นิทานดาวลูกไก่

ณ ชายป่าแห่งหนึ่ ง มีตากับยายอาศัยอยู่ในกระท่อมหลังเล็ก ๆ โดยทั้งคู่เป็นชาวสวนที่มี
ฐานะยากจน อาศัยการปลูกผัก ผลไม้ และเลี้ยงไก่ยังชีพไปวัน ๆ ทุกเช้าตากับยายจะนำ
ข้าวเปลือกมาโปรยให้แม่ไก่จิกกินอยู่เสมอ

"กุ๊ก กุ๊ก กุ๊ก มากินเร็วลูกเอ๋ย จะได้โตไว ๆ" ตาพูดพร้อมโปรยข้าวเปลือกลงบนพื้น
อยู่มาวันหนึ่ งยายได้ยินเสียงแปลก ๆ ดังออกมาจากเล้าไก่ จึงชวนตาไปดู เพราะกลัวว่า
จะเกิดอันตรายกับแม่ไก่

"ฉันได้ยินเสียงแปลก ๆ ดังออกมาจากเล้าไก่หลังบ้าน ตาไปดูกับฉันหน่ อยสิ"
ยายชักชวนตาให้เดินไปดูด้วยกันด้วยความกังวลใจ
"จริงหรือยาย ไป ๆ เรารีบไปดูกันเถอะ" ตากล่าวพร้อมเดินนำหน้ า

เมื่อตากับยายไปถึงเล้าไก่ก็ต้องประหลาดใจ เพราะเสียงที่ยายได้ยินนั้ นเป็นเสียงของลูก
เจี๊ยบตัวจิ๋ว 7 ตัว ที่เพิ่งฟักออกมาจากไข่ หลังจากนั้ นตากับยายก็ดูแลครอบครัวของแม่ไก่
เป็นอย่างดี ลูกเจี๊ยบทั้ง 7 ตัวติดแม่ไก่มาก เดินตามต้อย ๆ ไปทุกที่

"ลูก ๆ ของแม่จงจำไว้เสมอนะว่าตากับยายเป็นผู้มีพระคุณต่อพวกเรา ดังนั้ นเราต้องรู้จัก
ตอบแทนบุญคุณของพวกท่านนะลูก" แม่ไก่สอนลูกเจี๊ยบทั้ง 7 ตัว

หลายวันต่อมา ระหว่างที่ตากำลังเดินกลับมาจากสวนก็ได้พบพระธุดงค์รูปหนึ่ งนั่ ง
สมาธิอยู่ ตารีบเดินเข้าไปกราบท่านในทันที เมื่อกลับมาถึงบ้านตาจึงเล่าเรื่องที่ได้พบกับ
พระธุดงค์ให้ยายฟัง

"เมื่อกี้ตอนกำลังเดินกลับบ้าน ฉันเจอกับพระธุดงค์รูปหนึ่ ง จึงเดินเข้าไปกราบท่าน" ตาเล่าให้ยายฟังด้วยความดีใจ
"จริงหรือตา จะว่าไปเราก็ไม่ได้ทำบุญกันมานานแล้วนะ ฉันอยากทำบุญกับท่านจังเลย" ยายกล่าวตัดพ้อ
"งั้นพรุ่งนี้ เช้าเราทำอาหารไปถวายท่านกันดีไหมยาย ?" ตาชักชวนยาย

"ก็ดีเหมือนกันนะ แต่เราไม่มีของดี ๆ ไปถวายท่านเลย และตอนนี้ ผักของเราก็ยังไม่โตด้วย เราจะทำอะไรไปถวาย
ท่านดีล่ะตา" ยายกล่าวอย่างหมดหวัง
ในขณะเดียวกันสายตาของตาก็เหลือบไปเห็นแม่ไก่ที่กำลังจิกกินอาหารอยู่ไม่ไกล จึงเกิดความคิดบางอย่างขึ้นมา

"ตาว่าเราอาจจะต้องนำแม่ไก่มาทำอาหารถวายพระดีไหมยาย ?" ตาถามยาย
"ฉันเห็นด้วยกับตานะ งั้นพรุ่งนี้ เช้าฉันจะรีบตื่นมาทำอาหารไปถวายพระเอง" ยายกล่าว

แม่ไก่ได้ยินเรื่องราวทั้งหมดที่ตากับยายคุยกันตั้งแต่ต้นจนจบ ก็รู้ชะตากรรมของตัวเองทันทีว่าพรุ่งนี้
เช้าตนจะต้องจากลูก ๆ ไปอย่างไม่มีวันกลับ แต่ด้วยความที่ตากับยายเป็นผู้มีพระคุณกับตนและลูก ๆ
แม่ไก่จึงคิดจะตอบแทนบุญคุณของท่านทั้งสองด้วยชีวิตของตนเอง จากนั้ นแม่ไก่ก็เรียกลูกเจี๊ยบทั้ง 7
ตัวมาเพื่อสั่ งเสี ยเป็นครั้งสุดท้าย

"ถ้าแม่ไม่อยู่แล้ว พวกเจ้าต้องเป็นเด็กดีและรักกันนะลูก" แม่ไก่สั่งเสียทั้งน้ำตา

เช้าวันต่อมา ตาอุ้มแม่ไก่ออกมาจากเล้า โดยมีลูกเจี๊ยบทั้ง 7 ตัว เดินตามมาเป็นขบวน
ทันใดนั้ นเองตาก็โยนแม่ไก่เข้าไปในกองไฟ ลูกเจี๊ยบทั้งหมดตกใจต่างพากันร้องไห้
และไม่นานทั้งหมดก็กระโดดเข้าไปในกองไฟเพื่อตายตามแม่ไก่ไป ด้วยความกตัญญูในครั้ง
นี้ จึงทำให้ลูกไก่ทั้ง 7 ตัว กลายเป็นดวงดาว 7 ดวงที่ส่องแสงระยิบระยับในยามค่ำคืน ซึ่ง
แสดงให้เห็นถึงความรักที่ยิ่งใหญ่ระหว่างแม่และลูก

นิทานเรื่องนี้ สอนให้รู้ว่า :

แม่ไก่มีความกตัญญู จึงรู้จักตอบแทนบุญคุณต่อผู้มีพระคุณ เช่น
เดียวกันกับลูกเจี๊ยบที่มีความรักและกตัญญูต่อแม่ไก่ เหมือนดั่งสุภาษิตที่ว่า
"ความกตัญญูกตเวที เป็นเครื่องหมายของคนดี" หากใครที่มีบุญคุณกับเรา
หรือเมื่อใดที่เราได้รับการช่วยเหลือจากใคร เช่น พ่อ แม่ ครูอาจารย์ ผู้ใหญ่
หากมีโอกาสควรทำสิ่งที่เป็นประโยชน์ ทดแทนบ้าง ตามสมควรแก่ความ
สามารถและโอกาสที่เรามี