เสียงในภาษาไทย

...เสียงในภาษาไทย...

เสยี งในภาษา

เสียงในภาษา หมายถึง เสียงที่มนุษย์เปล่งออกมา เพ่ือส่ือความหมาย
ระหว่างมนุษย์ด้วยกัน และ เพื่อสนองความต้องการต่าง ๆ เช่น
ขอความช่วยเหลือ แสดงความรู้สึกรัก เกลียด โกรธ ชอบ ไม่ชอบ พอใจ
ไมพ่ อใจ ฯลฯ
เสียงในภาษาเกิดจากอวัยวะต่าง ๆ ต้ังแต่กระบังลม ปอด หลอดลม
กล่องเสียง ลิ้นไก่ เพดาน ลิ้น ปุ่มเหงือก ริมฝีปาก และช่องจมูก มาทางาน
ประสานกัน จงึ ทาใหเ้ กิดเสยี งได้

เสียงในภาษา มี 3 ชนดิ คอื
1. เสียงสระ

2. เสียงพยญั ชนะ
3. เสียงวรรณยุกต์

เสียงสระ

เสียงสระ คือ เสียงท่ีเปล่งออกมาจากลาคอ
โดยตรง ไม่ถูกสกัดกั้น ณ ที่ใดท่ีหนึ่งในช่องทาง
เดินของลมเลย แล้วกระทบเส้นเสียงทั้งสองข้าง
เกิดเป็นเสียงส่ันสะเทือน มีเสียงก้องกังวาน และ
ออกเสียงไดย้ าวนานกวา่ เสียงพยัญชนะ
เสยี งสระ มี 24 เสยี ง แบง่ ได้ 2 ชนดิ คือ
1. สระแท้
2. สระประสม

1.1 สระแทฐ้ านเดยี ว มี 8 เสียง คอื 1.2 สระแทส้ องฐาน มี 10 เสยี ง คอื
เสยี งสั้น เสียงยาว เสยี งสัน้ เสียงยาว

อะ อา เอะ เอ
อิ อี แอะ แอ
อึ อื โอะ โอ
อุ อู เอาะ ออ
เออะ เออ

คือ การนาสระแทม้ าประสมกนั 2 เสยี ง สระประสม
มี 6 เสยี ง คอื
เสยี งสัน้ เสียงยาว
เอยี ะ (อิ อะ) เอีย (อี อา)
เอือะ (อึ อะ) เอือ (ออื อา)
อัวะ (อุ อะ) อัว (อู อา)

หมายเหตุ ยงั มีเสยี งสระอกี ชนดิ หนง่ึ คือ สระเกนิ
ในสมยั กอ่ นถือว่าเป็นเสยี งสระ แต่ปจั จุบนั ไม่ถอื
วา่ สระเกนิ เปน็ เสยี งสระ เพราะมีเสียงพยญั ชนะ
ประสมอยู่
สระเกิน มี 8 เสยี ง คือ
1. อา (อะ+ม) 5. ฤ (ร+อึ) อ่านว่า รึ
2. ไอ (อะ+ย) 6. ฤา (ร+อือ) อ่านวา่ รือ
3. ใอ (อะ+ย) 7. ฦ (ล+อึ) อ่านวา่ ลึ
4. เอา (อะ+ว) 8. ฦา (ล+อือ) อ่านว่า ลือ

เสยี งพยญั ชนะ

เสียงพยัญชนะ หมายถึง เสียงที่เปล่งออกมา
จากลาคอ แล้วกระทบกับอวัยวะต่าง ๆ ภายใน
ช่องปากหรือช่องจมูก ลมอาจถูกสกัดกั้นไว้
ท้ังหมดหรือเป็นบางส่วน จึงทาให้เกิดเสียง
พยัญชนะต่าง ๆ เสียงพยัญชนะ มี 21 เสียง
ดังตอ่ ไปนี้

เสยี งพยญั ชนะไทย (21 เสียง) รูปพยัญชนะไทย (44 รปู )

.......เน้อื หา.........

พยัญชนะสองตัวท่ีออกเสียงพรอมกัน เม่ือประสม
สระเดยี วกนั เรียกว่า พยญั ชนะควบกลา้
พยัญชนะที่ออกเสียงควบกล้า กับพยัญชนะอื่นไดมี
๓ ตวั คือ ร ล ว และเมื่อควบกลา้ กนั แลว
จะอยู่ในตาแหน่งต้นพยางค์เสมอ สำหรับคำไทยแท้
พยัญชนะควบกล้า หรอื อักษรควบ มีดังน้ี

ที่ รูปพยัญชนะ ตวั อย่างคา

1. กร กราบ เกรง

2. กล กลวั กล้า

3. กว กวาง แกวง่

4. คร ขร ครู ครอบครัว เขรอะ ขรึม หลักการจาคือ
“กอ่ นคา่ ไปพบเต่ยี ”
5. คล ขล คลาย คล่ี ขลาด เขลา

6. คว ขว ควัน ควาญ ขวญั เขว้ียง

7. ปร ปราบ ปรุง

8. ปล ปลาย เปลว

9. พล ผล พลาย พลี ผละ ผลาญ

10. พร พรม พร้อม

11 ตร ไตร่ ตรอง

คือ พยัญชนะสองตัวประสมสระและตัวสะกด
เดียวกัน แบ่งเป็น 2 ประเภท คือ ออกเสียงสอง
พยางค์ และ ออกเสียงพยางคเ์ ดียว

ออกเสียงเป็นสองพยางค์ พยางค์หนาหรืออักษรนา
ออกเสียงสระ อะ ก่ึงมาตรา คือ ออกเสียงสระอะ
ไมเตม็ ที่
พยางคห์ ลงั หรืออักษรตามออกเสียงตามสระที่ประสมอยู
พยางค์หลังหรืออักษรตามที่เป็นอักษรเด่ียวต้องออก
เสียงวรรณยุกต์ตามพยางค์หน าหรืออักษรนาท่ีเป็น
อักษรกลางหรืออักษรสูง

กนก อานวา กะ-หนฺ ก (เสยี งวรรณยุกตเอก)
ขนม อานวา ขะ-หนฺ ม (เสียงวรรณยกุ ตจตั วา)
จรัส อานวา จะ-หฺรัด (เสียงวรรณยุกตเอก)
ฉลาด อานวา ฉะ-หฺลาด (เสยี งวรรณยุกตเอก)
ตวาด อานวา ตะ-หฺวาด (เสยี งวรรณยุกตเอก)
เจรญิ อานวา จะ-เริน (เสียงสามญั )
จรุง อานวา จะ-รุง (เสยี งสามัญ)
เผชิญ อานวา ผะ-เชิน (เสียงสามญั )
ไผท อานวา ผะ-ไท (เสียงสามญั )
แสดง อานวา สะ-แดง (เสยี งสามัญ)

อ น้า ย และ ห น้า อักษรเดี่ยว ออกเสียงพยางค์เดียว
โดยใช้เสียงพยัญชนะตาม ย หรือ อักษรเด่ียว เป็นเสียง
พยัญชนะต้น และออกเสียงวรรณยุกต์ตามอักษรนา อ
และ ห นา

อ นา มแี ค่ 4 คา อยา อานวา หฺยา หนา อานวา หนฺ า
เทา่ นั้น คอื อย่า อยู่ อยู อานวา หยฺ ู หมัก อานวา หมฺ กั
อยาง อานวา หฺยาง หรู อานวา หรฺ ู
อยา่ ง อยาก อยาก อานวา หยฺ าก หลับ อานวา หลฺ บั
หงาย อานวา หงฺ าย หวาย อานวา หวฺ าย
หญา อานวา หฺยา หมอ อานวา หมฺ อ

เสียง พยัญชนะท่ีอยู่ท้ายพยางค์หรือท้ายคา
เปน็ เสยี งพยญั ชนะสะกดมี ๘ เสยี ง เสยี งพยัญชนะ
สะกดดงั กล่าว จดั เป็นแม่หรือมาตราต่าง ๆ ดังนี้

เสยี งพยัญชนะสะกด มาตรา ตวั อยา่ ง ตามหลักภาษาศาสตรเ์ สยี ง
ก กก กัก สุข โรค เมฆ พยญั ชนะสะกดแมก่ ด เปน็
ง กง เสียง ต และเสยี งพยัญชนะ
ด กด แกง ขงิ จาง สะกดแมก่ บ เป็นเสียง ป
น กน เกดิ พฒุ นาถ บาท พุธ เศษ พศิ
บ กบ
ม กม เกนิ ชาญ คณุ พร นิล กาฬ
ย เกย กบ รปู เทพ กราฟ ลาภ
ว เกอว
คม ชมิ ถาม
กาย โชย เลย
ขาว เคียว ฉวิ

เสียงวรรณยุกต์

เสียงวรรณยุกต์ คือ เสียงท่ีมีระดับสูงต่าแตกต่าง รูปวรรณยุกตก์ บั
กันไป นับว่าสาคัญมาก เพราะทาให้ความหมาย เสียงวรรณยกุ ต์
ของคาเปล่ียนไปด้วย ไมเ่ หมือนกนั นะคะ
เสียงวรรณยุกต์ มี 5 เสียง คือ เสียงสามัญ
เสียงเอก เสยี งโท เสยี งตรี เสยี งจตั วา

เสียงสามัญ เชน่ แตง ปาน แนว กอง เปน็ ตน้
เสยี งเอก เชน่ จัด ก่อน โปรด อ่ิม เปน็ ตน้

เสยี งโท เชน่ หิ้ว งา่ ย มีด บ้าน ช่ัง ทอ้ ง เปน็ ตน้

เสยี งตรี เช่น โตะ๊ ชุด พลุ ไม้ โละ คิด เพชร เป็นตน้
เสียงจัตวา เช่น เสือ หวาน เขา ถือ จา๋ ขอ หมอ เป็นตน้