเมงปอ งรองเตอื น พลางชูหางข้นึ ขู เเตเ ด็กจอมซน กลบั ถามวา ทําไมตนตองกลัว
เหลก็ ในดวยเเมงปองจึงวาถา ถูกตอยดว ยเหลก็ ใน นอกจาก จะเจบ็ ปวดเเลว ยงั จะตองเสีย
จกั จน่ั นับสิบตวั อกี ดวยเเตดว ยความซน เดก็ นอ ยจึงเอ้ือมมอื ไปจบั เเมงปอ ง เเลวกถ็ ูกเเมง
ปอ งตอยใสมือจนปวดนัก ตองสะบัดมอื โยนจักจนั่ ท้งั หมดทิง้ ไป

คตเิ ตือนใจ : ถามีของดีๆ อยเู เลว กไ็ มจาํ เปนตองเส่ียงกบั สง่ิ ทีเ่ ปน อันตราย

เรอ่ื ง เเมตุนกบั ลกู ตุน

เเมตนุ ตัวหนึ่งเพิ่งคลอดลูกตุน ตัวนอยๆ นารกั เเตลกู ตนุ น้ันยงั ไมทันจะลืม
ตาไดก ็เรมิ่ โออวดวา "เเมจ ะ เเมจา ลกู มองเหน็ เเลวละ เหน็ ชัดเลยจะ " เเมตุนประหลาดใจ
นกั จงึ ทดสอบดวยการเอากํายานกอ นหน่งึ กอนหนึง่ มาวางตอหนา เเลว ถามวา "เเลวนี่ละ
จะ ลูกมองเหน็ ไหม บอกเเมว วิ าคอื อะไร" ลกู ตนุ มองไมเหน็ ก็ตอบมวั่ ๆ วา "กอ นหินไง
ละ จะ เเม" เเมต นุ มองไมเ หน็ พลางตําหนิลกู วา "ลกู จา ตาของลูกยงั มองไมเห็น จมกู ก็ยัง
ไมไ ดกลิน่ อีกดวย"

คตเิ ตือนใจ : การชอบโออ วดเกนิ จรงิ จะทาํ ใหผอู น่ื เห็นขอบกพรอ งในดานอืน่ ๆ ของ
เราเพ่ิมขึ้น

เร่ือง เเมปูสอนลูก

เเมป ูพาลกู ๆ ออกไปหากินทีช่ ายหาด เมื่อเหน็ ลูกๆ เดินคดเคย้ี วเซไปมาจึง
กลาววา"ทําไมลูกไมเ ดินใหตรงๆ ทางละ จะ"ลูกปจู งึ ตอบ"ถาเชน นน้ั เเมลองเดนิ ตรงๆ ให
ลูกดหู นอยซจิ ะ ลกู จะไดทําตาม

คตเิ ตือนใจ : การพูดอยา งเดยี ว ไมอาจสอนใครไดดี เทา การทาํ ใหเห็น เปนตวั อยาง

เร่ือง กระตายกบั เตา

ณ ปาทีอ่ ุดมสมบูรณแหง หน่งึ มสี ัตวอาศยั อยูมากมาย มีกระตายตัวหนึง่ มี
นสิ ัยทเ่ี ยอหย่งิ และอวดดี วันหนึ่ง..... ขณะทก่ี ระตายเดินเลนมันไดพ บเตาตัวหน่งึ “สวสั ดี
จะเตา คลานตว มเตี้ยม” กระตา ยทักทาย “เตา คลาน.... ตวมเตีย้ มๆ “กระตา ยลอ เตา ” ฉนั ก็
เดนิ ของฉันอยางนี้แหละ” เตาบอก “นี่...เจาเตาขาสั้นเรามาว่ิงแขงกนั ไหมหละ ” กระตาย
ทา เตา ถา ทานตอ งการฉนั กต็ กลงจะแขงกับทา น เตาตอบรับดวยความโมโหท่ีเห็น
กระตา ยเยอหยิง่ อยางน้นั และแลว... การประลองความเร็วระหวางกระตายกับเตากเ็ ร่ิม
ข้ึนโดยมสี ตั วต างๆ มาเปน สกั ขพี ยานมากมาย การแขงขนั เริ่มขน้ึ ... กระตา ยไมรอชาวิง่

จูดนาํ หนา เตาออกไปทันที เตาไดแตคลานตว มเต้ียมๆตามหลงั ไป บรรดาสัตวทัง้ หลาย
ตางสงเสียงเชียรเตาและใหก าํ ลงั ใจตลอดทาง “สเู ขา...เร็วๆ เตา เรงฝเทาหนอย เฮ... เฮ”
ฝายกระตายว่ิงมาไดไกลแลว ก็คดิ วาเตาตามไมท ันแน กระตายจงึ หยุดพกั และเพลอหลบั
ไป เตาเดินชา ๆดว ยความพยายามและเดินผา นกระตา ยที่กําลงั หลบั อยูไ ปพรอ มกบั เสยี ง
เชียรเ ปน ระยะ เมอื่ กระตายรสู ึกตวั ตื่นข้นึ ก็คดิ ไดว าว่ิงแขง กบั เตาอยู พอลุกขึ้นได
กระตา ยกต็ าลตี าลานวง่ิ ออกไปทันที ฝายเตาคลานตวมเต้ียมๆ และมองเห็นหลกั ชยั อยูไม
ไกลนัก กระตา ยว่ิงตามหลงั เตามาอยางกระช้นั ชิด หวังจะแซงหนาเตา เขาเสน ชัย เหลา
บรรดาสตั วทัง้ หลายกส็ งเสียงเชยี รกันอยางสนกุ สนาน กระตา ยชา ไปเสียแลว... เพราะเตา
ไดเ ขา เสน ชัยไปกอนเพยี งไมก ่เี กา ในทส่ี ดุ ... เตากเ็ ปนฝายชนะในการแขงขนั คร้ังนี้
กระตา ยจึงเปนฝายพายแพไ ปเพราะความประมาท เยอ หย่งิ และอวดดีของตัวเอง

เรือ่ ง หนชู าวกรุงกบั หนชู าวนา

เชาวันหน่ึง.... ไดมหี นชู าวกรุง ออกหากนิ อยางเพลิดเพลินจนผานเลย
มาถึงชายทงุ หนชู าวกรงุ ไดพ บกบั หนชู าวนาตวั หนึง่ และ เกดิ ชอบนสิ ัยใจคอกัน หนู
ชาวกรงุ จงึ เชิญหนูชาวนาไปเทีย่ วในกรุง และหนชู าวนากเ็ ชิญหนูชาวกรุงไปเที่ยวทอง
นาบา ง แลววันหนงึ่ .... หนูชาวกรงุ ก็มาตามคําเชญิ ของหนูชาวนา “ฉันมาตามคาํ เชญิ แลว
นะ หนูชาวนา” ดีมากหนูชาวกรงุ หนูชาวนากลา ว ตอมา.... เมือ่ ถงึ เวลาอาหาร หนชู าวนา
ไดเ ชญิ หนชู าวกรุงรบั ประทานอาหาร แตห นชู าวกรงุ เหน็ อาหารแลว กบ็ อกตรงๆวา ฉนั
ไมอยากกินหรอกขา วโพดพวกน้ี ที่บา นในกรงุ ของฉันมอี าหารดีๆเยอะแยะเลย เราไป
กนิ อาหารดีๆทีบ่ า นในกรุงกันดีกวา หนชู าวกรงุ เชญิ ชวนหนชู าวนาก็ตอบตกลง แลว หนู
ทัง้ สองก็เดนเขากรงุ ทีบ่ านของหนูชาวกรุง เปน ตกึ หรหู รา และมผี ูค นเดินไปเดินมา
มากมาย พวกหนูตอ งคอยหลบหลกี ใหดี มฉิ ะน้ันจะโดนเหยียบทองแตกตายแน และ
อาหารก็มอี ยางดที ้งั นนั้ เลย มีขาไกย า ง ไกอ บ เน้อื ทอด กุงหอย ปู ปลาเตม็ ไปหมด โอ. .โฮ
..อาหารดีๆทงั้ นั้นเลย หนชู าวนารสู ึกตนื่ เตน มาก พูดจบหนูชาวนากาํ ลังอา ปากแทะขาไก
พอดมี เี สียงคนเดินมาหนา ประตู อนั ตราย...หลบเร็ว หนชู าวกรงุ รองบอก หนชู าวกรุงพดู
จบก็วิ่งจูด ทันที หนูชาวนาเหน็ เชนนั้นกว็ ่ิงตามหนูชาวกรงุ ไป หนูท้ังสองไดหลบอยใู ตตู
เกบ็ ชาม รอจนกระท่ังคนเดินผา นไปและหนูทั้งสองก็ออกมาอีกครั้ง พอหนชู าวนากําลงั
จะอาปากแทะขาไก พอดีมีเสยี งคนเดินมาอกี “อันตราย.... หลบเรว็ ” หนชู าวกรุงรอ งขึ้น

แลว ท้ังสองกว็ ่ิงไปหลบทเี่ ดิม พอหนจู ะกินอาหารก็มีคนเดินมา เปน อยางนีอ้ ยูหลายคร้งั
จนหนชู าวนาแทบจะไมไ ดกนิ อะไรเลย “น่ีหนูชาวกรุง... ฉันไมไ ดก นิ อาหารดๆี ของเอ
แลวละ ฉันกลบั ไปกินขา วโพดดีกวา ดีไมด ฉี นั จะถกู เหยยี บตายเสียกอน” สวัสด.ี .ลากอ น
...หนชู าวกรงุ ” แลว หนูชาวนากล็ าหนูชาวกรุงไปทองนาตามเดิม

คติเตอื นใจ : ทไี่ หนปลอดภัย ทน่ี ่นั ดที สี่ ุด