มีกมีารเฝ้าฝ้สังสัเกตดาวหางบางดวงไปจนกระทั่งถึงกาลแตกดับระหว่างเข้าข้ใกล้ดวงอาทิตย์มย์าก ที่สุดสุในจำ นวนนี้รนี้วมถึงดาวหางเวสต์และดาวหางอิเกะยะ-เซะกิ (Ikeya-Seki) ส่วส่นดาวหางบี ลาเป็น ป็ ตัวอย่าย่งที่พิเพิศษ มันมัแตกออกเป็น ป็ สองส่วส่นระหว่างการเข้าข้ใกล้ดวงอาทิตย์มย์ากที่สุดสุในปี ค.ศ. 1846 จากนั้นนั้มีกมีารสังสัเกตพบชิ้นชิ้ส่วส่นทั้งสองแยกจากกันในปี ค.ศ. 1852 แล้วก็ไม่ไม่ด้พบ กับมันมัอีกเลย แต่กลับพบฝนดาวตกที่งดงามน่าน่ดูใดูนปี ค.ศ. 1872 และ 1885 ซึ่งซึ่เป็น ป็ ปีที่ปี ที่ ดาวหางควรจะกลับมาปรากฏอีกครั้งรั้นอกจากนี้ยันี้งยัมีฝมีนดาวตกขนาดเล็กในกลุ่มลุ่ดาวแอนดรอ เมดาเกิดขึ้นขึ้ ในเดือนพฤศจิกายนเป็น ป็ ประจำ ทุกทุปี ซึ่งซึ่เป็น ป็ จังหวะที่โลกเคลื่อนที่ตัดผ่าผ่นวงโคจร ของดาวหางบีลบีาพอดี การสูญสูสลายของดาวหางที่น่าน่จดจำ อีกเหตุกตุารณ์หณ์นึ่งนึ่คือดาวหางชูเมกเกอร์-ร์เลวี 9 ซึ่งซึ่ค้นพบ ในปี พ.ศ. 2536 ในตอนที่ค้นพบนั้นนั้ดาวหางกำ ลังอยู่ใยู่นวงโคจรแถวดาวพฤหัสหับดี แล้วถูกถู แรงดึงดูดดูของดาวเคราะห์จัห์ จับตัวไว้เมื่อมื่มันมัเคลื่อนเข้าข้ใกล้ในปี พ.ศ. 2535 การประจันหน้าน้กัน ครั้งรั้นั้นนั้ทำ ให้ดห้าวหางแตกออกเป็น ป็ เสี่ยสี่ง ๆ หลายร้อร้ยชิ้นชิ้และใช้เช้วลาหกวันในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2537 ที่ชิ้นชิ้ส่วส่นทั้งหมดพุ่งพุ่เข้าข้สู่ชั้สู่ชั้นชั้บรรยากาศของดาวพฤหัสหับดี นับนัเป็น ป็ ครั้งรั้แรกที่นักนั ดาราศาสตร์สัร์งสัเกตเห็น ห็ การรวมตัวกันของวัตถุอถุวกาศสองชนิดนิ ในระบบสุริสุยริะนอกจากนี้ ยังยัมี ข้อข้สันสันิษนิฐานว่าวัตถุที่ถุที่ทำ ให้เห้กิดเหตุรตุะเบิดบิที่ทังกัสกาในปี ค.ศ. 1908 น่าน่จะเป็น ป็ ชิ้นชิ้ส่วส่นหนึ่งนึ่ ของดาวหางเองเคอ 48
อุกาบาท อุกกาบาต (อังกฤษ: meteorite) คือ หินหิอวกาศที่ตกลงมาสู่ผิสู่วผิโลกหรือรืผิวผิดาวเคราะห์แห์ล้ว ตอน อยู่ใยู่นอวกาศจะเรียรีกว่าดาวเคราะห์น้ห์อน้ย (Asteroid) หรือรืสะเก็ดดาว (Meteoriod) พอเข้าข้สู่ชั้สู่ชั้นชั้ บรรยากาศโลกเคลื่อนที่ด้วยความเร็ว ร็ สูงสูประมาณ 40-70 กิโลเมตร/วินาที เกิดการ compression กับอากาศในชั้นชั้บรรยากาศโลก ทำ ให้อห้ากาศรอบๆ ลุกลุไหม้เม้ป็น ป็ แสงสว่างเรียรีกว่า ดาวตก (Meteor) จวบจนลงถึงพื้นพื้แล้วจึงเรียรีกอุกกาบาต อุกกาบาตขนาดเล็กคือหินหิอวกาศที่ถูกถูเผาไหม้ จนเกือบหมด แต่สำ หรับรัอุกกาบาตที่มีขมีนาดใหญ่นั้ญ่นั้นั้คือหินหิอวกาศที่ไม่ถูม่กถูเผาไหม้จม้นหมดทำ ให้ ตกลงมาบนพื้นพื้ โลก และเกิดหลุมลุอุกกาบาต(Crater) ชนิดนิของอุกกาบาต มีดัมี ดังนี้ 1.C-type อุกกาบาตคาร์บร์อนมีสีมีคสีล้ำ มีอมีงค์ประกอบเป็น ป็ คาร์บร์อน 2.S-type อุกกาบาตหินหิมีอมีงค์ประกอบเป็น ป็ ซิลิซิลิกา 3.M-type อุกกาบาตโลหะ มีอมีงค์ประกอบเป็น ป็ เหล็กและนิเนิกิล นอกจากอุกกาบาตจะเกิดขึ้นขึ้จากสะเก็ดดาวเคราะห์น้ห์อน้ยแล้ว ยังยัมีอุมีอุกกาบาตบนพื้นพื้ โลกที่มาจาก ดวงจันทร์แร์ละดาวอังคาร ซึ่งซึ่ในปี พ.ศ. 2539 ได้มีกมีารค้นพบอุกกาบาต ALH84001 ซึ่งซึ่เป็น ป็ สะเก็ด ของดาวอังคารที่ตกลงบนน้ำ แข็ง ข็ในทวีปแอนตาร์กร์ติก ใน 65 ล้านปีที่ปี ที่ผ่าผ่นมา อุกกาบาตขนาด ใหญ่พุ่ญ่งพุ่ชนโลกที่ ซิคซิซูลูบลูคาบสมุทมุรยูคาทาน ประเทศเม็ก ม็ ซิโซิก ทำ ให้ไห้ดโนเสาร์แร์ละสิ่งสิ่มีชีมีวิชีวิตอื่นๆ สูญสูพันพัธุ์เธุ์ป็น ป็ จำ นวนมาก 49
อ้างอิง https://th.m.wikipedia.org/wiki/ "Solar System Objects". NASA/JPL Solar System Dynamics. เก็บจาก แหล่งเดิมเมื่อ มื่ 7 July 2021. สืบ สื ค้นเมื่อ มื่ 2 April 2022. 1. "Latest Published Data". The International Astronomical Union Minor Planet Center. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ มื่ 5 March 2019. สืบ สื ค้นเมื่อ มื่ 2 April 2022. 2. Mumma, M. J.; Disanti, M. A.; Dello Russo, N.; Magee-Sauer, K.; Gibb, E.; Novak, R. (2003). "Remote infrared observations of parent volatiles in comets: A window on the early solar system". Advances in Space Research. 31 (12): 2563–2575. 3. 50